www.archive-org-2014.com » ORG » W » WIKIPEDIA

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 2198 . Archive date: 2014-09.

  • Title: USS Porter (DD-59) – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: USS Porter (DD-59).. "Porter" w czasie prób.. Stocznia.. William Cramp and Sons.. [1].. Filadelfia.. Położenie stępki.. 24 sierpnia 1914.. Wodowanie.. 26 sierpnia 1915.. Wejście do służby.. US Navy: 17 kwietnia 1916.. USCG: 20 lutego 1925,.. Delaware Bay.. [2].. US Coast Guard.. Wycofanie ze służby.. US Navy: 23 czerwca 1922.. USCG: 5 czerwca 1933.. Los okrętu.. sprzedany 22 sierpnia 1934.. Dane taktyczno-techniczne.. Wyporność.. standardowa: 1090 długich ton (1110 t).. [3].. pełna: 1205 długich ton (1224 t).. Długość.. 96,1 m.. Szerokość.. 9,3 m.. Zanurzenie.. 2,8 m.. Prędkość.. 29,5 węzła.. Napęd.. 2 x śruby.. 2 turbiny parowe Curtis,.. 18 000 SHP (13 000 kW).. 1 podróżna turbina parowa.. 4 kotły Yarrow.. Uzbrojenie.. 4 działa 102 mm/50.. 8 wyrzutni torpedowych kal 533 mm.. [Uwaga 1].. Załoga.. 133 ludzi.. USS Porter (Destroyer No.. 59/DD-59).. amerykański.. niszczyciel.. typu.. Tucker.. zbudowany dla.. United States Navy.. w czasie.. I wojny światowej.. Po wojnie służył w.. United States Coast Guard.. Nazwa okrętu pochodziła od.. Davida Portera.. Davida Dixona Portera.. Stępkę okrętu położono w stoczni.. Filadelfii.. 24 sierpnia 1914 r.. , Okręt miał ponad 96 metrów długości i 9,1 metra szerokości.. Jego standardowa wyporność to 1090 długich ton (1110 t).. Był uzbrojony w 4 działa kal.. 102 mm i 8 wyrzutni torpedowych kal.. 533 mm.. Był napędzany przez parę turbin parowych, które pozwalały na rozpędzenie go do prędkości 29,5 węzła.. Wszedł do służby w kwietniu 1916 r.. W dziewiczy rejs "Porter" popłynął na Karaiby.. Następnie – po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej w kwietniu 1917 r.. – niszczyciel wszedł w skład pierwszej eskadry niszczycieli wysłanej za ocean.. Patrolował.. Morze Irlandzkie.. bazując w.. Queenstown.. Mocno uszkodził okręt podwodny.. U-108.. w kwietniu 1918 r.. Po wojnie, po powrocie do Stanów Zjednoczonych "Porter" operował w pobliżu wschodniego wybrzeża USA do momentu wycofania go ze służby w czerwcu 1922 r.. W czerwcu 1924 r.. okręt został przekazany.. w ramach wzmocnienia tej formacji po wprowadzeniu Prohibicji (.. patrole rumowe.. Operował pod nazwą.. USCGC Porter (CG-7).. do 1933 r.. , gdy został zwrócony US Navy.. W tym samym roku nazwę okrętu zmieniono na.. DD-59.. by zwolnić nazwę "Porter" dla.. innego niszczyciela.. Został sprzedany na złom w sierpniu 1934 r.. Spis treści.. 1.. Projekt i budowa.. 2.. Służba w United States Navy.. 3.. Służba w United States Coast Guard.. 4.. Uwagi.. 5.. Przypisy.. 6.. Bibliografia.. 7.. Linki zewnętrzne.. [.. edytuj.. |.. edytuj kod.. ].. "Porter" został zatwierdzony do budowy w 1913 r.. jako trzecia jednostka niszczycieli typu.. , które podobnie jak okręty typu.. O'Brien.. były ulepszoną wersją niszczycieli typu.. Cassin.. zatwierdzonych do budowy w 1911 r.. Budowa okrętu została przydzielona stoczni.. z Filadelfii, w której uzyskał numer stoczniowy 420.. [4].. Stępkę położono 24 sierpnia 1914 r.. Dwanaście miesięcy później, 26 sierpnia 1915 r.. okręt został zwodowany, matką chrzestną została Georgiana Porter Cusachs, potomkini patronów okrętu: komodora.. Davida Dixona.. (1780–1843) i jego syna, admirała.. (1813–1891), oficerów US Navy.. "Porter" był wyposażony w dwie turbiny parowe Curtisa, które z kolei napędzały dwie śruby.. Okręt był także wyposażony w dodatkową turbinę parową napędzającą jedną ze śrub, która była wykorzystywana w czasie rejsu z prędkością ekonomiczną.. Maszynownia mogła wygenerować moc 18000 SHP i rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła.. Główna artyleria okrętu składała się z 4 dział kal.. 102 mm/50 Mark 9.. [5].. [Uwaga 2].. Każde działo ważyło ponad 2800 kg.. Działa wystrzeliwały 15 kilogramowe pociski przeciwpancerne z prędkością początkową 880 m/s.. Przy podniesieniu luf równym 20° pociski miały zasięg 14 560 metrów.. "Porter" był także wyposażony w osiem wyrzutni torped kal..  ...   i operował w pobliżu wschodniego wybrzeża USA do momentu wycofania ze służby 23 czerwca 1922 r.. 17 stycznia 1920 r.. w Stanach Zjednoczonych została zatwierdzona.. prohibicja.. Wkrótce szmugiel produktów alkoholowych wzdłuż wybrzeży USA znacznie wzrósł.. Departament Skarbu.. uznał że.. nie ma odpowiedniej ilości jednostek pływających by prowadzić skutecznie służbę patrolową.. By rozwiązać ten problem, w 1924 r.. , prezydent.. Calvin Coolidge.. autoryzował przekazanie z Marynarki do Straży Wybrzeża dwudziestu starych niszczycieli, które znajdowały się w rezerwie, poza służbą.. [10].. Także "Porter" znalazł się wśród tych jednostek – został reaktywowany i przekazany Departamentowi Skarbu 7 czerwca 1924 r.. w celu wykorzystania przez Coast Guard.. Okręt otrzymał oznaczenie.. CG-7.. i wszedł do służby w USCG 20 lutego 1925 r.. Stacjonując w Nowym Jorku pełnił służbę w ramach.. patroli rumowych.. , które miały na celu wprowadzenie w życie praw związanych z prohibicją.. W czasie służby w Straży Wybrzeża "Porter" przechwycił w pobliżu wybrzeży.. Long Island.. statek "Conseulo II" (dawny "Louise"), który przemycał produkty alkoholowe.. Po przegłosowaniu przez Kongres Stanów Zjednoczonych Dwudziestej Pierwszej Poprawki do Konstytucji, kończącej prohibicję w lutym 1933 r.. , zaplanowano, że "Porter" wróci do Marynarki.. 27 maja 1933 r.. niszczyciel dotarł do Philadelphia Navy Yard i został tam wycofany ze służby dziewięć dni później, 5 czerwca.. Niszczyciel został przekazany do US Navy 30 czerwca.. Później w 1933 r.. okręt został przemianowany na "DD-59" w celu zwolnienia nazwy, którą przydzielono.. nowemu niszczycielowi.. "DD-59" pozostał poza służbą (ang.. noncommissioned status.. ) do momentu skreślenia z listy jednostek floty (.. Naval Vessel Register.. ) 5 lipca 1934 r.. Został sprzedany na złom 22 sierpnia zgodnie z ustaleniami.. londyńskiego traktatu morskiego.. ↑.. Conway's.. (s.. 123) wymienia osiem wyrzutni torpedowych;.. Dictionary of American Naval Fighting Ships.. link.. ) podaje, bez wyjaśnień, cztery.. Liczba.. 50.. oznacza długość luf.. W tym wypadku lufy miały długość 50 kalibrów, co oznacza że miały długość 50 razy większą niż ich średnica wewnętrzna – 5,1 m.. Liczba po słowie.. Mark.. oznacza wersje działa – w tym wypadku oznacza to.. dziewiąty projekt działa o kalibrze 4 cale/50 US Navy.. ↑.. 1,00.. 1,01.. 1,02.. 1,03.. 1,04.. 1,05.. 1,06.. 1,07.. 1,08.. 1,09.. 1,10.. 1,11.. 1,12.. 1,13.. 1,14.. 1,15.. 1,16.. Naval History Heritage Command.. Porter.. ang.. [dostęp 23 kwietnia 2009].. 2,0.. 2,1.. 2,2.. 2,3.. Porter: CG-7.. Historian's Office, United States Coast Guard.. [dostęp 24 kwietnia 2009].. 3,0.. 3,1.. 3,2.. 3,3.. 3,4.. 3,5.. Gardiner, ss.. 122–23.. 4,0.. 4,1.. Miramar Ship Index.. [dostęp 21 czerwca 2009].. 5,0.. 5,1.. 5,2.. Tony DiGiulian:.. United States of America: 4"/50 (10.. 2 cm) Marks 7, 8, 9 and 10.. W:.. Naval Weapons of the World.. [on-line].. Navweaps.. com, 15 sierpnia 2008.. [dostęp 22 kwietnia 2009].. Wadsworth.. 7,0.. 7,1.. Feuer, s.. 20.. Cassin (uss).. Naval History Heritage Command:.. Ten artykuł zawiera treści udostępnione w ramach.. domeny publicznej.. przez.. A.. B.. Feuer:.. The U.. S.. Navy in World War I.. Westport (Connecticut).. Praeger.. , 1999.. ISBN 9780275962128.. OCLC.. 40595325.. Robert, ed.. Gardiner:.. Conway's All the World's Fighting Ships, 1906–1921.. Annapolis.. Naval Institute Press.. , 1985.. ISBN 9780870219078.. 12119866.. Galeria zdjęć.. "Porter" na stronie NavSource Naval History.. p.. •.. d.. e.. Niszczyciele typu.. „Tucker”.. „Conyngham”.. „Porter”.. „Wadsworth”.. „Jacob Jones”.. „Wainwright”.. Lista niszczycieli United States Navy.. Lista typów niszczycieli United States Navy.. php?title=USS_Porter_(DD-59) oldid=40319138.. Kategorie.. Artykuły z grup.. Dobre artykuły.. Niszczyciele typu Tucker.. Amerykańskie niszczyciele z okresu I wojny światowej.. Niszczyciele Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych.. Ukryta kategoria:.. Wyróżnione artykuły.. Artykuł.. Edytuj.. Edytuj kod źródłowy.. Cytowanie tego artykułu.. Edytuj linki.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 12:01, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/USS_Porter_%28DD-59%29
    Open archive

  • Title: Nisshin (1904) – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Nisshin (1904).. Ten artykuł dotyczy krążownika japońskiego.. Nisshin miasto w Japonii.. Nisshin.. Ansaldo.. Genua.. maj.. 1902.. 9 lutego.. 1903.. Nippon Kaigun.. 7 stycznia.. 1904.. 1 kwietnia.. 1935.. zatopiony jako.. okręt-cel.. 1936.. 7698 t normalna.. 8384 t pełna.. 111,73 m.. 18,71 m.. 7,4 m.. 20,5 węzła.. 2.. maszyny parowe.. o mocy 14 896 KM, 8 kotłów parowych, 2 śruby napędowe.. Zasięg.. 5500 mil morskich / 10 w.. 4 działa.. 203.. mm L/45 (2xII),.. 14 dział.. 152.. mm L/40 (14xI),.. 10 dział.. 76.. mm (10xI),.. 6 dział.. 47.. mm (6xI),.. 4.. wt.. 457.. mm (4xI) (stan na 1904-05).. Opancerzenie.. burty: do 152 mm (Krupp),.. wieże: 102 mm,.. pokład: 37 mm.. 550 (stan pokojowy).. Wcześniejsza nazwa.. Roca, Moreno.. (budowa).. (日進) –.. krążownik pancerny.. japońskiej cesarskiej marynarki wojennej.. Garibaldi.. Jego okrętem bliźniaczym w marynarce cesarskiej był ".. Kasuga.. ".. Stępkę pod budowę okrętu położono w 1902, wodowano go w 1903, a wszedł do służby japońskiej 7 stycznia 1904.. Okręt ten aktywnie służył przede wszystkim w trakcie.. wojny japońsko-rosyjskiej.. (1904–1905).. M.. w październiku 1904 wziął aktywny udział w.. bitwie na Morzu Żółtym.. , a w maju 1905 w.. bitwie pod Cuszimą.. Bez akcji bojowych służył później podczas.. patrolując.. Ocean Spokojny.. Morze Śródziemne.. Od 1921 służył jako.. okręt obrony wybrzeża.. , a w 1927 stał się okrętem szkolnym Akademii Morskiej w.. Yokosuka.. Wycofany ze służby został w 1935 i rok później zatopiony został jako.. Historia służby.. 1.. I etap wojny japońsko-rosyjskiej.. 2.. II etap wojny japońsko-rosyjskiej.. 3.. I wojna światowa i okres międzywojenny.. Dane techniczne.. Osobny artykuł:.. Krążowniki pancerne typu Garibaldi.. Krążowniki pancerne "Nisshin" i ".. " zostały zakupione przez.. Japonię.. we włoskiej firmie.. , w związku z planowaną.. wojną z Rosją.. Okręty te były ostatnimi zbudowanymi przedstawicielami długiej włoskiej serii typu.. , która cieszyła się sporym powodzeniem eksportowym.. Projekt nie był nowy – pierwszy okręt typu został zwodowany jeszcze w 1895, lecz był udany, a na kolejnych jednostkach wprowadzano ulepszenia związane z rozwojem techniki.. Budowę pary ostatnich krążowników rozpoczęto na zamówienie Argentyny, złożone w 1902 w związku z napięciem w stosunkach z.. Chile.. Okręty miały otrzymać nazwy "Mitra" i "Roca", zmienione następnie odpowiednio na "Rivadavia" i "Moreno".. Ponieważ oba państwa ostatecznie podpisały porozumienie o wspólnej granicy i zdecydowały ograniczyć zbrojenia morskie, Argentyna zrezygnowała z zakupu budowanych okrętów.. Włosi zaoferowali najpierw zakup znajdujących się w końcowym stadium budowy krążowników pancernych Rosji, jednakże w grudniu 1903 rosyjski sztab morski odrzucił ofertę kupna.. Japonia natomiast szybko skorzystała z okazji wzmocnienia swojej floty i 29 grudnia 1903 zakupiła oba krążowniki pancerne za cenę 760 000 funtów szterlingów każdy.. (więcej o okolicznościach budowy i zakupu okrętów w artykule głównym.. krążowniki pancerne typu Garibaldi.. Stępkę pod budowę "Roca" położono w maju 1902, wodowano go 9 lutego 1903, a wszedł do służby japońskiej pod nazwą "Nisshin" 7 stycznia 1904.. "Nisshin" reprezentował najrzadszy wariant uzbrojenia głównego krążowników typu.. , odmienny od "Kasugi" – 4 działa 203 mm w dwóch dwudziałowych wieżach (taki sam miał tylko argentyński "San Martin").. Artylerię pomocniczą stanowiło 14 dział 152 mm, z tego 10 w.. kazamatach.. burtowych i 4 w stanowiskach na pokładzie, osłoniętych maskami pancernymi (salwę burtową stanowiło 7 dział).. Uzbrojenie uzupełniało 10 pojedynczych dział 76 mm i 6 dział 47 mm.. Opancerzenie wykonane było z włoskiej.. stali Terni.. , zbliżonej technologią do.. stali Kruppa.. "Nisshin" i "Kasuga" miały cylindryczne.. kotły parowe.. , co stanowiło krok wstecz w stosunku do nowszych okrętów, szczególnie pod względem wydłużenia czasu potrzebnego na wyjście w morze, lecz spowodowane było to chęcią Argentyńczyków ujednolicenia siłowni ze starszymi krążownikami tego typu.. "Nisshin" i ".. " po zakupie pośpiesznie wyszły 9 stycznia 1904 z Genui w drogę do Japonii, z niepełnymi załogami i jeszcze nie w pełni wykończone.. W dostarczeniu krążowników pomogła Wielka Brytania, będąca sojusznikiem Japonii – dowodzili nimi w drodze do Japonii brytyjscy oficerowie, a od Port Saidu były eskortowane przez krążownik.. HMS "King Alfred".. , w obawie przed płynącym na Daleki Wschód rosyjskim zespołem adm.. Wireniusa, z pancernikiem ".. Oslabia.. 