www.archive-org-2014.com » ORG » W » WIKIPEDIA

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 2198 . Archive date: 2014-09.

  • Title: Trolejbusy w Gdyni – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Trolejbusy w Gdyni.. Pierwszy prototypowy Solaris Trollino 12T skonstruowany w Gdyni.. Dane ogólne.. Lokalizacja.. Gdynia.. -.. Sopot.. Rodzaj transportu.. trolejbus.. Data uruchomienia.. 18 września.. 1943.. Dane techniczne.. Całkowita.. długość linii.. 96 km.. Liczba linii.. zwykłe: 12.. zjazdowe: 2.. zabytkowa: 1.. razem: 15.. Liczba pojazdów.. 90.. Inne informacje.. Operator.. PKT Gdynia.. [1].. Schemat sieci trolejbusowej w Gdyni.. – jeden z trzech funkcjonujących systemów komunikacji.. trolejbusowej.. w Polsce (obok.. Lublina.. Tychów.. Gdyńska.. sieć swoim zasięgiem obejmuje także.. Jedyną firmą świadczącą usługi transportu trolejbusowego na terenie Gdyni i Sopotu jest.. Przedsiębiorstwo Komunikacji Trolejbusowej w Gdyni.. [2].. , działające na zlecenie.. Zarządu Komunikacji Miejskiej w Gdyni.. Gdyńskie trolejbusy stanowią około 30% udziału.. [3].. w całej komunikacji miejskiej świadczonej przez ZKM w Gdyni.. Rocznie pokonują ponad 4 miliony km i przewożą około 350 milionów pasażerów.. [4].. Spis treści.. 1.. PKT w Gdyni.. 1.. Wydziały.. 2.. Innowacje.. 2.. Powstanie komunikacji trolejbusowej.. Kryzys powojenny.. 3.. Reaktywacja linii.. 4.. Unifikacja taboru.. 5.. Częściowa likwidacja linii.. 6.. Prototypy.. 7.. Rozbudowa sieci.. 8.. Nowa spółka.. 9.. Polska w Unii.. 3.. Zajezdnie.. 4.. Infrastruktura.. Podstacje.. Sieć trakcyjna.. 5.. Plany na przyszłość.. 6.. Ciekawostki.. 7.. Linie.. Zwykłe.. Zjazdowe/dojazdowe.. 8.. Tabor.. 9.. Stan taborowy.. Dawne trolejbusy.. Zabytkowa linia 326.. Współczesne trolejbusy.. Pojazdy techniczne.. 10.. Przypisy.. 11.. Zobacz też.. 12.. Bibliografia.. 13.. Linki zewnętrzne.. [.. edytuj.. |.. edytuj kod.. ].. Siedziba PKT w Gdyni przy zajezdni trolejbusowej w Leszczynkach.. Przedsiębiorstwo Komunikacji Trolejbusowej.. [5].. jest jedynym podmiotem świadczącym trolejbusowe usługi przewozowe w Gdyni.. Ma charakter.. spółki z o.. o.. z wyłącznym kapitałem zakładowym gminy Gdynia.. 1 stycznia.. 1998.. zostało wydzielone z.. Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej.. Zatrudnia ok.. 340 pracowników.. W PKT działają cztery.. związki zawodowe.. [6].. Organem reprezentacyjnym PKT jest zarząd, którego prezesem jest Piotr Małolepszy, a zastępcą Tomasz Labuda.. Siedziba mieści się przy ul.. Zakręt do Oksywia 1 w Gdyni.. Przedsiębiorstwo dzieli się na 4 wydziały:.. Wydział Ruchu.. Zadaniem Wydziału ruchu jest wykonywanie i kierowanie kursów zleconych przez Zarząd Komunikacji Miejskiej.. Wydział ten zatrudnia ponad 230 pracowników (kierowców, dyspozytorów), z czego ok.. 90 stanowią kobiety.. Swoje zadania realizuje poprzez:.. kierowanie pojazdów do poszczególnych zadań przewozowych,.. organizowanie pracy kierowców – każdy trolejbus jest obsługiwany przez dwóch lub trzech kierowców, pracujących w trybie zmianowym,.. kontrola jakości świadczonych usług,.. dokonywanie drobnych napraw taboru.. Jelcz 120ME w warsztacie PKT.. Wydział obsługi taboru.. Wydział obsługi taboru realizuje trzy podstawowe zadania:.. obsługa codzienna pojazdów – stanowi ją codzienna podstawowa kontrola stanu technicznego każdego z trolejbusów – przede wszystkim układów kierowniczego i hamulcowego oraz instalacji elektrycznej,.. obsługa techniczna pojazdów – czyli okresowa kontrola stanu technicznego pojazdów w znacznie szerszym zakresie,.. remonty taboru.. Ponadto wydział ten zajmuje się usuwaniem wszelkich awarii wynikających z codziennej eksploatacji trolejbusów, naprawami pojazdów pogotowia sieci i ewidencjonowaniem taboru.. 50 osób, głównie mechaników, elektromonterów i blacharzy.. Pojazd pogotowia sieciowego Star 200 i gdyńscy sieciowcy podczas pracy.. Wydział sieci i podstacji.. Wywodzący się z Wydziału Komunikacji Trolejbusowej dawnego WPK i PKM, Wydział sieci i podstacji zajmuje się obsługą sieci trakcyjnej.. Składają się na to poszczególne elementy:.. dyżur pogotowia sieciowego – prowadzony przez 24 godziny na dobę przez 4 brygady, w razie potrzeby zajmuje się usuwaniem bieżących awarii sieci,.. konserwacja sieci – w tym także modernizacja elementów sieciowych, prowadzona głównie w porze nocnej,.. obsługa stacji prostownikowych – konserwacja, naprawy, a także monitorowanie poboru mocy gdyńskich podstacji,.. obsługa kabli zasilających trakcję,.. prowadzenie warsztatu napraw elementów sieci.. Zatrudnia średnio 25 osób: pracowników pogotowia sieci, podstacji i warsztatu.. Wydział Administracji.. PKT nie ogranicza się do pełnienia wyłącznie usług, ale dba także o rozwój techniczny.. Gdyńscy mechanicy skonstruowali pierwszy niskopodłogowy trolejbus, natomiast jeden z pracowników zaprojektował trójkierunkową zwrotnicę trolejbusową.. [7].. Myśl utworzenia komunikacji trolejbusowej narodziła się w głowach władz miasta Gdyni już przed II wojną światową.. Mimo bardzo poważnych planów, zamiast „trolleybusów” (jak je ówcześnie nazywano), w.. 1929.. roku zdecydowano uruchomić komunikację autobusową.. Choć autobusy były znacznie droższe w eksploatacji, nieopłacalna była budowa sieci w szybko rozwijającym się mieście.. [8].. Zmuszeni brakami paliwa, komunikację trolejbusową wprowadzili.. okupujący Gdynię Niemcy.. roku na ulice miasta wyjechał pierwszy trolejbus, wykonując kurs spod Urzędu Miasta do.. dworca kolejowego Gdynia Chylonia.. Linie trolejbusowe obsługiwało początkowo dziesięć trolejbusów typu.. Henschel.. , z wyposażeniem elektrycznym AEG.. Nadwozia wszystkich pojazdów wykonała Gdańska Fabryka Wagonów.. Wymieniona seria posiadała numerację 201-210 i była przystosowana do ciągnięcia przyczep osobowych, które również wyprodukowano w Gdańskiej Fabryce Wagonów.. Wprowadzano stopniowo również tabor przejęty z krajów okupowanych.. Były to trolejbusy JATB 2 z.. Kijowa.. Alfa Romeo.. FIAT.. Breda i Tallero z.. Mediolanu.. i Rzymu.. Podczas szturmu wojsk radzieckich na Gdynię w.. 1945.. r.. trolejbusy były wykorzystywane jako elementy.. barykad.. Po.. wojnie.. zespół ludzi, którzy podjęli trudne zadanie odbudowy komunikacji trolejbusowej, składał się tylko w małej części z fachowców, którzy uprzednio pracowali w branży trolejbusowej.. Znaczna część spotykała się po raz pierwszy z trolejbusem, mając jako kwalifikacje jedynie dobre chęci i zapał do pracy.. Zorganizowano akcję ściągania wraków trolejbusów z miasta i okolicy do zajezdni przy ul.. Derdowskiego.. Wystosowano apele do instytucji i ludności o zwrot zaginionych w trakcie walk o miasto i bezpośrednio po oswobodzeniu części i zespołów trolejbusowych, wyposażenia elektrycznego i przewodów jezdnych.. Zabezpieczono również przed dalszą dewastacją ocalałe stacje prostownikowe Redłowo, Dworzec i Grabówek, zasilające uprzednio sieć trolejbusową.. Po sprowadzeniu wraków trolejbusów do zajezdni, rozpoczęto ich odbudowę.. 19 marca.. 1946.. otwarto linię trolejbusową na odcinku od zajezdni przy ul.. Derdowskiego do Zarządu Miejskiego, gdzie na obecnym parkingu zbudowano pętlę.. Na tej linii kursowały trzy pierwsze odbudowane wozy typu Henschel.. Następnym etapem rozbudowy sieci było przedłużenie jej do.. Orłowa.. jako linii nr 11, przy czym kolejno uruchamiano dalsze wozy typu Henschel oraz trolejbusy Alfa Romeo i Fiat Breda, pokonując szereg trudności technicznych.. Oprócz taboru pozostałego po okupancie, ściągnięto z.. MZK Olsztyn.. trzy wozy typu Henschel 01 oraz jeden wóz typu Büssing, które po remoncie przekazano do eksploatacji.. 2 października.. uruchomiono linię trolejbusową w relacji plac Kaszubski – Chylonia.. Równocześnie uruchomiono stację prostownikową Grabówek o mocy 720.. kW.. Pod koniec.. 1947.. Wydział Trolejbusowy posiadał 24 pojazdy i 3 przyczepy.. Umożliwiało to przedłużenie linii orłowskiej do Sopotu.. W.. 1949.. w wyniku porozumienia z.. MPK Wrocław.. , przysłano do Gdyni 8 trolejbusów typu Tallero, pozostawionych przez Niemców i nie uruchomionych.. Dwa wozy z tej samej serii znajdowały się w Gdyni, również przywiezione przez okupanta i uruchomione przez załogę gdyńską w.. 1948.. Przejęte z Wrocławia trolejbusy zostały po zakończeniu remontu skierowane w.. 1950.. do eksploatacji.. Otrzymały one numery taborowe 230-237 i obsługiwały linie do Sopotu i Chyloni.. 22 sierpnia.. 1949 r.. uruchomiono nową linię trolejbusową do.. Małego Kacka.. , która otrzymała nr 23.. Do obsługi tej linii użyto po raz pierwszy nowo otrzymane trolejbusy produkcji francuskiej typu Vetra w liczbie 13 szt.. Otrzymały one numery 300-312.. 29 października.. uruchomiono nową linię trolejbusową do Oksywia (pętla przy.. Dowództwie Marynarki Wojennej.. ), która otrzymała nr 24.. 5 listopada.. przedłużono sieć trolejbusową z Chyloni do.. Cisowej.. , uruchamiając komunikację w relacji plac Kaszubski – Cisowa, jako linię nr 25.. Dotychczasową linię przez ul.. Śląską zakończono pętlę trolejbusową na Grabówku, jako linię nr 22.. 1953.. czynnych było 5 linii trolejbusowych.. Tabor trolejbusowy przedsiębiorstwa, po gwałtownej odbudowie w latach 1946-1950, w okresie lat następnych ulegał stopniowej kasacji.. Miały na to wpływ dostawy nowych trolejbusów Vetra, a w dalszych latach – trolejbusów czeskich typu.. Škoda 8Tr.. , które zaczęły zasilać tabor.. WPK.. od.. 1957.. W pierwszej kolejności postawiono do likwidacji pojedyncze wozy różnych typów, do których brak było całkowicie części zamiennych, oraz które w ciągu eksploatacji wykazywały poważne błędy konstrukcyjne.. Jako ostatnie uległy złomowaniu trolejbusy Henschel-AEG, które przez długi czas były podstawowym i niezawodnym typem pojazdu gdyńskiej komunikacji miejskiej.. 23 maja.. 1964.. wybudowano na linii 24 nowy odcinek – odgałęzienie prowadzące od ul.. Bosmańskiej na.. Obłużu.. na Stare Oksywie i stamtąd do dotychczasowej pętli przy.. Linia ta otrzymała nr 28.. Trolejbusy na tej linii miały dwie odmiany.. Pierwsza oznaczona zwykłym numerem 28 jeździła obecną ul.. Śmidowicza, ul.. Arciszewskich do Starego Oksywia i zjeżdżała ul.. Bosmańską.. Druga odmiana oznaczona numerem 28 przekreślonym zieloną kreską (tzw.. 28 z kreską) jeździła w przeciwną stronę – ul.. Bosmańską do Starego Oksywia, zjeżdżała ul.. Arciszewskich i dalej obecną ul.. Śmidowicza.. Zasilanie trakcji było jednotorowe i w związku z tym na Starym Oksywiu znajdowała się.. mijanka.. Pętla linii 24 została przeniesiona w okolice.. Akademii Marynarki Wojennej.. przy stacji kolejowej.. Gdynia Port Oksywie.. lat 60.. rozpoczęła się ogólnokrajowa tendencja do likwidacji systemów trolejbusowych na rzecz.. autobusów.. Przyczyną tej polityki była przede wszystkim niska cena ropy naftowej w porównaniu do ceny energii elektrycznej.. Zlikwidowano wtedy m.. połączenia do Oksywia i.. stoczni.. 1970.. nadeszła ostatnia partia czeskich trolejbusów Škoda 9Tr w liczbie 12 sztuk.. Pod koniec 1970 r.. MGK posiadało 99 trolejbusów.. W tym roku przewieziono trolejbusami 35 990 000 osób.. Od.. 1971.. nastąpił brak dostaw nowych trolejbusów, spowodowany m.. nieprzedłużeniem umów z.. Czechosłowacją.. , a przede wszystkim obowiązującą tendencją resortu i IGK do likwidacji tego środka transportu.. W związku z malejącym na skutek kasacji stanem trolejbusów i brakiem dostaw, przedstawiciele WPKGG zaproponowali na forum Instytutu Gospodarki Komunalnej opracowanie i wykonanie prototypu trolejbusu krajowego, w oparciu o licencyjny autobus.. Jelcz.. -Berliet PR110U i wyposażenie elektryczne produkcji ELTA w.. Łodzi.. Jako jednostek napędowych, zaproponowano użycie silników typu Škoda.. Niestety, resort nie wykazał zainteresowania, ograniczając się do stwierdzenia, ze istnieje możliwość importu trolejbusów radzieckich.. 1 maja.. 1974.. Wydział Autobusowo-Trolejbusowy otrzymał nazwę Oddział Autobusowo-Trolejbusowy W Gdyni.. W 1974 r.. w Gdyni istniały jedynie 4 linie trolejbusowe.. Dla porównania w roku 1970 funkcjonowało 10 linii.. W latach 1974-.. 1976.. nawiązano współpracę między.. NOT-em.. , WPKGG oraz Jelczańskimi Zakładami Samochodowymi, czego wynikiem było wykonanie dwóch prototypów trolejbusów, opartych na części podwoziowo-nadwoziowej autobusu Jelcz PR110U.. W myśl zawartej umowy, montaż wyposażenia elektrycznego wykonany został przez ekipę WPKGG.. Wykorzystano tu silniki trolejbusowe typu Skoda oraz elementy typowego wyposażenia tramwajów.. 105N.. Wprowadzono szereg oryginalnych rozwiązań, korzystając z bogatej praktyki w eksploatacji trolejbusów.. W październiku.. 1975.. WPK otrzymało pierwsze dwa trolejbusy radzieckie typu.. ZiU-9.. , które natychmiast zostały włączone do eksploatacji.. 30 października.. miała miejsce dostawa kolejnych radziecki trolejbusów ZIU-9 w liczbie 20 sztuk.. W wyniku inicjatywy własnej i przy współpracy z.. Politechniką Gdańską.. , opracowano i wykonano prototyp trolejbusu ze sterowaniem impulsowym – nowość na owe czasy.. Użyto tu wycofanego z ruchu autobusu czeskiego Skoda SM 11, wbudowując urządzenia i zespoły elektryczne.. Najstarszy jeżdżący liniowo trolejbus w Gdyni – Jelcz PR110E z 1988 roku.. Na początku XXI wieku trolejbusy przeszły modernizację, lecz ostatni egzemplarz skasowano w 2011 roku.. Cztery tego typu pojazdy zostały sprzedane Tychom.. Jedyny egzemplarz Jelcza M121E w Gdyni, który ogólnie został wyprodukowany w liczbie 3 sztuk.. Pozostałe znajdują się.. Kownie.. Lublinie.. (nazwany tam został jako EKO-BUS).. 1977.. usprawniono na terenie miasta sieć trolejbusową, przebudowując newralgiczne skrzyżowanie ulic Świętojańskiej i 10 Lutego, zmniejszając w ten sposób znacznie awaryjność ruchu.. Wykonano również odcinek nowej trasy ulicą Jana z Kolna do pl.. Konstytucji, z powrotem ul.. Migały.. Rozpoczęto także w latach następnych przygotowania do przedłużenia do.. Stoczni Komuny Paryskiej.. linii 23, zlikwidowanej na odcinku od pl.. Konstytucji do Stoczni.. Podjęto również pozytywne decyzje utrzymania i modernizacji sieci trolejbusowej wzdłuż ul.. Wielkopolskiej, z przedłużeniem trasy do.. Wielkiego Kacka.. (Polifarb).. W latach 1975-.. 1979.. trolejbusy powróciły znów w pełni na gdyńskie ulice.. 1980.. rozpoczęto budowę i montaż własnego trolejbusu w oparciu o nadwozie autobusu Berliet.. Wyprodukowano pierwsze trzy trolejbusy, które otrzymały numery 10104 do 10106..  ...   (przeszedł później na własność PKT).. Pozostałe dwa zostały odkupione przez prywatną osobę (wraz przyczepami) i niszczeją obecnie na placu między ulicami Chylońską a Północną.. Gdynia jest jedynym miastem, w którym jeżdżą trolejbusy MB O405N2 z niskopodłogowym nadwoziem autobusów Mercedes.. [13].. [14].. W Gdyni jeżdżą tylko trolejbusy standardowe (12-metrowe).. Ostatni przegubowy trolejbus.. Ikarus 280E.. został wycofany z użytku pod koniec.. 2002.. roku.. PKT Gdynia posiada obecnie największą sieć trolejbusową w Polsce.. Linia trolejbusowa 27 jest najdłuższą w Polsce (długość w obie strony wynosi ok.. 40 km.. [15].. Linie nr 21 i 31 jeżdżące do Sopotu są obecnie jedynymi podmiejskimi liniami trolejbusowymi w Polsce.. Sopocka linia 31 jest dofinansowywana nie tylko z budżetów miast Gdyni i Sopotu, ale także ze źródła prywatnego –.. Aquaparku.. w Sopocie.. [16].. W planach dotyczących przedłużenia trakcji był między innymi śmiały projekt budowy trakcji do Dworca PKP w.. Rumi.. [17].. Jesienią 2007 roku Rada Miejska Rumi nie wyraziła zgody na budowę trakcji trolejbusowej.. [18].. Pierwszy kurs trolejbusowy wykonywany jest na linii 25 i rozpoczyna się o godzinie 4:25.. Ostatni również należy do linii 25 i kończy się o 23:21, lecz ostatni trolejbus (na linii 710) zjeżdża do zajezdni o godzinie 0:03.. Obecnie po Gdyni kursuje 12 linii trolejbusowych, w tym 2 do Sopotu.. Ponadto istnieją: 1 linia zjazdowa z różnych części miasta do zajezdni oraz 1 dojazdowa do pętli początkowej, zabierająca po drodze pasażerów.. Numeracja gdyńskich linii trolejbusowych jest dwucyfrowa.. [19].. , począwszy od liczby 20.. Linie zjazdowe, tak samo jak zjazdowe linie autobusowe mają numerację trzycyfrową zaczynającą się od cyfry 7.. Numer linii.. Trasa.. 20.. [20].. Gdynia Dworzec Główny PKP.. – pl.. Konstytucji – Wójta Radtkego (z powrotem: Jana z Kolna) – plac Kaszubski – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Chylońska –.. Cisowa SKM.. i z powrotem.. 21.. [21].. – Dworcowa – 10 Lutego – Świętojańska – rondo św.. Maksymiliana – al.. Zwycięstwa – (Sopot) al.. Niepodległości –.. Sopot Reja.. 22.. Konstytucji – Wójta Radtkiego (z powrotem: Jana z Kolna)- plac Kaszubski – Świętojańska – (z powrotem: rondo Św.. Maksymiliana – Świętojańska) – al.. Piłsudskiego – Śląska – Warszawska – Morska – Chylońska –.. 23.. Stocznia Gdynia.. – al.. Solidarności – Janka Wiśniewskiego – pl.. Konstytucji – Wójta Radtkiego (z powrotem: Jana z Kolna) – plac Kaszubski – Świętojańska – al.. Zwycięstwa – Wielkopolska – Chwaszczyńska – Nowowiczlińska – Rdestowa – Chwaszczyńska – Starochwaszczyńska –.. Kacze Buki.. 24.. Solidarności – Węzeł Ofiar Grudnia ’70 – Janka Wiśniewskiego – pl.. Konstytucji – Wójta Radtkiego (z powrotem: Jana z Kolna) – plac Kaszubski – Świętojańska – rondo św.. Zwycięstwa – Wielkopolska – Chwaszczyńska – Nowowiczlińska – Miętowa –.. Dąbrowa Miętowa.. 25.. 3 Maja – Hala.. – Wójta Radtkego (z powrotem: Jana z Kolna) – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Owsiana –.. 26.. Orłowo SKM „Klif”.. Zwycięstwa – Świętojańska – al.. Piłsudskiego (z powrotem: rondo św.. Maksymiliana) – Śląska – Warszawska – Morska –.. Cisowa Sibeliusa.. 27.. – Starochwaszczyńska – Chwaszczyńska – Rdestowa – Nowowiczlińska – Chwaszczyńska – Wielkopolska – al.. 28.. – Wójta Radtkego (z powrotem: Jana z Kolna) – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Chylońska – Chylonia Dworzec PKP (pl.. Dworcowy) – Kartuska – Jaskółcza – Chabrowa –.. Pustki Cisowskie.. 29.. [22].. Grabówek SKM.. - Zakręt do Oksywia – Morska – Podjazd – 10 Lutego – Świętojańska – rondo św.. Maksymiliana – – al.. Zwycięstwa – Wielkopolska – Chwaszczyńska – Nowowiczlińska –.. Dąbrowa Tesco.. – (wybrane kursy do: Dąbrowa Miętowa).. 30.. – plac Konstytucji – Wójta Radtkiego (z powrotem: Jana z Kolna) – plac Kaszubski – Świętojańska (z powrotem: rondo św.. Piłsudskiego – Śląska – Warszawska – Morska –.. 31.. – (co drugi kurs do: Dąbrowa Miętowa) – Starochwaszczyńska – Chwaszczyńska – Rdestowa – Nowowiczlińska – Chwaszczyńska – Wielkopolska – al.. 710.. Zwycięstwa – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Zakręt do Oksywia –.. – Chylońska – Morska – Zakręt do Oksywia –.. – Owsiana – Morska – Zakręt do Oksywia –.. – Miętowa – Nowowiczlińska – Chwaszczyńska – Wielkopolska – al.. – Morska – Zakręt do Oksywia –.. – Wójta Radtkego – plac Kaszubski – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Zakręt do Oksywia –.. Gdynia Dworzec Gł.. PKP.. Konstytucji – Wójta Radtkiego – plac Kaszubski – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Zakręt do Oksywia –.. Niepodległości – (Gdynia) al.. – Chabrowa – Jaskółcza – Kartuska – Chylońska – Morska – Zakręt do Oksywia –.. Orłowo SKM – „Klif”.. Konstytucji – Wójta Radtkego – plac Kaszubski – Świętojańska – 10 Lutego – Podjazd – Morska – Zakręt do Oksywia –.. 723.. Morska – Estakada.. – Morska – Podjazd – 10 Lutego – Świętojańska – plac Kaszubski – Jana z Kolna – Janka Wiśniewskiego – Węzeł Ofiar Grudnia 70 – al.. Solidarności –.. Osobny artykuł:.. Linie trolejbusowe w Gdyni.. Drugi niskopodłogowy Solaris Trollino 12T wybudowany w Gdyni.. Trzon taboru trolejbusowego w Gdyni stanowią niskopodłogowe.. pojazdy.. marki Solaris: Trollino 12T, Trollino 12AC i Trollino 12M oraz niskopodłogowe MB O405NE oparte na nadwoziu Mercedesa i Mercedes O530AC.. W ramach polityki.. modernizacji.. taboru, PKT dokonuje regularnych zakupów pojazdów marki.. Solaris.. : początkowo konstruowanych w Gdyni Trollino 12T, Trollino 12AC z czeskim silnikiem asynchronicznym, obecnie Trollino 12M z polskim silnikiem asynchronicznym firmy Medcom i dodatkowym napędem akumulatorowym.. Oprócz tego, wcześniej we własnych warsztatach dokonywał przeróbek zakupionych używanych autobusów.. Mercedes O405N.. , instalując w nich.. napęd elektryczny.. ze skasowanych Jelczy PR110E, a w pięciu ostatnich nowy silnik asynchroniczny produkcji Enika wraz z baterią trakcyjną.. Zimą 2012 roku w Gdyni wyjechał pierwszy.. Mercedes O530.. przebudowany na trolejbus.. Aktualnie PKT posiada dwa trolejbusy, przerobione z autobusów.. Mercedes Citaro.. z silnikiem asynchronicznym produkcji Enika wraz z baterią trakcyjną.. Ostatnio PKT przerobił 3 autobusy Solaris Urbino 12 na trolejbusy.. Posiadają nowe silniki asynchroniczne produkcji Enika wraz z baterią trakcyjną.. Obecnie PKT testuje nowe baterie, w które będą wyposażone nowe trolejbusy.. Mają mieć większą pojemność, co pozwoli na przejazd nawet ok.. 20 km bez zasilania z sieci i mają być mniejsze.. W Gdyni można też czasem zobaczyć zabytkowy trolejbus Saurer 4T IILM z.. Budzi on pewne kontrowersje, ponieważ w całej historii komunikacji miejskiej w Gdyni nigdy nie jeździły pojazdy tej marki.. Mimo tego, że jego wartość zabytkowa w tym mieście jest ograniczona „gdyński trolejbus retro” stanowi niemałą atrakcję.. Ponadto od.. 20 stycznia.. PKT Gdynia posiada zabytkowy trolejbus marki.. Škoda 9Tr.. Został on niedawno wyremontowany.. Trolejbus został odkupiony od Lubelskiego Towarzystwa Ekologicznej Komunikacji, które z kolei sprowadziło pojazd z czeskiej Ostrawy.. Gdyńskie trolejbusy mają czterocyfrowe numery taborowe zaczynające się od cyfry 3.. Druga cyfra oznacza rodzaj pojazdu, gdzie 0 oznacza pojazd niskopodłogowy, a 3 średniopodłogowy.. Dawniej pojazdy komunikacji miejskiej w Gdyni posiadały trzycyfrową numerację taborową, którą zmieniono na przełomie lat 60.. i 70.. na pięciocyfrową.. W systemie trzycyfrowym trolejbusy posiadały zakres numeracji od 300 do 399, a w systemie pięciocyfrowym – 10xxx, 14xxx, 17xxx, 10xxx, 12xxx oraz WPK/Škoda SM11 o numerze 52446.. Zabytkowy, szwajcarski trolejbus.. Saurer 4IILM.. w zajezdni w Redłowie.. Po wycofaniu go z użytku w wyniku braku funduszy na remont trolejbus popadł w niełaskę.. Obecnie w posiadaniu Lubelskiego Towarzystwa Ekologicznej Komunikacji (nie kursuje).. Typ trolejbusu.. Okres eksploatacji.. Henschel/AEG/Gdańska Fabryka Wagonów.. 1943-1960.. Henschel/Schumann/Siemens typ 01.. 1944-1956.. Mercedes-Benz O-B/AEG.. 1947-1953.. Henschel/Kassbohrer/AEG.. 1947-1958.. JaTB-2.. 1950-1953.. Fiat 672 F101/Breda/Veresina.. Alfa-Romeo/Macchi-Marelli.. Fiat 672 F101/Tallero-Milano.. 1948-1958.. Bussing 400T/AEG.. Bussing 900T/AEG.. 1948-1957.. Vetra VBR4.. 1949-1960.. Skoda 8 Tr.. 1958-1975.. Skoda 9 Tr.. 1962-1979.. Skoda SM11/WPK.. (prototyp).. 1976-1979.. 1975-1998.. Jelcz-Berliet PR100E.. 1977-1978.. 1990-2001.. Jelcz PR110E.. 1976-2011.. Jelcz 120MTE.. 1992-2011.. Jelcz 120MT.. 1998-2012.. Linia 326 została uruchomiona 1 lipca 2012.. Jej trasa przebiega ulicami: Zakręt do Oksywia, Morską, Podjazd, 10 Lutego, Świętojańską, Piłsudskiego i Zwycięstwa do pętli "Orłowo SKM-Klif".. Trolejbusy linii 326 kursują w niedziele i święta w okresie od 1 maja do 31 października.. z Gdyni.. Istnieje wiele jego odmian i modyfikacji różniących się rodzajem silnika, sterowania, napędu, a nawet wyglądem.. Typ Trolejbusu.. Eksploatacja od.. Liczba.. 2003.. Wszystkie pojazdy.. B.. Jelcz M121E.. MB O405NE.. 2004.. 16.. MB O405N2E.. MB O405N2I.. MB O405N3E.. 2008.. MB O405N2AC.. Mercedes O530AC.. Solaris Trollino 12.. T.. AC.. M.. 32.. Solaris Urbino 12.. Wszystkie pojazdy.. [23].. 86.. [24].. Trolejbusy niskopodłogowe i niskowejściowe.. 100%.. Gdyński holownik.. Jelcz C-642.. na terenie zajezdni PKT.. Typ Pojazdu.. Zastosowanie.. DAF LF.. Pojazd wieżowy.. Citroën C15.. Lekkie pogotowie techniczne.. Fiat Ducato.. Zaopatrzenie.. Jelcz 317D.. Ciągnik.. Holownik.. 1991.. Star 200.. 1990.. Star Ż-28.. 1978.. Średni wiek pojazdów.. 11,7 lat.. ↑.. PKT Gdynia.. [dostęp 2014-01-01].. W 2004 udział wynosił 21%, mierzony liczbą.. wozokilometrów.. O.. Wyszomirski,.. Zintegrowany plan rozwoju (.. ).. , Warszawa 2004.. 25,8% wszystkich przewozów na terenie Gdyni.. Encyklopedia Gdyni.. , red.. Sokołowska, Gdynia 2006, hasło:.. ↑.. 4,0.. 4,1.. Związek Zawodowy Pracowników Przedsiębiorstwa Komunikacji Trolejbusowej w Gdyni, Związek Zawodowy Pracowników Komunikacji Miejskiej,.. NSZZ „Solidarność”.. i NSZZ „Solidarność 80”.. Nowatorska zwrotnica w Gdyni usprawnieni ruch.. Kolejny sukces Przedsiębiorstwa Komunikacji Trolejbusowej.. , Naszemiasto.. pl, 24.. 04.. 2007.. Wprowadzenie trolleybusów, mimo iż eksploatacja ich kalkuluje się znacznie taniej, okazało się niemożliwym ze względu na stałe zmiany, związane z rozbudową miasta.. M Sokołowska, Gdynia 2006, hasło:.. Trolejbusy czyli „trajtki”.. Uroczyste zakończenie eksploatacji pętli trolejbusowej na pl.. Kaszubskim!.. , ZKM Gdynia online, 14.. 01.. 2006.. K.. Pisera, Inwestycje na Grabówku.. Nowe wiaty, trakcja trolejbusowa i parking.. Naszemiasto.. pl.. 11,0.. 11,1.. Na podst.. Kroniki Komunikacji Trolejbusowej.. Trolejbusy bez szelek.. , Trójmiasto.. pl, 15.. 11.. Trolejbusowy Sukces!.. , ZKM Gdynia online, 26.. 10.. 2004 r.. Premiera niskopodłogowego trolejbusu na nadwoziu Mercedesa!.. , ZKM Gdynia online, 29.. 2004.. Przed budową sieci na trasie Dąbrowa Tesco – Kacze Buki długość linii wynosiła 32 km.. ''.. Linia 31 – nowe połączenie Gdyni z Sopotem!.. Rumia.. Trolejbusy połączą trzy miasta.. , Nasze Miasto 23.. 07.. Nie będzie trolejbusów w Rumi.. Moja Rumia online, 03.. W przeciwieństwie do przeważnie trzycyfrowych lub literowych numerów linii autobusowych, por.. Autobusy w Gdyni – Linie.. Poranna linia szczytowa.. 21,0.. 21,1.. Kursuje w dni robocze i soboty.. Obecnie popołudniowa linia szczytowa.. W docelowo planowana rozbudowa linii do.. Rano służy jako linia dojazdowa.. Baza pojazdów.. ZKM Gdynia.. [dostęp 2012-02-18].. Wikimedia Commons.. znajdują się multimedia związane z tematem:.. Portal.. Komunikacja trolejbusowa.. Autobusy w Gdyni.. Tramwaj wodny ZKM w Gdyni.. Zarząd Komunikacji Miejskiej w Gdyni.. Olgierd Wyszomirski.. Zintegrowany plan rozwoju transportu publicznego w Gdyni w latach 2004-2013.. , „Biuletyn Komunikacji Miejskiej” nr 76, Warszawa 2004.. Małgorzata Sokołowska, Gdynia 2006,.. ISBN 83-921571-8-4.. Strona Zarządu Komunikacji Miejskiej w Gdyni.. Kronika Komunikacji Trolejbusowej w Gdyni.. Strona Przedsiębiorstwa Komunikacji Trolejbusowej.. p.. •.. d.. e.. Transport zbiorowy w.. aglomeracji Trójmiasta.. Gdańsk.. ZTM Gdańsk.. Tramwaje.. Autobusy.. Tramwaj wodny.. Trolejbusy.. Wejherowo.. MZK Wejherowo.. Trójmiasto.. Metropolitalny Związek Komunikacyjny Zatoki Gdańskiej.. Przewoźnicy aktualni.. P.. A.. Gryf.. PKS Gdańsk.. PKS w Gdyni.. Veolia Transport.. Warbus.. Żegluga Gdańska.. ZKM Gdańsk.. PKA Gdynia.. PKM Gdynia.. Szybka Kolej Miejska.. Przewoźnicy historyczni.. Ornowski Travel.. Planetobus.. Systemy trolejbusowe w Polsce.. Działające.. Lublin.. Tychy.. Zlikwidowane.. Dębica.. Gorzów Wielkopolski.. Legnica.. Olsztyn.. Poznań.. Słupsk.. Wałbrzych.. Warszawa.. Wrocław.. Niezrealizowane.. Bydgoszcz.. Jelenia Góra.. Zakopane.. Zielona Góra.. Planowane.. Łódź.. Portal:Komunikacja trolejbusowa.. Wikiprojekt:Transport.. php?title=Trolejbusy_w_Gdyni oldid=40053856.. Kategorie.. Dobre artykuły.. Komunikacja miejska w Gdyni.. Komunikacja trolejbusowa w Polsce.. Przedsiębiorstwa komunikacji miejskiej w województwie pomorskim.. Ukryta kategoria:.. Wyróżnione artykuły.. Artykuł.. Edytuj.. Edytuj kod źródłowy.. Cytowanie tego artykułu.. Edytuj linki.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:03, 11 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Trolejbusy_w_Gdyni
    Open archive

  • Title: Tramwaje w Brnie – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Tramwaje w Brnie.. Škoda 03 T.. na linii nr 5.. Brno.. Czechy.. tramwaj.. 21 czerwca.. 1900.. (elektryczne).. konne:.. 1869.. 1880.. parowe:.. 1884.. Dopravní podnik města Brna.. Całkowita długość linii.. 139 km.. Długość torowisk.. 70,4 km.. Rozstaw szyn.. 1435 mm.. Napięcie zasilania.. {{{napięcie zasilania}}}.. Liczba pociągów.. • całkowita.. • niskopodłogowych.. 236.. 83.. Strona internetowa.. Multimedia w Wikimedia Commons.. Transport szynowy.. – system komunikacji.. tramwajowej.. znajdujący się w drugim co do wielkości czeskim mieście,.. Brnie.. System obsługiwany jest przez.. (DPmB, pol.. Przedsiębiorstwo Komunikacyjne miasta Brna.. Tramwaje są jednym z trzech, obok.. trolejbusów.. , rodzajów komunikacji miejskiej w Brnie.. DPmB obsługuje komunikację tramwajową na 70,4 km torowisk, po których kursuje trzynaście linii (tylko dzienne) oznaczonych numerami od 1 do 13 o łącznej długości 139 km.. Linie obsługiwane są przez 326 wozów tramwajowych, w tym 82 niskopodłogowe.. Brneńska sieć tramwajowa jest pod względem długości torowisk druga w Czechach (po.. praskiej.. ), a pod względem liczby i długości linii – trzecia (po praskiej i.. ostrawskiej.. W brneńskiej gwarze,.. hantecu.. , tramwaje określane są słowem.. šalina.. (od niemieckiego:.. (elektri)sche linie.. Tramwaje konne.. Tramwaje parowe.. Początki tramwajów elektrycznych.. Okres międzywojenny i II wojna światowa.. Okres powojenny.. Historia najnowsza.. Muzeum.. Jeżeli nie podano inaczej, nazwy ulic i placów w tekście odnoszą się do czasów współczesnych.. Oryginalny brneński.. tramwaj konny.. 17 sierpnia 1869 Brno stało się trzecim miastem.. Austro-Węgier.. i pierwszym na ziemiach czeskich, w którym uruchomiono.. tramwaje konne.. Pierwsza linia wiodła z pl.. Morawskiego (.. Moravské nám.. ) do budynku Semilassa (przy skrzyżowaniu ul.. Palackiego i Kosmasa) w wówczas odrębnym mieście Kralowe Pole (dzielnica Brna od 1919).. Operatorem sieci była spółka.. Brünner Tramway Gesellschaft für Personen und Frachtenverkehr.. (pol.. Brneńska Spółka Tramwajowa dla Komunikacji Osobowej i Towarowej.. Początkowo spółka dysponowała sześcioma wozami, potem zakupiono kolejne pięćdziesiąt trzy osobowe i dziesięć towarowych.. Sieć tramwajowa była rozbudowywana.. Utworzono linie przez ul.. J.. Husa (.. Husova.. ) do pl.. Šilingra (.. Šilingrovo nám.. ), z pl.. ) przez.. dworzec główny.. i pl.. G.. Mendla (.. Mendlovo nám.. ) do Pisarek, na ul.. Cejl, a także linię towarową z dworca głównego na dworzec dolny (Brno dolní nádraží).. W 1870 łączna długość linii wynosiła 14,15 km.. Zajezdnie powstały w Kralowym Polu, Pisarkach oraz na ul.. Mareša (.. Marešova.. ) w centrum miasta.. Nowy środek transportu został entuzjastycznie przywitany przez mieszkańców miasta, jednak po kilku latach liczba pasażerów tramwajów zaczęła się zmniejszać i jesienią 1874 z powodu nierentowności zlikwidowano je.. Po likwidacji brneńskich tramwajów, zainteresowanie prowadzeniem działalności w stolicy.. Moraw.. wykazywał dyrektor praskiej spółki tramwajowej, Bernhard Kollmann.. Doszedł on do porozumienia z radnymi i pod szyldem.. Brünner Tramway-Unternehmung.. Brneńskie Przedsiębiorstwo Tramwajowe.. ) 4 czerwca 1876 ponownie rozpoczął eksploatację tramwajów konnych (z własnym taborem): najpierw z dworca głównego do Pisarek, a następnie także do Semilassa w Kralowym Polu (po trasie identycznej, jak przed 1876 r.. Tramwaje jeździły tylko w okresie letnim, dzięki czemu możliwa była obsługa linii trzynastoma otwartymi („letnimi”) wozami.. Podobnie jak przed kilku laty, historia.. tramwajów konnych.. zakończyła się bardzo szybko – po czterech latach, 3 października 1880, zlikwidowano je z powodu nierentowności.. Zabytkowy.. tramwaj parowy.. na ul.. Rašina, ciągnięty przez lokomotywę.. Caroline.. Pierwsze dyskusje na temat wprowadzenia w Brnie.. tramwajów parowych.. odbyły się w 1879, uznano jednak, że.. nawierzchnia kolejowa.. jest nieodpowiednia dla ciężkich lokomotyw.. Do koncepcji tramwajów parowych powrócono w 1881, kiedy miasto zaczęło szukać nowego operatora sieci tramwajowej, którą zamierzano ponownie uruchomić.. Do najważniejszych kandydatów należał Wilhelm von Lindheim, budowniczy kolei miejskich w całej monarchii austro-węgierskiej, a zarazem zwolennik trakcji parowej.. Negocjacje z władzami miejskimi trwały trzy lata i zakończyły dopiero na początku 1884.. Torowiska wybudowano w bardzo krótkim czasie i 31 maja 1884 otwarto pierwszą linię, wiodącą z Pisarek do Kralowego Pola (podobnie jak tramwaje konne).. W tym samym roku oddano do użytku odnogę tej linii z ul.. św.. Wacława (.. Vaclavská.. ) do Cmentarza Centralnego (.. Ustřední hřbitov.. ) w południowej dzielnicy Sztyrzice.. Sieć tramwajowa składała się także z krótkich odnóg do pobliskich zakładów przemysłowych.. Przez pierwsze dwa lata przedsiębiorstwo Lindheima, operator brneńskiej sieci tramwajowej, nosiło nazwę.. Brünner Dampf-Tramway.. Brneńskie Tramwaje Parowe.. ), zmienioną później na.. Brünner Local Eisenbahn Gesellschaft.. (BLEG, pol.. Brneńska Spółka Kolei Miejskiej.. W przeciwieństwie do konnych, tramwaje parowe nie miały problemu z rentownością.. Tabor składał się z piętnastu lokomotyw i trzydziestu jeden wagonów doczepnych (osiem z nich pochodziło z tramwajów konnych).. W 1898 brneńskie tramwaje przejęła.. Oesterreichische Union Elektrizitäts – Gesellschaft.. Austriacka Spółka Elektryczna Union.. ) z.. Wiednia.. , która po podpisaniu umowy z miastem rozpoczęła.. elektryfikację.. sieci.. W komunikacji pasażerskiej eksploatację tramwajów parowych zakończono 21 czerwca 1900, jednak w komunikacji towarowej pozostały one aż do.. I wojny światowej.. (w 1914 wycofano z regularnej komunikacji ostatnią lokomotywę parową –.. Brneński tramwaj elektryczny z 1904 w zbiorach Muzeum Technicznego.. Na ulice Brna.. tramwaje elektryczne.. wyjechały po raz pierwszy 21 czerwca 1900 na zelektryfikowane trasy tramwajów parowych (Pisarki – Kralowe Pole i ul.. Wacława – Cmentarz Centralny).. Stolica Moraw nie była prekursorem tego środka transportu – wcześniej elektryczne tramwaje jeździły już w.. Pradze.. Libercu.. Cieplicach.. Pilznie.. Uściu nad Łabą.. Ołomuńcu.. Elektryfikacji brneńskich tramwajów dokonała.. ), natomiast w 1900 operatorem sieci stała się.. Gesellschaft der Brünner Elektrischen Strassenbahnen.. (GBES, pol.. Spółka Brneńskich Elektrycznych Kolei Miejskich.. ), dysponująca czterdziestoma jeden.. wozami silnikowymi.. i czterdziestoma jeden doczepnymi (z tego dwadzieścia jeden pochodziło z tramwajów parowych).. Po elektryfikacji tramwaje dotarły do kolejnych dzielnic miasta: Veveří, Zábrdovic i Komárova.. W 1903 istniało pięć linii.. W następnych latach nie było już tak wielkich inwestycji, dokonano jedynie kilku niewielkich zmian w sieci (m.. przedłużenie trasy w Komarowie).. W 1914 pogorszyła się sytuacja finansowa GBES i brneńskie tramwaje przejęła.. Österreichische Elektrizitäts Lieferungs Aktiengesellschaft.. I wojna światowa zatrzymała rozwój sieci tramwajowej (zbudowano jedynie torowisko na ul.. Veveří do szpitala wojskowego).. Zabytkowe wozy tramwajowe z lat 40.. Rašina (Rašinova).. Pozostałości po linii tramwajowej Černovice – Líšeň na odcinku za Strańską Skałą.. Muzealny tramwaj typu 4MT w zajezdni Medlanky.. Trasa szybkiego tramwaju w dzielnicy Bystrc (przystanek Kubičkova).. Tramwaj Tatra KT8D5 na ul.. Dworcowej (Nádražní).. Podziemna stacja szybkiego tramwaju.. Líšeň, Jírova.. Vario LF na pl.. Pokoju (Náměstí Míru).. Po powstaniu.. Czechosłowacji.. w 1918 i zmianie przynależności państwowej Brna operatorem sieci stała się.. Společnost brněnských pouličních drah.. Spółka Brneńskich Linii Tramwajowych.. Jej głównym zadaniem było polepszenie stanu sieci tramwajowej o długości 23 km, zaniedbywanej przez lata I wojny światowej.. W nowych barwach rozpoczęły się czasy bardzo szybkiego rozwoju tramwajów w Brnie.. Od 1924 zaczęto budować nowe trasy, m.. do Žabovřesk, Židenic, Obřan i Řečkovic.. Oddano także do użytku nową zajezdnię w Husovicach (obecnie.. trolejbusowa.. Pod koniec lat 30.. na wszystkich istniejących trasach dodano drugi tor, zwiększając tym samym możliwości przewozowe.. W 1938 w Brnie istniało osiem linii tramwajowych.. Dalszy rozwój sieci tramwajowej nastąpił w latach 40.. Zbudowane kolejne trasy, m.. przez ul.. ), u podnóża wzgórza z.. katedrą śś.. Piotra i Pawła.. , i do Czarnych Pól.. 1942.. zbudowano lokalną linię kolejową Černovice – Líšeň, która po pół roku została przebudowana na linię tramwajową.. Łączna długość linii tramwajowych wyniosła 74,6 km.. W 1944 Brno było dwukrotnie bombardowane przez lotnictwo amerykańskie, zniszczeniom miasto uległo także w 1945, kiedy wkroczyła.. Armia Czerwona.. Uszkodzone zostało ok.. 60% sieci tramwajowej.. Po wojnie przystąpiono do odbudowy zniszczonej w 60% sieci tramwajowej.. Konieczny był remont spalonej zajezdni w Pisarkach oraz naprawa wagonów tramwajowych i sieci trakcyjnej.. W wywożeniu gruzu i przewozach specjalnych wykorzystano XIX-wieczną lokomotywę parową.. W 1947 oddano do użytku pierwszą powojenną trasę tramwajową – do północno-zachodniej dzielnicy Komín.. 1954.. zlikwidowano starą zajezdnię w Kralowym Polu (w jej miejscu powstała.. podstacja elektryczna.. ), rozpoczynając zarazem budowę nowoczesnej zajezdni Medlanky w północnej części Kralowego Pola.. zlikwidowano odcinek linii tramwajowej Černovice – Líšeň od Stranskiej Skały do Líšnia.. Dwa lata później w dzielnicy Pisárky otwarto nowy most, na który przełożono linię tramwajową z pl..  ...   nám.. – Křížová – Václavská – Hybešova – Nové sady – Nádražní – Benešova – Dívadelní – Malínovského nám.. – Rooseveltova – Moravské nám.. – Lidická – Štefánikova – Palackého třída – Kuřimská – Banskobystrická –.. Řečkovice.. Stará osada.. – Bubeníčkova – Zábrdovická – Cejl – Malínovského nám.. – Benešova – Nádražní –.. – Hybešova – Václavská – Křížová – Kamenný most – Videňská –.. – Videňská –.. Modřice:.. Videňská (R52) –.. Modřice, smyčka.. – Bubeníčkova – Zábrdovická – Vranovská – Přadlávská – Merhautova – M.. Hořákové – Moravské nám.. – Joštova – Česká – Žerotinovo nám.. – Veveří – Konečného nám – Veveří – Minská – Burianovo nám.. – Horova – Rosického nám.. – Sochorova – Kníníčská –.. Komín, smyčka.. – Kníníčská – Bystrcká –.. Kníníčská – Bystrcký most – Obvodová – Stará dalnice – Vejrostova.. Bystrc, Rakovecká.. Masarykova čtvrť, Náměstí Míru.. – Údolní – Komenského nám.. – Joštova – Moravské nám.. – Rašinova – Nám.. Svobody – Masarykova – Nádražní – Benešova – Malínovského nám.. – Cejl – Vranovská – Mostecká (.. powrót:.. Svítavská) – Nováčkova – Dačického – Dukelská třída – Tomkovo nám.. – Valchařská –.. Maloměřický most.. – Valchařská – Selská – Obřanská –.. Obřany, Babická.. Štefánikova čtvrť.. – Merhautova – M.. – Česká – Husova – Šilingrovo nám.. – Pekařská – Mendlovo nám.. – Křížová – Kamenný most – Videňská –.. Královo Pole, nádraží.. – Budovcova – Kosmova – Palackého třída – Štefánikova – Lidická – Moravské nám.. Renneská třída – Jihlavská – Dlouhá – Švermova – Osová – Vltavská – Karpatská – Valašská – U Hřiště – Jemelkova.. Starý Lískovec.. Renneská třída – Jihlavská – Dlouhá –.. Švermova.. stacja Líšeň, Jírova – Kotlanova – Masarova – Goldova – Novolíšeňska – Křtinská – Líšeňska – Jedovnická – Ostravská – Škroupova.. – Nezamyslova – Táborská – Životského (.. Porhajmova) – Olomoucká – Zderadův most – Křenová – Nádražní – Nové sady – Novosadský most – Renneská třída –.. Renneská třída – Jihlavská – Dlouhá – Švermova – Vltavská – Karpatská – Valašská – U Hřiště – Jemelkova.. Lesná, Čertova rokle.. – Halasovo nám.. – Lesnická – Jugoslávská – Nám.. října – Moravské nám.. – Česká/Rašínova – Nám.. Svobody – Hlavní nádraží – Životského – Otakara Ševčíka – Dělnický dům –.. Juliánov.. Stránská skála.. – d.. linia kolejowa Černovice-Líšeň –.. Ostravská – Škroupova.. Porhajmova) – Olomoucká – Zderadův most – Křenová – Nádražní –.. Brožíkova – Okružní.. – třída Generála Píky – Lesnická – Jugoslávská – Merhautova – M.. Kníníčská – Bystrcký most – Obvodová.. – Červinkova – Skácelova – Klusáčkova – Konečného nám.. – Česká – Nové sady – Hlavní nádraží – Úzká – Zvonařka – Svatopetrská –.. Komárov.. Zajezdnia Medlánky.. Zajezdnia Pisárky.. Obecnie w Brnie znajdują się dwie.. zajezdnie tramwajowe.. Zajezdnia Medlanky.. (do 1996 r.. Zajezdnia Kralowe Pole.. ) – znajduje się w północnej części Kralowego Pola, przy ulicy Hudcovej.. Powstała w latach 1953–1958, zastępując starą zajezdnię przy ul.. Palackiego.. W styczniu 2009 w zajezdni Medlanky znajdowało się 156 tramwajów używanych w regularnej komunikacji oraz 6 wozów muzealnych.. Poza tramwajami zajezdnię zajmują.. autobusy miejskie.. (w latach 1958–1964 także.. trolejbusy.. Mieszczą się tu również zakłady naprawcze tramwajów (trolejbusów do 1972, autobusów do 1980).. – znajduje się w dzielnicy Pisárky, przy ul.. Hlinky, w sąsiedztwie terenów wystawienniczych Targów Brneńskich.. Powstała w latach 1898–1900 w miejscu wcześniejszych zajezdni.. parowych.. W styczniu 2009 w zajezdni Pisárky znajdowało się 159 tramwajów.. Oprócz nich w zajezdni przechowywane są trzy autobusy DPmB używane przez szkołę nauki jazdy.. Na przestrzeni istniały jeszcze w Brnie trzy zajezdnie:.. Mareša.. w ścisłym centrum miasta – dla tramwajów konnych, zlikwidowana w 1872; na przełomie XIX i XX w.. jej teren został zabudowany kamienicami czynszowymi;.. Kralowe Pole.. przy ul.. Palackiego, w pobliżu budynku Semilassa – eksploatowana w latach 1900–1953 (wcześniej także dla tramwajów konnych); przebudowana na.. podstację elektryczną.. ;.. Husowice.. Dačického – zbudowana w latach 1927–1929, od 1971 trolejbusowa;.. W Brnie znajduje się dwadzieścia osiem.. podstacji elektrycznych.. (szesnaście stabilnych, dziewięć kontenerowych, dwie podziemne i jedna mobilna.. ), które zasilają również sieć trolejbusową.. Wszystkie od początku istnienia działają w systemie.. prądu stałego.. o napięciu 600 V.. W odróżnieniu od większości innych sieci tramwajowych, biegun ujemny doprowadzony jest do.. sieci jezdnej.. , a biegun dodatni do sieci powrotnej.. Brno ma najbardziej zróżnicowany tabor w całych Czechach – po mieście jeździ dziesięć różnych modeli tramwajów.. Jako wozy służbowe eksploatowane są trzy tramwaje.. R i dwie.. Tatry T3.. W komunikacji osobowej Dopravní podnik města Brna ma obecnie (2010) do dyspozycji 326 wozów tramwajowych, w tym 82.. niskopodłogowe.. Obrazek.. Typ.. Modyfikacje i podtypy.. Dostawy w latach.. Ilość (na 31.. 2012).. Tatra T3,.. Tatra T3M.. Tatra T3G.. Tatra T3R.. Tatra T3T.. Tatra T3P.. Tatra T3RF.. 1967–2006.. 103.. Tatra K2.. Tatra K2, Tatra K2YU,.. Tatra K2R.. 03.. 03-P.. Tatra K2P.. Tatra K2T.. 1967–1983.. 68.. Tatra KT8D5, Tatra KT8D5SU,.. Tatra KT8D5R.. N2.. 1986–2003.. 1997.. Tatra KT8D5N.. 1998–1999.. Škoda 03T.. Škoda 03T (obchodní název Anitra).. 2003–2006.. 17.. Tatra K3R-N.. 2004–2006.. VV60LF (doczepa).. VarioLFR.. E.. 2006–2009.. Škoda 13T.. 2007–2011.. VarioLF2R.. 2008–2012.. 15.. Siedziba Muzeum Technicznego.. Zabytkowe tramwaje w halach w Líšniu.. DPmB jest właścicielem trzech zabytkowych wozów tramwajowych umieszczonych w zajezdni Medlanky.. Są to:.. nr 4058 – 4MT wyprodukowany na początku lat 50.. XX wieku w miejscowych Zakładach Kralowopolskich (KPS).. nr 107 z 1943 r.. wóz doczepny nr 215.. Inne zabytkowe pojazdy komunikacji miejskiej (około 90 tramwajów, trolejbusów, autobusów, przyczep autobusowych i pojazdów specjalnych) należą do założonego w 1948, na bazie wcześniejszej placówki, Muzeum Technicznego w Brnie, mającego siedzibę przy ul.. Purkynie (.. Purkyňova.. ) w dzielnicy Kralowe Pole.. Tramwaje umieszczone są w dwóch halach przy ul.. Holzovej, w sąsiedztwie dawnej stacji kolejowej „Líšeň” na trasie zlikwidowanej linii kolejowej Černovice – Líšeň.. Trzy muzealne tramwaje, w tym.. lokomotywa parowa.. i skład.. tramwaju konnego.. , zostały przewiezione do zajezdni Medlanki, która w przeciwieństwie do liszeńskich hal, ma połączenie z resztą sieci.. W planach, których realizacja odkładana jest z powodów finansowych, jest utworzenie muzealnej linii tramwajowej po trasie d.. linii kolejowej Černovice – Líšeň.. Część zbiorów przechowywana jest również w hali w dzielnicy Řečkovice, otwartej wyłącznie podczas dni otwartych organizowanych raz w roku.. Kamil Pokorný:.. Pojedou tramvaje pod hradem Špilberk?.. cz.. Agartha.. cz.. [dostęp 5 kwietnia 2009].. Petr Jeřábek:.. Nové tramvajové tratě: čtyři trasy za čtyři roky.. brnensky.. denik.. [dostęp 2014-07-24].. Ladislav Kašík, Jiří Mrkos:.. Květen 2008.. Tramvajklub.. info, 3 listopada 2008.. [dostęp 14 stycznia 2009].. MHD Brno:.. Přehled současného vozového parku.. [dostęp 3 maja 2009].. praca zbiorowa:.. 80 elektrické dráhy v Brně, 50 let autobusové dopravy.. Brno: Dopravní podnik města Brna, Technické muzeum v Brně, 1980.. 120 let městské hromadné dopravy v Brně.. Brno: Dopravní podnik města Brna, 1989.. 130 let městské hromadné dopravy v Brně 1869 – 1999.. Brno: Dopravní podnik města Brna, 1999.. Vojtěch Wolf:.. 100 let elektrické pouliční dráhy v Brně 1900 – 2000.. Brno, Uście nad Łabą: wydawnictwo WOLF Tramvajklub Brno, 2000.. Brněnská MHD – strona poświęcona komunikacji miejskiej w Brnie.. Galeria zdjęć brneńskich tramwajów.. Tramvajklub Brno.. Historia brneńskich tramwajów.. Galeria zdjęć komunikacji miejskiej w Brnie.. Forum dyskusyjne nt.. komunikacji tramwajowej w Brnie.. Muzeum Techniczne w Brnie.. ang.. niem.. jap.. Ekspozycja tramwajów w Líšňu.. Metro, tramwaje, trolejbusy i miejskie koleje linowe w Czechach.. Metro.. Praga.. Komunikacja tramwajowa.. Liberec.. Most i Litvínov.. Ołomuniec.. Ostrawa.. Pilzno.. Zlikwidowane:.. Zagłębie Ostrawsko-Karwińskie (sieć międzymiastowa).. Czeskie Budziejowice.. Cieszyn.. Jablonec nad Nysą.. Igława.. Mariańskie Łaźnie.. Opawa.. Cieplice.. Uście nad Łabą.. Hradec Králové.. Chomutów i Jirków.. Pardubice.. Zlin i Otrokovice.. České Velenice.. Děčín.. Ostrov.. Niezrealizowane:.. Karlowe Wary.. Třebíč.. Koleje linowe.. (tylko miejskie).. Praga, Petřín.. Karlowe Wary, Imperial.. Karlowe Wary, Diana.. Mariańskie Łaźnie, Koliba – Krakonoš.. Praga, Letná.. Karlowe Wary, Słowacka – Imperial.. Opisy zbiorowe:.. php?title=Tramwaje_w_Brnie oldid=39943592.. Tramwaje w Czechach.. Transport w Brnie.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:05, 24 lip 2014..