16 lutego 1904, już po wybuchu.. (9 lutego), krążowniki dotarły do.. Yokosuki.. , gdzie podjęto przyspieszone prace nad uzyskaniem przez nie gotowości bojowej.. Gotowość "Nisshin" uzyskał 11 kwietnia 1904, pierwszym dowódcą został komandor Heitaro Takeuchi.. Wraz z "Kasugą" okręt głównie działał w składzie 1.. Dywizjonu bojowego 1.. Eskadry admirała.. Tōgō.. , operującej.. pod Port Arturem.. Dywizjon ten stanowił rdzeń  ...   działa 152 mm na 14 japońskich dział 152 mm Typu 41 i działa 76 mm na 9 japońskich dział tego kalibru (nominalnie 8 cm), w tym jedno przeciwlotnicze.. W 1927 został okrętem szkolnym Akademii Morskiej w Yokosuka.. Okręt wycofano ze służby 1 kwietnia 1935, po czym zatopiono w 1936 jako.. nr 6 (Hai Kan No.. 6), podczas ćwiczeń floty japońskiej w rejonie.. Kure.. Został następnie podniesiony w 1936 i złomowany.. wyporność.. normalna 7698 t.. pełna 8384 ton.. wymiary:.. długość całkowita: 111,73 m.. długość na linii wodnej: 108,86 m.. długość między pionami: 104,86 m.. szerokość: 18,71 m.. zanurzenie: 7,4 m.. napęd: 2 pionowe 3-cylindrowe.. maszyny parowe potrójnego rozprężania.. (VTE) produkcji Ansaldo, 8 cylindrycznych.. kotłów parowych.. (4 pojedyncze i 4 podwójne), moc na próbach 14 896.. KM.. , 2.. śruby.. prędkość maksymalna: 20,15.. w.. (na próbach, realnie 18-18,5 w.. zapas paliwa: 580 t węgla (teoretycznie 650 t), max.. 1200 t.. zasięg: 4800.. Mm.. (przy prędkości 10 w.. , z maksymalnym zapasem węgla).. załoga: 550-557, w tym 26-27 oficerów.. :.. działa.. 203 mm.. Armstrong EOC, w.. wieżach.. na dziobie i rufie (2xII).. długość lufy: L/45 (45.. kalibrów.. ), kąt podniesienia -5+30°, masa pocisku 113,4 kg, donośność: 18 000 m, szybkostrzelność ok.. 2 strz/min (.. 152 mm.. Armstrong EOC QF (10 w.. i 4 w stanowiskach na burtach).. długość lufy: L/40, kąt podniesienia -5+20°, masa pocisku: 45,4 kg, donośność: 9140 m, szybkostrzelność prakt.. ok.. 4 strz/min (.. 76 mm.. (12pdr) (L/40).. 47 mm.. Hotchkiss wz.. 1890.. 4 nadwodne.. wyrzutnie torpedowe.. 457 mm.. (w burtach).. Schemat opancerzenia i uzbrojenia bliźniaczego ".. " (różnica w uzbrojeniu wieży dziobowej).. (stal Terni –.. Kruppa.. pas burtowy na całej długości linii wodnej:.. śródokręcie: 152 mm (długość × wysokość – 55 × 3 m).. dziób i rufa: 80 mm.. górny pas burtowy oraz pancerz kazamat: 152 mm (55 x ? m).. wewnętrzny pokład pancerny ze skosami: 22-37 mm.. górny pokład pancerny (nad cytadelą): 40 mm.. grodzie z przodu i tyłu cytadeli: 120 mm.. uzbrojenie:.. wieże: 102 mm (150 mm według innych danych).. wieża dowodzenia: 152 mm.. 1,0.. 1,1.. 1,2.. 1,3.. 1,4.. 1,5.. 1,6.. 1,7.. 1,8.. 1,9.. W.. Ł.. Kofman (op.. cit.. ).. Hansgeorg Jentschura, Dieter Jung, Peter Mickel:.. Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869-1945.. , Naval Institute Press, Annapolis, 1977,.. ISBN 0-87021-893-X.. , s.. 76.. Według tej publikacji oraz W.. ), "Nisshin" służył do testów pocisków 460 mm dla pancerników typu.. Yamato.. , lecz działa te testowano dopiero w 1938 (.. www.. navweaps.. com.. Siergiej Suliga (С.. Сулига):.. Korabli Russko-Japonskoj wojny 1904-1905.. Czast 2.. Japonskij fłot (Корабли Русско – Японской войны 1904-1905 гг.. Часть 2.. Японский флот).. , Moskwa: Askold, 1993,.. ISBN 5-86579-001-3.. Według S.. Suliga (op.. ), donośność ok.. 16.. 100 m.. Główny pas pancerny na śródokręciu grubości 152 mm o wymiarach 55x3 m według W.. ) – 150 mm, o wymiarach 52x2,8 m.. Główny pas pancerny na dziobie i rufie 80 mm według W.. ) – 75 mm.. Opancerzenie wież 102 mm według W.. ), 150 mm według S.. ros.. Kofman (В.. Л.. Кофман):.. Bronienosnyje kriejsera tipa "Garibaldi".. (Броненосные крейсера типа «Гарибальди»), Morskaja Kollekcja nr 3/1995.. Japońskie okręty z okresu I wojny światowej.. Drednoty.. typ.. Kawachi.. Settsu.. Fusō.. Yamashiro.. Ise.. Hyūga.. Nagato.. Mutsu.. Tosa.. (nieukończone).. Kaga.. Krążowniki liniowe.. Kongō.. Haruna.. Hiei.. Kirishima.. Amagi.. Akagi.. Atago.. Takao.. Okręty liniowe.. Fuji.. Shikishima.. Katori.. Kashima.. Satsuma.. Aki.. Imperator Aleksandr II.. Iki.. Połtawa.. Tango.. Sagami.. Suwo.. Borodino.. Iwami.. okręty unikatowe.. Asahi.. Mikasa.. Hizen.. Pancerniki obrony wybrzeża.. Admirał Uszakow.. Mishima.. Okinoshima.. Krążowniki pancerne.. Asama.. Tokiwa.. Iwate.. Aso.. Tsukuba.. Ikoma.. Ibuki.. Kurama.. Chiyoda.. Azuma.. Krążowniki pancernopokładowe.. Itsukushima.. Hashidate.. Suma.. Akashi.. Kasagi.. Chitose.. Niitaka.. Tsushima.. Tsugaru.. Chikuma.. Hirado.. Yahagi.. Akitsushima.. Otowa.. Tone.. Soya.. Krążowniki lekkie.. Tenryū.. Tatsuta.. Kuma.. Kitakami.. Kiso.. Ōi.. Tama.. Kontrtorpedowce.. typy:.. Murakumo.. Ikazuchi.. Shirakumo.. Harusame.. Kamikaze.. Yamabiko.. Umikaze.. Sakura.. Kaba.. Momo.. Enoki.. Isokaze.. Kawakaze.. Momi.. Urakaze.. Minekaze.. H.. Torpedowce.. typy różne:.. 29.. 31.. Shirataka.. 39.. 67.. Aotaka.. Okręty podwodne.. C.. Nr 15.. Nr 18.. Kanonierki.. Chihaya.. Uji.. Yodo.. Mogami.. Saga.. Stawiacze min.. Takachiho.. Sokuten.. (także.. trałowce.. Ashizaki.. Enoshima.. Entō.. Katashima.. Katoku.. Kurokami.. Kurosaki.. Kuroshima.. Natsushima.. Ninoshima.. Toshima.. Washizaki.. Katsuriki.. Okręty lotnicze.. Wakamiya.. php?title=Nisshin_(1904) oldid=40064998.. Japońskie krążowniki pancerne.. Japońskie okręty z okresu wojny rosyjsko-japońskiej.. Japońskie okręty z okresu I wojny światowej.. Okręty zatopione jako okręty-cele.. Ukryte kategorie:.. Okręt infobox do poprawy.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 15:08, 12 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Nisshin_%281904%29
    Open archive

  • Title: Kasuga (1904) – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kasuga (1904).. Ten artykuł dotyczy krążownika.. inne znaczenia tego słowa.. 10 marca.. 22 października.. 1942.. zatopiony 18 lipca.. 1945.. przez lotnictwo, złomowany.. 7628 t normalna.. 8591 t pełna.. 7,32 m.. 20 węzłów.. o mocy 14 944.. , 8 kotłów parowych, 2 śruby napędowe.. 1 działo.. 254.. mm L/45,.. 2 działa.. mm L/45 (1xII),.. mm (4xI) (stan na 1904).. wieże: 102-140 mm,.. 550-557.. Mitra, Rivadavia.. jap.. 春日.. japońskiej marynarki wojennej.. z początku.. XX wieku.. , zbudowany we Włoszech, należący do typu.. Służył aktywnie przede wszystkim podczas.. 1904-1905.. Jego okrętem bliźniaczym w marynarce japońskiej był ".. Służba.. I etap wojny rosyjsko-japońskiej.. II etap wojny rosyjsko-japońskiej.. I i II wojna światowa.. Krążowniki pancerne "Nisshin" i "Kasuga" zostały zakupione przez.. , która cieszyła się sporym powodzeniem eksportowym, m.. 4 służyły we flocie.. Argentyny.. Projekt nie był nowy – pierwszy okręt typu został zwodowany jeszcze w.. 1895.. , lecz był udany, a na dalszych jednostkach wprowadzano ulepszenia związane z rozwojem techniki.. Para ostatnich krążowników była budowana na zamówienie Argentyny, złożone w.. w związku z napięciem w stosunkach z.. Okręty miały otrzymać nazwy "Mitra" i "Roca", następnie zmienione odpowiednio na "Rivadavia" i "Moreno".. Ponieważ oba państwa ostatecznie podpisały porozumienie o wspólnej granicy i zdecydowały ograniczyć zbrojenia morskie, Argentyna zrezygnowała z zakupu budowanych krążowników pancernych.. Włosi zaoferowali najpierw zakup znajdujących się w końcowym stadium budowy okrętów Rosji, jednakże w grudniu.. rosyjski sztab morski odrzucił ofertę kupna.. krążowniki pancerne typu.. Stępkę pod budowę "Mitra" położono 10 marca.. Budowa szła szybko z uwagi na doświadczenie stoczni w budowie okrętów tej serii i kadłub wodowano już.. 22 października.. tego roku.. Okręt wszedł do służby japońskiej pod nazwą "Kasuga" 7 stycznia.. Prezentował on mieszany wariant uzbrojenia głównego krążowników typu.. , odmienny od "Nisshin", obejmujący 1 działo kalibru 254 mm w.. wieży.. na dziobie i 2 działa 203 mm w wieży na rufie (jak w okrętach budowanych dla floty włoskiej).. Opancerzenie wykonane było ze.. , zbliżonej do.. "Kasuga" i "Nisshin" miały cylindryczne.. , co stanowiło krok wstecz w stosunku do nowszych okrętów, szczególnie pod względem wydłużenia czasu potrzebnego na wyjście w morze, lecz spowodowane to było chęcią Argentyńczyków ujednolicenia siłowni ze starszymi krążownikami tego typu.. " i "Kasuga" po zakupie pośpiesznie wyszły 9 stycznia 1904 z Genui w drogę do Japonii, z niepełnymi załogami i jeszcze nie w pełni wykończone.. W dostarczeniu krążowników pomogła Wielka Brytania, będąca sojusznikiem Japonii – dowodzili nimi w drodze do Japonii brytyjscy oficerowie, a od.. Port Saidu.. były eskortowane przez krążownik.. "Kasuga" uzyskał gotowość bojową 11 kwietnia 1904 i wraz z "Nisshin" został włączony w skład 1.. Oba krążowniki pancerne stanowiły istotne wzmocnienie dywizjonu, szczególnie wobec utraty dwóch pancerników "Hatsuse" i "Yashima" na minach 15 maja.. cechy, jak względnie dobre i rozległe  ...   33 pociski 254 mm i razem z "Nisshin" 307 pocisków kalibru 203 mm, z czego ok.. 1/3 powinno pochodzić z dział "Kasugi").. Sam nie odniósł znaczniejszych uszkodzeń ani strat w załodze.. Bezpośrednio po bitwie wraz z "Nisshin" i ".. W sierpniu kutry parowe obu krążowników uczestniczyły z.. we wsparciu prawego skrzydła wojsk walczących na lądzie pod Port Artur, a same krążowniki ostrzeliwały rosyjskie pozycje.. 27 maja.. 1905.. "Kasuga" w składzie 1.. W kolumnie głównych sił "Kasuga" płynął przed ostatnim "Nisshinem" i był mało ostrzeliwany; przez pewien czas po zwrocie był drugim okrętem.. Podczas bitwy wystrzelił 50 pocisków kalibru 254 mm i 103 kalibru 203 mm.. Sam odniósł niewielkie uszkodzenia od pocisku 305 mm, pocisku 152 mm i trzeciego nieustalonego kalibru.. Zginęło 7 marynarzy, raniono 20, w tym 2 oficerów.. W Sasebo, po bitwie pod Cuszimą.. Podczas reorganizacji japońskiej floty po bitwie, 14 czerwca "Kasugę" z "Nisshin", ".. Sachalin.. Przez krótki okres "Kasuga" był wówczas okrętem flagowym wiceadmirała Kataoki.. "Kasuga" służył w ograniczonym zakresie podczas.. Na początku wojny w 1914 zmodernizowano go, wymieniając stare kotły na 12 kotłów Kampon Typ 1.. 13 stycznia.. 1918.. "Kasuga" wszedł na mieliznę w cieśninie Bangka, z której zdołano zdjąć okręt dopiero w czerwcu.. Po wojnie, 1 września.. 1921.. "Kasuga" podobnie jak inne krążowniki pancerne został przeklasyfikowany na.. W.. 1922.. brał udział w japońskiej interwencji podczas.. wojny domowej w Rosji.. (we.. 1924.. nieco zmodernizowano artylerię, zamieniając brytyjskie działa 152 mm na 14 japońskich dział 152 mm Typ 41 oraz działa 76 mm na 9 japońskich dział tego kalibru (nominalnie 8 cm), w tym jedno przeciwlotnicze.. jego uzbrojenie składało się z działa 254 mm, dwóch dział 203 mm, czterech 152 mm i pięciu 76 mm, w tym jednego przeciwlotniczego.. W latach 1925-1937 służył jako okręt szkolny dla nawigatorów i mechaników, a od 1937 był okrętem szkolnym w bazie.. 1 lipca.. został rozbrojony i przekształcony w hulk.. 18 lipca 1945 "Kasuga" został zatopiony przez amerykańskie lotnictwo zespołu TF-38 na płytkiej wodzie w Yokosuka, na pozycji.. 35°18′N.. 139°40′E.. /.. 35,300000.. 139,666667.. (m.. z dawnym krążownikiem pancernym ".. 30 listopada 1945 został skreślony z listy floty.. , po czym po wojnie został podniesiony i złomowany w 1948 w Uraga.. normalna 7628 ton.. pełna 8591 ton.. zanurzenie: 7,32 m.. (4 pojedyncze i 4 podwójne), moc na próbach 14 944.. prędkość maksymalna: 20,05.. (realnie 18 w.. : (1904-1924).. 1.. działo.. 254 mm.. Armstrong EOC Pattern R, w.. na dziobie.. ), kąt podniesienia -5+20°, masa pocisku 227 kg, donośność: 18 000 m, szybkostrzelność ok.. 1,5 strz/min (.. Armstrong EOC, w wieży na rufie (1xII).. Schemat opancerzenia i uzbrojenia.. śródokręcie: 152 mm (długość x wysokość – 55 × 3 m).. Kasuga class armoured cruisers.. 16 100 m.. php?title=Kasuga_(1904) oldid=40064976..