    Original link path: /wiki/Tramwaje_w_Brnie
    Open archive

  • Title: Metro w Tokio – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Metro w Tokio.. Tokio – schemat linii własnych metra obu systemów.. Tokio – linie metra z przechodzeniem pociągów na koleje aglomeracyjne i regionalne.. Aglomeracja Tokio (południowe Kantō) z pokazaniem linii innych kolei obsługiwanych przez pociągi metra.. Metro tokijskie.. 東京の地下鉄.. Tōkyō-no Chikatetsu.. – system.. kolei miejskiej.. , głównie podziemnej, zlokalizowany w stolicy.. Japonii.. −.. Tokio.. , który tworzy sieć 13 własnych linii o łącznej długości 312,4 km.. Dodając do tej liczby długość pojedynczej linii.. Rinkai-sen.. りんかい線.. , odrębnej kolei, ale funkcjonującej jak.. metro.. , to długość sieci wzrosłaby do 324,6 km.. Wraz z liniami kolei współpracujących, na które wjeżdżają wszystkie lub prawie wszystkie pociągi jadące liniami własnymi metra (i.. ), system liczy 820 km.. Istnieją też linie kolei aglomeracyjnych i regionalnych, na które wjeżdżają niektóre pociągi jadące liniami własnymi metra.. Po ich uwzględnieniu system liczy aż 898 km (2008).. Uwzględniając zatem całość sieci kolejowej obsługiwanej tymi pociągami jest to.. de facto.. najrozleglejszy system na świecie.. , a także jeden z najbardziej obciążonych: przewozi dziennie ok.. 7,8 – 8 mln pasażerów.. Wielkość sieci metra wynika z wielkości.. aglomeracji.. tokijskiej.. 23 dzielnice.. tradycyjnie tworzące miasto.. liczą 8,5 mln mieszkańców.. W zurbanizowanym obszarze południowego.. Kantō.. mieszka ok.. 35 mln osób, a Tokio stanowi najważniejszy, choć nie jedyny, generator ruchu.. W godzinach szczytu tworzy on największe potoki na świecie – liczbę dojeżdżających codziennie do „23 dzielnic” szacuje się na 2,5 mln osób.. W dużym stopniu niezależnie od metra funkcjonuje także system aglomeracyjno-regionalny sieci krajowej (kolej.. JR Higashi Nihon.. ) oraz kilkanaście linii kolei prywatnych i kolei „trzeciego sektora”.. Pociągi.. JR.. obsługujące zarówno ruch aglomeracyjno-regionalny, jak i wewnątrzmiejski, są nawet bardziej przeciążone niż metro.. Metro ma jednak swoją specyfikę: spełnia złożone funkcje według następującej hierarchii:.. prowadzenie ruchu w relacjach wewnątrzmiejskich;.. rozprowadzenie po mieście ruchu dochodzącego na dworce kolei.. i kolei prywatnych;.. prowadzenie ruchu w relacjach między miastem i strefą podmiejską (dzięki praktyce przechodzenia pociągów na linie innych kolei).. Spośród 13 linii metra 8 ma wyloty i torowiska prowadzone na ziemi lub ponad gruntem na wiaduktach, zwykle na końcowych i początkowych odcinkach.. Łącznie naziemna trasa metra ma długość ok.. 32 km, co stanowi zaledwie 10% systemu metra w Tokio.. Około 280 km (90%) trasy tokijskiego metra znajduje się w tunelach pod powierzchnią ziemi.. W Tokio charakterystykę zbliżoną do metra ma jeszcze wiele linii innych kolei.. Ich znaczenie jest ogromne, wskutek czego sama wiedza o metrze tokijskim daje tylko bardzo niekompletny obraz systemu Szybkich Kolei Miejskich (SKM) miasta i aglomeracji.. W tym haśle omówiono obie sieci metra tokijskiego oraz te SKM, których głównym zadaniem jest obsługa potrzeb miejskich.. Nie omówiono natomiast linii SKM, które są częścią sieci działających w aglomeracji i regionie.. Koleje aglomeracyjne w Południowym Kantō.. Rys historyczny.. Sieć.. Tōkyō Metro (Tōkyō Chikatetsu).. Toei Chikatetsu.. Tōkyō Rinkai Kōsoku Tetsudō.. Tōkyō Monorail.. Yurikamome.. Nippori-Toneri Liner.. Technologia.. Budowa i infrastruktura.. Eksploatacja.. Obciążenia.. System taryfowy.. Tokio przed metrem: transport wodny na rzece Sumida, 1900.. Tokio przed metrem: tramwaje i kolej elektryczna koło stacji Manseibashi na.. Chūō-sen.. , ~1925.. Tokio było od dawna jednym z największych miast świata.. W 1908 prefektura liczyła 2,67 mln mieszkańców.. Budowę linii metra poprzedził rozwój tramwajów miejskich, ukształtowanie się podmiejskiej sieci elektrycznej kolei państwowej oraz sieci elektrycznych kolejek dojazdowych własności prywatnej.. Sieć.. tramwajów.. miejskich, elektryfikowana od 1903, była budowana w Tokio przez trzy prywatne przedsiębiorstwa.. Połączyły się one w 1906, tak powstała firma została w 1911 wykupiona przez miasto.. Sieć tramwajowa liczyła w latach 20.. 140 km toru, zaś apogeum rozwoju osiągnęła w latach 40.. , osiągając 210 km toru.. Tramwaje używały nietypowego toru o prześwicie 1372 mm, który przyjęła też jedna z kolejek dojazdowych – Keiō (a za nią późniejsza linia metra.. Shinjuku-sen.. Mimo ekspansji i wielkich potrzeb przewozowych, tramwaje były niedokapitalizowane i nie mogły być rozbudowywane poza granice miasta.. Jednocześnie z tramwajami zaczęła się elektryfikacja kolei sieci krajowej (1904, obecna linia JR.. JR Chūō.. między Iidamachi i Nakano).. W 1914 zelektryfikowano linię Tokio –.. Jokohama.. , a w 1932 ukończono budowę podstawowego układu tokijskiego.. węzła kolejowego.. , który służył również ruchowi lokalnemu.. Z wyjątkiem pierwszej.. elektryfikacji.. były to inwestycje państwowe.. Spiritus movens.. pierwszej linii metra był przedsiębiorca.. Noritsugu Hayakawa.. , który, będąc pod wrażeniem kolei podziemnych stolic Zachodu, już w 1917 wystąpił z inicjatywą budowy takiej kolei w Tokio.. W 1920 magistrat zatwierdził pierwszy plan budowy sieci metra, jednakże nie był w stanie sfinansować budowy.. Postanowiono więc odstąpić od monopolu miasta na transport i dopuścić inwestycje prywatne.. Panu Hayakawa udało się zgromadzić środki na budowę metra i już 30 września 1927 zarządzane przez niego przedsiębiorstwo.. Tōkyō Chika Tetsudō.. Tokijska Kolej Podziemna.. ) rozpoczęło eksploatację 2,2-kilometrowego odcinka między.. Asakusa.. i Ueno.. W 1934 linia osiągnęła stację Shimbashi.. Jednocześnie inne przedsiębiorstwo,.. Tōkyō Kōsoku Tetsudō.. Tokijska Kolej Szybka.. ), otworzyło linię podziemną Shibuya – Shimbashi, szczęśliwie budowaną wg podobnych standardów technicznych.. W 1939 rozpoczęto łączną eksploatację obu linii – w ten sposób powstała obecna linia Ginza.. Kolej była dochodowa i nie wymagała subsydiów publicznych.. Jednakże na mocy ustawy z 1939, doszło do utworzenia spółki.. Eidan.. (inaczej.. Teito.. , ang.. TRTA.. ; pol.. Tokijski Zarząd Szybkiego Transportu.. , na którą kapitał wyłożyło państwo (66%), miasto (16,6%) oraz wspólny fundusz kolei rządowych i prywatnych (16,6%).. Przejęła ona w 1941 linię metra.. Po wojnie miasto chciało rozwiązania.. , na co nie zgodził się rząd.. rozpoczęło rozbudowę metra (linia.. Marunouchi.. Tempo prac było jednak oceniane jako niezadowalające, miastu więc udało się uzyskać zezwolenie na budowę własnej sieci –.. Toei.. Stało się tak na podstawie rekomendacji z 1953 „Komitetu Budowlanego Stolicy Państwa” – ciała doradczego.. premiera.. Rekomendacje zawierały też sugestię, że należy dopuścić, by dojazdowe koleje prywatne prowadziły swoje pociągi w obrębie miasta, używając linii metra.. Ta sugestia wprowadziła do Tokio „metodę przechodzenia pociągów” na obce koleje.. Pierwsza linia, na której ją zrealizowano, należała do.. W 1960 r.. pociągi kolei prywatnej.. Keisei.. zaczęły na stacji Oshiage wjeżdżać na ukończony odcinek.. Asakusa-sen.. , a pociągi.. – na linię.. Od tego momentu pociągi metra pojawiają się na liniach kolejowych, które nie są w pełni bezkolizyjne w stosunku do sieci ulicznej, tworząc kolejną osobliwość systemu.. Początkowo metro budowano tak, by łączyło się z liniami innych kolei, później inne koleje budowano wraz z metrem jako jego przedłużenie, finansowane z innych źródeł.. Otwarta w 1964 linia.. Tokyo Monorail.. również pełni funkcję SKM.. Symbol.. Metra Eidan.. ), używany do 2004.. Cezurą w ekspansji sieci metra była.. Olimpiada 1964.. W ramach przygotowań doszło do rywalizacji między.. w budowie nowych linii, tym razem już połączonych z kolejami regionalnymi.. okazało się wydajniejsze: zbudowało całą linię.. Hibiya.. , podczas gdy magistrat bezskutecznie zmagał się z ukończeniem wcześniej rozpoczętej.. Hibiya-sen.. była pierwszą linią, na której zastosowano tor rozstawu 1067 mm.. Obok systemu metra powstała też linia.. lotniska Haneda.. , budowana głównie przez kolej państwową i rozpoczynająca się na jej stacji Hamamatsuchō.. Eidan-Tōzai-sen.. z lat 60.. był pierwszą linią obliczoną na maksimum przepustowości.. Wprowadzono wagony z czterema parami drzwi, łączone w dziesięciowagonowe zespoły trakcyjne długości ponad dwustu metrów.. Źródłem pieniędzy na budowę metra były od 1951.. obligacje.. transportowe oraz pożyczki, zaś po 1962 także.. subsydia.. państwowe i władz regionalnych.. Na mocy prawa z 1978 r.. subsydia mogą obejmować nawet 70% kosztów.. Budowa nowych linii metra, wprowadzanie autobusów (krótko używano także.. 1952-68), jak również rosnąca.. kongestia.. na ulicach, doprowadziły do upadku tramwajów.. W 1967 miasto zdecydowało się na ich likwidację; większość linii skasowano w latach 1967-1972.. W 1969 wprowadzono na.. Chiyoda-sen.. pierwsze pociągi ze.. sterowaniem tyrystorowym.. W tym samym roku, wraz z otwarciem.. metro tokijskie po raz pierwszy rozpoczęło eksploatację stacji poza obszarem miasta i prefektury tokijskiej.. Na wschodniej części linii wprowadzono wówczas kursy pośpieszne.. W 1997 r.. wprowadzono je także na linii.. Toei-Shinjuku.. , a rok później na.. Toei-Asakusa-sen.. W 1988.. rozpoczęły eksploatację pierwszych pociągów z klimatyzacją.. Od 1995 klimatyzowane są wszystkie pociągi sieci.. , a od roku następnego także sieci.. Aby zwiększyć przepustowość, w 1990 na linii.. wprowadzono pierwsze pociągi z wagonami o pięciu parach drzwi.. W 1991 otwarto pierwszy odcinek linii 12 metra.. , zbudowanej w nowej technologii silnika liniowego.. Całą linię ukończono w 2000.. W tym samym czasie powstawała pierwsza duża automatyczna linia metra sieci.. Namboku-sen.. Obok obu sieci metra, również kolej sieci krajowej JR.. zaczęła budować linie podziemne.. Jedna z nich,.. Sōbu-Yokosuka-sen.. , jest podziemną średnicą przechodzącą przez.. dworzec Tōkyō.. , otwieraną w latach 1972-1976.. Druga,.. Keiyō-sen.. , jest podejściem do dworca Tōkyō zbudowanej w 1988 linii wzdłuż Zatoki Tokijskiej (1990).. W latach 1995-2006 dla obsługi zabudowy powstającej na sztucznych wyspach Zatoki, powstała linia.. małej kolei automatycznej.. Druga linia w tym rejonie, podziemna.. , powstała w latach 1996-2002.. Długim tunelem dysponuje też kolej.. Tsukuba Express.. , otwarta w 2005.. Wszystkie te koleje pozostają poza systemami metra.. 12 marca 1995 sekta.. Aum Shinrikyō.. dopuściła się.. ataku terrorystycznego.. na pociągi linii metra przechodzących pod dzielnicą rządową.. Zginęło 12 osób, tysiące zostało poszkodowanych.. W 2000 został wprowadzony bilet.. Passnet.. , który jest.. kartą magnetyczną.. typu „stored value”.. W 2007 wprowadzono kartę.. PASMO.. , która jest efektem udoskonalenia systemu.. W 2004 dawny zarząd.. zmienił nazwę na.. Tōkyō Metro.. (wersja handlowa; oficjalnie.. Tōkyō Chikatetsu.. ), a wraz z nią.. logo.. systemu.. Wzięte z Ameryki stylizowane „S” (od „subway”) zostało zastąpione bardziej europejskim stylizowanym „M”.. Charakterystyczne miejsce tokijskich kolei: po lewej pociąg.. Marunouchi-sen.. przejeżdża nad kanałem Kanda-gawa, po prawej stacja Ochanomizu na liniach.. Most.. Tōzai-sen.. na rzece Arakawa; za nim most drogowy.. Stacja Kanda na.. Ginza-sen.. otwarta w 1931 r.. ; ze starego wystroju nie pozostało prawie nic.. Ścianki bezpieczeństwa na stacji Nakano-Fujimichō, odgałęzienie.. Marinouchi-sen.. Typowa stacja o przekroju prostokątnym, budowana odkrywkowo.. Ścianki bezpieczeństwa na stacji Ōji-kamiya,.. Stacja Roppongi linii.. Toei-Ōedo.. : rzadki przypadek stacji budowanej tarczą.. Pośrodku toru widoczna półka silnika liniowego.. Każda stacja od 2004 r.. ma swój kod: Meguro jest pierwszą stacją linii.. Mita.. Namboku.. Tablice, jak zwykle na kolejach w Japonii, mają nazwę pisaną pismem sylabicznym, obok chińskiego i łacińskiego oraz wymienione nazwy sąsiednich stacji.. Fudō-mae leży już na linii kolei.. Tōkyū.. , bo Meguro jest stacją graniczną.. Automaty biletowe na stacji Roppongi 1-chōme,.. Plany na górze pozwalają ustalić cenę biletu.. Rogatki na stacji Nijūbashi-mae na linii.. Chiyoda.. ; szersza rogatka przy okienku kontrolera służy osobom niepełnosprawnym.. EZT typu „10000”.. Toei-Shinjuku-sen.. na głównej linii kolei prywatnej.. Keiō.. w zachodnich dzielnicach Tokio.. EZT typu „03", wariant złożony z wagonów o pięciu parach drzwi używany na.. – na.. Tōyoko-sen.. kolei prywatnej.. Tōkyu.. Wnętrze wagonu w EZT typu „6000” (sieci.. ); przejścia międzywagonowe służą także pasażerom.. Pociąg kolejki automatycznej.. Tunel rurowy kolei.. ; średnica na tyle duża, żeby zmieściła się.. sieć trakcyjna.. Oznakowanie wyjść na stacji Ningyōchō.. Schemat linii w wagonie.. Wszystkie pociągi jadące linią metra są lokalne.. Widoczny wyświetlacz nazwy następnej stacji.. Na linię metra wjeżdżają pociągi lokalne i dwa rodzaje pośpiesznych, z których jeden wykonuje kursy pośpieszne także na linii metra.. Wagon metra jako „mała architektura” skweru w dzielnicy Minami-Sunamachi, Kōtō-ku.. Pociąg kolei sieci krajowej na linii metra: EZT typu „203” kolei.. na stacji Yoyogi-Uehara należącej do kolei prywatnej.. Odakyū.. , tory.. Wagony kolei współpracujących są podobnie rozwiązane,  ...   szczytem, trzy na godzinę w interwale 9-minutowym między pociągami lokalnymi.. Na całej trasie pociągi te zatrzymują się na sześciu stacjach pośrednich (na 19 wszystkich).. Pociągi lokalne na tej linii mają rozkładową prędkość komunikacyjną ok.. 35 km/h, pociągi pośpieszne – ok.. 48 km/h.. Na linii.. kursy pośpieszne wykonywane są przez niektóre pociągi obsługujące tokijskie lotniska (wyprzedzanie jest niemożliwe).. „Przechodzenie pociągów”.. Wprowadzenie „metody przechodzenia pociągów” (chokutsū unten; ang.. : reciprocal working) wymagało wielu zabiegów przygotowawczych.. Zainteresowane zarządy musiały uzgodnić podstawowe zasady współpracy, jak:.. tabor o odpowiednich wymiarach i parametrach ruchowych;.. wagony z identycznym osprzętem zabezpieczenia ruchu;.. skoordynowane zasady pracy i eksploatacji;.. zintegrowany.. rozkład jazdy.. podział odpowiedzialności w zakresie eksploatacji i utrzymania;.. podział kosztów i wpływów;.. dostosowanie statutów poszczególnych kolei do obsługi nowych terenów.. W praktyce dążono do uzyskania 50% udziału obu współpracujących kolei w liczbie pociągów przechodzących (skomplikowało się to od momentu, gdy kolei współpracujących jest więcej, bo „przechodzą” również pociągi kolei trzecich, połączonych z metrem na przeciwległym krańcu linii).. Stacje styku należą zwykle do większej kolei, a mniejsza płaci jej.. tantiemy.. Na stacjach tych z reguły wymienia się obsługa pociągu.. Na 15 stacji styku między metrem i innymi kolejami, w sześciu przypadkach z jednej sieci na drugą przechodzą wszystkie lub prawie wszystkie pociągi.. Ale są też stacje, na których przechodzą tylko 2-3 pary pociągów na godzinę.. Niekiedy metro ma osobne perony w większym kompleksie stacji innej kolei, a niekiedy stacja styku metra nie różni się od innych stacji na linii, a linia zewnętrzna jest prostą kontynuacją linii metra.. Na liniach metra kursują pociągi własne metra oraz pociągi wszystkich kolei współpracujących.. Pociągi innych kolei przechodzą też na linie powiązane z metrem z przeciwległej strony.. Pociągi aż sześciu kolei spotkać można na.. Jak dotąd (2007), wszystkie one reprezentują podobny typ, obliczony na jak największą pojemność i jak najszybszą wymianę pasażerów.. Najstarszy.. EZT.. metra tokijskiego z 1929 , typ „1000” był zaprojektowany nowocześnie, z trzema parami drzwi.. Od pierwowzoru z.. nowojorskiej.. IRT.. odróżniał się wydzieleniem kabin dla maszynistów i dachem bez naświetla.. Pierwszy powojenny typ wagonu, „300”, używany na.. , również z trzema parami drzwi, wykonany był całkowicie z niepalnych materiałów.. Oba typy wagonów można obejrzeć w tokijskim muzeum metra; wagony „300” jeżdżą do dzisiaj w.. Buenos Aires.. Obecnie (2006).. eksploatuje 2533 wagonów, a.. 1102 wagony.. Najstarsze należą do serii produkowanych od lat 70.. do lat 90.. XX wieku.. Wagon metra jest zawsze podobnie urządzony, niezależnie, czy pociąg jedzie na peryferiach jako lokalny, czy jako pośpieszny i jak daleko znajduje się jego stacja docelowa.. Siedzenia zaprojektowane są w układzie podłużnym, dla zwiększenia pojemności.. Typowy wagon ma trzy albo cztery pary drzwi (zależnie od linii.. ), jest długości 18,5 m lub 20 m, a wysokości ok.. 4,1 m nad główką szyny (bez.. pantografu.. Wagony.. są krótsze: liczą 16 m długości.. Szerokość wagonów metra waha się od 2,60 m na.. do 2,83 m na innych liniach.. Specyfiką tokijskich SKM są wagony z dziesięcioma, a nawet dwunastoma parami drzwi.. W metrze ten pierwszy typ pojawił się na.. Układ drzwi obowiązujący na danej linii muszą mieć pociągi wszystkich innych kolei współpracujących z metrem.. Ma to istotne znaczenie zwłaszcza tam, gdzie zainstalowano ścianki bezpieczeństwa na peronach.. Mniejszą wysokością (3,15 m) i krótszymi wagonami (16,5 m) wyróżniają się zespoły trakcyjne.. (typ „12000”).. Od lat sześćdziesiątych ogromna większość wagonów metra ma ściany ze.. stali nierdzewnej.. , pozostawione prawie bez malowania (wyjątek: pociągi.. Jednakże mają one pasy malowane na burtach, nawiązujące do kodu kolorystycznego linii (wszystkie EZT metra są przypisane konkretnym liniom; podobnie jest na sieci.. Wszystkie wagony są wyposażone w.. klimatyzację.. Elektryczne zespoły trakcyjne składają się, zależnie od linii, z sześciu, ośmiu lub dziesięciu wagonów zazwyczaj w połowie silnikowych i doczepnych.. Dłuższe zespoły mają manewrowe stanowiska maszynisty w połowie składu, które przydają się w zajezdniach.. Bardzo podobnemu rozkładowi elementów wagonu towarzyszą indywidualnie rozwiązane czoła wagonów sterowniczych, które zmieniają się wraz z modą obowiązującą w kolejnych okresach produkcji.. Widać w nich ewolucję od tradycyjnego układu z centralnie położonym wyjściem awaryjnym, wyraźnie oddzielonym od bocznych okien kabiny, po design z drzwiami awaryjnymi umieszczonymi z boku i zintegrowanymi w pochyłym profilu czoła.. To drugie rozwiązanie pojawia się w Tokio w 1968 r.. na linii Chiyoda (typ „Eidan 6000”).. Metro tokijskie eksploatuje najdłuższe pociągi na świecie w tej grupie kolei.. Dziesięciowagonowe składy wymagają peronów o długości przekraczającej 200 m.. Generalnie linie.. są bardziej obciążone od linii.. Linią.. przewozi się dziennie ok.. 1210 tys.. osób (1999), podczas gdy najbardziej popularna linia.. przewozi 682 tys.. (2005).. Wskaźnik „natężenia przewozów” („gęstości przewozów”) wynosi dla.. 32,2 tys.. pas.. dziennie / km sieci oraz 90,1 mln pas.. km rocznie / km sieci.. Dla sieci.. wskaźniki wynoszą odpowiednio 19,17 i 43,6.. Średnia dla obu sieci metra wynosi 27,36 tys.. dziennie / km sieci i 74,7 mln pas.. Większą gęstością przewozów odznacza się tylko metro w.. Moskwie.. Hongkongu.. São Paulo.. Częstotliwości są najwyższe na liniach.. Ginza.. (nawet co 1 min.. 50 sek.. w porannym szczycie).. Największa średnia częstotliwość w porannym szczycie na sieci.. wynosi 2 min.. 30 sek.. (linia.. Najbardziej obciążone stacje (tylko metro):.. Shinjuku – 578,7 tys.. pas.. dziennie (obie sieci, 3 linie); wraz ze stacją Shinjuku-nishiguchi – 627,3 tys.. dziennie.. Ikebukuro – 475,0 tys.. dziennie (3 linie).. Ōtemachi – 346,0 tys.. dziennie (obie sieci, 5 linii).. Kita-Senju – 333,9 tys.. dziennie (2 linie).. Ginza – 269,8 tys.. Shibuya – 233,7 tys.. Ueno – 206,9 tys.. Każdy z zarządów kolejowych stosuje własną politykę taryfową.. Jednakże poszczególne zarządy muszą ze sobą współpracować, zwłaszcza jeśli ich linie są połączone.. Na stacjach metra można kupić bilet do dowolnej stacji współpracującego systemu kolejowego.. Za przejazd przez stację graniczną dwóch systemów pobierana jest opłata.. Cena.. biletów.. jest najniższa ze wszystkich sieci SKM w Japonii.. Zależy ona od odległości przejazdu i waha się na.. od 160 do 300 jenów, a na sieci.. od 170 do 420 jenów.. Jeśli konieczna jest przesiadka między oboma systemami metra, cena biletu wzrasta orientacyjnie o 90-100 jenów (całkowity koszt biletu jest znacznie niższy od prostej sumy dwóch osobnych biletów).. Znacznie droższa od metra jest linia.. Rinkai.. : koszt jazdy na tej krótkiej trasie waha się od 200 do 380 jenów (na.. od 180 do 370 jenów).. Jeśli przejedzie się „swoją” strefę taryfową, to można uzupełnić opłatę w maszynach „Fare adjustment”, stojących przy rogatkach wyjściowych ze stacji.. Wobec powszechnej praktyki „przechodzenia” pociągów na inne linie warto zauważyć, że dla ceny biletu nie ma znaczenia pociągiem której kolei się jedzie, ale na której linii i stacji się wysiada.. Ułatwieniem w poruszaniu się w skomplikowanym systemie są karty całodziennie albo.. karty.. „stored value” (z odliczaniem kosztów przejazdu od kwoty zmagazynowanej na karcie).. Umożliwiają one szybkie przechodzenie przez rogatki stacyjne bez tracenia czasu przy.. automatach biletowych.. i automatycznie kalkulują najniższą dopłatę przy przesiadaniu się na kolej innej sieci.. Pierwszą generację takich kart, tzw.. , uznają 22 koleje w regionie Kantō; nie honoruje jej natomiast.. , preferująca swój system.. Suica.. Od 2007 r.. wprowadza się nową generację kart, tzw.. , która jest kompatybilna z systemem.. Jest ona ważna na większości sieci w regionie tokijskim, jak również gdzieniegdzie poza nim.. Metro jest stosunkowo tanie także w porównaniu do kolei.. Jadąc z Chiby do Roppongi można zapłacić 560 jenów, jeśli przesiądzie się z pociągu.. na linię.. już na stacji Nishi-Funabashi, albo 1350 jenów, jeśli pociągiem.. będzie się jechało aż do Shimbashi w centrum Tokio, a dopiero stamtąd metrem.. Jest to zupełnie rozbieżne z praktyką.. europejską.. , w której taryfa wszystkich środków transportu miejskiego jest ujednolicona, a koszt biletu zależy od liczby stref, które się przejeżdża.. Tōkyō Metro i Toei Chikatetsu.. Pod względem liczby pasażerów odniesionej do długości linii więcej niż metro tokijskie przewozi tylko metro w.. , a mniej więcej tyle samo metro w.. Dawna pełna nazwa zarządu:.. Teito Kōsokudo Kōtsū Eidan.. Tokyo Rapid Transit Authority – TRTA.. Np.. Tōkyū-Den’entoshi-sen.. (1977),.. Keiō-Shinsen.. (1978) albo.. (2001).. Niewykluczone, że połączenie.. z kolejami prywatnymi nastąpiło w wyniku zmiany planu już w trakcie budowy; pisze się bowiem o konieczności powiększania tuneli dla uzyskania prześwitu odpowiedniego do montażu sieci trakcyjnej.. ATS (Automatic Train Stop): automatyczne zatrzymanie pociągu w trybie awaryjnym na wypadek przejechania sygnału „stój”; ATC (Automatic Train Control): wspomaganie tempa biegu pociągów zależnie od aktualnej sytuacji na linii; ATO (Automatic Train Operation): pełne automatyczne prowadzenie pociągów, rola maszynisty ograniczona do zamknięcia drzwi i kontroli; system umożliwia prowadzenie bezobsługowe pociągów, ale nie jest to zwykle praktykowane na liniach „ciężkiego metra”.. Są to następujące stacje: Oshiage (na.. ), Meguro, Akabane-Iwabuchi, Kotake-Mukaihara, Shinjuku (na.. ), Shibuya (na.. mają po cztery pary drzwi.. Również.. , którego pociągi jadą bardzo obciążoną linią.. , ma zespoły trakcyjne złożone z dziesięciu takich wagonów.. Dla porównania najbardziej obciążone stacje metra londyńskiego obsługują najwyżej ok.. 200 tys.. osób dziennie.. Eiichi Aoki, Matsuhide Imashiro, Shinichi Kato, Yasuo Wakuda,.. A History of Japanese Railways 1872-1999.. , East Japan Railway Culture Foundation, Tōkyō, 2000.. Makoto Aoki,.. Central Tokyo.. , s.. Railway Operators in Japan.. , w:.. Japan Railway Transport Review.. , East Japan Railway Foundation, Tōkyō, nr 30, III 2002;.. Joint Operation of Light Rail Transit or Diesel Multiple Unit Vehicles with Railroads.. Chapter VIII:.. Japan Pacific Rim Experience.. , Raport TCRP A-17, Transportation Research Board of the National Academies.. Historia kolei w Japonii.. – witryna oficjalna.. Tokyo Transfer Guide.. – wspólna inicjatywa obu sieci metra w zakresie informacji o trasach, cenach i rozkładzie jazdy w aglomeracji.. Tōkyō Rinkai Kōsoku Tetsudō Kabushiki-gaisha.. Systemy metra na świecie.. Afryka.. Algieria:.. Algier.. Egipt:.. Kair.. Ameryka.. Dominikana:.. Santo Domingo.. Kanada:.. Montreal.. Toronto.. Vancouver.. Meksyk:.. Guadalajara.. Meksyk.. Monterrey.. Panama:.. Panama.. Portoryko:.. San Juan.. Stany Zjednoczone:.. Atlanta.. Baltimore.. Boston.. Chicago.. Cleveland.. Filadelfia.. Honolulu.. Los Angeles.. Miami.. Nowy Jork.. PATH.. San Francisco.. Waszyngton.. Południowa.. Argentyna:.. Brazylia:.. Belo Horizonte.. Brasília.. Porto Alegre.. Recife.. Rio de Janeiro.. Teresina.. Chile:.. Santiago de Chile.. Valparaíso.. Biotrén.. Kolumbia:.. Medellín.. Peru:.. Lima.. Wenezuela:.. Caracas.. Los Teques.. Maracaibo.. Valencia.. Azja.. Arabia Saudyjska:.. Mekka.. Rijad.. Armenia:.. Erywań.. Azerbejdżan:.. Baku.. Chiny:.. Changchun.. Chongqing.. Dalian.. Hangzhou.. Hongkong.. Kanton.. Nankin.. Pekin.. Shenyang.. Shenzhen.. Szanghaj.. Tiencin.. Wuhan.. Filipiny:.. Manila.. Gruzja:.. Tbilisi.. Indie:.. Delhi.. Kalkuta.. Mumbaj.. Iran:.. Teheran.. Japonia:.. Fukuoka.. Hiroszima.. Kioto.. Kitakyūshū.. Nagoja.. Naha.. Osaka.. Sapporo.. Sendai.. Kazachstan:.. Ałmaty.. Korea Południowa:.. Incheon.. Gwangju.. Pusan.. Seul.. Daegu.. Daejeon.. Korea Północna:.. Pjongjang.. Malezja:.. Kuala Lumpur.. Rosja:.. Jekaterynburg.. Nowosybirsk.. Omsk.. Singapur:.. Singapur.. Tajlandia:.. Bangkok.. Tajwan:.. Kaohsiung.. Tajpej.. Turcja:.. Adana.. Ankara.. Bursa.. Izmir.. Uzbekistan:.. Taszkent.. Wietnam:.. Hanoi.. Zjednoczone Emiraty Arabskie:.. Dubaj.. Europa.. Austria:.. Wiedeń.. Serfaus.. Belgia:.. Antwerpia.. Bruksela.. Białoruś:.. Mińsk.. Bułgaria:.. Sofia.. Czechy:.. Dania:.. Kopenhaga.. Finlandia: •.. Helsinki.. Francja:.. Lille.. Lyon.. Marsylia.. Paryż.. Rennes.. Tuluza.. Grecja:.. Ateny.. Saloniki.. Hiszpania:.. Barcelona.. Bilbao.. Madryt.. Malaga.. Palma de Mallorca.. Sewilla.. Walencja.. Holandia:.. Amsterdam.. Rotterdam.. Irlandia:.. Dublin.. Litwa:.. Wilno.. Niemcy:.. Berlin.. Frankfurt nad Menem.. Hamburg.. Monachium.. Norymberga.. Norwegia:.. Oslo.. Polska:.. Portugalia:.. Lizbona.. Porto.. Kazań.. Moskwa.. Niżny Nowogród.. Samara.. Petersburg.. Rumunia:.. Bukareszt.. Szwecja:.. Sztokholm.. Szwajcaria:.. Lozanna.. Stambuł.. Ukraina:.. Charków.. Dniepropetrowsk.. Donieck.. Kijów.. Węgry:.. Budapeszt.. Wielka Brytania:.. Londyn.. Glasgow.. Newcastle upon Tyne.. Włochy:.. Brescia.. Genua.. Katania.. Mediolan.. Neapol.. Rzym.. Turyn.. Premetro.. Wikiprojekt:Transport szynowy.. php?title=Metro_w_Tokio oldid=39129188.. Metro w Japonii.. 贛語.. Հայերեն.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 15:50, 27 mar 2014..

    Original link path: /wiki/Metro_w_Tokio
    Open archive

  • Title: KTM-19 – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: KTM-19.. 71-619 (KTM-19).. 71-619 w Niżnym Nowogrodzie.. Liczba członów.. Długość.. 400 mm.. Szerokość.. 500 mm.. Wysokość.. 160 mm.. Niskopodłogowość.. 0%.. Masa.. 20000 kg.. Liczba i moc silników.. 4 × 50 kW.. Prędkość maksymalna.. 75 km/h.. Wnętrze.. Liczba miejsc siedzących.. Liczba miejsc stojących.. 184.. Galeria zdjęć w Wikimedia Commons.. 71-619.. – czteroosiowy, wysokopodłogowy.. zaprojektowany i produkowany seryjnie od roku 1999 w Ust-Katawskiej Fabryce Wagonów (UKWZ).. Rosja.. KTM-19 jest najnowocześniejszym seryjnie produkowanym pojazdem w tej fabryce.. Pomimo wykorzystania na etapie projektu i budowy rozwiązań konstrukcyjnych z modeli.. KTM-5.. KTM-8.. , jest to zupełnie nowa generacja wagonów tramwajowych.. Tramwaj ten jeździ głównie w rosyjskich miastach, a także w kilku zagranicznych.. Produkcja tego modelu uchroniła wiele linii, a nawet sieci tramwajowych przed likwidacją.. Okoliczności powstania KTM-19.. Budowa tramwaju.. Różnice w stosunku do poprzednich modeli.. Układ siedzeń.. Wózki.. Pantograf.. Modyfikacje.. Wady i zalety tramwaju KTM-19.. Zalety.. Wady.. Miasta, w których jeżdżą KTM-19.. Kazachstan.. Uzbekistan.. Ukraina.. Galeria.. Tramwaj ma dwie nazwy: schematyczną 71-619 i półoficjalną KTM-19.. Oznaczenie 71-619 jest nazwą schematyczną stosowaną dla wielu maszyn w dawnym.. ZSRR.. , 71 oznacza tramwaj, 600 – numer fabryki (UKWZ), natomiast 19 – numer modelu.. Dodatkowe litery oznaczają modyfikacje.. Nazwa półoficjalna KTM-19 oznacza Katawski Tramwaj model 19.. W podobny sposób oznaczano tramwaje produkowane w całym ZSRR, np.. ЛМ oznacza tramwaj wyprodukowany w Leningradzie (obecnie.. Schemat tramwaju KTM-19.. Tramwaj KTM-8 (w malowaniu takim samym jak KTM-19) – poprzednik KTM-19.. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w latach 90.. podstawą komunikacji tramwajowej w Rosji były przestarzałe technologicznie tramwaje typu.. Inna sytuacja była jedynie w dwóch największych miastach kraju,.. i Sankt Petersburgu – trzon taboru moskiewskiego stanowiły tramwaje produkcji czechosłowackiej (.. Tatra.. ), natomiast Petersburg obsługiwały wagony produkcji miejscowej (serie ЛМ).. W mniejszych miastach stan techniczny taboru był bardzo zły.. Zakup zagranicznych tramwajów uniemożliwiała.. szerokość torów.. (1524 mm w krajach dawnego ZSRR, podczas gdy w pozostałych krajach europejskich najczęściej 1435 mm).. , a koszt opracowania i następnie zbudowania wózków jest jednym z największych kosztów budowy.. W Ust-Katawskiej Fabryce Wagonów podjęto więc decyzję o opracowaniu nowych typów tramwajów.. Powstało kilka prototypów jak.. KTM-11.. KTM-16.. , jednak do produkcji seryjnej wszedł dopiero KTM-19.. Umożliwiło to modernizację taboru tramwajowego rosyjskich miast.. W produkcji poszczególnych modeli dochodziło potem do różnych modernizacji i zmian konstrukcyjnych, przez co tramwaj 71-619А różni się bardzo od prototypów 71-619.. Pulpit sterowniczy w KTM-19.. Wnętrze tramwaju KTM-19.. 71-619КТ ma już połówkowy pantograf mimo tego, że pochodzi z pierwszych lat produkcji.. W KTM-19 zastosowano wiele rozwiązań z poprzednich modeli.. Do głównych różnic należy zaliczyć wydłużenie oraz zwężenie pudła.. Zastosowano drzwi otwierane do środka podobnie jak w autobusach.. Poprawiono też kabinę sterowniczą, zastosowano lepsze materiały wykończeniowe.. , a także zmieniono światła na bardziej kanciaste (.. ma okrągłe).. KTM-19 ma wszystkie siedzenia ustawione przodem do  ...   krajach dawnego.. stosuje się rozstaw szerokotorowy – 1524 mm).. 71-619КТМ (КТ-01).. – zakres modyfikacji taki jak w 71-619КТ i 71-619КМ (К-01).. 71-619КТУ (КТ-02).. – modyfikacje takie jak w 71-619КТМ (КТ-01); jest to wersja normalnotorowa projektowana dla Rostowa nad Donem (planowana też na eksport).. – wersja wyposażona tak jak 71-619КТМ (КТ-01), dodatkowo z.. napędem asynchronicznym.. ; jeździ w Moskwie, Złatouście i Ufie.. bardzo prosta i trwała konstrukcja.. niska awaryjność.. znacznie wyższa jakość i estetyka w porównaniu do poprzednich modeli tej firmy.. niska cena (nawet czterokrotnie mniejsza niż tramwajów zachodnich).. możliwość łączenia nawet do czterech wagonów w jeździe wielokrotnej (w praktyce wykorzystuje się maksymalnie dwa).. wózki szerokotorowe (rozstaw torów powoduje znacznie niższą opłacalność kupowania wagonów z Zachodu).. wysoka podłoga (obecnie większość produkowanych tramwajów ma chociażby część niskiej lub średniej podłogi).. wielość modyfikacji powodująca, że nie wszystkie części pasują do siebie.. przestarzała technologia w porównaniu do wagonów produkowanych w zachodniej Europie.. jakość materiałów i wykończenia niższa niż w tramwajach zachodnioeuropejskich.. KTM-19 w Moskwie.. KTM-19 w Charkowie (linia 7).. KTM-19 w trakcji podwójnej w Saratowie, drugi wagon ma opuszczony pantograf.. Angarsk.. – 7 sztuk.. Bijsk.. – 1 sztuka.. Czelabińsk.. – 9 sztuk.. Irkuck.. – 8 sztuk.. Iżewsk.. Jarosław.. – 36 sztuk.. – 6 sztuk.. Kemerowo.. – 37 sztuk.. Kołomna.. – 11 sztuk.. Krasnodar.. – 10 sztuk.. Krasnojarsk.. – 4 sztuki.. Magnitogorsk.. – 15 sztuk.. – 419 sztuk.. Nabierieżnyje Czełny.. Niżniekamsk.. – 29 sztuk.. Nowokuźnieck.. Nowotroick.. – 3 sztuki.. Nowoczerkask.. – 2 sztuki.. Perm.. – 27 sztuk.. Prokopiewsk.. Rostów nad Donem.. – 19 sztuk.. Saławat.. Saratów.. – 23 sztuki.. Stary Oskoł.. Tomsk.. – 14 sztuk.. Ufa.. Ułan Ude.. – 20 sztuk.. Uljanowsk.. Usole Syberyjskie.. Wołczańsk.. Wołżski.. Złatoust.. Pawłodar.. – 30 sztuk.. 71-619КТ w Angarsku.. 71-619КТ w Wołczańsku.. 71-619К w Moskwie.. 71-619А w Moskwie.. 71-619А-01 w Moskwie.. 71-619КТ w Moskwie.. 71-619К-01 w Taszkencie.. 71-619К w Niżnym Nowogrodzie.. 71-619КТ w Niżnym Nowogrodzie.. Schemat wagonu 71-619.. 71-619КТ w Prokopiewce.. 71-619К w Ufie.. 71-619КТ w Permie.. Piotr Tomasik.. Współczesność tramwajów w Sankt Petersbugu.. „Świat Kolei”.. 8/2007, s.. 46–53.. Łódz: EMI-PRESS.. ISSN.. 1234-5962.. Istnieją jeszcze wagony wąskotorowe np.. 1000mm.. 3,0.. 3,1.. Трамвай 71-619 (КТМ-19).. ros.. [dostęp 13 stycznia 2009].. 4,2.. KTM-5 prawdziwy tramwajowy best seller oraz inne tramwaje UKWZ.. pol.. [dostęp 15 stycznia 2009].. w tramwaju.. Düwag N8C.. Siedzenia są zamocowane na skrzyniach.. Результаты поиска — СТТС.. [dostęp 17 stycznia 2009].. Харьков транспортный_ Трамвай_ Подвижной Состав_ КТМ-19 (71-619).. Сайт общественной организации Ярославцы за трамвай – КТМ-19.. [dostęp 16 stycznia 2009].. Трамвайные вагоны.. Galeria zdjęć tramwaju.. Strona producenta.. Wagony tramwajowe produkcji.. Ust'-Katawskiej Fabryki Wagonów.. Seryjne.. Ch/M.. KTM/KTP-1.. KTM/KTP-2.. 71-605 (KTM-5).. 71-608 (KTM-8).. 71-623 (KTM-23).. 71-631 (KTM-31).. KTM/KTP-3.. 71-606 (KTM-6).. 71-616 (KTM-16).. 71-621 (KТМ-21).. 71-630 (KТМ-30).. php?title=KTM-19 oldid=36313818.. Wagony tramwajowe UKWZ.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:20, 29 kwi 2013..