    Original link path: /wiki/Kasuga_%281904%29
    Open archive
  •  

  • Title: USS Mercy (AH-4) – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: USS Mercy (AH-4).. USS Mercy (ID-1305).. William Cramp Sons.. marzec 1907.. WL: przed październikiem 1907.. US Army: 2 czerwca 1917.. US Navy:24 stycznia 1918.. WL: 2 czerwca 1917.. US Army: 27 września 1917.. US Navy:23 marca 1914.. sprzedany na złom 16 marca 1939.. 9450 ton.. 131,0 m.. 15,3 m.. 7,1 m.. 15 węzłów.. 420 załogi + (po 1918) 500 pacjentów.. Multimedia w Wikimedia Commons.. SS "Saratoga".. USAT "Saratoga".. , później.. (AH-4).. okręt szpitalny.. z okresu.. Był pierwszym okrętem amerykańskim noszącym tę nazwę.. Wcześniej znany jako.. parowiec.. Ward Line.. służący na linii.. Nowy Jork.. Hawana.. , uważany w swoim czasie za najszybszy statek parowy w przybrzeżnym handlu.. Przed służbą w barwach US Navy pełnił także rolę jednostki transportowej dla.. United States Army.. pod nazwą.. Ten okres zakończył kolizją w pobliżu.. Staten Island.. W czasie służby w US Navy "Mercy" odbył cztery transatlantyckie podróże do.. Francji.. , przewożąc do Stanów Zjednoczonych prawie dwa tysiące rannych.. Po zakończeniu I wojny światowej bazował w.. i na krótko w 1924 był odstawiony do rezerwy.. Wycofany ze służby w 1934, został wypożyczony.. Federal Emergency Relief Administration.. , skreślony z listy w 1938 i zezłomowany w 1939.. USS "Mercy".. "Saratoga" został zwodowany w marcu 1907 w stoczni.. w Filadelfii dla.. Statek wszedł do służby tego samego roku i pływał na linii pomiędzy Nowym Jorkiem a Hawaną, gdzie służył przez kolejne dziesięć lat.. Był uznawany za jeden z najszybszych statków parowych w handlu przybrzeżnym.. Krótko po wejściu do służby nowy liniowiec w czasie sztormu został staranowany przez trzymasztowy.. szkuner.. "Saratoga" płynął z Hawany z prędkością 16 węzłów, gdy o godzinie 01:00 29 października 1907 żaglowiec wbił się w niego, obcierając ćwierć jego lewej burty.. Uszkodzenia na liniowcu były minimalne, ale szkuner stracił część ożaglowania.. W marcu 1911 kapitan "Saratogi", Cleveland Downs, został aresztowany w Nowym Jorku pod zarzutem okrucieństwa wobec zwierząt, ponieważ transportowane na statku żywe żółwie były nieodpowiednio przechowywane, tj.. ze związanymi płetwami i do góry nogami.. Downs twierdził, że jest to standardowa procedura i wnioskował o odrzucenie zarzutów.. Także innego kapitana statku spotkały problemy z prawem: w czerwcu 1912 Frank L.. Miller został aresztowany przez szeryfa w Nowym Jorku i zmuszony do zapłacenia 2500 dolarów odszkodowania w związku z cywilnym oskarżeniem go przez byłego członka załogi o bezprawne uwięzienie.. Aresztowanie kapitana opóźniło wyjście statku w rejs o dwie godziny.. 16 marca 1912 "Saratoga" stał w odległości kilkuset jardów od.. krążownika pancernego.. USS "Maine".. , gdy ten po podniesieniu z dna był ponownie zatapiany, tym razem w.. Zatoce Meksykańskiej.. Z pokładu statku pasażerowie i załoga obserwowali tonięcie jednostki, której pierwotne zatonięcie stało się bezpośrednim pretekstem do wybuchu.. konfliktu hiszpańsko-amerykańskiego.. 26 października 1914 w godzinach 19:30 do 21:00 "Saratoga" płynął w odległości 40 mil morskich na północ od.. Virginia Capes.. (i 240 mil morskich na południe od latarniowca "Scotland", gdy pasażerowie i załoga widzieli błyski i słyszeli coś, co uznali za odgłos dział dużego kalibru.. Doszli do wniosku, że są świadkami bitwy morskiej.. Spekulacje w tym czasie skupiły się na konfrontacji pomiędzy.. niemieckim.. krążownikiem.. SMS "Karlsruhe".. (który topił.. brytyjskie.. statki w rejonie.. Atlantyku.. Karaibów.. ) oraz brytyjskim krążownikiem.. HMS "Essex".. lub.. HMS "Suffolk".. W prasie sugerowano jednak, że "Saratoga" była jedynie świadkiem ćwiczeń artyleryjskich US Navy.. W czasie służby jako liniowiec pasażerki "Saratoga" przewoził sporo znanych pasażerów pomiędzy Nowym Jorkiem i portami karaibskimi.. Mario García Menocal.. płynął z Hawany do Nowego Jorku w "sprawie osobistej" po przegranych wyborach na stanowisko prezydenta.. Kuby.. w 1908.. W 1913.. Cipriano Castro.. , były prezydent.. Wenezueli.. (1899-1909) płynął do Hawany w celach zdrowotnych.. Artykuł w.. The New York Times.. spekulował, że w ramach przygotowań do próby odzyskania władzy w Wenezueli (co ostatecznie nigdy nie nastąpiło), Castro ma zamiar spotkać się w Hawanie z towarzyszami i "zawodowymi rewolucjonistami".. W lutym 1914.. kardynał Farley.. rzymskokatolicki.. arcybiskup.. Nowego Jorku w latach 1902 – 1918, płynął na pokładzie statku w podróż na.. Bahamy.. [11].. 23 maja 1917 "Saratoga" i.. SS "Havana".. (jego siostrzany statek z Ward Line) zostały zarekwirowane przez rząd amerykański.. 2 czerwca po powrocie z ostatniej komercyjnej podróży na Kubę, statek został przekazany.. do służby transportowej.. [12].. Po zarekwirowaniu parowiec został przekazany Armii 2 czerwca 1917 i stał się armijnym transportowcem USAT "Saratoga".. Został w szybkim tempie przerobiony do pełnienia obowiązków transportowca wojska i stał się członkiem pierwszego amerykańskiego konwoju z żołnierzami płynącego do Francji w czasie I wojny światowej.. [13].. Konwój przepłynął koło.. Ambrose Light.. rankiem 14 czerwca 1917, kierując się  ...   do służby 24 stycznia 1918 jako USS "Mercy".. Statek wraz z.. USS "Comfort" (AH-3).. (dawnym kompanem z Ward Line "Havana") były pierwszymi okrętami szpitalnymi obsadzanymi także przez kobiety pielęgniarki.. Obie jednostki zostały wyposażone w najnowsze wyposażenie z dziedziny chirurgii, techniki rentgenowskiej i mogły pomieścić 500 pasażerów każdy.. [21].. "Mercy" został przydzielony do Floty Atlantyku i operował w rejonie.. Chesapeake Bay.. , z.. Yorktown (Wirginia).. jako portem macierzystym, obsługując rannych na wojnie: transportował ich ze statków i okrętów do szpitali położonych na lądzie.. W październiku 1918 popłynął do Nowego Jorku by dołączyć do Służby Krążowniczej i Transportowej (ang.. Cruiser and Transport Service.. 3 listopada okręt szpitalny opuścił Nowy Jork i wyruszył w swoją pierwszą z czterech podróży do Francji.. Do 25 marca 1919 przewiózł 1977 rannych.. [22].. "Mercy" i.. USS "Relief" (AH-1).. widziane na kotwicowisku w.. Guantánamo Bay.. na Kubie w kwietniu 1917.. Zwraca uwagę brak oznaczeń szpitalnych na obu jednostkach.. Po I wojnie światowej, przez kolejne 15 lat "Mercy" służył w pobliżu wschodniego wybrzeża USA bazując w Filadelfii.. W lipcu 1920 otrzymał oznaczenie "AH-4".. Od 1 grudnia 1924 do 1 września 1925 pozostawał w rezerwie w.. Philadelphia Navy Yard.. 25 listopada przeszedł do ograniczonej służby (ang.. reduced commission.. ), do pełnej służby wrócił 1 września 1926.. Na początku 1927 "Mercy" został pomalowany na biało bez oznaczeń szpitalnych, ale do czasu wizyty w 1931 w.. Vancouver.. oznaczenia zostały przywrócone.. [23].. "Mercy" pozostawał w służbie do momentu wynajęcia przez filadelfijski oddział.. 23 marca 1934.. Zakotwiczony w Girard Point okręt służył jako dom dla do 300 bezdomnych.. [24].. 20 kwietnia 1938 został skreślony z rejestru, a 16 marca 1939 sprzedano go na złom firmie Boston Iron Metals Company z.. Baltimore.. "Corsair" nie mógł utrzymać prędkości 15 węzłów i odpadł od konwoju, został zastąpiony przez niszczyciel.. USS "Fanning" (DD-37).. z drugiej grupy statków.. (Gleaves, s.. 41–2).. Źródła nie są zgodne w tym czy "Saratoga" popłynął w planowaną podróż do Francji następnego dnia.. Benson (s.. 221) i Dock (s.. 497) informują, że pasażerowie z "Saratoga" odpłynęli na "Finland".. Z informacji zawartych w Dock (s.. 497) i artykułów zarówno z.. (31 lipca 1917, s.. 1) i.. Chicago Daily Tribune.. 2), wynika, że statek zatonął bądź pozwolono mu zatonąć.. Dalsze informacje mówią o tym, że remont będzie wymagał tygodni (.. take weeks to repair.. Z kolei Crowell i Wilson podają, że "Saratoga" wypłynął następnego dnia (s.. 416) jako część piątego konwoju amerykańskiego, składającego się jeszcze z:.. USAT "Henry R.. Mallory".. , krążownika.. USS "North Carolina" (ACR-12).. i tankowca.. USS "Arethusa" (AO-7).. 603).. Schooner rams a liner.. 31 października 1907.. Crowell i Wilson, s.. 316.. Ship collision due to mistaken signal.. 31 lipca 1917.. For cruelty to turtles.. 24 marca 1911.. Arrest captain, delay ship.. 16 czerwca 1912.. Watched the Maine sink.. 20 marca 1912.. Sea battle off Virginia Capes.. 27 października 1914.. Tells of firing at sea.. 28 października 1914.. Gen.. Mario Menocal here.. 26 listopada 1908.. Menocal był później prezydentem Kuby w latach 1913 – 1921.. Castro sails away to Havana friends.. 23 lutego 1913.. Cardinal Farley off to Bahamas.. 8 lutego 1914.. U.. to requisition ships.. The Washington Post.. ”, 24 maja 1917.. 13,0.. 13,1.. Gleaves, s.. 38.. 41.. 42–43.. 45.. 17,0.. 17,1.. 17,2.. Dock.. , s.. 496–97.. Steamer rams U.. transport; troops saved.. ”, 31 lipca 1917.. Benson, s.. 221.. Crowell, Wilson.. s.. 603.. Army and Navy notes.. 13 stycznia 1918.. 22,0.. 22,1.. 22,2.. 22,3.. 22,4.. DANFS: "Mercy".. Gary P.. Priolo:.. ID-1305 / AH-4 Mercy.. NavSource Online.. NavSource Naval History, 5 października 2007.. $6,000 missing in relief fund.. „The New York Times”, 1935-05-04.. Albert Emerson, ed.. Benson:.. Saint Mark's School in the War Against Germany.. Norwood.. Saint Mark's School.. , 1920.. 1904474.. Benedict Crowell.. , Robert Forrest Wilson:.. The Road to France I: The Transportation of Troops and Military Supplies, 1917–1918.. New Haven.. Yale University Press.. , 1921, seria: How America Went To War.. 287391.. Lavinia L.. Dock, Sarah Elizabeth Pickett; Clara D.. Noyes;.. American National Red Cross Nursing Service.. History of American Red Cross Nursing.. New York: The Macmillan Co.. , 1922.. 1170933.. Albert Gleaves:.. A History of the Transport Service: Adventures and Experiences of United States Transports and Cruisers in the World War.. New York: George H.. Doran Company, 1921.. Treści te są umieszczone.. tutaj.. "Mercy" na stronie NavSource Naval History.. php?title=USS_Mercy_(AH-4) oldid=35827006.. Amerykańskie okręty pomocnicze z okresu I wojny światowej.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 02:40, 22 mar 2013..

    Original link path: /wiki/USS_Mercy_%28AH-4%29
    Open archive

  • Title: Niszczyciele rakietowe projektu 57 – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Niszczyciele rakietowe projektu 57.. "Griemiaszczyj" po przebudowie na proj.. 57A.. Opis typu.. Kraj budowy.. ZSRR.. Użytkownicy.. WMF ZSRR.. 3 stocznie.. 1960.. –.. 1961.. Zbudowane okręty.. (proj.. 57bis/57A).. standardowa: 3500 t / 3700 t.. pełna: 4200 t / 4700 t.. 138,9 m / 140,6 m.. 14,84 m.. 4,47 m / 4,65 m.. , 2 turbiny parowe o mocy 54 000 KM, 2.. 34,5 / 32.. węzłów.. 3060.. przy 18 w.. 290-297.. proj.. 57bis.. 2 wyrzutnie.. pocisków pokr.. KSSzcz (2xI, 12-16 pocisków).. 16 dział 57 mm plot (4xIV).. 6.. 533 mm (2xIII).. wrbg.. RBU-2500.. 2 wyrzutnie pocisków plot.. M-1 Wołna.. (1xII, 32 pociski).. 8 dział 57 mm plot (2xIV).. 8 działek.. 30 mm plot.. (4xII).. 10.. 533 mm (2xV).. 3.. RBU-6000.. (szczegóły w tekście).. Wyposażenie lotnicze.. 1 śmigłowiec Ka-15 / Ka-25.. Okręt projektu 57bis w oryginalnej postaci.. (typu.. Gniewnyj.. ) – seria ośmiu.. radzieckich.. okrętów, budowanych w.. latach 50.. , oznaczonych początkowo jako projekt 57bis, a po modernizacji projekt 57A.. Były to pierwsze radzieckie niszczyciele projektowane od początku jako.. rakietowe.. kodzie NATO.. były oznaczone jako.. Krupny.. , a po modernizacji:.. Kanin.. Projektowanie i budowa.. Opis – projekt 57bis.. Modernizacja – projekt 57A.. Okręty.. Projekt 57bis.. Projekt 57A.. Wyposażenie elektroniczne.. 9.. 10.. 11.. Okręty projektu 57 należały do pierwszego pokolenia radzieckich okrętów rakietowych.. Założenia techniczne dla.. niszczycieli rakietowych.. uzbrojonych w.. pociski przeciwokrętowe.. opracowano w.. 1955.. , a projekt, oznaczony.. (lub.. 57b.. ), powstał w.. leningradzkim.. biurze CKB-53 pod koniec.. 1956.. (główny konstruktor O.. Jakob).. 1958.. został w niewielkim stopniu przeprojektowany.. Konstrukcja okrętów projektu 57bis, ich maszynownia i linie kadłuba powtarzały w zasadzie konstrukcję niszczycieli.. projektu 56.. (ozn.. NATO:.. Kotlin.. ), lecz powiększonych w celu umieszczenia dwóch wyrzutni rakietowych.. Wprowadzono ponadto ulepszenia związane z ochroną przed.. bronią masowego rażenia.. Zestaw uzbrojenia z kolei wywodził się z niszczycieli rakietowych.. 56M.. Kildin.. ), na których jako pierwszych w ZSRR zastosowano pociski przeciwokrętowe, lecz został on powiększony.. W ten sposób, okręty projektu 57 były ostatnim ogniwem ewolucji radzieckich niszczycieli lat 50.. , od projektu 41, przez projekty 56 i 56M.. Budowę pierwszego okrętu, nazwanego "Gniewnyj", rozpoczęto już pod koniec.. 1957.. ; wodowano go 30 listopada następnego roku, a wszedł do służby 10 stycznia.. W sumie zbudowano 8 jednostek, wszystkie weszły do służby w marynarce ZSRR w latach 1960-.. Podobnie jak okręty proj.. 56, budowano je w trzech stoczniach: nr 190 im.. Żdanowa.. Leningradzie.. nr 445 im.. 61 Kommunarów.. Nikołajewie.. i nr 199 im.. Leninskiego Komsomołu w.. Komsomolsku nad Amurem.. (budowy dziewiątego okrętu nie ukończono).. Koszt okrętów wynosił od 18,5 (pierwszy okręt) do 14,5 milionów rubli.. Okręty projektu 57bis były początkowo klasyfikowane jako niszczyciele (.. esminec.. ), od 19 maja 1966 jako duże okręty rakietowe (BRK –.. bolszyj rakietnyj korabl.. Okręty miały smukły gładkopokładowy kadłub, z silnym wzniosem.. dziobu.. i lekkim wzniosem.. rufy.. Zasadniczym elementem sylwetki były dwie obrotowe wyrzutnie szynowe pocisków przeciwokrętowych KSSzcz na pokładzie na dziobie i rufie, z opancerzonymi hangarami startowymi.. Bezpośrednio za wyrzutniami były wbudowane w nadbudówki magazyny, z których podawano pociski do przeładowania.. Uzbrojenie artyleryjskie było jedynie uzupełniające i składało się z czterech odkrytych stanowisk poczwórnie sprzężonych armat przeciwlotniczych 57 mm przed nadbudówką dziobową, na nadbudówce rufowej i po jednym na każdej burcie.. Uzbrojenie dopełniały dwa trzyrurowe.. aparaty torpedowe.. , umieszczone na śródokręciu, po obu burtach, przystosowane do torped przeciw okrętom podwodnym oraz dwie wyrzutnie.. rakietowych bomb głębinowych.. RBU-2500 Smiercz na nadbudówce dziobowej.. Kadłub, dzielący się poprzecznie na 18 przedziałów wodoszczelnych, wykonany był ze stali, podobnie jak nadbudówki (w projekcie 56 były ze stopów lekkich).. Okręty miały dobre własności morskie, były ponadto wyposażone w aktywne stabilizatory przechyłów.. Główne uzbrojenie stanowił pierwszy radziecki kierowany przeciwokrętowy.. odrzutowy pocisk skrzydlaty.. KSSzcz (Szczuka) o zasięgu ok.. 40 km opracowany w 1955.. Zapas pocisków wynosił standardowo po sześć na wyrzutnię, maksymalnie osiem.. Siłownia okrętowa.. powtarzała zasadniczo użytą w projekcie 56.. Zbudowano ją w układzie naprzemiennym – po dwa.. kotły.. i jednej.. turbinie parowej.. w dwóch przedziałach, rozdzielonych w celu zwiększenia przeżywalności.. Konsekwencją była sylwetka z dwoma niskimi, pochylonymi i oddalonymi od siebie kominami, były  ...   ukończył "Griemiaszczij" w.. 1968.. , ostatni "Upornyj" w.. Po przebudowie okręty klasyfikowano jako duże okręty przeciwpodwodne (.. bolszyj protiwołodocznyj korabl.. – BPK).. Niszczyciele proj.. 57 zostały rozdzielone pomiędzy wszystkie cztery radzieckie Floty:.. Bałtycką.. , Czarnomorską, Oceanu Spokojnego i Północną.. Okręty nie brały udziału w działaniach bojowych, aczkolwiek kilka było wysyłanych w latach.. 1967.. 1971.. na wody Bliskiego Wschodu, z pomocą dla zaprzyjaźnionych państw arabskich (.. Egiptu.. Syrii.. ), znajdujących się w.. konflikcie z Izraelem.. , gdzie pełniły służbę dozorową.. Brały też udział w licznych rejsach zagranicznych.. W 1977 "Dierzkij" został wycofany do rezerwy i zakonserwowany w Zatoce Kolskiej, aż do końca swojej kariery.. Okręty projektu 57A zostały wycofane jako jednostki bojowe w większości pod koniec lat 80.. , reszta na początku lat 90.. Ostatni "Zorkij" został 1 czerwca.. 1992.. przeklasyfikowany na okręt dozorowy (.. storożewoj korabl.. – SKR), po czym wycofany 30 czerwca.. 1993.. Niszczyciel "Chrabryj" wodowano w 1961, lecz jego wstrzymano 1 lipca 1963, po czym w 1969 został przekształcony w pływającą elektrownię ENS-73 (ЭНС-73).. Wycofany został 11 marca 1982 i przekazany na złom.. Nazwa.. położenie stępki, nr stoczni.. wodowanie.. wejście do służby.. przydział.. modernizacja.. wycofanie ze służby bojowej.. (Гневный).. 445.. 30.. 01.. 1960 FCz, 1969 FOS.. 1972-1973.. 08.. 04.. 1988.. Griemiaszczij.. (Гремящий).. 25.. 02.. 190.. 1959.. 06.. 1960 FP.. 1966-1968.. 17.. 07.. 1987.. Żguczij.. (Жгучий).. 23.. 12.. 1961 FP.. 1967-1969.. Zorkij.. (Зоркий).. 09.. 1961 FB.. 1969-1971.. Upornyj.. (Упорный).. 21.. 03.. 1960 FOS.. 1977-1978.. 24.. 1991.. Bojkij.. (Бойкий).. 15.. 26.. 1961 FCz, 1970 FP.. 1970-1973.. Gordyj.. (Гордый).. ? 05.. 199.. 05.. 1961 FOS.. 1973-1975.. Dierzkij.. (Дерзкий).. 1962 FP.. 1967-1972.. 19.. 1990.. Chrabryj.. (Храбрый).. Przydział: FB – Flota Bałtycka, FCz – Flota Czarnomorska, FOS – Flota Oceanu Spokojnego, FP – Flota Północna.. Projekt 57bis / 57A.. długość: 138,9 m / 140,6 m.. szerokość: 14,84 m.. zanurzenie: 4,47 m / 4,65 m.. napęd: 2.. turbiny parowe.. o mocy łącznej 72 800.. , 4 kotły parowe wodnorurkowe, 2.. prędkość:.. pełna: 34,5 / 32.. węzły.. operacyjno-ekonomiczna 18 w.. zasięg: 3060.. mil morskich.. przy prędkości 18 w.. załoga: 290 / 297 (w tym 20/21 oficerów).. 2 wyrzutnie SM-59-1 skrzydlatych.. pocisków przeciwokrętowych.. KSSzcz (12-16 pocisków, zasięg ok.. 40 km).. 16 armat przeciwlotniczych 57 mm na poczwórnych podstawach ZIF-75 (4xIV).. wyrzutni torpedowych.. 533 mm TTA-53-57b w dwóch.. aparatach.. (2xIII).. 2 szesnastoprowadnicowe wyrzutnie.. Smiercz (zasięg 2700 m, 128 bomb RGB-25).. 1 śmigłowiec.. 1 podwójna wyrzutnia ZIF-102 pocisków przeciwlotniczych średniego zasięgu.. (32 pociski, zasięg do 15 km, później Wołna-M – zasięg do 22 km).. 8 armat przeciwlotniczych 57 mm na poczwórnych podstawach ZIF-75 (2xIV).. 8 działek przeciwlotniczych 30 mm.. w dwulufowych wieżach (4xII).. 10 wyrzutni torpedowych 533 mm TA-53-1134 w dwóch.. (2xV).. 3 dwunastoprowadnicowe wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych.. Smiercz-2 (zasięg 5500 m, 216 bomb RGB-60).. radar.. dozoru ogólnego MR-300 Angara.. 1 stacja radiolokacyjna naprowadzania pocisków Załp-Szcz.. 1 radar nawigacyjny Neptun-M.. 2 stacje radiolokacyjne Fut-B kierowania ogniem armat 57 mm.. stacja hydrolokacyjna.. podkilowa GS 572 Gierkules 2M.. stacja wykrywania emisji radarowej Bizań-4A.. systemy walki radioelektronicznej: stacje zakłóceń Krab-11 i Krab-12.. system identyfikacji swój-obcy: 2 nadajniki Chrom-K i interrogator Nikiel-K.. radiostacje.. 1 radar dozoru ogólnego MR-310 Angara.. 1 stacja radiolokacyjna Jatagan kierowania ogniem rakiet plot M-1 (na drugim maszcie).. 2 radary nawigacyjne Wołga.. 1 stacja radiolokacyjna Fut-B kierowania ogniem armat 57 mm.. 2 stacje radiolokacyjne MR-104 Ryś kierowania ogniem armat 30 mm.. stacja hydrolokacyjna podkilowa MS-332.. system rozpoznania radioelektronicznego MRP-11-14.. systemy walki radioelektronicznej.. Wikimedia Commons.. ma galerię ilustracji związaną z tematem:.. Bierieżnoj,.. Sowietskij WMF.. Большие ракетные корабли пр.. 57-бис.. w serwisie Военно-Морская коллекция.. Bierieżnoj (С.. С.. Бережной):.. Sowietskij WMF 1945-1995.. Kriejsiera, bolszyje protiwołodocznyje korabli, esmincy.. СОВЕТСКИЙ ВМФ 1945-1995.. Крейсера, большие противолодочные корабли, эсминцы.. ), seria Morskaja Kollekcja nr 1/1995.. Robert Jackson.. Niszczyciele, Fregaty i Korwety.. Opublikowano oryginalnie pod tytułem.. Destroyers, Frigates and Corvettes.. przez Brown Packaging Books Ltd, 2000.. Tłumaczenie: Jarosław Palasek.. Dom Wydawniczy Bellona 2002.. ISBN 83-11-09273-7.. Opis okrętów projektu 57 w serwisie Federation of American Scientists.. php?title=Niszczyciele_rakietowe_projektu_57 oldid=36152184.. Radzieckie i rosyjskie niszczyciele rakietowe.. Typy niszczycieli.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 02:50, 15 kwi 2013..

    Original link path: /wiki/Niszczyciele_rakietowe_projektu_57
    Open archive

  • Title: Krążowniki lekkie typu Swietłana – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Krążowniki lekkie typu Swietłana.. Krążowniki lekkie typu.. Swietłana.. "Krasnyj Krym".. Imperium Rosyjskie.. /.. 1928.. Planowane okręty.. normalna: 6800 t.. pełna (projekt): 7400 t.. 158,4 m.. 5,6 m.. o mocy 50 000 KM, 13 kotłów parowych, 4 śruby.. 29,5.. 1200 Mm przy 14 w (normalny zapas paliwa).. 630 (projekt).. 15 dział.. 130.. mm (15xI).. 63,3.. mm plot (4xI).. km.. 7,62.. mm plot.. 450.. mm, 100 min.. – uzbrojenie projektowe.. burty do 75 mm,.. pokłady 2 × 20 mm,.. artyleria 25 mm.. Krążowniki typu.. – typ.. rosyjskich.. , następnie radzieckich.. krążowników lekkich.. Budowę czterech okrętów tego typu rozpoczęto jeszcze przed.. I wojną światową.. dla.. marynarki wojennej Imperium Rosyjskiego.. , lecz z powodu wojny i sytuacji wewnętrznej w Rosji, dopiero w.. ukończono tylko jeden okręt dla.. marynarki ZSRR.. – "Profintern", przemianowany później na ".. Krasnyj Krym.. Dwa okręty przebudowano na.. zbiornikowce.. , a ostatniego nie ukończono.. Pochodnym typem były większe krążowniki typu.. Admirał Nachimow.. , w części literatury zaliczane również do typu.. Były to jedyne typy lekkich krążowników.. carskiej Rosji.. Projektowanie.. Budowa.. Służba w skrócie.. Profintern / Krasnyj Krym.. "Aznieft" i "Groznieft".. Ocena.. Opis.. Zobacz też.. Daty sprzed 1918 podane są w.. starym stylu.. Wojna rosyjsko-japońska.. 1904-1905 pociągnęła utratę większości rosyjskich dużych okrętów, a z powodu szybkiego rozwoju techniki morskiej na początku XX wieku, te, które pozostały, szybko stały się przestarzałe.. Rosja dostrzegała konieczność odbudowy floty, między innymi przez budowę okrętów nowo wykształconej klasy.. Pierwsze prace projektowe rozpoczęto w.. 1907.. w stoczni Bałtijskij Zawod w.. Petersburgu.. , biorąc jako punkt wyjścia zbudowany w Niemczech mały szybki krążownik ".. Nowik.. Prace następnie zintensyfikowano od 1910.. Z powodu kilkakrotnych zmian wymagań stawianych przez Morski Sztab Generalny, ostateczna wielkość projektowanych krążowników wzrosła ponad dwukrotnie, zmieniała się też ich koncepcja.. Początkowo rozważano artylerię wieżową, w kilku wariantach (mieszana: 203 i 120 lub 102 mm, następnie 12 dział 152 mm, 4xIII), lecz w końcu za priorytet uznano prędkość okrętów i zdecydowano się na tradycyjnie rozmieszczone pojedyncze działa 130 mm, o większej szybkostrzelności i mniejszej masie.. Głównym przeznaczeniem okrętów miały być zadania rozpoznawcze przy eskadrze.. okrętów liniowych.. oraz samodzielne działania z.. niszczycielami.. Ostateczne założenia projektowe zatwierdzono 1 września.. 1912.. Z powodu rezygnacji stoczni zagranicznych z udziału w konkursie, pozostały tylko stocznie rosyjskie.. Wstępne projekty Zakładów Putiłowskich z Petersburga i stoczni Russo-Bałt z Rewla (.. Tallinna.. ) nie zostały zaakceptowane, więc obie stocznie zdecydowały opracować na ich bazie wspólny projekt, który został zatwierdzony przez Ministerstwo Marynarki Wojennej 18 grudnia 1912.. 