    Original link path: /wiki/KTM-19
    Open archive

  • Title: Katastrofa kolejowa w Reptowie – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Katastrofa kolejowa w Reptowie.. Tor 2 i 4 stacji w Reptowie, widoczny koniec rozjazdu, który spowodował katastrofę.. Państwo.. Miejsce.. Reptowo.. Rodzaj katastrofy.. wykolejenie oraz rozerwanie pociągu pospiesznego i najechanie części jego składu na pociąg towarowy.. Data.. 5 maja.. Godzina.. 12:25.. Ofiary śmiertelne.. 12 osób.. Ranni.. 36 osób.. Położenie na mapie Polski.. miejsce katastrofy.. 53°22′20,9″N.. 14°51′45,0″E.. /.. 53,372472.. 14,862500.. Na mapach:.. – wypadek.. kolejowy.. pociągu pospiesznego nr 83102.. Barbakan.. relacji.. Świnoujście.. Kraków Główny.. o godzinie 12:25 na stacji kolejowej.. , w wyniku którego śmierć poniosło dwanaście, a rannych zostało trzydzieści sześć osób.. Według klasyfikacji wypadków i wydarzeń kolejowych wypadek ten został przydzielony, na podstawie przepisów R-3 o prowadzeniu dochodzeń powypadkowych, do kategorii 134 –.. wypadek z przyczyn nieustalonych.. Do zbadania okoliczności, przebiegu i ustalenia przyczyn wypadku powołano komisję dochodzeniową z Pomorskiej.. Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych.. w Szczecinie.. Charakterystyka katastrofy.. Pociągi biorące udział w katastrofie.. Miejsce zdarzenia i panujące warunki.. Przebieg wypadku.. Zestawienie poszkodowanych.. Szczegółowa chronologia wydarzeń.. Rozpoczęcie dziennej zmiany i sytuacja przed wypadkiem.. Sytuacja ruchowa bezpośrednio przed wypadkiem.. Przygotowanie przejazdu bez zatrzymania dla pociągu.. Wypadek.. Akcja ratunkowa.. Ustalenia dotyczące przyczyn katastrofy.. Profilaktyczne działania powypadkowe.. Uczczenie pamięci ofiar katastrofy.. Budynek nastawni na stacji kolejowej w Reptowie.. Między peronem a nastawnią znajduje się zwrotnica rozjazdu, która zawiodła powodując katastrofę kolejową.. Pociąg pospieszny.. nr 83102.. Skład pociągu: elektryczna lokomotywa uniwersalna.. EU07.. -150 z.. lokomotywowni.. Kraków Prokocim.. i jedenaście wagonów osobowych (dziesięć wagonów z miejscami do siedzenia i wagon barowy).. Masa brutto pociągu wynosiła około 640.. ton.. , długość zaś około 290.. m.. Drużyna trakcyjna jednoosobowa (.. maszynista.. Drużyna konduktorska w składzie:.. kierownik pociągu.. i dwóch konduktorów rewizyjnych.. Pociąg towarowy.. nr 84386 relacji.. Szczecin Gumieńce.. Dąbrowa Górnicza.. Skład pociągu: elektryczna lokomotywa towarowa.. ET22.. -1073 z lokomotywowni Szczecin i dwadzieścia niezaładowanych wagonów-platform serii Sa.. Masa brutto pociągu wynosiła około 560 ton, a długość składu około 420 m.. Drużyna trakcyjna jednoosobowa (maszynista).. Stacja Reptowo 5 maja 1997.. Dwutorowa, zelektryfikowana.. linia kolejowa nr 351.. Poznań Główny.. Szczecin Główny.. , stacja.. , kilometr 185,500.. Pora dzienna, widoczność dobra, pogodnie, bez zachmurzenia i opadów atmosferycznych.. Stacja kolejowa.. Reptowo jest to stacja przelotowa, osobowo-towarowa, wyposażona w dwa.. tory.. główne zasadnicze (przeznaczone do przyjmowania, wyprawiania i przepuszczania bez zatrzymania.. pociągów pasażerskich.. i towarowych) o numerach 1 i 2 oraz dwa tory główne dodatkowe (przeznaczone do przyjmowania i wyprawiania pociągów towarowych) o numerach 3 i 4.. W każdej z głowic rozjazdowych zabudowane jest przejście trapezowe, umożliwiające jazdę z każdego toru na każdy.. Jest wyposażona w przekaźnikowe.. urządzenia sterowania ruchem kolejowym.. z sygnalizacją świetlną i zwrotnicami sterowanymi elektrycznie.. Wszystkie urządzenia i sygnały są nastawiane zdalnie z jednej.. nastawni.. , którą jest.. nastawnia dysponująca.. Rp.. obsługiwana przez pełniącego tam służbę jednego.. dyżurnego ruchu dysponującego.. Dozwolona.. maksymalna prędkość.. jazdy pociągów po torach szlakowych przylegających do stacji Reptowo i po jej torach głównych zasadniczych wynosi 120 km/h, natomiast w przypadku jazdy na tory główne dodatkowe – 40 km/h.. O godzinie 12:25 podczas przejazdu bez zatrzymania przez stację Reptowo pociągu pospiesznego nr 83102.. , w momencie przejazdu szóstego od czoła pociągu.. wagonu osobowego.. nastąpiła zmiana położenia.. zwrotnicy.. rozjazdu.. , po którym następował przejazd tego pociągu.. W następstwie zmiany położenia zwrotnicy, przy prędkości pociągu wynoszącej około 116 km/h, doszło do gwałtownej jazdy dwutorowej pociągu.. , jego wykolejenia i rozerwania.. sprzęgów śrubowych.. pomiędzy wagonem szóstym i siódmym.. Rozerwanie pociągu spowodowało natychmiastowy spadek ciśnienia w przewodzie hamulcowym pociągu i hamowanie nagłe.. Dynamika wykolejenia i wysoka prędkość, przy jakiej do niego doszło spowodowała, iż oderwana część pociągu (wagony od siódmego do jedenastego) wjechała na tor główny dodatkowy nr 4, który był zajęty przez pociąg towarowy nr 84368.. Nastąpiło najechanie wagonów pociągu.. na ostatnie wagony pociągu towarowego.. W wyniku najechania nastąpiło uszkodzenie wagonu barowego całkowicie dezintegrujące jego konstrukcję i jego wniknięcie w platformy pociągu towarowego, które skutkowało rozerwaniem jego prawej ściany bocznej i całkowitym zniszczeniem wnętrza tego wagonu.. Łącznie wykolejonych i uszkodzonych zostało pięć wagonów pasażerskich, spośród których uszkodzenia czterech wagonów kwalifikowały je do kasacji, a jednego do naprawy oraz trzy wagony pociągu towarowego, spośród których wszystkie zostały zakwalifikowane do kasacji.. W następstwie uderzenia wagonów w pociąg towarowy śmierć na miejscu poniosło jedenaście osób (jedna osoba zmarła w szpitalu w wyniku odniesionych obrażeń), a rannych zostało trzydzieści sześć osób.. Poszkodowani.. Liczba zabitych.. na miejscu wypadku.. Liczba zmarłych.. w wyniku odniesionych obrażeń.. Liczba rannych.. Pasażerowie.. 36.. Pracownicy.. 0.. Osoby postronne.. Razem.. Pierwsze komunikaty prasowe, podające przybliżoną liczbę ofiar, ukazały się tego samego dnia.. 05.. 05.. 1997 Katastrofa pociągu Barbakan w Reptowie.. Pociąg pospieszny "Barbakan" rozbił się na stacji kolejowej w Reptowie pod Stargardem Szczecińskim.. Zmiażdżone zostały trzy wagony pociągu, w tym wagon restauracyjny Warsu.. Zginęło 12 osób, dalszych 30.. zostało rannych.. ”.. Godz.. 8:45 wyłączenie z ruchu części stacji ze względu na prace w rozjazdach nr 7 i 8.. 12:18 wjazd pociągu tow.. 84386 na tor nr 4.. 12:19 wyjazd lokomotywy luzem nr 3303 do Szczecina.. 12:22 przygotowanie przejazdu bez zatrzymania dla pociągu "Barbakan".. 12:25 wypadek pociągu "Barbakan".. Rano,.. , służbę na nastawni dysponującej.. w Reptowie objęła jedna ze stale tam pracujących dyżurnych ruchu.. Zgłosiła się do pełnienia służby w stanie psychofizycznym umożliwiającym wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem i zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu kolejowego.. Na 5 maja zaplanowane  ...   z prawie pełną prędkością na zajęty przez pociąg towarowy tor nr 4, wytracenie ich prędkości pomimo nagłego hamowania było minimalne.. Jadący jako pierwszy, wykolejony pierwszym wózkiem wagon barowy uderzył w ostatnią w składzie platformę.. W następstwie uderzenia platforma została przerzucona około 40 metrów w głąb składu i obrócona względem niego o 90°.. Wagon barowy wbił się w drugą od końca platformę, która rozerwała jego prawy bok.. Wnętrze wagonu barowego zostało całkowicie zniszczone.. W tylną ścianę wagonu barowego wbiła się część jadącego za nim wagonu osobowego pierwszej klasy, który również został ciężko uszkodzony.. W akcji ratunkowej udział brało szesnaście zastępów.. strażackich.. ze Stargardu Szczecińskiego, Reptowa, Szczecina,.. Kobylanki.. Obszar katastrofy zabezpieczało prawie dziewięćdziesięciu.. policjantów.. Pomocy poszkodowanym udzielało piętnaście zespołów medycznych.. Do transportu najciężej rannych wykorzystywany był.. śmigłowiec.. medyczny.. W akcji pomocy uczestniczyli też mieszkańcy wsi.. Na miejsce akcji przybyli przedstawiciele.. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.. Komendy Głównej Policji.. Warszawy.. przybył ówczesny.. wicepremier.. Jarosław Kalinowski.. oraz minister.. Bogusław Liberadzki.. Po akcji ratunkowej podczas spotkania w Szczecinie z jej uczestnikami ówczesny minister spraw wewnętrznych i administracji.. Leszek Miller.. wręczył im specjalne nagrody.. Miesiąc później nieopodal miejsca katastrofy odbyła się uroczystość wręczenia nagród tym, którzy jako pierwsi nieśli pomoc ofiarom katastrofy.. Prezes zarządu.. powołał specjalny zespół ds.. ustalenia przyczyn katastrofy.. Komisja dochodzeniowa w wyniku wielu analiz i badań wykonanych przez naukowców z.. Centrum Naukowo-Technicznego Kolejnictwa.. , w tym także jazd próbnych realizowanych na torze doświadczalnym w.. Węglewie.. koło.. Żmigrodu.. , ustaliła następującą przyczynę wypadku:.. Wystąpienie drgań o charakterze rezonansowym taboru i zwrotnicy oraz drgań napędu zwrotnicowego w czasie przejazdu pociągu nr 83102 przez stację Reptowo.. Wypadek wydarzył się wskutek niezwykle rzadkiego nałożenia się czynników, które samoistnie nie stanowią zagrożenia.. Ustalenie to jest wynikiem szczegółowych pomiarów zarówno elementów biegowych taboru (rozstawu, średnic kół, grubości ich obręczy oraz obrzeży, różnic w średnicach, zużycia), a także torów i rozjazdów wchodzących w drogę przebiegu pociągu.. (pomiary odchyłek dopuszczalnych, odkształceń, nierówności, funkcjonowania zamknięć nastawczych).. Na drodze tych ekspertyz wyselekcjonowano czynniki, których zbieżność w czasie spowodowała zmianę położenia zwrotnicy rozjazdu nr 23 pod jadącym pociągiem.. Krzyż upamiętniający ofiary katastrofy ustawiony na wysokości feralnego rozjazdu.. Tablica na krzyżu upamiętniającym ofiary katastrofy.. Tablica w.. kolegiacie Mariackiej w Stargardzie Szczecińskim.. poświęcona ofiarom katastrofy kolejowej w Reptowie.. Czynnikami tymi były:.. drgania.. wzbudzone w wyniku jazdy pociągu przez skrzyżowanie toru z drogą publiczną i poprzedni rozjazd nr 24.. odległość iglicy od opornicy – po wykolejeniu pociągu 42 mm, przy wymaganej 58 mm.. nierówność lewego toku szynowego w rozjeździe poprzedzającym wykolejenie (nr 24) wynosząca 3 mm (przy dopuszczalnej 3 mm).. zużycie boczne szyny w styku rozjazdu nr 23 wynoszące 4 mm (przy dopuszczalnym 8 mm).. dodatkowe drgania wywołane hamowaniem służbowym wynikające z ograniczenia prędkości jazdy pociągu do 60 km/h, z jaką to prędkością pociąg.. miał opuścić stację Reptowo.. zużycie obrzeży prawych kół większe o 5 mm niż lewych w dwóch zestawach kołowych – w wagonie pierwszym i szóstym za lokomotywą (norma 10,5 mm).. położenie podtorza stacji Reptowo na warstwie.. torfu.. gytii.. , które sprzyjało przenoszeniu się drgań.. W toku dochodzenia wykluczono winę i udział w spowodowaniu katastrofy przez pracowników kolejowych odpowiedzialnych za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego.. Prokuratura.. , która prowadziła śledztwo w sprawie katastrofy kolejowej w Reptowie umorzyła dochodzenie wobec niestwierdzenia przestępstwa.. W ramach profilaktyki zarządzono natychmiastowe komisyjne, szczegółowe sprawdzenie na całej sieci kolejowej wszystkich rozjazdów eksploatowanych w ruchu z prędkością większą niż 100 km/h.. Po ustaleniach dochodzenia zarządzono wymianę ponad sześciu tysięcy kompletnych rozjazdów używanych do jazd z prędkościami wyższymi niż 100 km/h na nowocześniejsze, wyposażone w dodatkowe stabilizatory iglic oraz zamknięcia nastawcze blokujące rozjazd w określonym położeniu odporne na zjawisko pełzania szyn i niewrażliwe na zmiany temperatury.. Ponadto ponad dwa tysiące rozjazdów zostało wyposażonych w takie urządzenia.. Nieopodal budynku stacyjnego i miejsca katastrofy ustawiono około sześciometrowy stalowy krzyż z napisem na tabliczce:.. Boże, czemuś dał duszę co snu musi żebrać i życie które, można tak łatwo odebrać.. Pierwotnie na krzyżu umieszczono tablicę z napisem: "Ku pamięci tym, co zginęli w tym wypadku i ku przestrodze innym".. W pierwszą rocznicę katastrofy w Kolegiacie Najświętszej Marii Panny w Stargardzie Szczecińskim odsłonięto tablicę ufundowaną przez Pomorską DOKP ku czci ofiar.. „Świat kolei”.. Marzec 03/2003 (92), 2003.. Ryszard Pyssa – redaktor naczelny.. Poznań: EMI-PRESS Łódź.. PKP – R-3 Przepisy o postępowaniu w sprawach wypadków i wydarzeń kolejowych.. Inżynieria kolejowa.. [dostęp 24.. 08.. 2008].. Konduktor rewizyjny oraz barmanka z wagonu barowego.. 2-letni bratanek barmanki odbywający z nią przejazd w wagonie barowym.. komunikat wydany w trakcie trwania akcji ratunkowej.. gazeta.. pl Szczecin – Katastrofy kolejowe w Polsce.. [dostęp 08.. 09.. Sieciowy rozkład jazdy pociągów 1996/97.. Jarosław Reszka:.. Cześć, giniemy! Największe katastrofy w powojennej Polsce.. Warszawa: Wydawnictwo PAP, 2001.. ISBN 83-911242-3-1.. „Monografie – Politechnika Radomska im.. Kazimierza Pułaskiego nr 79, Interpretacja pomiarów i obserwacji nawierzchni kolejowej”.. Nr 79, 2005.. Maria Bałuch.. Radom: Zakład Poligraficzny Politechniki Radomskiej.. 1642-5278.. Stanisław Janusz Cieślakowski:.. Stacje kolejowe: podręcznik akademicki.. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1992.. ISBN 83-206-1061-3.. Józef Fijałkowski:.. Zwalczanie przyczyn i skutków wypadków na PKP.. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1970.. ISBN nie ma.. Archiwum gazety.. php?title=Katastrofa_kolejowa_w_Reptowie oldid=39567330.. Katastrofy kolejowe w Polsce.. Katastrofy w Polsce po 1989.. Katastrofy w 1997.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 13:03, 2 cze 2014..

    Original link path: /wiki/Katastrofa_kolejowa_w_Reptowie
    Open archive

  • Title: Katastrofa lotu Air France 296 – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Katastrofa lotu Air France 296.. Samolot podobny do rozbitego.. Francja.. Habsheim.. 26 czerwca.. 14:45 czasu lokalnego.. 14:45 czasu polskiego.. Rodzaj.. błąd pilota.. Ofiary.. 3 osoby.. ok.. 50 osób.. Ocaleni.. 133 osoby.. Statek powietrzny.. Airbus A320-111.. Użytkownik.. Air France.. Numer.. F-GFKC.. Numer lotu.. 296.. 130 osób.. Załoga.. 6 osób.. Położenie na mapie Francji.. 47°44′58″N.. 7°25′34″E.. 47,749444.. 7,426111.. Lotnictwo.. Katastrofa lotu Air France 296Q.. miała miejsce.. podczas pokazów lotniczych na lotnisku.. Miluza.. Podczas pokazowego lotu na małej wysokości samolot.. Airbus A320.. -111, wiozący zaproszonych gości i dziennikarzy, zawadził o drzewa i runął do lasu otaczającego lotnisko.. Zginęły trzy osoby.. Była to pierwsza katastrofa maszyny tego typu i wywołała falę dyskusji na temat bezpieczeństwa technologii komputerowego sterowania samolotów.. fly-by-wire.. Dodatkowy rozgłos zdobyła ze względu na do dziś niewyjaśnione wątpliwości dotyczące przebiegu wydarzeń i przyczyn wypadku.. Przebieg lotu.. Przyczyny katastrofy.. Wersja oficjalna.. Wersja pilota.. Wątpliwości.. Wady i usterki samolotu.. Rejestratory lotu.. Złe przygotowanie pokazu.. Alternatywne dochodzenia.. Orzeczenie sądu.. Literatura.. 26 czerwca 1988 odbywały się w.. Miluzie.. pokazy lotnicze zorganizowane przez miejscowy aeroklub.. Główną atrakcją pokazów miał być najnowocześniejszy wówczas.. samolot pasażerski.. Pierwsze maszyny tego typu linie lotnicze.. nabyły zaledwie kilka tygodni wcześniej.. Przeznaczony do udziału w pokazach samolot, noszący oznaczenie F-GFKC, był w służbie od trzech dni i miał wylatane zaledwie 22 godziny.. Samolot wystartował o godzinie 14:41 z pobliskiego portu lotniczego.. Bazylea–Miluza–Fryburg.. (kod.. ICAO.. : LFSB).. Na pokładzie miał sześć osób załogi i 130 pasażerów: dziennikarzy, zaproszonych gości oraz osoby, które w gazetowej loterii wylosowały prawo do udziału w tym locie.. Samolot pilotował kapitan Michel Asseline, doświadczony pilot, w Air France odpowiedzialny za szkolenie pilotów A320.. Drugim pilotem był Pierre Mazière.. Plan lotu przewidywał dwukrotny przelot nad lotniskiem w.. Habsheimie.. , na którym odbywały się pokazy i powrót do miejsca startu.. Pierwszy przelot miał się odbyć z małą prędkością, na wysokości 100.. stóp.. (30.. ), w konfiguracji jak do lądowania: z otwartym podwoziem, wypuszczonymi.. klapami.. i dużym.. kątem natarcia.. ; drugi na wysokości 300 stóp, w normalnej konfiguracji przelotowej.. Po starcie samolot osiągnął wysokość 1000 stóp, po czym rozpoczął obniżanie, mając w zasięgu wzroku lotnisko w Habsheimie.. O 14:45:14 drugi pilot zameldował osiągnięcie wysokości 100 stóp.. Mimo tego samolot kontynuował zniżanie do około 30–35 stóp.. O 14:45:35 ciąg silników zaczął się zwiększać, nie było to jednak w stanie dostatecznie szybko zwiększyć wysokości lotu.. O 14:45:40 samolot zawadził o drzewa na końcu.. pasa startowego.. i łagodnie spadł w lesie, wybijając długą na 150 m przecinkę i tracąc przy tym obydwa.. skrzydła.. Wybuchł pożar, który został szybko ugaszony.. Większość pasażerów opuściła wrak o własnych siłach przez wyjścia awaryjne, pozostali zostali wyprowadzeni przez ekipy ratunkowe.. Zginęło trzech pasażerów, kilkudziesięciu odniosło lżejsze lub cięższe obrażenia.. Wypadek został sfilmowany przez kilku widzów pokazu.. Komisja rządowa badająca przyczyny wypadku orzekła w raporcie końcowym.. , że został on spowodowany przez następujące czynniki:.. zbyt niski lot, poniżej planowanej wysokości i poniżej otaczających lotnisko przeszkód,.. nadmierne zmniejszenie prędkości lotu, zmierzające do maksymalizacji.. kąta natarcia.. przełączenie silników na bieg jałowy,.. zbyt późne zwiększenie ciągu silników.. Wnioski te podsumowywane bywają jako „za nisko, za wolno, za późno”.. Komisja uznała przy tym, że obniżenie lotu poniżej 100 stóp nie było zamierzone, a wywołane nieuwzględnieniem wszystkich sygnałów podających wysokość lotu.. Jednocześnie oficjalny raport stwierdzał, że samolot był w pełni sprawny i żadna awaria jego systemów nie przyczyniła się do wypadku.. Pilot Michel Asseline mówił tuż po katastrofie, że już na 20 sekund przed zdarzeniem próbował zwiększyć ciąg silników, by przejść w lot poziomy na przepisanej wysokości, jednak silniki nie zareagowały.. Dopiero, gdy po pierwszej, nieudanej próbie zwiększenia ciągu cofnął dźwignię do położenia biegu jałowego, a następnie ustawił na ciąg startowy, system przyjął z kilkusekundowym opóźnieniem tę komendę i silniki zaczęły zwiększać obroty.. Było jednak za późno, by poderwać samolot.. Samolot nie zareagował też na pociągnięcie drążka sterowego, pomimo że można było teoretycznie zwiększyć jeszcze w tym momencie siłę nośną przez zwiększenie kąta natarcia.. Do tego lewy silnik stracił ciąg tuż przed zawadzeniem o drzewa.. Kapitan utrzymywał ponadto, że.. wysokościomierz.. airbusa wskazywał 100 stóp podczas całego manewru i załoga nie wiedziała, że w rzeczywistości leci znacznie niżej.. Szczegółowy opis swojej wersji przebiegu wydarzeń i analizy możliwych przyczyn wypadku Michel Asseline zawarł w wydanej w.. książce.. Le pilote est-il coupable?.. Airbus A320 był pierwszym cywilnym samolotem stosującym technologię.. Katastrofa wydarzyła się w momencie, gdy samolot był wdrażany do służby, trwał proces.. homologacji.. Stanach Zjednoczonych.. , zaś producent.. Airbus Industrie.. notował wielkie zainteresowanie potencjalnych klientów.. Jakiekolwiek podejrzenie, że samolot nie jest bezpieczny, mogło oznaczać dla firmy olbrzymie straty.. Rząd Francji, będący współwłaścicielem firmy, traktował ponadto projekt A320 niezwykle prestiżowo.. W rezultacie można było oczekiwać silnych nacisków na oddalenie od samolotu jakichkolwiek podejrzeń, a zwłaszcza podejrzeń o błędy konstrukcyjne.. Już w dzień  ...   Oficjalne dochodzenie potwierdziło wprawdzie możliwość manipulacji danych w rejestratorach, ale mimo to uznało ich zapis za pełnowartościowy materiał dowodowy.. Podobnie postąpił sąd, rozpatrując kwestię odpowiedzialności za wypadek.. Michel Asseline przedstawia w swej wersji także szereg błędów popełnionych przy przygotowaniach do pokazu, które jego zdaniem istotnie przyczyniły się do tragedii.. udział pasażerów w locie pokazowym,.. wewnętrzne regulacje Air France dopuszczały lot na wysokości mniejszej niż zezwalały na to obowiązujące przepisy i ten niższy pułap zapisano w planie lotu,.. plan lotu został dostarczony załodze w ostatniej chwili, nie odbyła się odprawa przed lotem,.. dołączona do planu mapa była czarno-białą odbitką kolorowego oryginału; obszary leśne, zaznaczone na oryginalnej mapie kolorem zielonym, nie były na odbitce widoczne,.. nie zorganizowano wizji lokalnej lotniska, na którym miały odbyć się pokazy; w rezultacie załoga nie wiedziała, że za lotniskiem znajduje się las,.. załoga nadmiernie ufała systemom zabezpieczenia, w wyniku formalnych i nieformalnych zapewnień producenta o ich możliwościach,.. piloci, nie przyzwyczajeni do lotów nad małymi lotniskami, nie potrafili właściwie ocenić wizualnie wysokości lotu; wysokościomierz ciśnieniowy dawał błędny odczyt, zaś wysokościomierz radiowy, który podawał głosowo wysokość lotu, nie był przez pilota słyszany z powodu zaabsorbowania uwagi manewrem, oraz ponieważ dźwięk z niego nie był przekazywany przez słuchawki.. Sąd podzielił częściowo te zarzuty i organizator oraz pracownicy Air France odpowiedzialni za przygotowanie pokazu zostali uznani za współodpowiedzialnych za katastrofę.. Wątpliwości wobec oficjalnego dochodzenia zaowocowały próbami niezależnych analiz wypadku.. W 1990.. brytyjska.. telewizja.. Channel 4.. nadała program poświęcony katastrofie.. Wystąpił w nim Ray Davis, niezależny ekspert, który na zamówienie telewizji przeprowadził własne śledztwo.. W raporcie z tego śledztwa Davis wykazał istnienie błędów i sprzeczności w zapisach rejestratorów lotu, sugerujących manipulację danych i podważył wnioski oficjalnej komisji.. Davis zwrócił m.. uwagę, że według zapisów DFDR, gdy pilot w ostatniej fazie lotu pociągnął drążek, by zwiększyć kąt natarcia, system wysłał do sterów komendę ruchu w odwrotnym kierunku.. Wniosek końcowy raportu brzmiał: „jakikolwiek błąd popełnił pilot, automatyczne systemy samolotu uniemożliwiły mu późniejsze naprawienie tego błędu”.. Raport Davisa spotkał się z ostrą krytyką ze strony Airbus Industrie.. W 1998 Christian Roger, były pilot Air France i były przewodniczący stowarzyszenia pilotów, opublikował swój raport.. koncentrujący się przede wszystkim na kwestii sfałszowania zapisów rejestratorów lotu.. Raport ten zaczął powstawać pod wpływem pierwszego procesu, na którym sąd przyjął zapisy rejestratorów jako pełnowartościowy dowód w sprawie.. Proces o spowodowanie katastrofy rozpoczął się w.. przed sądem w.. Colmar.. Na ławie oskarżonych znaleźli się, obok obydwu pilotów, organizator pokazu i dwaj pracownicy Air France odpowiedzialni za planowanie lotów i bezpieczeństwo.. Wszystkim postawiono zarzut.. nieumyślnego spowodowania śmierci.. i ciężkich obrażeń ciała.. Pilotom prokurator zarzucał lekkomyślność, pozostałym oskarżonym m.. niestaranne przygotowanie planu lotu, wyznaczenie zbyt małej wysokości przelotu, niezapoznanie pilotów z lokalnymi warunkami lotniska w Habsheimie i dopuszczenie pasażerów do udziału w locie pokazowym, w trakcie którego planowano potencjalnie niebezpieczne manewry.. Wyrok zapadł.. 14 marca.. Wszyscy oskarżeni zostali uznani za winnych i skazani na kary więzienia w zawieszeniu, z wyjątkiem kapitana, skazanego na 6 miesięcy bezwzględnego więzienia i 12 miesięcy w zawieszeniu.. Michel Asseline jako jedyny złożył apelację od wyroku.. 9 kwietnia.. sąd apelacyjny także uznał go winnym i podwyższył karę do 10 miesięcy bezwzględnego więzienia i 10 miesięcy więzienia w zawieszeniu.. 1,0.. 1,1.. Gordon Bock.. Airbus on The Spot.. „Time”.. 1988.. Baza danych o wypadkach lotniczych airdisaster.. com.. Opis wypadku.. w serwisie.. Aviation Safety Network.. Investigation Commission concerning the accident which occurred on June 26th 1988 at Mulhouse-Habsheim (68) to the Airbus A320, registered F-GFKC: FINAL REPORT, Ministry of Planning, Housing, Transport and Maritime Affairs, 29 listopada 1989.. COMMISSION D'ENQUÊTE sur l'accident survenu le 26 juin 1988 à Mulhouse-Habsheim (68) à l'Airbus A 320, immatriculé F-GFKC, Rapport Final.. „Journal Officiel de la République Française.. Edition des documents administratifs.. ”.. 28, 1990.. Direction des Journaux Officiels.. 0242-6773.. fr.. [dostęp 2009-11-04].. Debora Mackenzie.. Fresh evidence prompts row over Airbus crash.. „New Scientist”.. 1726.. 6,0.. 6,1.. 6,2.. 6,3.. 6,4.. 6,5.. 6,6.. Chris Kilroy:.. Investigation: Air France 296.. [dostęp 2009-11-03].. Konferencja prasowa ministra 27 czerwca.. 8,0.. 8,1.. Mellor,.. CAD: Computer-Aided Disaster.. , High Integrity Systems Journal, Vol.. 1, Iss.. 2 (1994).. link.. 9,0.. 9,1.. 9,2.. Christian Roger,.. The Airbus A320 crash at Habsheim, France.. , 1998.. R.. Davis,.. Comments on the evidence relating to the accident to Air France A320 Airbus F-GFKC at Habsheim 26 Jun 88.. , raport datowany 15 lipca 1990 r.. Po tym wypadku Air France zaprzestały praktyki organizowania lotów pokazowych z pasażerami na pokładzie.. Michel Asseline:.. Paris: No 1, 1992.. ISBN 2863915177.. Film z wypadku.. youtube.. php?title=Katastrofa_lotu_Air_France_296 oldid=35451562.. Katastrofy lotnicze we Francji.. Katastrofy lotnicze w 1988.. Airbus.. Katastrofy lotnicze z udziałem samolotu Airbus A320.. Katastrofy lotnicze linii Air France.. Katastrofy lotnicze z udziałem błędów pilotów.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 17:29, 15 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Katastrofa_lotu_Air_France_296
    Open archive