14 lutego.. 1913.. zamówiono budowę 4 jednostek, po dwie w każdej stoczni, na potrzeby.. Floty Bałtyckiej.. , która szczególnie została wyniszczona przez wojnę z Japonią.. Cena za okręt została ustalona na 8,3 mln rubli.. Okręty budowano w ramach środków z Wielkiego Programu Budownictwa Okrętowego na lata 1912-1916.. Następnie, na podstawie dokumentacji typu.. , stocznie z.. Nikołajewa.. opracowały nieco powiększoną wersję okrętów, na potrzeby Floty Czarnomorskiej (typ.. Stępki pod budowę wszystkich czterech okrętów położono w listopadzie 1913 – "Swietłany" i "Admirała Greiga" w stoczni Russo-Bałt w Rewlu, a "Admirała Butakowa" i "Admirała Spiridowa" w Zakładach Putiłowskich.. Umowne terminy ukończenia przewidziano odpowiednio na 1 lipca, 1 października, 1 sierpnia i 15 października 1915.. , lecz były one zupełnie nierealne, do czego przyczynił się dodatkowo wybuch.. i wywołane przez nią trudności materiałowe i z poddostawcami.. Jedynie budowa "Swietłany" postępowała stosunkowo szybko i jej kadłub wodowano 28 listopada.. 1915.. (11 grudnia nowego stylu).. , lecz na etapie wyposażania wystąpiły opóźnienia z powodu trudności wojennych, a następnie także z powodu chaosu i rewolucyjnej sytuacji wewnętrznej w Rosji.. Trzy pozostałe okręty wodowano dopiero między lipcem a listopadem.. 1916.. Po.. rewolucji lutowej.. , Rząd Tymczasowy zdecydował 11 października 1917 wstrzymać prace nad budową nowych okrętów z wyjątkiem najbardziej zaawansowanych.. Spośród okrętów typu.. prace kontynuowano tylko na głównym okręcie, jednakże nie zdołano go ukończyć.. Z powodu zagrożenia Rewla przez niemiecką armię, kadłuby obu budowanych tam krążowników odholowano w październiku.. 1917.. do.. Piotrogrodu.. Planowano ukończenie "Swietłany" na 1919 rok, lecz stanęła temu na przeszkodzie.. rewolucja październikowa.. , a następnie.. wojna domowa w Rosji.. Prace nad okrętem przerwano, przy gotowości ok.. 85%.. Po wojnie domowej, z powodu trudnej sytuacji ekonomicznej, początkowo nie prowadzono prac nad okrętami.. W 1920 zdecydowano o dokończeniu budowy "Swietłany" według pierwotnego projektu, z niewielkimi ulepszeniami uzbrojenia przeciwlotniczego i torpedowego.. Dopiero pod koniec.. wznowiono prace, w Zakładzie Bałtyckim w.. 5 lutego.. 1925.. "Swietłana" otrzymała nową nazwę "Profintern".. , pod którą 1 lipca.. okręt wszedł do służby (drugim podobnym ukończonym okrętem była ".. Czerwona Ukraina.. " czarnomorskiego typu.. "Admirał Butakow" i "Admirał Spiridow" w budowie.. "Admirał Butakow" w chwili wstrzymania prac w październiku 1917 był gotowy w ok.. 50%.. Po wojnie domowej zamierzano ukończyć również ten okręt, lecz kilkakrotnie zmieniały się koncepcje jego przebudowy, a ostatecznie problemem stał się brak środków finansowych.. Początkowo planowano zamienić uzbrojenie okrętu na 8 pojedynczych dział 203 mm zdjętych ze starych okrętów, następnie zaś – gruntownie go zmodernizować na wzór krążownika ".. Krasnyj Kawkaz.. ", z uzbrojeniem z czterech dział 180 mm w wieżach.. Prac jednak nie podjęto, a w.. 1927.. odstawiono okręt w.. Kronsztadzie.. , gdzie stopniowo ogołacano go z wyposażenia.. W międzyczasie nazwę zmieniono 26 października 1926 na "Prawda", a 24 listopada tego roku na "Woroszyłow".. Rozważano później ukończenie okrętu jako stawiacza min.. W końcu, na przełomie 1939 i 1940 opracowano projekt ukończenia okrętu jako krążownik szkolny, uzbrojony w 8 dział 130 mm w nowych wieżach B-2ŁM (4xII), 8 dział plot 76,2 mm 39-K (4xII), 8 działek plot 37 mm 46-K (4xII), 8 wkm plot, dwie potrójne wyrzutnie torped 533 mm i bomby głębinowe.. Kadłub i nadbudówki miały ulec zasadniczej przebudowie (kadłub – podobnie do "Krasnego Kawkazu").. 25 września.. 1940.. okręt przemianowano na symboliczną nazwę "Awrora".. (na cześć krążownika ".. "Aurora".. Wiosną.. 1941.. zrezygnowano jednak z przebudowy z uwagi na wysoki koszt i kiepski stan poszycia kadłuba.. Kadłub złomowano ostatecznie około.. 1952.. "Admirał Greig" i "Admirał Spiridow" zostały po wojnie domowej przebudowane w 1926 na statki –.. , odpowiednio "Aznieft" i "Groznieft".. Daty w.. nowym (starym) stylu.. , ex.. Profintern.. ex.. 12 (24.. 11).. 1913, Russo-Bałt.. [c].. 12 (28.. 1915.. Admirał Butakow.. 11 (16.. 1913, Putiłow.. 08 (23.. 07).. 1916.. Admirał Spiridow.. 09 (27.. ) 1916.. ukończony jako tankowiec "Groznieft".. Admirał Greig.. 12 (26.. ukończony jako tankowiec "Aznieft".. Stocznie:.. Russko-Bałtijskij Sudostroitielnyj i Miechaniczeskij Zawod w Rewlu (.. Tallinn.. Zakłady Putiłowskie w.. Po krótkim okresie służby we Flocie Bałtyckiej, "Profintern" został między listopadem 1929 a styczniem 1930 przebazowany na Morze Czarne, w skład radzieckiej Floty Czarnomorskiej.. W  ...   długości kadłuba.. Dolny pokład (na wysokości górnej krawędzi głównego pasa pancernego) miał grubość 20 mm, górny pokład miał również grubość 20 mm.. Maszyna sterowa.. była przykryta pancerzem 25 mm.. Na rufie była poprzeczna gródź pancerna grubości 50 mm.. Stanowisko dowodzenia było chronione pancerzem 75 mm (podłoga i dach 50 mm), a szyby podajników amunicji – 25 mm.. Masa opancerzenia wynosiła 1330 t, z tego 630 t pionowego i 650 t poziomego.. Kadłub miał wzdłużno-poprzeczny układ wiązań i dzielił się na 23 główne poprzeczne przedziały wodoszczelne.. Na całej długości kadłuba było podwójne dno, a w rejonie maszynowni i kotłowni – potrójne.. Przeżywalność okrętów zwiększało wyposażenie w dwa stery.. Okręty miały 13 kotłów parowych typu Yarrow, opalanych paliwem płynnym, z tego 4 mogły być opalane węglem.. Rozmieszczone były po dwa w 7 kotłowniach: dwie kotłownie w grupie dziobowej (pierwsza z jednym kotłem), trzy w grupie środkowej i dwie w grupie rufowej.. Spaliny z poszczególnych grup kotłowni były odprowadzane do trzech kominów.. Cztery zespoły.. turbin parowych.. były umieszczone w czterech maszynowniach (po dwie na burtę), za kotłowniami.. Okręty Zakładów Putiłowskich miały turbiny Parsona, a ze stoczni Russo-Bałt – turbiny Curtiss-AEG-Vulcan.. Turbiny z dziobowych przedziałów napędzały zewnętrzne śruby, a z rufowych – wewnętrzne, przy takiej samej długości wałów śrub.. Dane projektowe.. Dla ukończonego okrętu – zobacz ".. długość całkowita: 158,4 m.. długość na.. linii wodnej.. : 154,8 m.. szerokość 15,3 m.. zanurzenie 5,6 m (przy wyporności standard.. pełna: 7400 t.. napęd: 4 zespoły.. o mocy łącznej 50 000.. (maks.. przy forsowaniu 59 200 KM.. ), 13.. (ciśnienie 17 at.. ), 4.. napędowe.. prędkość.. maksymalna: 29,5.. ekonomiczna: 14 w.. zapas paliwa:.. normalny: 500 t (370 t paliwa płynnego i 130 t węgla).. maksymalny: 1167 t.. zasięg: 1200.. przy prędkości 14 w (normalny zapas paliwa).. załoga: 630 ludzi.. Uzbrojenie:.. (projektowe).. 15 dział kalibru.. 130 mm.. wz.. 1911 (15xI).. długość lufy L/55 (55 kalibrów), kąt podniesienia -5°+30°, masa pocisku 36,86 kg, donośność maksymalna do 18 290 m, szybkostrzelność prakt.. do 12 strz/min.. , prędkość początkowa 823 m/s, zapas amunicji po 150 pocisków.. działa plot.. 63,3 mm.. 1916.. (4xI).. długość lufy L/38, kąt podniesienia -5°+75°, masa pocisku 3,73-4,04 kg, donośność pozioma 6804 m (podniesienie 20°), pionowa 6000 m.. 4 karabiny maszynowe.. 7,62 mm.. Maxim (4xI).. 450 mm.. (podwodne, w burtach).. możliwość przenoszenia 100 min morskich.. Zbliżone okręty:.. krążowniki typu.. • ".. Porównywalne okręty:.. krążowniki lekkie typu.. Chatham.. Magdeburg.. Java.. "Emden".. E.. Omaha.. Data wodowania "Swietłany" 28.. 11/11.. 12.. 1915 (stary/nowy styl) według S.. W.. Patjanina (op.. ), A.. Płatonowa (op.. ) i J.. Apalkowa (op.. cit).. Spotykana jest też data 8.. 11/21.. 11 w Roger Chesneau (red.. ),.. Conway's All the World's Fighting Ships 1922-1946.. , Londyn 1992, s.. 326 i.. Крейсер "Красный Крым".. Zmiana nazwy na "Profintern" 5 lutego 1925 za A.. Płatonow (op.. ) i.. Patjanin (op.. cit) – 5 lutego 1927.. Data położenia stępki "Swietłany" 24.. lub 7.. 1913 (.. stary/nowy styl.. ) w S.. Patjanin (op.. cit), A.. ), S.. Patjanin:.. Korabli Wtoroj Mirowoj wojny.. Wojenno-morskoj fłot SSSR.. , Morskaja Kampania 3/2009 i Robert Gardiner (red.. ):.. Conway's All the World's Fighting Ships: 1906-1921.. , Annapolis, 1985, s.. 305.. Część źródeł podaje 11.. starego stylu (24.. nowego stylu), jak J.. Apalkow,.. Rossijskij Impieratorskij Fłot 1914-1917 gg.. , Morskaja Kollekcja nr 4/1998 i.. Krążowniki niemieckie I wojny światowej nie przekraczały 6000 ton wyporności projektowej, natomiast Brytyjczycy przed wojną zaprzestali budowy krążowników średniej wielkości (o wyporności normalnej do 5400 ton) i budowali jedynie małe krążowniki o wyporności poniżej 4300 ton (na podst.. 1906-1921.. Zdaniem S.. Bałakina (op.. ), nie było rzeczywistej potrzeby zaprojektowania do przewidywanych zadań tak dużych okrętów, lecz zaprojektowanie ich "na wyrost" umożliwiło późniejsze modernizacje.. Na podstawie.. Oprócz budowanych przed I wojną światową krążowników lekkich średniej wielkości z działami 152 mm, Brytyjczycy do początkowego okresu wojny budowali małe krążowniki, z mieszanym uzbrojeniem z 2 dział 152 mm i 6-8 dział 102 mm, lecz były one również w toku wojny przezbrajane w 4 działa 152 mm.. Sobański,.. Rosyjskie krążowniki lekkie typu Swietłana, część I.. 2,4.. 2,5.. 2,6.. Rosyjskie.. część I.. ) podaje nieco odmienne daty.. 4,2.. 4,3.. 4,4.. 4,5.. Sobański.. Rosyjskie krążowniki lekkie typu Swietłana, część III.. 6,0.. 6,1.. 6,2.. 6,3.. Robert Gardiner (red.. , US Naval Institute Press, Annapolis, 1985,.. ISBN 0-87021-907-3.. , k.. 305-306.. J.. , Morskaja Kollekcja nr 4/1998.. 8,0.. 8,1.. 9,0.. 9,1.. 9,2.. 9,3.. A.. Bałakin (op.. 10,0.. 10,1.. Kaliber dział według.. W literaturze często podawane jest zaokrąglone 63 lub 64 mm.. 11,0.. 11,1.. Wyporność według J.. Apalkow (op.. W M.. wyporność 6800 t jest mylnie określana jako standardowa (nie było wówczas takiego pojęcia).. ) – 500 ton ropy i 130 t węgla.. Dane działa dla amunicji wz.. 1911 według.. Russian 130 mm/55 (5.. 1") Pattern 1913.. i M.. Szybkostrzelność według M.. Maciej S.. Sobański.. „Okręty Wojenne”.. 58, 2/ 2003.. 60, s.. 23, 4/ 2003.. Patjanin, A.. Daszjan i inni:.. Kriejsiera Wtoroj mirowoj.. ochotniki i zaszczitniki (Крейсера Второй мировой.. Охотники и защитники).. Moskwa: Kollekcja – Juza – Eksmo, 2007, s.. 185-190.. ISBN 5-699-19130-5.. Крейсер "Красный Крым" w serwisie informacyjnym Floty Czarnomorskiej.. [dostęp 25 października 2009].. Apalkow (Ю.. В.. Апальков).. „Morskaja Kollekcja”, 4/ 1998.. Annapolis: US Naval Institute Press, 1985, s.. 305-306.. Bałakin.. "Profintern" i "Czerwona Ukraina": konstruktiwnyje osobiennosti i wniesznije razliczia.. „Morskaja Kampania”.. 18, 5/ 2008.. Płatonow:.. Encikłopedija sowietskich nadwodnych korabliej.. 1941-1945.. Petersburg: Poligon, 2002, s.. 80-92.. ISBN 5-89173-178-9.. Rosyjskie okręty z okresu I wojny światowej.. Gangut.. Siewastopol.. Impieratrica Marija.. Impieratrica Jekatierina Wielikaja.. Impierator Aleksandr III.. Impierator Nikołaj I.. Izmaił.. Kinburn.. Nawarin.. Impierator Aleksandr II.. Jekatierina II.. Gieorgij Pobiedonosiec.. Sinop.. Czesma.. Sława.. Ioann Złatoust.. Jewstafij.. Impierator Pawieł I.. Andriej Pierwozwannyj.. Tri Swiatitiela.. Rostisław.. Cesariewicz.. Pantielejmon.. Bajan.. Admirał Makarow.. Pałłada.. Gromoboj.. Riurik.. Rossija.. Diana.. Aurora.. Bogatyr'.. Oleg.. Kaguł.. Pamiat' Merkurija.. Izumrud.. Żemczug.. Murawiew Amurskij.. Admirał Niewielskoj.. Ałmaz.. Askold.. Wariag.. Prut.. Admirał Istomin.. Admirał Korniłow.. Admirał Łazariew.. Prytkij.. Biesstrasznyj.. Grozowoj.. Brawyj.. Donskoj Kazak.. Gajdamak.. Gienierał Kondratienko.. Liejtienant Zacariennyj.. typy różne, stare:.. 259.. 260.. 252.. 256.. 132.. • typy nowe:.. 128.. 212.. 214.. Delfin.. Kasatka.. Pieskar.. Kiefal.. Karp.. Minoga.. Kajman.. Akuła.. Nr 1.. Krab.. Swiatoj Gieorgij.. AG.. Z1.. Morż.. Narwał.. B1.. G1.. W1.. Mandźur.. Groziaszczij.. Chiwiniec.. Bobr.. Ardagan.. Gołub.. Amur.. Jenisiej.. Ładoga.. Narowa.. Oniega.. Wołga.. Woin.. Trałowce.. Fugas.. Patron.. Gruz.. Zaszczitnik.. Orlica.. Imperator Nikołaj I.. Imperator Aleksandr I.. Rumynia.. php?title=Krążowniki_lekkie_typu_Swietłana oldid=40031680.. Radzieckie i rosyjskie krążowniki.. Typy krążowników.. Rosyjskie krążowniki z okresu I wojny światowej.. Radzieckie krążowniki z okresu II wojny światowej.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 18:01, 8 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Kr%C4%85%C5%BCowniki_lekkie_typu_Swiet%C5%82ana
    Open archive

  • Title: Krasnyj Krym – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: (Красный Крым).. Klasa.. krążownik lekki.. Typ.. Russo-Bałt w.. Rewlu.. 24 listopada (7 grudnia) 1913.. 28 listopada (11 grudnia) 1915.. „Swietłana” (do 1925).. „Profintern” (do 1939).. „Krasnyj Krym”.. 1 lipca 1928.. 7 maja 1957.. oddany na złom 7 lipca 1959.. 6839 t standardowa.. 7999 t pełna (1943).. 15,35 m.. 5,77 m – maks.. 9,65 m.. 29 w.. o mocy 46 300.. , 13 kotłów parowych, 4.. 1230 Mm przy prędkości 14 w.. 15 dział 130 mm (15xI),.. 6 dział 100 mm plot (3xII),.. 6 dział 45 mm plot (6xI),.. 7.. wkm.. 12,7 mm plot (7xI),.. 533 mm (2xIII), 30.. bg.. , do 100.. min.. (stan na 1941).. 830-852 ludzi.. Красный Крым, pol.. Czerwony Krym) –.. radziecki.. z okresu międzywojennego i.. II wojny światowej.. Był jedynym ukończonym okrętem typu.. ; poprzednio nosił nazwy "Swietłana" (Светлана) i "Profintern" (Профинтерн).. Podczas wojny walczył na.. Morzu Czarnym.. , zyskując honorowy tytuł okrętu gwardyjskiego.. Nazwę tę nosił następnie niszczyciel.. projektu 61.. z 1970 roku.. Ocena i modernizacje.. Okres przedwojenny.. II wojna światowa.. Okres powojenny.. Dane.. krążowniki lekkie typu Swietłana.. Budowę okrętu rozpoczęto w 1913 roku jako krążownika "Swietłana" – głównej jednostki z czterech krążowników lekkich typu.. , dla rosyjskiej carskiej.. Były to pierwsze rosyjskie krążowniki lekkie.. Z powodu wybuchu I wojny światowej, a następnie rewolucji w Rosji, żaden z okrętów nie został ukończony w terminie.. Ostatecznie tylko "Swietłana" została ukończona zgodnie z projektem, natomiast dwa dalsze przebudowano na zbiornikowce, a z ukończenia ostatniego okrętu zrezygnowano.. Na typie.. oparte były ponadto większe okręty typu.. , budowane dla Floty Czarnomorskiej (czasami także zaliczane w literaturze do typu.. Stępkę pod budowę "Swietłany" położono 24 listopada.. (7 grudnia.. nowego stylu.. , w stoczni Russko-Bałtijskij Sudostroitielnyj i Miechaniczeskij Zawod w Rewlu (ob.. Termin ukończenia okrętu przewidywano na 1 lipca 1915, ale data ta okazała się zupełnie nierealna, do czego przyczynił się wybuch.. Kadłub wodowano 28 listopada.. , lecz na etapie wyposażania wystąpiły dalsze opóźnienia z powodu trudności wojennych.. Z powodu zagrożenia Rewla przez niemiecką armię, kadłub odholowano w październiku.. Planowano następnie ukończenie okrętu na 1919 rok, lecz stanęła temu na przeszkodzie.. Z powodu trudnej sytuacji ekonomicznej.. Rosji radzieckiej.. , dopiero pod koniec 1924 wznowiono prace nad ukończeniem okrętu, w Zakładzie Bałtyckim (.. Bałtijskij Zawod.. ) w.. Podjęto decyzję o dokończeniu budowy według pierwotnego projektu, z niewielkimi zmianami uzbrojenia (zastąpienie 4 dział przeciwlotniczych 63 mm przez działa 75 mm i dodanie 3 potrójnych aparatów torpedowych 450 mm, w miejsce większości wyrzutni podwodnych).. okręt otrzymał nową "rewolucyjną" nazwę "Profintern" (międzynarodówka komunistycznych związków zawodowych).. "Profintern" wszedł do służby w radzieckich Siłach Morskich Morza Bałtyckiego.. Drugim podobnym ukończonym okrętem była ".. Ogólny opis w artykule.. "Krasnyj Krym" ukończono według pierwotnego projektu krążowników typu.. , z niewielkimi modyfikacjami uzbrojenia.. W chwili wejścia do służby był już jednostką przestarzałą, przede wszystkim z powodu mało racjonalnego rozmieszczenia artylerii głównej na.. , typowego dla krążowników sprzed I wojny światowej, a także stosunkowo małego kalibru dział.. Artylerię główną.. stanowiło aż 15 pojedynczych dział kalibru 130 mm, z których jednak tylko 8 stanowiło.. 9 dział było umieszczonych w stanowiskach na pokładzie, chronionych maskami przeciwodłamkowymi grubości 25 mm, a pozostałe 6 w analogicznie chronionych kazamatach.. Uzbrojenie to, jakkolwiek przewyższające liczbą dział krążowniki okresu I wojny światowej i lat 20.. , ustępowało powojennym zagranicznym krążownikom lekkim, uzbrojonym standardowo w racjonalniej rozmieszczone działa kalibru 152 mm.. Niemniej jednak, na przewidywanym akwenie działań – Morzu Czarnym, okręt nie miał liczących się przeciwników, a podczas II wojny światowej okazał się użyteczny w roli ostrzeliwania celów lądowych.. W burtach pod pokładem dziobowym znajdowały się kazamaty dla 4 dział 130 mm – po dwie na burtę.. Na pokładzie dziobowym znajdowało się pojedyncze działo 130 mm, za nim mało rozbudowana.. W ścianach nadbudówki były z kolei rufowe kazamaty dwóch dział 130 mm (ich ściany stanowiły przedłużenie powierzchni burt).. Pozostałe 4 działa 130 mm umieszczone były na sponsonach pokładu na.. śródokręciu.. , po dwa na burtę.. Uzbrojenie przeciwlotnicze.. początkowo stanowiło aż 9 pojedynczych dział 75 mm L/50 wz.. 28 Mellera (o 1 więcej, niż na "Czerwonej Ukrainie" i więcej, niż na okrętach zagranicznych).. Umieszczone były na pokładzie, rozsunięte na burty: 2 na dziobie (za pierwszym działem artylerii głównej), 2 przed drugim kominem (nad kazamatami, na końcu pokładu dziobowego), 2 na nadbudówce rufowej (przed działami artylerii głównej) i 3 na pokładzie rufowym, w układzie trójkąta.. Uzbrojenie to, jakkolwiek silne, lecz okazało się mało udane pod względem obsługi i na początku lat 30.. najprawdopodobniej zastąpiono je przez 6 starszych, lecz sprawdzonych dział 76,2 mm 8-K Lendera wz.. 15.. W latach 1935-1936 podczas modernizacji, zastąpiono je ostatecznie przez 3 dwudziałowe stanowiska włoskich dział 100 mm plot Minzini, z maskami ochronnymi (jedno na pokładzie dziobowym, przed armatą 130 mm i dwa na pokładzie rufowym, obok siebie).. Ich skuteczność ograniczał jednak przestarzały centralny system kierowania ogniem.. Lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze pojawiło się na okręcie dopiero w latach 30.. W latach 1937-38 dodano 6 pojedynczych działek plot 45 mm (po dwie na burtę na końcu pokładu dziobowego, przed drugim kominem i po jednej na burtę na nadbudówce rufowej), a następnie 7 pojedynczych.. 12,7 mm.. DSzK.. Półautomatyczne działka 45 mm 21-K miały jednak małą szybkostrzelność i były mało skuteczne, więc po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej dalej wzmacniano uzbrojenie małokalibrowe, początkowo dzięki zachodnim dostawom..  ...   9 listopada w obronie Sewastopola, uczestnicząc w listopadzie-grudniu 1941 w co najmniej 10 operacjach ostrzeliwania celów lądowych.. Łącznie z innymi okrętami przebazował następnie w listopadzie do.. Poti.. W grudniu 1941 "Krasnyj Krym" uczestniczył w.. desantowej operacji kerczańsko-teodozyjskiej.. 29 grudnia 1941 wysadził w.. Teodozji.. desant 2000 żołnierzy ze sprzętem.. Został przy tym trafiony 8 pociskami i 3 granatami moździerzowymi, miał 18 zabitych i 46 rannych.. 2 stycznia.. wspierał desant ogniem, a 8, 16 i 24 stycznia przetransportował w rejon Teodozji i.. Sudaku.. 2000 żołnierzy.. Od lutego do maja 1942 odbył 8 rejsów do obleganego Sewastopolu, wywożąc ludność cywilną i rannych, a dowożąc żołnierzy.. 18 czerwca 1942 "Krasnyj Krym" został uhonorowany mianem okrętu gwardyjskiego.. W lipcu 1942 był remontowany w.. Batumi.. , a od sierpnia do października – w Poti.. W dniach 20-23 października 1942 "Krasnyj Krym" z innymi okrętami przerzucił z Poti do.. , na front, 8.. , 9.. i 10.. Brygadę Strzelców Gwardii, a w dniach 1-12 grudnia 1942 z niszczycielami "Niezamożnik", "Biesposzczadnyj" i trałowcami przerzucił z Batumi do Tuapse 9.. Dywizję Strzelców Górskich.. 4 lutego.. okręt wspierał ogniem operację desantową pod Jużną Ozierejką koło.. Noworosyjska.. (na tzw.. "Małej Ziemi").. Od 6 października 1943 był remontowany w Batumi; remont zakończył się już po zakończeniu działań bojowych na Morzu Czarnym.. Wzmocniono przy tym lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze.. Podczas powrotu sił Floty Czarnomorskiej do Sewastopola 5 listopada 1944, "Krasnyj Krym" otrzymał honor wpłynięcia jako pierwszy z większych okrętów do bazy.. "Krasnyj Krym" powraca do Sewastopola, 1944.. Dobrze widoczne działa przeciwlotnicze 100 mm na pokładzie dziobowym.. Ogółem podczas wojny krążownik odbył 58 zadań bojowych, ostrzeliwując 52 razy cele naziemne.. Według danych radzieckich, zniszczył 4 baterie artylerii, 3 magazyny amunicji i ok.. pułku żołnierzy.. Ewakuował ponad 20.. 000 cywilów i żołnierzy i przewiózł w trakcie operacji desantowych ok.. 000 żołnierzy.. Wystrzelił w akcji 3156 pocisków głównego kalibru.. 31 maja.. 1949.. "Krasnyj Krym" został przydzielony do oddziału okrętów szkolnych Floty Czarnomorskiej, a 8 kwietnia.. 1953.. przeklasyfikowany na krążownik szkolny.. [f].. został rozbrojony i 7 maja 1957 przemianowany na okręt doświadczalny OS-20 (ros.. ОС-20).. 11 marca 1958 zredukowano go do roli.. hulku.. mieszkalnego PKZ-144 (ПКЗ-144).. szerokość 15,35 m.. zanurzenie 5,77 m – maks.. (1943).. standardowa: 6839 t.. normalna: 7190 t.. pełna: 7999 t.. Curtiss-AEG-Vulcan o mocy łącznej 46 300.. zapas paliwa: 950 t ropy.. zasięg: 1230.. przy prędkości 14 w.. załoga: 830-852 ludzi.. Początkowe.. 1911 (15xI).. , prędkość początkowa 823 m/s, zapas amunicji po 175 pocisków.. 9.. dział plot.. 75 mm.. 1928 Mellera (9xI).. długość lufy L/50, kąt podniesienia +75°, masa pocisku 5,73 kg, donośność pozioma 9150 m (podniesienie 30°), pionowa 4908 m (podniesienie 60°).. 2-4 karabinów maszynowych.. Maxim.. 11→14.. w aparatach torpedowych wz.. 13 (3xIII) i dwie stałe podwodne (2xI) (od lat 30.. : 4xIII i 2xI).. 100 min morskich wz.. 26 lub 90 KD-1 (możliwość przenoszenia).. 1936-1945.. długość lufy L/55, kąt podniesienia -5°+30°, masa pocisku 33,5-34,17 kg, donośność maksymalna 22 315 m, szybkostrzelność prakt.. , prędkość początkowa 861 m/s, zapas amunicji po 175 pocisków.. 100 mm.. Minzini (3xII).. długość lufy L/50, kąt podniesienia -5°+75°, masa pocisku 13,75-15,8 kg, donośność pozioma 19 570 m, pionowa ok.. 1000 m.. 6 półautomatycznych dział plot.. 45 mm.. 21-K (6xI) (od końca lat 30.. do 1944).. 10 automatycznych dział plot.. 37 mm.. 70-K (10xI) (od 1942).. 12,7 mm.. (7xI) (7 od końca lat 30.. , 4 od 1942 do 1944).. 8.. Vickers (2xIV) (od 1941/42).. w aparatach torpedowych 39-Ju (2xIII).. 30.. : 10 dużych B-1 (2 zrzutnie) i 20 małych M-1 (6 zrzutni).. Wyposażenie.. dalmierz 6-metrowy.. dalmierz 4-metrowy.. 4 dalmierze 3-metrowe.. 5 reflektorów.. 2-3 wodnosamoloty MU-1 (.. Avro 504.. ) lub 2 Junkers Ju 20, następnie KR-1 (Heinkel HD.. 55) – od 1929 do końca lat 30.. radar Typ 291 (od 1945).. trał.. parawan.. Zasięg 1230 Mm według S.. Bałakin (op.. ) – 3350 Mm/14 w.. Data położenia stępki 24 listopada / 7 grudnia 1913 (.. Część źródeł podaje 11 listopada starego stylu (24 listopada nowego stylu), jak J.. Data wodowania 28 listopada /11 grudnia 1915 (stary/nowy styl) według S.. Spotykana jest też data 8/21 listopada w Roger Chesneau (red.. 326 i.. Operacja ostrzeliwania celów pod Sewastopolem 9-10 listopada oraz co najmniej 9 dalszych według S.. Według.. – 18 operacji ostrzeliwania celów lądowych.. , przekształcony w okręt szkolny w listopadzie 1954.. w: Okręty Wojenne nr 58 (2/2003).. 2,00.. 2,01.. 2,02.. 2,03.. 2,04.. 2,05.. 2,06.. 2,07.. 2,08.. 2,09.. 2,10.. 2,11.. 2,12.. 2,13.. 2,14.. 4,00.. 4,01.. 4,02.. 4,03.. 4,04.. 4,05.. 4,06.. 4,07.. 4,08.. 4,09.. 4,10.. 4,11.. 4,12.. 4,13.. 4,14.. 4,15.. 4,16.. 4,17.. 4,18.. Czernyszew,.. "Pariżskaja Kommuna" w okieanie.. , w: Gangut nr 15, Sankt Petersburg 1998, s.. 9.. cit) i A.. Roger Chesneau,.. , Londyn 1992,.. ISBN 0-85177-146-7.. 326.. Ilja Moszczanski, Andriej Karaszczuk:.. W gorach Kawkaza.. Wojennyje alpinisty SSSR i Giermanii ijul 1942 goda - fiewral 1943 goda.. , Wojennaja Letopis', Moskwa: BTW-Kniga, 2007 ss.. 102-103.. , 18 marca 1958.. i S.. , zapas amunicji według S.. Dane działa 75 mm według.. Russian 75 mm/50 (2.. 95") Pattern 1892.. 1928 według.. Dane działa 100 mm według.. Russia 100 mm/50 (3.. 9") "Minizini".. w serwisie Navweaps.. Ochotniki i zaszczitniki (Крейсера Второй мировой.. [dostęp 18 października 2009].. php?title=Krasnyj_Krym oldid=40319878.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 12:47, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Krasnyj_Krym
    Open archive