  • Title: Clifton Suspension Bridge – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Clifton Suspension Bridge.. Długość całkowita.. 414 m.. Wielka Brytania.. Kraj.. Anglia.. Miejscowość.. Bristol.. Podstawowe dane.. Przeszkoda.. Avon.. Szerokość:.. 9,5 m.. Liczba przęseł.. Rozpiętość przęseł.. 214.. Zbudowano.. 1864.. Projektant.. Isambard Kingdom Brunel.. Położenie na mapie Bristolu.. Położenie na mapie Wielkiej Brytanii.. 51°27′18″N.. 2°37′40″W.. 51,455000.. -2,627778.. Strona internetowa mostu.. most wiszący.. nad rzeką.. w zachodniej.. Anglii.. , wybudowany na granicy dzielnicy Bristolu.. Clifton.. (stąd nazwa) i hrabstwa.. Somerset.. Składa się z dwóch wież oraz szeregu konstrukcji wiszących.. Jest symbolem miasta.. Most otwarto w.. roku, już po śmierci głównego inżyniera oraz projektanta.. Isambarda Brunela.. Każdego dnia z mostu korzysta ok.. 12 000 pojazdów mechanicznych.. Pomimo upływu prawie 150 lat od jego otwarcia, nie dokonywano żadnych remontów kapitalnych.. Korzystanie z mostu dla pieszych jest bezpłatne, od pojazdów pobierana jest opłata.. Z tego mostu po raz pierwszy na świecie skakano na.. bungee.. Most znany jest z licznych.. samobójstw.. Między rokiem.. a.. skoczyło z niego 127 osób.. Położenie geograficzne.. Szczegóły konstrukcji.. Myto i warunki przeprawy mostowej.. Przygotowania.. Budowa.. Samobójstwa i wypadki.. Most w kulturze.. Most leży nad rzeką.. wąwozie Avon.. w zachodniej części.. Bristolu.. , na granicy administracyjnej miasta, w dzielnicy.. Jego wschodnia część znajduje się w mieście Bristol, zachodnia – w hrabstwie.. samodzielnej jednostce administracyjnej.. North Somerset.. Most jest elementem drogi lokalnej B 3129.. , łączącej drogi A369 i A4018.. Most ułatwia podróż między.. Portishead.. a Bristolem.. Ulica przebiegająca mostem nosi nazwę Bridge Road.. Bezpośrednio przy moście od strony Clifton znajdują się dwa domy w stylu wiktoriańskim, początkowo budynki mieszkalne, podczas.. II wojny światowej.. wykorzystywane do celów wojskowych, później jako domy studenckie.. Obecnie centra konferencyjne.. Po drugiej stronie mostu, od strony Somersetu znajduje się las.. Leigh Woods.. i miejscowość o tej samej nazwie.. – 414 m.. Wysokość wież – wsporników.. – 26 m.. – 75 m powyżej poziomu wody.. Ruch.. – 4 miliony pojazdów rocznie.. Waga.. – 1500 ton.. Oba.. pylony.. , na których zawieszony jest most, nie są do końca identyczne pod względem konstrukcyjnym, chociaż podobnych rozmiarów – pylon od strony Clifton ma wycięcia na powierzchniach bocznych podczas gdy pylon od strony Leigh ma bardziej wyostrzone łuki.. Brunel proponował budowę sfinksów na zwieńczeniach obu wież, co było wówczas w modzie, ale nigdy ich nie zbudowano.. Pylon.. po stronie Lee Woods liczy 26 m wysokości, jednak stoi na bloku skalnym z czerwonego piaskowca o wysokości 33 m.. Po przebadaniu pylonu w roku 2003 okazało się, że nie stanowi on jednolitej struktury, ale zawiera w sobie 12 komór, każda o wysokości 11 m, połączonych szybami i tunelami.. Na szczycie każdego pylonu znajdują się konstrukcje łożyskowe, których zadaniem jest amortyzowanie sił, które powstają przy ruchu.. łańcuchów.. w wyniku obciążenia spowodowanego ciężarem pojazdów.. Łączne przesunięcie łańcuchów nie jest większe niż 1 mm, jednak brak tego mechanizmu spowodowałby uszkodzenie struktury pylonów.. Most ma po każdej stronie trzy niezależne od siebie.. stalowe.. łańcuchy spięte klamrami.. Łańcuchy zakotwiczone są w skalistym podłożu na poziomie 17 m poniżej gruntu.. Jezdnia zawieszona jest na łańcuchach przy pomocy 162 stalowych prętów (81 po każdej stronie) na wysokości od 20 m po 0,9 m w środkowej części mostu.. Most był początkowo pokryty materiałem drewnianym, później zmieniono powierzchnię na asfaltową.. Waga mostu wynosi ok.. 1500 ton.. Na wjeździe od strony Leigh Woods wyryta jest dewiza:.. Suspensa Vix Via Fit.. Wisząca droga w trudzie poczyniona.. Widok ogólny mostu.. Powierzchnia mostu.. Widok na most.. Płyta informacyjna.. Przez most mogą przeprawiać się pojazdy o wadze do czterech ton.. czyli praktycznie tylko samochody osobowe i małe ciężarówki.. Liczba pojazdów przebywających jednorazowo na moście jest kontrolowana na bieżąco.. Wszystkie samochody podlegają ważeniu na wadze wbudowanej w.. jezdnię.. Obecnie opłata za przeprawę wynosi 1 funt od samochodu.. Istnieją karnety i zniżki dla  ...   wykorzystano przy budowie zaprojektowanych przez Brunela.. Royal Albert Bridge.. na linii kolejowej między.. Plymouth.. Saltash.. Brunel zmarł w roku 1859 nie ujrzawszy mostu w końcowej postaci.. Jego koledzy ze Związku Inżynierów Budownictwa (.. Institution of Civil Engineers.. ICE) zdecydowali, że budowa mostu zostanie dokończona w hołdzie wielkiemu inżynierowi i zaczęli zbierać nowe środki.. W roku 1860 zburzono most zwodzony Hungerford Bridge na.. Tamizie.. , wykonany przez Brunela; łańcuchy z tego mostu nabyto dla mostu w Clifton.. Zmieniono również nieco projekt konstrukcji – platforma mostu miała być szersza, wyższa i solidniejsza, niż zaprojektowana przez Brunela, ponadto zastosowano potrójny łańcuch zamiast planowanego podwójnego, pozostawiono również wieże z surowego kamienia, nie wykańczając go w uprzednio planowanym stylu egipskim.. Roboty przy budowie mostu wznowiono w roku 1862 i zakończono w roku 1864.. W roku 2003 w wyniku dwóch dużych imprez odbywających się w okolicy – ‘’Ashton Court Festival’’ i ‘’International Baloon Fiesta’’ doszło do tak dużego przeciążenia mostu, że zamknięto go zarówno dla ruchu kołowego jak i pieszego na następne tego typu imprezy.. Tak się dzieje aż do dzisiaj.. 26 listopada 2003 w ostatnim swym locie samolot.. Concorde.. przeleciał nad mostem przed wylądowaniu na lotnisku Filton – ten symboliczny moment miał upamiętnić rolę Bristolu w brytyjskim postępie technicznym.. W kwietniu 2006 most był centralnym miejscem obchodów 200-lecia urodzin Isambarda Kingdom Brunela.. W kulminacyjnym momencie z mostu wystrzelono sztuczne ognie.. Podczas budowy mostu zginęły dwie osoby.. Most cieszy się ponurą sławą mostu samobójców, choć nie jest pod tym względem liderem, wyprzedza go np.. Humber Bridge.. W latach 1974 – 1983 skacząc z mostu popełniło samobójstwo 127 osób.. W roku 1885, załamana zdradą kochanka Sarah Henley przeżyła skok z mostu, gdyż jej spódnica zadziałała jak spadochron.. Kobieta odniosła poważne obrażenia, niemniej dożyła wieku 84 lat.. W roku 1998 zainstalowano specjalne bariery mające zapobiec śmiertelnym skokom.. W ciągu 4 lat obniżyło to wskaźnik samobójstw z ośmiu do czterech rocznie.. 90 proc.. z tych samobójstw było popełnianych przez mężczyzn.. Od roku 1911 istnieje zakaz latania pod mostem, w roku 1951 przeleciał pod nim samolot.. RAF.. Vampire.. z prędkością ok.. 600 km/h.. Samolot eksplodował kilka kilometrów dalej, rozbijając się o ścianę wąwozu.. W roku 1985 pod mostem znaleziono martwą córkę piosenkarki.. Shirley Bassey.. Matka utrzymuje, że śmierć nie była samobójstwem.. W angielszczyźnie południowego zachodu mówi się.. to jump down The Clifton Bridge.. – wyrażenie to oznacza skrajną rozpacz i beznadzieję.. Most jest wizytówką Bristolu i motywem ozdobnym wielu pamiątek i rzeczy związanych z miastem.. Jest zabytkiem klasy I.. Z mostu oddano pierwszy w historii udokumentowany skok na.. w roku 1979.. W roku 2004 podczas skoku z mostu młody mężczyzna dokonał samopodpalenia tuż nad powierzchnią wody.. Google maps.. [dostęp 18 października 2008].. 2,0.. 2,1.. 2,2.. 2,3.. [dostęp 19 września 2008].. Welcome to the Clifton Suspension Bridge.. The Hidden Bridge.. [dostęp 13 października 2008].. 5,0.. 5,1.. 5,2.. 5,3.. 5,4.. Frequently Asked Questions.. No tolls.. 7,0.. 7,1.. 7,2.. Vaughan, Adrian:.. Isambard Kingdom Brunel – Engineering Knight Errant.. , John Murray, 1991,.. ISBN 0-7195-5748-8.. BBC.. News: #32.. Suspension bridge shut for events.. [dostęp 28 września 2008].. BBC Bristol:.. Brunel 200 fireworks.. Bridge jump attempts prevented.. [dostęp 20 października 2008].. M Nowers and D Gunnell:.. Suicide from the Clifton Suspension Bridge in England.. Olive Bennewith:.. Effect of barriers on the Clifton suspension bridge, England, on local patterns of suicide: implications for prevention.. The very height of I.. Brunel.. Star Looks Back in Hunger for Simpler, Happier Times.. Images of England:.. Bungee jump – what is all about?.. Bungee.. Man hurt in bridge bungee stunt.. php?title=Clifton_Suspension_Bridge oldid=40306003.. Mosty i wiadukty w Wielkiej Brytanii.. Zabytki Anglii.. Mosty wiszące.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:03, 1 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Clifton_Suspension_Bridge
    Open archive

  • Title: Port Szczecin – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Port Szczecin.. Położenie.. Typ portu.. morsko-rzeczny, handlowy.. Dawne nazwy.. Hafen von Stettin.. Adres bosmanatu.. Jana z Kolna 9,.. 71-603 Szczecin.. Obroty ładunkowe.. (2012).. 7 590,1 tys.. Liczba nabrzeży.. Długość nabrzeży.. 23 380.. Maksymalne głębokość / zanurzenie.. b.. d.. / 9,15.. Położenie na mapie Szczecina.. 53°25′33″N.. 14°34′35″E.. 53,425833.. 14,576389.. Strona portu.. – handlowy.. port morski.. rzeczny.. woj.. zachodniopomorskim.. Szczecinie.. , usytuowany na.. Odrze.. i jej prawym ramieniu.. Regalicy.. , w.. Dolinie Dolnej Odry.. , na.. Międzyodrzu.. Podstawową funkcją portu Szczecin jest import.. zboża.. rud.. olejów.. papieru.. celulozy.. , bloków granitowych,.. drobnicy.. oraz eksport.. węgla.. , żelaza, zboża, drobnicy.. Obroty ładunkowe portu w 2006 roku wynosiły 9,965 miliona ton, co lokowało port na 3 miejscu w Polsce i stanowiło 16,5% udziału w przeładunkach polskich portów.. W 2007 roku do portu w Szczecinie zawinęło 2895 statków o.. pojemności brutto.. większej niż 100.. Razem z.. portem Świnoujście.. tworzy zespół portów, który jest najbliższym dużym zapleczem gospodarki morskiej dla obszaru zachodniej i południowo-zachodniej.. Polski.. Działalność.. Warunki nawigacyjne.. Infrastruktura portowa.. Infrastruktura przeładunkowa.. Terminale przeładunkowe.. Wolny obszar celny.. Transport lądowy.. Walory turystyczne i ruch pasażerski.. Nabrzeże Kapitańskie przy.. Wałach Chrobrego.. Port Szczecin jest położony w zachodniej części.. zachodniopomorskiego.. , w środkowej części.. Szczecina.. , w dzielnicy.. Znajduje się w odległości ok.. 37.. NM.. (69 km) na południe od.. Zatoki Pomorskiej.. i ok.. 6 NM (11 km) od.. Zalewu Szczecińskiego.. Port Szczecin jest usytuowany na.. Położony jest w zachodniej części.. Pobrzeża Szczecińskiego.. , w północnej części.. Doliny Dolnej Odry.. W skład portu wchodzą akweny będące odgałęzieniami Odry i kanałami:.. Przekop Mieleński.. Kanał Grabowski.. Duńczyca.. Kanał Wrocławski.. Parnica.. Kanał Dębicki.. oraz jezioro.. Dąbie.. Odcinek Odry pomiędzy Zalewem Szczecińskim a wodami portu Szczecin ma status.. morskich wód wewnętrznych.. , a status.. portu morskiego.. dla portu Szczecin został nadany przez Ministra Żeglugi w 1957 roku.. Podejście do portu od północy odbywa się.. torem wodnym Szczecin-Świnoujście.. , a wejście na obszar portu następuje po minięciu.. Wyspy Żurawiej.. , leżącej na północ od wyspy.. Dębina.. Granicę portu stanowią.. od północy (.. Kanał Skolwiński.. ), teren portu rozciąga się ok.. 6 mil wzdłuż brzegów rzeki.. Odry.. Trasy Zamkowej.. południowa granica portu – Parnica i baseny na południowym końcu Przekopu Mieleńskiego na.. Zaleskich Łęgach.. granica wschodnia od nabrzeża Regalica na.. , wschodni brzeg Przekopu Mieleńskiego i rzeki Odry na północ do końca wyspy Dębiny.. Eksploatowane tereny portowe obejmują zachodni brzeg rzeki Odry od Wyspy Żurawiej do Śródmieścia oraz odgałęzienia rzeki: Parnicę i Duńczycę.. Panorama Portu Szczecin wykonana z punktu widokowego na.. Muzeum Morskim.. w czasie Dni Morza.. Stocznia Szczecińska Nowa.. Port Szczecin jest największym.. portem rzecznym.. w zlewni.. , do której należą takie duże rzeki jak.. Warta.. Noteć.. Nysa Łużycka.. Według ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej port Szczecin należy do portów o podstawowym znaczeniu dla.. gospodarki narodowej.. Połączenie portu w Szczecinie z.. Morzem Bałtyckim.. poprzez.. tor wodny.. port Świnoujście.. , a także położenie geograficzne obu portów spowodowało, że są one ze sobą związane gospodarczo tworząc zespół portów.. Porty te są zarządzane przez spółkę akcyjną użyteczności publicznej –.. Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście.. Zespół portów Szczecin-Świnoujście stanowi najbliższe duże zaplecze gospodarki morskiej dla obszaru zachodniej i południowo-zachodniej Polski, które skupia istotne obszary przemysłowe kraju, takie jak:.. Górnośląski Okręg Przemysłowy.. aglomeracja wrocławska.. aglomeracja poznańska.. Duże znaczenie dla portu w Szczecinie ma także położenie blisko.. Niemiec.. , a przede wszystkim.. Berlina.. , odległego o 140 km od Szczecina.. Ponadto od wielu lat porty Szczecin i Świnoujście są dla.. Czech.. Słowacji.. najważniejszymi morskimi portami tranzytowymi.. Do portu Szczecin w 2007 roku zawinęło 2895 statków, których łączna.. pojemność netto.. wynosiła 4,208 miliona.. Obroty ładunkowe portu Szczecin (2006).. Grupy ładunków.. Obroty [tys.. ton].. %.. Drobnica.. 2580,6.. 25,90%.. Węgiel i koks.. 2440,4.. 24,49%.. Zboże.. 1692,0.. 16,98%.. Rudy.. 500,4.. 5,02%.. Ropa i przetwory naftowe.. 297,7.. 2,99%.. Drewno.. 42,1.. 0,42%.. Inne masowe.. 2412,1.. 24,20%.. Razem (Σ).. 9965,3.. Całkowite obroty ładunkowe portu w 2006 roku wynosiły 9,965 miliona ton, co stanowiło 16,5% udziału w przeładunkach Polski.. Obroty ładunkowe bez wagi własnej kontenerów i jednostek tocznych wynosiły 8,158 miliona ton, z czego 7,788 miliona ton przeładowano w międzynarodowym obrocie morskim i 370,6 tys.. ton w ruchu krajowym.. W 2006 roku w porcie Szczecin przeładowano 24 125.. kontenerów.. w międzynarodowym obrocie morskim.. , które łącznie ważyły 329,4 tys.. Ponadto 71 samochodów, 3311.. rolltrailerów.. pokładowych i 155 innych pojazdów tocznych.. Port w Szczecinie w 2006 roku zajął 1 miejsce w przeładunkach.. – obroty ładunkowe wynosiły 1,692 miliona ton.. , co stanowiło 44,9% obrotu wszystkich portów morskich w Polsce.. W przeładunkach rud zajął 2 miejsce (po.. Świnoujściu.. ) przy obrocie 500,4 tys.. Obroty ładunkowe węgla wynosiły 2,44 miliona ton, co stanowiło 23,8% obrotu ładunkowego polskich portów.. Zobacz w.. Wikiźródłach.. tekst.. Statystyki portu Szczecin.. Port obsługuje wycieczkowce rzeczne, a także pełnomorskie.. Do portu zawijają towarowe linie żeglugowe z Nigerii, Ghany, Wybrzeża Kości Słoniowej, Niemiec, Finlandii, Wielkiej Brytanii, Irlandii.. Port obsługuje.. armatorów.. z całego świata, a jest portem macierzystym dwóch dużych:.. Polskiej Żeglugi Morskiej.. Euroafrica.. Największym przedsiębiorstwem produkcyjnym w porcie była.. , która w 2005 roku zatrudniała ok.. 5300 pracowników własnych oraz ok.. 1500 pracowników firm podwykonawczych.. W porcie Szczecin działa 8 chłodni składowych, które specjalizują się głównie w składowaniu ryby mrożonej.. Dwie spośród nich znajdują się na obszarze portu, tj.. Chłodnia Szczecińska oraz PPU Port Rybacki Gryf.. Oferują one powierzchnię z możliwością składowania łącznie do 23,5 tys.. ton towarów.. Ruch graniczny w porcie jest obsługiwany przez.. morskie przejście graniczne Szczecin.. Kapitanat Portu Szczecin.. Statki pełnomorskie płynące do portu Szczecin przepływają najpierw przez.. , a następnie wykorzystują łączący oba porty.. tor wodny Szczecin-Świnoujście.. Tor przechodzi przez cieśninę.. Świny.. Kanał Piastowski.. Zalew Szczeciński.. i północny odcinek rzeki.. Długość całkowita statków wchodzących i wychodzących z portu Szczecin nie może przekraczać 215 m, a szerokość całkowita 31 m.. Zanurzenie statków wchodzących i wychodzących z portu nie może przekraczać 9,15 m przy długości całkowitej do 160 m.. Wchodzić do portu i być obsłużone mogą statki o parametrach 61 tys.. ton nośności.. W uzasadnionych przypadkach, przy zachowaniu szczególnych reżimów, otrzymują zgodę na wejście lub wyjście z portu statki o parametrach przekraczających dopuszczalne.. Nie występują tu.. pływy.. , a obszar portu jest wolny od zalodzenia przez cały rok.. Ruchem statków nadzoruje i kieruje.. Kapitanat Portu.. Szczecin, a infrastrukturą portową administruje.. Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA.. Za utrzymanie urządzeń nawigacyjnych toru wodnego Świnoujście–Szczecin i zespołu portowego odpowiada.. Urząd Morski w Szczecinie.. , którego Baza Oznakowania Nawigacyjnego znajduje się przy Nabrzeżu Hydrograficznym.. W porcie Szczecin działa system kontroli ruchu statków.. VTS.. Z systemu mają obowiązek korzystać jednostki znajdujące się lub zamierzające wpłynąć na obszar VTS Szczecin, których długość statku lub zespołu holowniczego (bądź pchanego) wynosi więcej niż 20 m, a także statki z ładunkiem niebezpiecznym i statki przewożące pasażerów w celu zarobkowym.. Dźwigi portowe.. W 2006 roku całkowita długość.. nabrzeży.. w porcie Szczecin wynosiła 23 380 m, z czego 19 833 m nadawało się do eksploatacji.. Łączna długość nabrzeży o głębokości powyżej 10,9 m nadających się do eksploatacji wynosiła 1374 m.. Całkowita długość nabrzeży przeładunkowych nadających się do eksploatacji wynosiła 14 596 m.. Port Szczecin ma 103 nazwane nabrzeża.. : Huty, Cementowe, Fosforowe, Południowe, Fosforowe Dalby, Snop, Bunkrowe, Huk, Żeglugowy Basen, Hydrograficzne, BTP, BON, Mak, Jachtowy Basen, Golęcińskie, Oko, Oko Basen, Cal, Drab II, Młyński Basen, Drab III, Warsztatowy Basen, Warsztatowe, Promowy Basen, Wulkan, Drzetowskie Północne, Drzetowskie Południowe, Odra Stare, Odra Nowe, Wrocławskie, Warszawskie, Radomskie, Kieleckie, Gdyńskie, Gdańskie, Przydekowe, Kaszubskie, Łańcuchowe, Mazowieckie, Wyposażeniowe, Gnieźnieńskie, Krakowskie, Arsenał, Kapitanatu, Pasażerskie, Bulwar Chrobrego, Wieleckie, Starówka, Bułgarskie, Tureckie, Rosyjskie, Kubańskie, Jugosłowiańskie, Albańskie,  ...   zbudowno 5 drewnianych pomostów przeładunkowych o długości 10-20 m, do których były poprowadzone tzw.. bramy wodne ułatwiające komunikację portu z miastem.. Mapa Lukasa Schmitzera z ok.. 1660 na podst.. mapy.. Meriana.. wyd.. w 1652.. [35].. W 1307 roku Szczecin otrzymał od księcia.. Ottona I.. obszar Odry poniżej miasta do odgałęzienia rzeki.. Świętej.. oraz odcinek.. pomiędzy.. Podjuchami.. a jeziorem.. Miasto miało także obowiązek utrzymania drożności.. toru wodnego.. i budowę nabrzeży przeładunkowych na własny koszt.. Po 1648 roku w wyniku.. pokoju westfalskiego.. Szczecin należał do.. Królestwa Szwecji.. Obowiązywały wtedy wysokie.. cła.. uniemożliwiające rozwój handlu.. W latach 1662–1668 wybudowano kanał łączący Odrę ze.. Sprewą.. , dzięki czemu Szczecin uzyskał bezpośrednie połączenie wodne z.. Po 1679 roku obniżono cła dla szczecińskich kupców i zniesiono opłaty celna na wyroby szczecińskich.. manufaktur.. , co rozwinęło handel morski i lądowy.. Przez wieki, aż do drugiej połowy.. XIX wieku.. rozwój portu ograniczał się do brzegów Odry między.. Mostem Długim.. Kłodnym.. Do powiększenia obszaru portowego przystąpiono w ostatnich dekadach XIX wieku.. Najpierw wybudowane zostały nabrzeża na.. [36].. W 1877 roku został wybudowany na Kępie Parnickiej.. dworzec kolejowy.. z linią kolejową łączącą port z linią kolejową prowadzącą do.. Kostrzyna.. , a w kolejnym roku doprowadzono linię do nowych nabrzeży przy Duńczycy.. Dworzec ten zlikwidowano w 1896 roku pozostawiając nowoczesny układ kolejowy obsługujący port.. [37].. Magazyny dawnego portu wolnocłowego w Szczecinie.. W 1880 roku oddano do użytku.. , który skrócił drogę wodną ze Szczecina do.. W 1894 roku rozpoczęła się budowa portu wolnocłowego na.. W kolejnym roku oddano do użytku.. łączący.. Duńczycę.. Parnicę.. W 1898 otwarto port wolnocłowy.. [38].. Najpierw oddano do użytku Basen Wschodni, a następnie, w 1910, Basen Zachodni.. Strefa wolnocłowa portu zajmowała wówczas 60 ha, w tym 22 ha stanowiły wody.. W 1911 roku nad dolną Parnicą (nad jej wschodnim odcinkiem) rozpoczęto budowę portu przemysłowego, gdzie w 1917 roku oddano do użytku rozległy Basen Górnośląski.. W 1912 powstała też.. elektrownia portowa przy ul.. Gdańskiej.. Ukończony port w 1922 roku posiadał trzy nabrzeża przeładunkowe.. W kolejnym roku port miejski i państwowy połączył się w Szczecińskie Towarzystwo Eksploatacji Portu (.. Stettiner Hafen Betriebsgesellschaft.. latach 20 XX wieku.. rozpoczęto budowę murowanych magazynów, zaczęto zastępować pale drewniane palami betonowymi, budowano wciąż nowe pomosty, nabrzeża, suwnice, wywrotki i dźwigi.. W roku 1931 rozszerzono tereny portowe o wyspę.. Ostrów Grabowski.. Obroty ładunkowe w porcie szczecińskim.. [39].. Rok.. Import.. [tys.. Eksport.. 1930.. 4255.. 6246.. 1931.. 2307.. 1461.. 3768.. 1932.. 2264.. 1074.. 3338.. 1933.. 3083.. 1379.. 4462.. 3854.. 1771.. 5725.. 1935.. 3048.. 2223.. 6071.. 1936.. 4184.. 4064.. 8248.. 1937.. 4872.. 3458.. 8330.. 4,642.. 40,008.. 44,650.. Przesiedleńcy niemieccy schodzący z lewej burty statku "General Steuben".. Masowe bombardowania w końcowej fazie.. zupełnie unieruchomiły port, zniszczony dodatkowo przez oddziały niemieckie przed opuszczeniem miasta i niszczone także przez dywersantów już po zajęciu miasta przez wojska radzieckie.. Inwentaryzacja powojenna wykazała w porcie 80% zniszczeń.. Zniszczone były urządzenia (np.. wszystkie 152 dźwigi), akweny były zatarasowane wrakami, tor wodny dodatkowo zamulił się w wyniku braku konserwacji.. Początkowo uruchomieniem i użytkowaniem centralnej części portu zajmowało się.. wojsko radzieckie.. i radziecka komendantura portu.. Od marca 1946 r.. rozpoczął się proces przekazywania portu administracji polskiej.. Pierwszym oddanym jego fragmentem był.. Rejon Portowy Dolnej Odry.. o długości użytkowej nabrzeży ok.. 6,3 km (cały port – 36,5 km), który nigdy wcześniej portem.. sensu stricto.. nie był.. Były to głównie nabrzeża płytkich i małych basenów przed wojną należące do licznych zakładów zlokalizowanych na brzegu Odry Zachodniej wskutek działań wojennych zniszczone i nie nadające się do bezpośredniego wykorzystania.. Ulokowano w nich przystanie.. Oko.. Mak.. Huk.. Snop.. Ucho.. Kra.. Fant.. Cały port przejęty został przez polskie władze portowe 19 września 1947 roku.. Zasadnicze prace związane z odbudową portu prowadzone były w ramach tzw.. planu trzyletniego.. w latach 1947–1949.. W efekcie zdolność przeładunkowa portu zwiększyła się z 98 tys.. t/rok (obrót w ruchu morskim wyniósł ok.. 45 tys.. t.. ) w 1946 roku do 5,9 mln t/rok w 1959 roku.. 23 sierpnia 1994 roku w porcie szczecińskim został ustanowiony wolny obszar celny.. [40].. Działalność eksploatacyjna została podjęta 1 lipca 1995 roku na obszarze o powierzchni 4,49 ha.. W 2000 roku poszerzono wolny obszar celny do 19,39 ha.. [41].. , a następnie w 2005 roku do 19,66 ha.. [42].. W dniach 4–7 sierpnia 2007 roku odbył się w porcie Szczecin finał.. Operacji Żagiel.. The Tall Ships' Races.. (po odwiedzeniu kolejno – duńskiego.. Århus.. , fińskiej.. Kotki.. i szwedzkiego.. Sztokholmu.. ) międzynarodowych regat.. żaglowców.. Organizatorzy twierdzą, że teren zlotu odwiedziły 2 miliony ludzi.. [43].. Gospodarka morska w Polsce w 2012 roku.. Port Szczecin Informacja ogólne.. [dostęp 2009-04-16].. Tabl.. I.. Ważniejsze dane o gospodarce morskiej.. W:.. Rocznik statystyczny gospodarki morskiej 2007.. Warszawa, Szczecin: Główny Urząd Statystyczny, 2007, s.. ISSN 0867-082X.. wg Geoportal.. gov.. pl, od stacji nautycznej (ujście Odry do Roztoki Odrzańskiej) do południowego cypla Wyspy Żurawiej – liczone torem wodnym (nie w linii prostej).. Dz.. U.. z 2003 r.. Nr 153, poz.. 1502.. z 1957 r.. Nr 12, poz.. 70.. 7,3.. Port Szczecin Port.. z 1997 r.. Nr 9, poz.. ZMPSiŚ SA.. [dostęp 2009-04-18].. Statki na wejściu do portów w Szczecinie i Świnoujściu 2006-2007.. [dostęp 2009-04-17].. 3 /29/.. Obroty ładunkowe.. 68-69.. 12,0.. 12,1.. 9 /35/.. 100-101.. 7 /33/.. Kontenery w międzynarodowym obrocie morskim.. 8 /34/.. Jednostki toczne w międzynarodowym obrocie morskim.. 88, 90.. Linie żeglugowe.. Stocznia Szczecińska Nowa skończyła trzy lata.. Fundacja Promocji Przemysłu Okrętowego i Gospodarki Morskiej, 2005-07-22.. [dostęp 2009-05-09].. Dobry klimat dla ujemnych temperatur.. Marinet.. pl, 2009-04-21.. Zarządzenie nr 4 Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie z dnia 17 września 2002 r.. §54.. Urząd Morski w Szczecinie, 2002-09-24.. Port Details.. Port Handbook 2007-2008.. Szczecin: Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA.. 20,0.. 20,1.. Wycieczka po porcie.. Szczeciński Serwis Samorządowy.. Urząd Miasta Szczecin.. [dostęp 2009-05-12].. 2002-09-17.. 1 /27/.. Długość nabrzeży w portach morskich w 2006.. 64.. Port w Szczecinie nabrzeża.. Mapa portu w Szczecinie.. Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w Gdyni.. Zachodniopomorskie Centrum Logistyczne.. 26,0.. 26,1.. Ładunki masowe.. Ładunki drobnicowe.. 28,0.. 28,1.. 28,2.. Szczeciński Wolny Obszar Celny.. Wolne obszary celne.. Port Location.. s.. Dziewanna.. Armator - Tadeusz Wolski.. Żegluga Szczecińska - Wodoloty Sp.. z o.. Wycieczkowce przypłyną do Wałów Chrobrego.. 34,0.. 34,1.. 34,2.. 34,3.. Ryszard Kotla.. Z dziejów szczecińskiego portu.. „Magazyn Portowy”.. 1/2007, s.. 32, 2007.. ZMPSiŚ SA.. Pierzchała, Ewa (oprac.. ).. Plany i widoki Szczecina na przestrzeni wieków: katalog wystawy.. , Książnica Pomorska, Szczecin 2001,.. ISBN 83-87879-27-4.. 36,0.. 36,1.. 36,2.. Tadeusz Białecki, Lucyna Turek-Kwiatkowska:.. Szczecin stary i nowy.. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Kultury, 1991.. Dzieje Szczecina – Wiek XIX.. Szczeciński portal historyczny.. 39,0.. 39,1.. 39,2.. Horak, Eugeniusz.. Eksploatacja i ruch portu szczecińskiego.. w:.. Szczecin miasto-port-okolice.. , Polskie Towarzystwo Geograficzne w Szczecinie, Święto Morza 1947.. z 1994 r.. Nr 94, poz.. 447.. z 2000 r.. Nr 65, poz.. 757.. z 2005 r.. Nr 43, poz.. 416.. Biuro Prasowe TTSR:.. Zlot w liczbach.. Urząd Miasta Szczecin, 2007-08-08.. [dostęp 2009-04-30].. Mapa portu Szczecin.. Morski Wortal.. Mapa portu Szczecin – obszar obsługi towarów drobnicowych.. Mapa portu Szczecin – obszar obsługi towarów masowych.. Galeria zdjęć dawnego portu.. Stan wody w porcie Szczecin.. Port z lotu ptaka.. Biuro ds.. Morskich UM Szczecin.. Porty i przystanie morskie.. województwa zachodniopomorskiego.. Porty morskie.. Port Darłowo.. Port Dziwnów.. Port Dźwirzyno.. Port Kamień Pomorski.. Port Karsibór.. Port Kołobrzeg.. Port Lubin.. Port Mrzeżyno.. Port Nowe Warpno.. Port Police.. Port Przytór.. Port Stepnica.. Port Sierosław.. Port Świnoujście.. Port Trzebież.. Port Wapnica.. Port Wolin.. Miejscowości z.. przystaniami morskimi.. Chłopy.. Dąbki.. Jarosławiec.. Międzyzdroje.. Niechorze.. Rewal.. Unieście.. Ustronie Morskie.. Porty wojenne.. port wojenny Kołobrzeg.. port wojenny Świnoujście.. php?title=Port_Szczecin oldid=38499808.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:44, 25 sty 2014..

    Original link path: /wiki/Port_Szczecin
    Open archive

  • Title: MBxd2 – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: MBxd2.. MBxd2-212+Bxhpi w.. Jantarze.. Producent.. FAUR.. Układ osi.. B'2'.. 39.. Liczba miejsc ogółem.. 60.. Masa służbowa.. 24,4 t.. 15920 mm.. 2400 mm.. 3300 mm.. Średnica kół.. 750 mm.. 141 kW.. Typ silników trakcyjnych.. D2156HMU.. Rodzaj przekładni.. hydrauliczna Csepel ASH - 75.. Prędkość konstrukcyjna.. 1000 mm: 60 km/h.. 750 mm: 40 km/h.. Wagon silnikowy.. MBxd2-213.. Śmigielskiej Kolei Dojazdowej.. Starym Bojanowie Wąsk.. (typ.. A20D-P.. ) –.. wąskotorowy.. wagon spalinowy.. produkowany w latach 1984–86 przez zakłady.. Bukareszcie.. Powstały 32 egzemplarze tego pojazdu.. Kupno i eksploatacja wagonów MBxd2 uratowały przed likwidacją wiele sieci kolei wąskotorowej w Polsce.. Wagony serii MBxd2 (jak również ich wagony doczepne A208P - seria Bxhpi) ze względu na kraj pochodzenia często nazywane są "rumunami".. Tło historyczne.. Produkcja i testy.. 1000 mm.. Pudło (nadwozie).. Podwozie i wózki.. Napęd.. Urządzenia sterujące.. Malowanie.. Oznaczenie literowe.. Koleje wąskotorowe w Polsce już od.. lat 50.. były stopniowo likwidowane.. Do tego procesu przyczyniło się wiele różnych czynników, takich jak np.. rozwój.. motoryzacji.. Dodatkowym czynnikiem powodującym likwidacje i ograniczenia w ruchu kolei wąskotorowych był fatalny stan.. infrastruktury.. taboru.. , w dużej mierze mocno przestarzałego, pochodzącego nawet sprzed II wojny światowej.. W celu zapobiegnięcia likwidacji wszystkich kolei wąskotorowych, w 1983 roku Ministerstwo Komunikacji zakupiło w Rumunii w.. Zakładach Metalowych "23 August" w Bukareszcie.. 32 sztuki wagonów motorowych oznaczonych później serią MBxd2 oraz 100 wagonów doczepnych oznaczonych serią.. Bxhpi.. Wagony doczepne (typ A208P) przeznaczone były specjalnie do wagonów motorowych A20D-P.. Transakcję poprzedziło dostarczenie dwóch pojazdów testowych.. W 1984 roku rumuńskie zakłady zbudowały 2 testowe wagony, które zostały skierowane do.. Gryfic.. Piaseczna.. Egzemplarze testowe różniły się nieco wyglądem od późniejszych egzemplarzy (m.. in.. brakiem ryfli - przetłoczeń usztywniających - na ścianach bocznych).. Podczas testów wykryto wiele usterek, które zostały usunięte przy budowie kolejnych wagonów.. W sumie powstało 12 wagonów motorowych o metrowym rozstawie szyn oraz 20 pojazdów o.. rozstawie szyn.. 750 mm, które dostarczono w latach 1984–1987.. Wagony przeznaczone na różne szerokości toru różniły się od siebie nie tylko szerokością wózków, ale też zastosowaniem odmiennego przełożenia w przekładni redukcyjnej.. Na podstawie.. i.. Nr boczny.. Nr fabr.. Nr inw.. Rok prod.. Stan.. 210.. 25114.. 00-390044 820-8.. 1986.. zezłomowany w 1996.. Nowy Dwór Gdański Wąsk.. (1986-1996).. 211.. 25115.. 00-390044 821-6.. 212.. 25116.. 00-390044 822-4.. sprawny.. Ełk Wąsk.. (1996-2004).. (od 2004).. 213.. 25117.. 00-390044 823-2.. sprzedany do Czech w 2006.. Lisewo Wąsk.. (1986-1993).. (1993-1996).. Śmigiel.. (1996-2006).. 25118.. 00-390044 824-0.. odstawiony.. Krośniewice.. (od 1986).. 215.. 25119.. 00-390044 825-7.. Krośniewice (od 1986).. 216.. 25192.. 00-390044 826-5.. Opalenica Wąsk.. Śmigiel (1996-1999).. Pleszew Wąsk.. (od 1999).. 217.. 25193.. 00-390044 827-3.. 218.. 25194.. 00-390044 828-1.. Śmigiel (od 1986).. 219.. 25195.. 00-390044 829-9.. 220.. 00-390044 830-7.. (od 1996).. 221.. 00-390044 831-5.. 222.. 00-390044 832-3.. 223.. 00-390044 833-1.. sprzedany do Czech w 2005.. Śmigiel (1986-2001).. Bytom Rozbark.. (2001-2003).. (2003-2005).. Stanica.. (2005-2005).. 224.. 00-390044 834-9.. 225.. 00-390044 835-6.. 226.. 00-390044 836-4.. 227.. 00-390044 837-2.. zezłomowany w 1997.. (1996-1997).. 228.. 00-390044 838-9.. sprzedany do Rumunii w 2004 roku.. Śmigiel (1996-2003).. Środa Miasto.. (2003-2004).. 229.. 00-390044 839-8.. Krośniewice (1986-2000).. Środa Miasto (2000-2001).. Śmigiel (od 2001).. 301.. 24962.. 00-390044 803-0.. 1984.. Gryfice Wąsk.. (od 1985).. 302.. 24979.. 00-390044 804-8.. Piaseczno Wąsk.. (1985-1988).. Koszalin Wąsk.. (1988-1988).. Białogard Wąsk.. (1988-1992).. Dobra Nowogardzkie.. (1992-2001).. (od 2001).. 303.. 25071.. 00-390044 805-5.. sprzedany do Czech w 2005 roku.. (1985-1985).. (1988-2005).. 304.. 25072.. 00-390044 806-3.. (1985-2001).. Dobra Nowogardzkie (2001-2004).. 305.. 25073.. 00-390044 807-1.. 306.. 25074.. 00-390044 808-9.. zezłomowany w 1996 roku.. Dobra Nowogardzkie (1985-1996).. 307.. 25075.. 00-390044 809-7.. Dobra Nowogardzkie (1985-2008).. (od 2008).. 308.. 25076.. 00-390044 810-5.. (1985-1987).. Dobra Nowogardzkie (od 1987).. 309.. 25077.. 00-390044 811-3.. (1985-1989).. Dobra Nowogardzkie (1989-1996).. 310.. 25078.. 00-390044 812-1.. 311.. 25190.. 00-390044 813-9.. eksponat muzealny.. (1986-2001).. MKW Gryfice.. 312.. 25191.. 00-390044 814-7.. zezłomowany w 1999 roku.. (1986-1999).. MBxd2 226  ...   kontrolno-pomiarowe.. MBxd2-222 w nietypowym malowaniu.. Wagon doczepny w malowaniu Ełckiej Kolei Dojazdowej.. ŻDK.. wjezdza do.. Nowego Dworu Gdańskiego.. Najbardziej charakterystycznym malowaniem wagonów MBxd2 (jak również i doczepnych Bxhpi) było malowanie fabryczne w.. czerwone.. kremowe.. pasy wraz z czerwonymi drzwiami.. Na czołach wagonu pas środkowy posiadał V-kształtne załamanie pod kątem 45° w dół.. W ciągu eksploatacji w WMD Śmigiel zastosowano uproszczony układ malowania – bez załamania czerwonego pasa na czole, w pojeździe MBxd2-222 zaś – zamiast koloru czerwonego zastosowano kolor.. zielony.. Od 2002 roku na.. Ełckiej Kolei Wąskotorowej.. zamiast odcienia szarego / kości słoniowej zastosowano.. kolor żółty.. Wagon nosi oznaczenie typu A20D-P, które zostało nadane przez producenta ze względu na zasadnicze cechy projektu:.. A - Automotoare - z języka rumuńskiego: Wagon motorowy lub spalinowy zespół trakcyjny);.. 20 - liczba dziesiątek w wartości mocy silnika; tu w przybliżeniu 200 KM;.. D - napędzany silnikiem o zapłonie samoczynnym;.. -P - konstrukcja opracowana specjalnie na rynek polski.. Na PKP wagon zyskał oznaczenia literowo-cyfrowe serii MBxd2, oznaczające.. M –.. wagon silnikowy.. (motorowy);.. B – 2.. klasy;.. x – czteroosiowy;.. d – napędzany silnikiem o zapłonie samoczynnym;.. 2 – wyposażony w przekładnię hydromechaniczną.. Lista spalinowych zespołów trakcyjnych i wagonów eksploatowanych w Polsce.. Stała Wystawa Pomorskich Kolei Wąskotorowych w Gryficach.. Teofil Lijewski:.. Geografia Transportu Polski.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1968, s.. ISBN 83-208-0474.. 2,4.. 2,5.. 2,6.. 2,7.. 2,8.. 2,9.. Paweł Korcz.. Wagony Motorowe MBxd2.. 10/2002, s.. 36-39.. Łódź: EMI-PRESS.. Paweł Cieślar:.. tabor.. [dostęp 25 sierpnia 2009].. Egzemplarz testowy różniący się nieco od innych.. Przebudowany później na 750mm.. Koszalińska Kolej Wąskotorowa Kursy rozkładowe 2009 MBXd2-307.. Wm11 - Przepisy o znakowaniu taboru wąskotorowego.. Warszawa: Ministerstwo Komunikacji, 1960.. Pojazdy trakcyjne eksploatowane w Polsce.. Lokomotywy elektryczne.. EP01.. EP02.. EP03.. EU04.. EU05.. EP05.. ET05.. EU06.. EU07A.. EP07.. EP08.. EP09.. EM10.. ET11.. ET13.. EU20.. ET21.. EP23.. EU40.. ET40.. EP40.. EU41.. ET41.. ET42.. EU43.. EU44.. EU47.. 2E.. EL2.. 182.. BR1822.. E189.. E4MSU.. E6ACT.. Lokomotywy spalinowe.. SM01.. SM02.. SM03.. SM04.. SM15.. SM25.. SM26.. SM30.. SP30.. SM31.. SP32.. SM32.. SM40.. ST40.. SM41.. SM42.. SM42-6Dg.. SU42.. SP42.. ST43.. ST44.. SP45.. SU45.. ST45.. SU46.. ST46.. SP47.. SM48.. ST48.. SP49.. Ls60.. S200.. T448p.. Maxima.. Class 66.. BR232.. Lokomotywy parowe.. ¹.. Oc1.. Od2.. Od13.. Oi2.. Ok1.. Ok22.. Ok55.. OKa1.. OKe1.. OKi1.. OKi2.. OKl27.. OKo1.. OKz32.. Ol12.. Ol49.. Om101.. Os24.. Pk1.. Pk2.. TKb.. TKh1.. TKh49.. TKi3.. TKp Śląsk.. TKr55.. TKt1.. TKt2.. TKt3.. TKt48.. TKw1.. TKw2.. Tp2.. Tp3.. Tp4.. Tp109.. Tr5.. Tr7.. Tr12.. Tr20.. Tr21.. Tr103.. Tr201.. Tr202.. Tr203.. Tw1.. Tw11.. Tw12.. Ty1.. Ty2/Ty42.. Ty3/Ty43.. Ty4.. Ty5.. Ty23.. Ty37.. Ty45.. Ty51.. Ty246.. Pd5.. Pm2.. Pm3.. Pn12.. Pu29.. Pt31.. Pm36.. Pt47.. 1U.. TKh4b.. TKi3b.. TKpb 3.. TKz.. Elektryczne wagony i zespoły trakcyjne.. EW51.. EW52.. EW53.. EW54.. EW55.. EN56.. EN57.. EW58.. ED59.. EW60.. 14WE/EN61.. ED70.. EN71.. ED72.. ED73.. ED74.. FLIRT (EN75 • ER75).. Elf (21WE (EN62) • 22WE (EN76) • 27WE • 34WE (EN96)).. EN77.. EN80.. EN81.. EW90.. EW91.. EW92.. EN94.. EN95.. EN97.. 19WE.. 20WE.. Impuls (ED78 • 31WE • 35WE • 36WE).. Spalinowe zespoły trakcyjne.. MR/MRD.. SA108.. SA109.. SA110.. SA131 • SA132 • SA133 • SA134.. SA136.. SA137 • SA138.. SA139.. Newag 222M.. BR 628.. Autobusy szynowe.. SN81.. SA101.. SA102.. SA104.. SA105.. SA107.. Spalinowe wagony silnikowe.. SAx.. SBx.. SA103 • SA106 • SA135.. SN52.. SN61.. SD80.. SN80.. SN82 • SN83.. SN84.. BR 627.. Parowozy wąskotorowe.. Px29.. Px38.. Px48.. Px49.. Pw53.. T49/Ryś.. Tx26.. Tw53.. Las47.. Kp4.. Px4.. Spalinowozy wąskotorowe.. Ld1/Wls40/50.. 2WLs40/50.. WLs75.. WLp50.. V10C.. Lyd1/Wls150/180.. Lyd2.. Lxd2.. GLs30.. Wąskotorowe spalinowe.. wagony silnikowe.. MBxd1 (.. 341-358.. 161-169.. ) •.. MBd1.. Kursywą zaznaczone serie wycofane z ruchu liniowego, ¹ – wymienione tylko ważniejsze serie.. Portal:Transport szynowy.. php?title=MBxd2 oldid=39305513.. Spalinowe zespoły trakcyjne i wagony eksploatowane w Polsce.. Tabor kolejowy produkowany przez FAUR.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:19, 21 kwi 2014..