  • Title: Okręty podwodne typu Skipjack – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Okręty podwodne typu Skipjack.. Okręty podwodne typu.. Skipjack.. Rodzaj okrętu.. SSN.. Stany Zjednoczone.. Projekt.. SCB-154.. *.. Electric Boat.. Mare Island.. Ingalls Shipbuilding.. Newport News.. Zbudowane.. 6 jednostek.. Wodowanie:.. • pierwsza jednostka.. • ostatnia jednostka.. 26 maja 1958.. 31 października 1960.. Typ poprzedzający.. Skate.. Typ następny.. Thresher (Permit).. Służba w latach.. 1959−1991.. Stracone.. jedna.. Sensory.. sonary.. AN/SQS-4.. (aktywny).. AN/BQR-2B.. (pasywny).. AN/BPS-12.. Wyrzutnie torpedowe.. • dziobowe.. 6 x Mk.. 59 kal.. 24.. torpedy.. Mk.. XIV.. 16.. 37.. 45.. 48.. Prędkość:.. • na powierzchni.. • w zanurzeniu.. 15.. 33 węzły.. Zanurzenie testowe.. 700.. stóp.. (213 metrów).. 3070 ton.. 3500 ton.. 76,83 m.. 9,75 m.. • 1 reaktor.. S5W.. (70.. MWt.. • 2 turbiny (15000.. • 1 śruba.. • silnik manewrowy (325 KM).. • pomocniczy silnik elektryczny.. 90 oficerów i marynarzy.. – sześć amerykańskich.. okrętów podwodnych.. zimnej wojny.. , skonstruowanych i przeznaczonych do zwalczania.. był pierwszym typem.. okrętu myśliwskiego.. ) od początku konstruowanym jako okręt o.. napędzie atomowym.. i pierwszym łączącym napęd jądrowy z.. hydrodynamicznie.. zoptymalizowanym.. kadłubem typu.. albacore.. o kształcie zbliżonym do kształtu kropli.. Jednostki te były najszybszymi okrętami podwodnymi.. marynarki amerykańskiej.. do czasu wejścia do służby dwadzieścia lat później.. okrętów typu.. Los Angeles.. Okręt wiodący tego typu −.. USS „Skipjack” (SSN-585).. − był pierwszym okrętem podwodnym, w którym.. stery głębokości.. przeniesiono z dziobu na.. kiosk.. Z trzecim okrętem tego typu −.. USS „Scorpion” (SSN-589).. , który zatonął w do dziś niewyjaśnionych okolicznościach około 650 kilometrów na południe od.. Azorów.. − wiąże się jedna z największych tragedii w historii amerykańskiej marynarki wojennej.. Najważniejszymi zaletami tych jednostek były bardzo duża prędkość i manewrowość, okręty te były jednak zbyt głośne, co zdecydowało o rezygnacji z kontynuowania ich budowy na rzecz innych typów okrętów.. Geneza.. Kryzys zwalczania okrętów podwodnych.. Raport Nobska.. Budowa okrętów.. Opóźnienie i zakończenie programu SCB-154.. Modyfikacja okrętów Skipjack dla celów strategicznych.. Konstrukcja.. Kadłub.. System napędowy.. Siłownia.. Układ jednośrubowy.. Uzbrojenie, układy kontroli ognia i sensory.. 4.. Głębokość zanurzenia.. Działalność operacyjna.. Katastrofa "Scorpiona".. Podsumowanie.. Adnotacje.. II wojnie światowej.. stało się jasne, że nowoczesne okręty podwodne, o charakterystykach zbliżonych do niemieckiego.. typu XXI.. , mogą pokonać eskortę i prawdopodobnie zniweczyć taktykę konwojów.. Jedną z najlepszych odpowiedzi na takie zagrożenie wydawały się ataki na okręty podwodne w pobliżu ich baz i przeprowadzane z.. lotniskowców.. ataki na same bazy.. Taka taktyka mogła być praktyczna w dobie okrętów z napędem diesel-elektrycznym, ponieważ jednostki tego rodzaju w drodze do rejonów patroli musiały płynąć blisko powierzchni, korzystając z.. chrap.. , płynące w ten sposób okręty były zaś bardzo głośne i z punktu widzenia kontroli ognia niczym nie różniły się od celów nawodnych.. Nowe amerykańskie.. sonary pasywne.. , zdolne do ich wykrycia i precyzyjnego śledzenia, jawiły się w tej sytuacji właściwą odpowiedzią.. Sytuacja zaczęła się jednak pogarszać wraz z postępującym szybko zaognieniem stosunków Zachodu ze Związkiem Radzieckim.. US Navy przypuszczała, że ZSRR rozpoczął masowa produkcję odpowiednika typu XXI, a w 1948 roku jeden z sowieckich admirałów ogłosił zamiar budowy 1200 okrętów podwodnych.. [notatka 1].. W 1950 roku w studium bezpieczeństwa transportu międzynarodowego w przyszłej wojnie (.. Raport Hartwella.. ) oceniano, że ZSRR będzie budował około stu okrętów podwodnych rocznie, a także − podobnie jak Stany Zjednoczone − rozwijał broń nuklearną do ataku na okręty i bazy morskie.. Inne dane wywiadowcze z tego okresu sugerowały, że masowej produkcji jeszcze w Związku Radzieckim nie rozpoczęto, co jednak mogło być interpretowane jako oczekiwanie w tym kraju na opanowanie lepszych od typu XXI technologii.. okrętów typu XXVI.. W rzeczywistości sowiecki odpowiednik typu XXI − prototyp.. okrętu projektu 613.. kod NATO.. Whiskey.. ) pojawił się w 1949 roku, trzy lata później natomiast do służby zaczęły wchodzić.. okręty projektu 611.. (NATO:.. Zulu.. ) o większym zasięgu.. Według oficjalnych amerykańskich szacunków z 1954 roku Związek Radziecki miał 345 okrętów, z czego jednak tylko 47 stanowiących ekwiwalent amerykańskich okrętów standardu.. GUPPY.. ) i 83 konwencjonalnych okrętów podwodnych (dziewięć z chrapami).. Od tego momentu tempo radzieckiej produkcji rosło, nigdy jednak nie osiągnęło przewidywanej stopy produkcji stu i więcej jednostek rocznie.. W 1956 roku Stany Zjednoczone szacowały, że ZSRR wybudował 160 okrętów podwodnych, jednakże jedynie 76 jednostek ukończono w tym szczytowym dla tempa produkcji roku.. Po zamówieniu 236 okrętów typu.. Nikita Chruszczow.. drastycznie obciął program, kontynuując budowę jedynie następców jednostek.. − okrętów dalekiego zasięgu.. projektu 641.. Foxtrot.. ), o czym nie wiedziano na Zachodzie.. Do tego momentu radziecki program konstrukcji okrętów myśliwskich z napędem atomowym był już w zaawansowanym stadium.. I to stanowiło prawdziwe zagrożenie.. W 1945 roku zmierzająca do budowy szybkich okrętów podwodnych marynarka amerykańska bliższa była koncepcyjnie niemieckiemu projektowi okrętów podwodnych typu XXVI niż konstrukcji pływających już niemieckich jednostek typu XXI.. Wielkim zaskoczeniem dla projektantów okrętów US Navy okazało się jednak to, jak dużo Niemcom brakowało do realizacji projektu budowy jednostek typu XXVI, przedstawianych przez tych ostatnich jako "niemal gotowych".. W rzeczywistości bowiem Niemcy nie mieli odpowiedniej maszynerii dla tak zaawansowanych okrętów, przede wszystkim jednak − nie mieli niezbędnej dla tego projektu wiedzy z zakresu.. hydrodynamiki.. Zespoły napędowe przewidziane dla szybkich niemieckich okrętów podwodnych po badaniach w Naval Engineering Experimental Station w.. okazały się technicznie zbyt mało wydajne, a nawet niebezpieczne, gdyż ich projekt odzwierciedlał pośpiech towarzyszący ich powstawaniu.. USS „Cubera” (SS-347).. po modernizacji.. GUPPY II.. Z tego względu projektanci Biura Okrętów (.. Bureau of Ships.. − BuShips), odpowiedzialnego za budowę okrętów dla US Navy, zdecydowali się na poszukiwanie innych niż.. turbina Waltera.. alternatyw napędu.. Jeszcze większy problem stwarzały kwestie związane z hydrodynamiką.. Projektanci okrętów.. III Rzeszy.. dumni byli z możliwości testowania zaawansowanych kadłubów okrętów podwodnych w.. tunelu aerodynamicznym.. , wkrótce po wojnie okazało się jednak, że ich wiedza na temat hydrodynamiki okrętów tej klasy była w najlepszym wypadku powierzchowna.. Kształt kadłuba niemieckich szybkich okrętów zdeterminowany był przez wewnętrzny układ "ósemki" w celu pomieszczenia w dolnej części zapasu.. nadtlenku wodoru.. perhydrolu.. ), skutkiem czego był znacznie bardziej głęboki niż szeroki, w istocie był jedynie racjonalizacją, a nie optymalizacją.. Na dodatek Niemcy natknęli się na problem niestabilności okrętu przy wysokich prędkościach podwodnych, z którym do końca wojny nie byli w stanie sobie poradzić.. Bez rozwiązania tego problemu, bez względu na zastosowany układ napędowy, nie jest możliwe zbudowanie dającego się operacyjnie wykorzystać szybkiego okrętu.. Aby zaradzić wszystkim problemom związanym z potrzebą zapewnienia amerykańskiej marynarce wojennej okrętów zdolnych rozwijać pod wodą bardzo duże prędkości, US Navy podjęła szereg zakrojonych na szeroką skalę programów rozwojowych w różnych dziedzinach nauki i inżynierii.. W ramach serii programów GUPPY (.. Greater Underwater Propulsion Power Program.. ) rozważano napęd za pomocą różnych rodzajów siłowni, w tym systemu Waltera z wewnętrzną komorą cyklu kondensacji (.. Alton.. ), zewnętrznej komory cyklu kondensacji (.. Elis.. ), turbiny gazowej w cyklu pół zamkniętym (.. Gentry.. Wolverine.. ), turbiny gazowej i.. silnika Diesla w obiegu zamkniętym.. Gumbo.. Równolegle od kilku już lat trwał program konstrukcji i budowy.. napędowego reaktora nuklearnego.. Genie.. Od 1946 roku największe nadzieje pokładano w siłowni jądrowej, jednakże w późnych latach 50.. pojawiły się nowe opcje w postaci.. ogniw paliwowych.. fuel cell.. − pierwotnie zwanych.. primary battery.. ) i.. silnika Stirlinga.. Ostatnie z nich nie mieściły się jednak w programach prac nad napędem BuShips w roku 1946.. Obok programów nowych napędów dotychczasowych okrętów ujętych w programach.. , coraz większego znaczenia nabierał zapoczątkowany już w 1939 roku.. amerykański program napędu jądrowego.. Napęd tego rodzaju stwarzał potencjał nieosiągalnej dla innych rodzajów napędu mocy oraz − z technicznego punktu widzenia − w praktyce całkowitej niezależności okrętu od świata zewnętrznego.. Innym polem badań stała się dla amerykańskiej marynarki kwestia hydrodynamiki okrętów podwodnych oraz ich układów sterowania i kontroli.. Prace w tych sferach powierzone zostały laboratorium.. David Taylor Model Basin.. Szybko okazało się jak niewiele w praktyce wiadomo na temat oporów w wodzie przy wysokich prędkościach, stąd też badania skupiły się pierwotnie na określeniu fundamentalnych praw rządzących oporami podwodnymi.. Prowadzone w instytucie badania nie rozwiązały jednak problemu kontroli nad okrętami podwodnymi.. W 1949 roku, w trakcie poświęconego hydrodynamice obiektów zanurzonych w wodzie panelu naukowego z udziałem przedstawicieli.. Narodowej Akademii Nauk Stanów Zjednoczonych.. , zaproponowano budowę eksperymentalnej jednostki podwodnej, odpowiednika.. maszyn lotniczej serii X.. , która posłuży do praktycznych badań nad hydrodynamiką i zagadnieniami kontroli okrętów podwodnych.. Propozycja ta doprowadziła do budowy eksperymentalnej jednostki.. USS „Albacore” (AGSS-569).. , która weszła do służby 6 grudnia 1953.. Przeprowadzone przy udziale tego okrętu badania, pomogły określić hydrodynamicznie optymalne z punktu widzenia szybkiego pływania podwodnego cechy kadłuba, a także wskazały sposób rozwiązania problemu niestabilności okrętu przy dużych prędkościach podwodnych.. Badany w różnych konfiguracjach kadłuba i napędu "Albacore" okazał się dynamicznie stabilny we wszystkich zakresach prędkości, łatwo zmieniał głębokość, był też łatwiejszy do podwodnego prowadzenia w manewrach pionowych niż okręty z konwencjonalną formą kadłuba.. USS „Nautilus” (SSN-571).. Po wejściu do służby w 1954 roku pierwszej na świecie jednostki pływającej napędzanej siłownią jądrową,.. szybko dowiódł przewagi tego rodzaju napędu nad klasycznym napędem spalinowo-elektrycznym.. W trakcie oznaczonych jako ".. Strikeback.. " ćwiczeń.. NATO.. we wrześniu 1957 roku, "Nautilus" prezentował sobą większe zagrożenie niż 21 pozostałych okrętów podwodnych napędzanych w sposób konwencjonalny.. Pływając z prędkością 24.. , zdołał wykonać symulowane ataki na szesnaście okrętów nawodnych − dwa krążowniki, jedną niezidentyfikowaną jednostkę ciężką, dwa tankowce, 2 statki transportowe oraz na dziewięć niszczycieli.. Podobną skuteczność zaprezentował w trakcie brytyjskich ćwiczeń "Rum Tub", stając w szranki z nowoczesnymi brytyjskimi siłami.. zwalczania okrętów podwodnych.. (ZOP).. Do jesieni 1957 roku, na "Nautilusa" przeprowadzono około pięć tysięcy pozorowanych ataków, z których jak stwierdzono po weryfikacji danych, skuteczne były zaledwie trzy.. [notatka 2].. "Nautilus" zademonstrował także potencjał okrętów podwodnych z napędem atomowym w roli eskortowej.. W trakcie manewrów "Rum Tub", SSN-571 wykrył i zaatakował okręt podwodny.. USS „Quillback” (SS-424).. Tench.. przygotowujący się do ataku na okręt ponad nim, a także wykrył i zaatakował brytyjski okręt.. HMS „Auriga” (P419).. Amphion.. Okazało się tym samym, że wprowadzenie do służby jednostek z napędem nuklearnym, całkowicie zniweczyło postęp ostatniej dekady, w zakresie zwalczania okrętów podwodnych.. Nie tylko z uwagi na trudności z odnalezieniem tego rodzaju okrętów (częściowo z uwagi na fakt iż nigdy nie używały.. ), lecz także z powodu braku.. torped.. , które mogłyby dogonić tak szybkie okręty.. Dysponując bardzo dużą w tamtych czasach prędkością, okręty z napędem jądrowym mogły przerwać własny atak wobec kontrataku sił eskorty, uniknąć trafienia wystrzelonych w ich kierunku torped, po czym zaatakować ponownie bez konieczności ładowania akumulatorów.. Prędkość i manewrowość okrętów z napędem tego rodzaju, uczyniła niemal wszystkie istniejące nawodne siły eskortowe floty Stanów Zjednoczonych przestarzałymi.. Kiedy w 1958 roku do służby we.. flocie radzieckiej.. wprowadzono pierwszą jednostkę podwodną z napędem jądrowym.. K-3 "Leninskij Komsomoł".. , stało się oczywiste, że amerykańskie siły zwalczania okrętów podwodnych stanęły przed bardzo poważnym problemem.. Jedynym remedium wydawała się w tym czasie budowa okrętów podwodnych dysponujących bardzo dużą prędkością podwodną, nawet jak na możliwości jednostek z napędem atomowym.. Okrętów, które dzięki swej przewadze prędkości i manewrowości, będą w stanie zniwelować zalety napędu jądrowego okrętów radzieckich.. Marynarka amerykańska już jednak wcześniej zdawała sobie sprawę ze słabnących możliwości dotychczasowych sił ZOP (.. Anti Submarine Warfare.. − ASW).. W 1955 roku nowy.. szef operacji morskich.. Chief of Naval Operations.. − CNO), admirał.. Arleigh Burke.. , zlecił Narodowej Akademii Nauk przeprowadzenie studium ASW, którego zadaniem miało być określenie zagrożeń ze strony radzieckiej floty podwodnej w latach 1960−1970, w oparciu o jej przewidywany na te lata rozwój.. Panel naukowy i inżynieryjny w tej sprawie, z udziałem przedstawicieli akademii, wojskowych i cywilnych laboratoriów badawczych, stoczni oraz marynarki rozpoczął prace, z przerwami, od roku 1955 w posiadłości Nobska w pobliżu.. Woods Hole.. w stanie.. Massachusetts.. Wśród 73 członków panelu byli tacy luminarze nauki jak laureat nagrody Nobla z zakresu fizyki dr.. Isidor Rabi.. , czy