    Original link path: /wiki/MBxd2
    Open archive

  • Title: Bhp – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Ten artykuł dotyczy serii wagonów kolejowych.. BHP.. – skrót, oznaczający „bezpieczeństwo i higiena pracy”.. Bipa/Bhp.. Dwuwagonowy zespół Bipa na stacji.. Waggonbau Görlitz.. Lata budowy.. 1959-1977.. 2-3-3-3-2.. 80 (wagon środkowy).. 90 (wagon skrajny).. 340.. 132 t.. 17,3 m.. 940 mm.. dane dla zespołów czterowagonowych.. (dawniej Bipa) – według oznaczeń PKP seria osobowych.. wagonów.. kolejowych.. , budowanych w zakładach.. VEB Waggonbau Görlitz.. w latach 1959-1977.. Pojazd ten, mimo że bazował na rozwiązaniach przedwojennych, był dość nowoczesną konstrukcją.. Był charakterystycznym pojazdem na szlakach lokalnych w wielu krajach socjalistycznych.. Eksploatowany do niedawna w pociągach na lokalnych liniach o sporym ruchu pasażerskim, w przeszłości – również w pociągach pospiesznych.. Obecnie wychodzi z użycia.. Pierwsze wagony piętrowe.. Geneza.. Projekt i produkcja.. DR.. Eksploatacja w Polsce.. Dostawy i początki eksploatacji.. Eksploatacja w PKP.. Modernizacje.. Przewozy Regionalne.. Kres eksploatacji.. CFR.. ČSD.. MÁV.. Konstrukcja.. Układ zespołu.. Hamulce.. Pudła wagonów.. Pokłady z miejscami siedzącymi.. Toalety.. Przedsionki.. Okna.. Cięgła i zderzaki.. Instalacja elektryczna.. Instalacja 24 V.. Instalacja 3000 V.. Ogrzewanie parowe.. Oznakowanie literowe.. Wersje.. Pierwsze wagony piętrowe były budowane już w XIX wieku.. Służyły głównie w ruchu podmiejskim.. Ich zaletą była duża pojemność bez zwiększania długości składu.. W latach dwudziestych XX wieku powstało wiele konstrukcji parowozów i wagonów, w tym dwuczłonowy zespół mający pomiędzy dwoma wagonami dwuosiowy.. wózek Jakobsa.. W tych wagonach pojawiła się również po raz pierwszy.. kabina sterownicza.. , umożliwiająca sterowanie pociągiem w.. systemie push-pull.. W latach trzydziestych XX wieku w zakładach Linke-Hoffman Breslau (późniejszy.. Pafawag Wrocław.. ) powstały pierwsze dwuczłonowe zespoły wagonów piętrowych, eksploatowane przez.. Lübeck-Büchener Eisenbahn.. Wagony były wykorzystywane przez niemiecką propagandę, która ukazywała kolej jako nowoczesny środek transportu publicznego.. Były eksploatowane do 1977 roku.. Po II wojnie światowej odradzające się kraje socjalistyczne, a w szczególności.. NRD.. , potrzebowały dużej liczby wagonów do ruchu podmiejskiego, szczególnie w aglomeracjach przemysłowych, takich jak.. Duży ruch podmiejski oraz niedostatki węgla do parowozów powodowały, że składy musiały być jak najbardziej pojemne, a ograniczona długość peronów powodowała, że powstała koncepcja wagonów piętrowych.. W projekcie wykorzystano przedwojenne konstrukcje wagonów piętrowych, jednakże zamiast dwóch członów zdecydowano się na cztery, co spowodowało zwiększenie liczby miejsc w zespole.. Produkcję nowych wagonów rozpoczęto w znacjonalizowanych zakładach.. ex WUMAG Görlitz.. Wagony były używane wyłącznie przez.. kolej wschodnioniemiecką.. , w obsłudze aglomeracji.. berlińskiej.. Pierwszy egzemplarz, mający jeszcze prototypowy układ drewnianych siedzeń wyjechał z fabryki 13 lutego 1952 roku.. Na górnym pokładzie był układ 2+3 (w jednym rzędzie w poprzek wagonu znajdowały się dwie ławki rozdzielone przejściem: jedna miała dwa, druga – trzy miejsca).. Na dolnym pokładzie duże ławki umieszczono wzdłuż ścian bocznych i na środku, pasażerowie siedzieli bokiem do kierunku jazdy (schemat stosowany współcześnie jedynie w miejscach dla podróżnych z większym bagażem i rowerami oraz niektórych szynobusach, np.. SA103.. W 1953 roku układ 2+3 zastosowano również na dolnym pokładzie.. Drewniane ławki zastąpiono siedzeniami półmiękkimi.. W nowszych modelach pojawił się układ 2+2.. W 1954 roku rozpoczęto produkcję zespołów dwuwagonowych.. Po zlikwidowaniu trzeciej klasy w 1955 roku wagony zostały przekwalifikowane na klasę drugą.. W 1959 roku, po zaopatrzeniu krajowego taboru, zespoły te były eksportowane do innych krajów socjalistycznych, w tym do PRL, gdzie przemalowano je analogicznie do tych w NRD: z wielką nazwą przewoźnika na pasie pomiędzy oknami dwóch poziomów.. Od 1970 roku rozpoczęto produkcję wagonów wraz z członem sterowniczym.. Wagon Bipa w malowaniu DR.. Pierwsze zespoły Bhp były eksploatowane w kolejach wschodnioniemieckich, początkowo do obsługi.. radzieckiej strefy okupacyjnej Berlina.. Koleje DR używały również tych wagonów w systemie push-pull.. Wagony Bhp zostały dostarczone w pierwszej kolejności dla.. GOP.. – obszaru o szczególnie wielkim natężeniu ruchu: często zdarzało się, że w jednym składzie jechały dwa zespoły wagonów piętrowych.. Z czasem jednak pojawiły się także w DOKP Warszawa (od lutego 1968 roku), Lublin (od czerwca 1967 roku), Kraków (od października 1966 roku), Gdańsk (od marca 1968 roku), Poznań (od października 1961 roku), Wrocław (od sierpnia 1966 roku) oraz Szczecin (od czerwca 1967 roku).. Wagony te były prowadzone przez wszystkie rodzaje trakcji, zarówno przez parowozy, spalinowozy, jak i elektrowozy.. Początki eksploatacji pokazały wady tych zespołów, między innymi tylko dwie toalety na jednostkę mającą ponad 800 miejsc (szczególnie jeśli składy te były wykorzystywane do ruchu regionalnego, a nie podmiejskiego).. W celu rozwiązania tego problemu wygospodarowano miejsce na niewielkie toalety w środkowych członach pod schodami.. Zmieniono także układ siedzeń na 2+2, co spowodowało zwiększenie pojemności, gdyż wzrosła ilość miejsc stojących.. Łącznie w latach 1959-1977 sprowadzono z Görlitz 473 zespoły czterowagonowe oraz 57 wagonów zapasowych (razem 1949 pojedynczych członów).. Wagony otrzymały oznaczenie literowe Bipa.. Potocznie zaczęto je nazywać bipami.. W PKP zespoły Bhp były początkowo używane w ruchu podmiejskim, głównie na Górnym Śląsku, z czasem – w ruchu regionalnym.. (np.. relacja Katowice – Wisła Głębce – Katowice), a nawet pospiesznym.. Początkowo wykorzystywano składy czterowagonowe.. Jednak z powodu oszczędności (wymieniano tylko uszkodzone człony skrajne) pojawiały się składy trzy- a nawet dwuwagonowe.. Już w pierwszych latach eksploatacji dokonano pierwszych modernizacji wagonów, w ramach których dodano toalety, zmieniono układ siedzeń i dodano półki na górnym pokładzie.. Kolejną zmianą była rezygnacja z dużego napisu POLSKIE KOLEJE PAŃSTWOWE na rzecz niewielkiego PKP.. W 1971 roku doszły napisy według standardu UIC.. Przeniesiono je z okolic drzwi na środek ściany bocznej.. Zmieniono również oznaczenia na.. ostoi.. W 1974 roku opływowe dachy na końcach zespołu zastąpiono prostymi.. Po zmianach czoła z pierwotnych trzech okien (od WC, przedziału służbowego i radiowęzła) zostało tylko jedno – od przedziału służbowego.. Dodano też wymagane przez nowe przepisy światła końca pociągu.. Znajdowały się one wyżej niż w standardowych wagonach.. Bipa w żółto-niebieskim malowaniu PKP Przewozy Regionalne.. Po powstaniu grupy PKP działającej jako wiele spółek, zespoły wagonów Bhp zostały przydzielone do Przewozów Regionalnych.. W tym czasie przemalowano je z koloru oliwkowego (w praktyce od zielonego do prawie czarnego) na pomarańczowo-żółty.. Remontem wagonów Bhp zajmowały się głównie Zakłady Naprawcze Taboru  ...   pojemność wagonu.. Dojście do pokładów zapewniają schody w przedsionkach.. Na końcach znajdują się toalety oraz przedziały służbowe.. Dodatkowe toalety zostały zamontowane pod klatkami schodowymi członów środkowych w nowszych wagonach.. Ze względu na to, że schody są szersze niż korytarz na górnym pokładzie, siedzenia przy schodach są pojedyncze, ale nieco szersze niż połowa normalnej kanapy.. Na dolnym pokładzie, w okolicy schodów, zachodzi również zaburzenie klasycznego układu miejsc.. Na środku, przy szafce elektrycznej pod schodami na górny poziom, znajduje się kanapa dwuosobowa bez oparcia, dalej od schodów – miejsca pojedyncze, do których można dostać się zarówno prostopadle, jak i równolegle do kierunku jazdy.. Miejsca te, oznaczone tabliczkami, przeznaczone są dla inwalidów.. Mimo że wagony zaprojektowano do ruchu podmiejskiego, zostały wyposażone w toalety, mające obieg otwarty.. Początkowo były umieszczone na krańcach wagonów, lecz od 1961 roku były montowane również pod schodami w członach środkowych.. Każdy z członów posiada dwa duże przedsionki, przy których znajdują się schody do obu pokładów.. Schody środkowe prowadzą na górny pokład, a po bokach są schody prowadzące na dolny pokład.. Do przedsionków można wejść z zewnątrz przez dwuskrzydłowe przesuwne drzwi o szerokości aż 175 cm.. Drzwi nie posiadają blokad, więc mogą być otwierane również w czasie jazdy pociągu.. Ciekawostką jest sprzęgnięcie obu skrzydeł drzwi (ruch jednego skrzydła powoduje ruch drugiego w przeciwnym kierunku; podobnie działają drzwi w przejściach międzywagonowych).. W skrajnych przedsionkach znajdują się miejsca dla podróżnych z większym bagażem ręcznym, obecnie często używane do przewozu rowerów.. W przedsionkach znajdują się poręcze ułatwiające podróż pasażerom stojącym.. Okna w górnym pokładzie są łamane.. Górna część okna jest stała.. Dolna w co drugim oknie jest opuszczana za pomocą mechanizmu, sterowanego pokrętłem z korbką, znanym z samochodów.. Okna na dolnym pokładzie, w krańcowych przedsionkach i toaletach są również dwuczęściowe.. Część dolna jest stała, natomiast część górna – uchylna i posiada blokadę, która umożliwia położenie ich w jednej pozycji odchylenia.. Blokada umożliwia też otwarcie okna do końca zasięgu.. Górna część została skonstruowana w taki sposób, żeby uniemożliwić wychylanie się.. Dlatego okna na dolnym pokładzie mogą służyć jedynie do wentylacji składu.. W przedziale służbowym okna przednie są stałe, natomiast boczne są jednoczęściowe obsuwane od góry, tak aby umożliwić kierownikowi dawanie sygnałów.. Zderzaki.. Wagony mają klasyczne cięgła śrubowe o wytrzymałości 85 Mg.. Pozwalają one na spinanie składu ze wszystkimi typami normalnotorowych lokomotyw w Polsce oraz tymi o szerokości 1435 mm, jeżdżących po polskich torach.. Zderzaki są okrągłe, mają średnice tarcz 500 mm.. Wyposażone są w sprężyny w systemie Uerdingena, które umożliwiają bezpieczne wgniecenie zderzaka na 110 mm.. Siła, potrzebna do maksymalnego dopchnięcia tarczy do wagonu, wynosi 320 kN.. Wagony posiadają instalację elektryczną 24 V, służącą do oświetlania wagonu, oraz instalację 3 kV, służącą do ogrzewania.. Każdy wagon jest zaopatrzony w trzy akumulatory kwasowe o pojemności 325 Ah (pojemność całkowita wynosi 975 Ah).. Wagony są zasilane z trzech prądnic o mocy 2,5 kW.. Zamontowane są na dwóch wózkach.. Prądnice działają podczas jazdy.. Czas naładowania całkowicie wyładowanych baterii wynosi około 3 godz.. 10 min.. Wagon jest oświetlany za pomocą świetlówek fluorescencyjnych (zasilanych z indywidualnych przekształtników) i żarówek.. W wybranych egzemplarzach, w których był montowany radiowęzeł, stosowano dodatkową niezależną prądnicę wyłącznie na potrzeby radiowęzła.. Do ogrzewania składu służyły konwekcyjne grzejniki elektryczne zasilane prądem stałym o napięciu 3 kV.. Prąd do ogrzewania był pobierany z lokomotywy z prądnicą grzewczą bądź przewodu jezdnego za pomocą łącza wysokiego napięcia.. Ogrzewanie miało początkowo moc 42 kW w członach skrajnych i 39,75 kW w członach środkowych.. Łączna moc w całym zespole wynosiła 164,5 kW.. Z czasem w Polsce zaczęto montować słabsze ogrzewanie o mocy 37,5 kW w członach skrajnych i 35,2 kW w członach środkowych.. Dawało to moc dla całego zespołu 145,4 kW.. W wagonach było zainstalowane wydajne niskoprężne konwekcyjne ogrzewania parowego.. System ten wymagał podłączenia lokomotywy posiadającej źródło pary np.. parowozy oraz.. i był powszechnie wykorzystywany na liniach niezelektryfikowanych do końca lat 80.. Początkowo, kiedy wagony pojawiły się na PKP, nosiły oznaczenie Bipa.. Poszczególne litery oznaczały:.. B – wagon drugiej klasy,.. i – wagon bezprzedziałowy z korytarzem przez środek wagonu,.. p – wagon piętrowy,.. a – zespół wagonów o układzie osi 2-3-3-3-2 (jedyny pojazd, mający tę literę na PKP).. Obecnie wagony są oznaczane skrótem Bhp, gdzie:.. h, p (oznaczenie nowe) – wagon bezprzedziałowy z korytarzem przez środek wagonu,.. p, x (oznaczenie nowe) – wagon piętrowy.. W oznaczeniu wagonu współcześnie nie występuje żadna litera, określająca układ osi w zespole wagonów.. Powstały dwie główne wersje wagonów Bhp:.. starsza (lata 1959-1974) ze ściętymi końcami i układem miejsc 3+2,.. nowsza (po 1974 roku) z prostymi końcami i układem siedzeń 2+2.. Dodatkowo nowsza wersja posiada toalety w środkowych wagonach pod schodami.. Wagony też nieznacznie różnią się umiejscowieniem prądnicy, aparaturą nagłaśniającą oraz długością poręczy.. Na kolejach wschodnioniemieckich była stosowana również wersja z kabiną sterowniczą do stosowania w systemie.. push-pull.. Lista wagonów pasażerskich eksploatowanych w Polsce.. Bmnopux.. 1,2.. 1,3.. Lucjan Jeziorny.. „Bipa” na wymarciu.. „Koleje Małe i Duże”.. 2-3/2007, s.. 48-53.. Katowice: APLAND.. 1641-117-X.. 2,00.. 2,01.. 2,02.. 2,03.. 2,04.. 2,05.. 2,06.. 2,07.. 2,08.. 2,09.. 2,10.. 2,11.. 2,12.. 2,13.. 2,14.. 2,15.. 2,16.. 2,17.. 2,18.. 2,19.. 2,20.. 2,21.. 2,22.. 2,23.. 2,24.. 2,25.. 2,26.. 2,27.. 2,28.. 2,29.. Andrzej Wilk, Maciej Wiśniewski.. Wagony piętrowe Bipa/Bhp.. 47.. Przewozy Regionalne:.. Ogłoszenia o wszczęciu postępowań dot.. sprzedaży materiałów i urządzeń.. [dostęp 7 stycznia 2010].. Katowice: Również Katowice posyłają wagony Bhp na złom-InfoRail.. [dostęp 16 sierpnia 2009].. Towarzystwo Przyjaciół Wolsztyńskiej Parowozowni:.. Oliwkowe Piętrusy Towarzystwo Przyjaciół Wolsztyńskiej Parowozowni.. Adrian Górski.. Wieści z polskich kolei muzealnych.. „Koleje dawniej i dziś”.. 2/2004, s.. 10-11.. Warszawa: Mirage-Hobby.. 1733-1994.. Ryszad Piech:.. Acvila – nowe wcielenie starego piętrusa-InfoRail.. [dostęp 6 września 2009].. Marko Engler:.. Sadneme si hore alebo dole?.. słow.. [dostęp 5 września 2009].. Bp.. Odległość pomiędzy środkami osi.. php?title=Bhp oldid=39973474.. Wagony osobowe.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 12:00, 29 lip 2014..

    Original link path: /wiki/Bhp
    Open archive

  • Title: 1Aw – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: 1Aw.. Wagon 1Aw po remoncie kapitalnym na muzealnej trasie.. Kolei Wąskotorowej Rogów - Rawa - Biała.. Skład wagonów typu 1Aw (seria Bxhpi) na mijance końcowej Tułowice Sochaczewskie (.. Muzeum Kolei Wąsk.. Sochaczew.. – typ polskich.. wąskotorowych.. wagonów pasażerskich.. , produkowanych w latach 1954-1957.. Fabryce Wagonów w Świdnicy.. powstało w sumie 126 sztuk i wszystkie były przeznaczone dla.. kolei dojazdowych.. Według danych z 2009 r.. zachowało się 31 sztuk, w tym dwie przeznaczone do ekspozycji.. Oznaczane były serią Cx, następnie Bx i.. W oparciu o budowę 1Aw powstały późniejsze konstrukcje wagonów dla kolei wąskotorowej produkowanych w Polsce.. Produkcja.. Wykaz zachowanych 1Aw.. Ogrzewanie.. Pudło wagonów.. Przedział pasażerski.. Przedział ustępowy.. Kolorystyka zewnętrzna wagonu.. W latach 50.. koleje dojazdowe wciąż odgrywały ważną rolę w transporcie lokalnym, co było wynikiem słabo rozwiniętego.. ruchu kołowego.. i jego niewielkiego udziału w transporcie publicznym i indywidualnym.. Były to jednak ostatnie lata ich świetności, ze względu na przestarzały tabor i dynamiczny rozwój innych środków transportu.. Często zdarzało się wówczas, że do przewozu ludzi przerabiano prowizorycznie wagony towarowe.. Aby unowocześnić tabor wagonów,.. Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego w Poznaniu.. skonstruowało pierwszy po wojnie pasażerski wagon wąskotorowy.. Wagony zostały wyprodukowane w latach 1954–1957 przez Fabrykę Wagonów w.. Świdnicy.. Powstało ich w sumie 126, wszystkie były przeznaczone dla.. Początkowo produkowano je tylko na tory o szerokości 750 mm, z czasem 5 sztuk zostało przebudowanych także na typowo pruską (używaną na Śląsku) szerokość torów 785 mm (30.. cali.. pruskich).. Parowóz.. z wagonem 1Aw jako pomnik w.. Praszce.. 1Aw pozwoliły wycofać najbardziej zużyte wagony starszych typów.. Wagony te, wraz z.. 3Aw.. , stanowiły podstawę wąskotorowego taboru pasażerskiego o szerokości toru 750 mm, aż do drugiej połowy lat 80.. , kiedy to wprowadzono do eksploatacji wagony motorowe.. wraz z doczepami.. Wykaz zachowanych wagonów 1Aw.. zachowało się 31 czynnych wagonów: 8 w Sochaczewie (.. Sochaczewska Kolej Muzealna.. ), 4 w Rogowie (.. Kolej Wąskotorowa Rogów – Rawa – Biała.. ), 5 w Ełku (.. Ełcka Kolej Wąskotorowa.. , w tym jeden przerobiony na wagon barowy dla celów turystycznych), 4.. w Rudach Raciborskich.. , 4 w Środzie Wielkopolskiej (.. Średzka Kolej Powiatowa.. ) oraz po 1 w Nowym Dworze Gdańskim, Zbiersku, Miliczu,.. Mławie.. , Bachórzu i Dynowie.. Układ jezdny stanowiły dwa skrętne, toczne, dwuosiowe.. wózki.. , zbudowane z blach 12 mm oraz.. ceowników.. Na jednym z wózków (od strony toalety), znajdowała się.. prądnica.. Wagon posiadał jednostopniowe sprężynowanie składające się z resora piórowego podwieszonego przez sprężyny walcowe.. Konstrukcja ta bywa mylnie nazywana dwustopniową.. Wózki charakteryzowały się niespokojnym biegiem przy wyższych prędkościach, co spowodowało konieczność ich modernizacji, wprowadzonych w kolejnych wagonach:.. 2Aw.. W wagonie zastosowano.. hamulec zespolony.. systemu Westinghouse'a LuV.. X.. R1.. Hamulec ten był sterowany z lokomotywy.. System posiadał cylinder 9-calowy dociskający klocki hamulcowe.. Wagon był również wyposażony w.. hamulec bezpieczeństwa.. , który mógł zostać użyty przez pasażerów.. Na postojach wagon zabezpieczano przy pomocy hamulca postojowego, indywidualnego dla każdego wagonu.. W wagonie zastosowano typowe dla kolei wąskotorowej.. zderzaki.. cięgła.. Układ ten składał się z centralnego zderzaka i dwóch bocznych cięgieł.. orczykowych.. (odwrotnie niż w wagonach normalno- i szerokotorowych).. Wagony posiadały niezależną instalację elektryczną prądu stałego o napięciu 24 V.. Instalacja była zasilana z prądnicy PW-104a o mocy 2 kW, zawieszonej na specjalnym wysięgniku jednego z wózków.. Prądnica była wprawiana w ruch przez oś zestawu kołowego, za pośrednictwem pasa płaskiego lub kilku pasów klinowych (w zależności od typu).. Prądnica współpracowała z regulatorem napięcia typu ARW1.. Instalacja posiadała, umiejscowioną pod podłogą wagonu.. ,  ...   składało się z ostoi, ścian i dachu.. Ostoja wykonana z cewników zimnogiętych została przykryta stalową podłogą zbudowaną z blachy falistej spawanej elektrycznie.. Do stalowej konstrukcji podłogi za pośrednictwem drewnianych listew przymocowana została drewniana podłoga, pokryta gumową wykładziną.. Ściany były zbudowane ze stalowego szkieletu pokrytego z zewnątrz blachą stalową o grubości 2 mm.. Dach został pokryty blachą o grubości 1,5 mm.. Od wewnątrz ściany i sufit wyłożono płytami ze sklejki; pomiędzy blachą a sklejką włożono płyty korkowe zapewniające zarówno izolację akustyczną, jak i termiczną.. Wnętrze składało się z przedziału pasażerskiego, toalety oraz dwóch przedsionków.. Zrekonstruowany przedział pasażerski w wagonie Bxhpi 1685 kursującym na muzealnej.. Wagon został zbudowany jako bezprzedziałowy, z 38 miejscami siedzącymi II klasy z siedzeniami w układzie 2+1.. Układ ten jest typowy dla kolei wąskotorowej, podobny do układu 2+2 stosowanego w wagonach normalnotorowych.. Ławki zostały wykonane z listewek.. bukowych.. , lakierowanych bezbarwnym lakierem do drewna.. Oryginalnymi kolorami wnętrza był ciemny brąz i seledyn, a sufit był koloru białego.. Odtworzony do stanu oryginalnego przedział ustępowy w wagonie Bxhpi 1685 kursującym na muzealnej.. Wagon wyposażono w tylko jedną toaletę, gdyż posiadał 38 miejsc siedzących (typowe wagony normalnotorowe mają dwie toalety na 80–88 miejsc siedzących).. W toalecie znajdował się sedes ze spłuczką uruchamianą pedałem.. Nad niewielką umywalką znajdował się kran z obrotową wylewką, która w położeniu na wprost otwierała kran, zaś przekręcenie jej w dowolną stronę zamykało wypływ wody.. Wagon posiadał duży zbiornik wody znajdujący się na ścianie nad umywalką (po lewej stronie od wejścia).. Przedział ustępowy oznaczony był tabliczką "OO".. W oryginale wnętrze malowano na kolory ciemny brąz i seledynowy.. Szyby w oknie pozostawały koloru mlecznego, na podłodze umieszczano biało-ciemnooliwkową mozaikę terakotową.. Sufit był kremowy.. Na krańcach wagonu znajdowały się dwa przedsionki, do których można było wejść z zewnątrz oraz z sąsiedniego wagonu.. Przedsionki te pełnią takie same funkcje jak w innych wagonach pasażerskich tego typu.. W wagonie, w przedziale pasażerskim zastosowano okna opuszczane jednotaflowe o wymiarach światła szyby 80x89 cm.. Okna były umieszczone w aluminiowych ramach.. Szyby miały grubość 4 mm.. W przedsionkach zastosowano wąskie stałe okienka.. Okno w przedziale WC było podobne jak w przedziale pasażerskim, jednak okno to nie było opuszczane, a posiadało możliwość odchylania górnej połowy.. Okno to w odróżnieniu od reszty okien posiadało matową szybę.. Pudła wagonów 1Aw były malowane na oliwkowo (RAL 6003), tak jak inne wagony pasażerskie w tamtym czasie.. Obecnie większość odrestaurowanych wagonów tego typu jest tego koloru.. Ostoja, wózki, sprzęgi i mostki przejściowe były koloru czarnego.. Dach malowano na kolor szary (RAL 7045 jednak często był on czarny ze względu na silne zabrudzenie dymem i sadzą z parowozu).. Poręcze i krawędzie stopni białe.. Napisy na pudle koloru białego lub kości słoniowej (z wyjątkiem czerwonych oznaczeń hamulca).. Pierwotnie były to wagony III klasy i nosiły oznaczenie.. C – wagon III klasy.. x – wagon 4 osiowy.. Po rezygnacji z III klasy wagony były klasy II.. B – wagon II klasy.. W 1985 nastąpiła kolejna zmiana oznaczeń.. hp – hamulec ręczny powietrzny.. i – pomost przejściowy (możliwość przejścia między sąsiednimi wagonami tego typu podczas jazdy).. Kolej Wąskotorowa Rogów-Rawa-Biała » Bxhpi 1Aw.. [dostęp 14 września 2009].. 3,2.. 3,3.. 3,4.. 3,5.. 3,6.. 3,7.. Michał Zajfert.. Wąskotorowe wagony osobowe typu 1Aw (1).. 7/2007, s.. 34-39.. Łódź: Emi-press.. Wąskotorowe wagony osobowe typu 1Aw (2).. 37-41.. Dokumentacja fabryczna wagonu Cx, tom 12.. W jednym rzędzie znajdowała się 2-osobowa ławka, przejście oraz jednoosobowe miejsce.. php?title=1Aw oldid=39929719.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 10:07, 22 lip 2014..

    Original link path: /wiki/1Aw
    Open archive





  • Archived pages: 2198