współtwórca amerykańskiej bomby wodorowej dr.. Edward Teller.. Przygotowany w 1956 roku przez członków panelu "Raport Nobska" stanowił syntetyczne ujęcie rysujących się w perspektywie spodziewanego rozwoju floty radzieckiej zagrożeń oraz zestaw proponowanych środków zaradczych.. Sam zaś kryzys zwalczania okrętów podwodnych zyskał wkrótce miano "Kryzysu Nobska".. Raport stwierdzał, że Związek Radziecki będzie potrzebował co najmniej pięciu lat na wprowadzenie do służby nowych broni.. Zauważał, iż jakkolwiek dotychczasowa flota radziecka ma generalnie charakter defensywny − głównie z uwagi na nie najlepszą lokalizację.. baz.. − w latach 60.. z całą pewnością nastąpi jej intensywny rozrost.. w trakcie wodowania − widoczny rewolucyjny w tamtym czasie kształt kadłuba.. Sowieci będą prawdopodobnie budować flotę złożoną z mieszanki drogich i hałaśliwych okrętów z napędem nuklearnym oraz tanich i cichszych okrętów podwodnych z napędem w cyklu zamkniętym.. Uzbrojenie floty radzieckiej stanowić będą prawdopodobnie pociski rakietowe z głowicą nuklearną używane przeciwko okrętom, a także przeciwko amerykańskiemu wybrzeżu.. W rzeczywistości ZSRR już w 1955 roku wprowadził do służby.. B-67.. − pierwszy na świecie okręt podwodny przenoszący.. pociski balistyczne.. SLBM.. , o czym członkowie panelu Nobska − a prawdopodobnie także Office of Naval Inteligence (ONI) − nie wiedzieli.. Problemy w przeciwdziałaniu operacjom radzieckiej floty podwodnej jawiły się tym większe, że nawet po ewentualnym wykryciu i zlokalizowaniu, prawdopodobnie żadna z torped nie będzie w stanie naprowadzać się na okręt podwodny przy prędkości 45 węzłów, niezbędnej do zwalczania przyszłych radzieckich jednostek rozwijających prędkość 30 węzłów.. Jedynym wobec tego rozwiązaniem wydawały się nuklearne ładunki ZOP przenoszone przez torpedy oraz zrzucane z samolotów.. [notatka 3].. Materiały rozszczepialne były jednak wówczas bardzo cenne, toteż użycie ich dla celów ZOP nie było kuszącą perspektywą.. Specjaliści w zakresie hydrodynamiki twierdzili jednak, że opracowanie konwencjonalnych torped, które byłyby zdolne do samonaprowadzania się przy prędkości 45 węzłów jest realne, toteż podjęto prace w ramach programów RETORC (REsearch TORpedo Configuration) i RETORC II, które w późniejszym czasie doprowadziły do powstania współczesnych torped: lekkiej.. Mark 46.. i ciężkiej.. Mark 48.. Jako rozwiązanie tymczasowe rozpoczęto program rozwoju nuklearnej torpedy.. Mark 45 Astor.. Prawdopodobnie dyskusja nad niewielką głowicą nuklearną o małej mocy dla torpedy zainspirowała dr Tellera do zaproponowania lekkiej głowicy strategicznej, będącej punktem wyjścia rozwoju głowic dla.. systemu rakietowego Polaris.. Inną konkluzją raportu była teza, iż budowa dużej liczby okrętów podwodnych przenoszących pociski balistyczne z głowicami jądrowymi zmusi Związek Radziecki do wzmożenia wysiłków w zakresie zwalczania okrętów podwodnych, co zaangażuje jego siły podwodne w tym zakresie, a przez to zmniejszy możliwości ofensywne jego floty podwodnej − odciążając tym samym amerykański system ZOP.. W każdym z wariantów rozwojowych przedstawionych przez raport szybkość i manewrowość okrętów jawiły się jako istotny czynnik wpływający na efektywność prowadzonych działań przeciwpodwodnych.. Osobną kwestią było spojrzenie członków panelu Nobska na rozwój amerykańskiej floty podwodnej w zakresie okrętów myśliwskich.. Panel postrzegał konstrukcje "Nautilusa" oraz "Albacore" wyłącznie jako pre-prototypy, platformy, które służyć mają budowie przyszłych typów okrętów.. Nie jest jednak jasne, jaki wpływ miał raport panelu na decyzje marynarki w tym względzie.. Wkrótce po jego powstaniu marynarka opracowała raport ukazujący, że większość propozycji panelu już jest opracowywana bądź wdrażana pod różnymi postaciami.. Z drugiej jednak strony raport panelu Nobska stanowił unikalny zintegrowany obraz teraźniejszego systemu ZOP wraz z propozycjami optymalnych rozwiązań na przyszłość.. Hyman Rickover.. w stopniu.. kontradmirała.. W czasie prac w Nobska dobrze rozwijał się zarządzany przez kapitana − późniejszego admirała −.. Hymana Rickovera.. program napędu jądrowego.. Siłownie stosowane w "Nautilusie",.. USS „Seawolf” (SSN-575).. oraz w jednostkach typu.. , wyposażone były we wczesne reaktory.. S2W.. S2G.. LMFR.. ),.. S3W.. S4W.. Jednakże już w tym samym czasie trwały intensywne prace nad pierwszą technologicznie dojrzałą konstrukcją reaktora, oznaczonego jako.. , wyposażonego w.. rdzeń.. stanowiący kulminację rozwoju pierwszej generacji amerykańskich reaktorów napędowych.. Wprawdzie późniejsze reaktory tego typu, instalowane w jednostkach typu.. Thresher.. i późniejszych, zapewniały możliwość dwukrotnie dłużej pracy bez wymiany rdzenia, jednakże S5W z początkową wersją rdzenia zapewniał możliwość nieprzerwanej pracy przez 5500 godzin, co było wartością kilkukrotnie wyższą od możliwości w tym zakresie dotychczas stosowanych reaktorów.. Reaktor S5W przez następne dziesięciolecia dowiódł zarówno poprawności założeń, jak i swojej bardzo dobrej konstrukcji.. W latach pięćdziesiątych natomiast stał się atrakcyjną opcją napędu dla przyszłych szybkich okrętów podwodnych.. O pozyskanie technologii tego reaktora starała się.. brytyjska marynarka wojenna.. , która wykorzystała ją przy budowie swojego pierwszego okrętu z napędem atomowym.. HMS „Dreadnought” (S101).. , a także.. Holenderska Królewska Marynarka Wojenna.. Zainteresowana nabyciem całego okrętu napędzanego tym reaktorem była nawet.. kanadyjska marynarka wojenna.. W tych dwóch ostatnich przypadkach na przeszkodzie zakupom stanęła zmiana spojrzenia Hymana Rickovera i całego dowództwa technicznego US Navy na konieczność zachowania tajemnicy w zakresie technologii nuklearnych.. Hyman Rickover uważał bowiem dotychczas, że nie jest możliwe utrzymanie tajemnicy w tym zakresie.. Poglądy Rickovera uległy jednak zmianie po jego wizycie na pokładzie radzieckiego.. lodołamacza.. Lenin.. " − szczegóły budowy jego siłowni jądrowej bowiem przeraziły go.. Uważał odtąd, że warto utrzymywać technologie napędu jądrowego w ścisłej tajemnicy.. W listopadzie 1954 roku Biuro Okrętów US Navy (.. − BuShips) opracowało zestaw opcji nowych okrętów myśliwskich opartych o konstrukcję.. Stocznia.. przygotowała projekt następcy okrętów typu.. Tang.. , (.. USS „Darter” (SS-576).. W tym samym czasie.. Portsmouth Naval Shipyard.. , która skonstruowała i zbudowała USS "Albacore", zaproponowała jego bojowy wariant, którego projekt został zaakceptowany przez BuShips, co pozwoliło stoczni przystąpić do budowy.. USS „Barbel” (SS-580).. Okręt ten, zachowując cechy kadłuba "Albacore" był od niego znacząco większy, napędzany zaś był trzema silnikami diesla oraz dwoma relatywnie niewielkimi silnikami elektrycznymi.. Budowa "Darter" została ukończona w 1956 roku, zaś "Barbel" w roku 1959, jednakże już w roku 1956 admirał Arleigh Burke podjął decyzję, iż wszystkie budowane w przyszłości bojowe okręty podwodne będą miały napęd jądrowy.. Pierwszymi seryjnie budowanymi okrętami z napędem jądrowym były jednostki typu.. Wyposażono je co prawda w siłownie z reaktorami S3W oraz S4W, jednakże w swej ogólnej koncepcji były to okręty tkwiące w epoce II wojny światowej.. De facto, były to dwuśrubowe nuklearne odpowiedniki swoich poprzedników.. Na domiar złego, żadna z dotychczasowych konstrukcji podwodnych, mimo niewątpliwie znakomitych parametrów w zakresie prędkości, nie osiągała prędkości jakich amerykańska marynarka oczekiwała w tym czasie.. Wobec takiej sytuacji, w sierpniu 1955 roku, admirał Burke − nowy CNO − formalnie zdecydował o podwyższeniu prędkości wymaganej od nowych okrętów z napędem nuklearnym powyżej prędkości maksymalnej ustalonej dla "Nautilusa" (i nigdy przez niego nie osiągniętej).. 13 września 1955 roku Burke dokonał rewizji ustalonych charakterystyk okrętów przewidzianych w planie budowy na rok budżetowy 1957.. W efekcie zdecydował, że dwa okręty, których finansowanie budowy przewidziane jest na rok budżetowy 1956, będą kolejnymi okrętami typu.. , jednak trzecia jednostka zostanie przeprojektowana i skierowana do budowy w roku 1957 jako prototyp − okręt wiodący nowego typu.. Według tych założeń nowy okręt miał mieć większą średnicę, zwiększoną prędkość i nieco powiększone wymiary.. W międzyczasie Biuro Okrętów oraz stocznia Electric Boat zaczęły zmierzać w kierunku konstrukcji okrętu stanowiącego połączenie napędu atomowego z kadłubem typu albacore.. W październiku 1955 roku, sześć tygodni po złożeniu w Portsmouth zamówienia na "Barbel", Electric Boat otrzymała od marynarki kontrakt na budowę.. Projekt wstępny nowego okrętu został zaakceptowany 1 marca 1956 roku, zaś kontrakt główny zawarty został 11 czerwca.. W jego efekcie powstał projekt okrętu łączącego w sobie dotychczasowe osiągnięcia dwóch największych pól badawczych amerykańskiej marynarki w zakresie.. okrętownictwa.. − sfery badań nad.. napędem jądrowym.. oraz badań w zakresie hydrodynamiki obiektów zanurzonych w wodzie, oznaczony jako SCB-154.. [notatka 4].. W lipcu 1955 roku finansowy program budowy okrętów na rok budżetowy 1956 przewidywał budowę trzech jednostek napędzanych silnikami spalinowymi, według projektu SCB 150 (typ.. Barbel.. ), trzech myśliwskich okrętów SSN (z napędem jądrowym) oraz dwóch okrętów rakietowych według projektu SCB 137.. Mimo, że plany dotyczące budowy okrętów SSN dotyczyły jednostek typu.. , uwagi do memorandum z tego okresu opisywały jeden z nich jako jednostkę o zupełnie nowej konstrukcji łączącej w sobie najlepsze cechy okrętów typu.. , co w praktyce oznaczało połączenie reaktora z wielopoziomowym kadłubem zastosowanym na USS "Albacore".. , na dodatek w jednostkach w pełni przeznaczonych do działań operacyjnych.. Ostatecznie, środki finansowe na pierwszy okręt nowego typu (SSN-585) zostały ujęte w państwowym budżecie Stanów Zjednoczonych na rok budżetowy 1956/57, następne jednostki (SSN-586 do 592) natomiast finansowano z budżetu państwa na rok finansowy 1957/58.. Sekcja nr 12 w trakcie budowy "Scamp" (SSN-588).. Rozpoczęcie budowy okrętów przenoszących pociski balistyczne zakłóciło proces budowy jednostek myśliwskich typu.. 1 grudnia 1957 roku rozpoczęto budowę oryginalnego USS "Scorpion" (SSN-589), jednakże już grudniu tego samego roku marynarka zmieniła kontrakt dotyczący tego okrętu i jednostkę, której budowę rozpoczęto już w stoczni Electric Boat przemianowano na "George Washington" (SSBN-598).. Już w trakcie trwania programu projektowego USS "Skipjack",.. USS "Nautilus".. dokonał przejścia nad antenami atlantyckiego systemu sonarowego.. Sound Surveillance System.. (SOSUS).. Podczas tego rejsu okazało się, że system napędowy "Nautilusa" wytwarza dużą ilość hałasu, z łatwością wykrywanego przez SOSUS.. Natychmiast przeprowadzone prace studialne wykazały, iż system napędowy pierwszego okrętu typu.. nie może być już w znacznym stopniu zmieniony,.. Biuro Szefa Operacji Morskich.. Office of the Chief of Naval Operations.. − OpNav) zdecydowało natomiast, że kolejne okręty tego typu muszą jednak zostać znacznie bardziej wyciszone.. W okręcie wiodącym typu dokonano wobec tego jedynie stosunkowo niewielkiej zmiany, polegającej na zmniejszeniu liczby zaworów zbiorników balastowych co ograniczyło nieco prędkość zanurzenia, jednakże dla atomowych okrętów podwodnych − spędzających większość czasu pod wodą − cecha ta nie ma istotnego znaczenia.. W późniejszych okrętach (SSN-588 − 592) zainstalowano wytwarzające mniej hałasu przekładnię oraz urządzenia pomocnicze, takie jak generatory.. Przygotowywane nowe technologie wyciszania miały doczekać się zastosowania dopiero na okrętach kolejnej generacji typu.. Pemit/Thresher.. Budowę następnych jednostek projektu SCB-154 wznowiono po upływie połowy roku (20 sierpnia 1958), "położeniem stępki" pod powtórzony "Scorpion" (SSN-589), który jednak wszedł do służby później niż USS "Scamp" (SSN-588), którego budowę rozpoczęto 23 stycznia 1959 roku w Mare Island Naval Shipyard..  ...   analizatorów, używających pasywnego sposobu ustalania pozycji, z których każdy mógł przyjąć trzy zestawy danych.. 101 zdolny był do oszacowania w jakim stopniu cel będzie podążał po trasie zakrzywionej.. Dane z Mk.. 101 mogły być automatycznie przekazane do sekcji balistycznej układu, który wcelowywał torpedy, nakierowując je na cel przez odpowiednie ustawienie ich.. żyroskopów.. oraz zmianę tych ustawień w miarę ruchu celu lub postępującego zwiększania dokładności obliczeń.. Zastosowany na jednostkach typu.. sonar pasywny.. BQR-2B.. , był wersją rozwojową sonaru BQR-2, stanowiącego amerykańską wersję sonaru.. GHG.. (zastosowanego na niemieckich okrętach typu.. XXI.. BQR-2 miał 48 pionowych czujników o długości 91,5 cm każdy, w około dwumetrowym okręgu pod kopułą o wysokości ok.. 1,5 metra.. Antena pracowała w zakresie częstotliwości 150.. Hz.. do 15 kHz.. O ile Niemcy używali GHG w sposób podobny do światła.. latarni morskiej.. przechodzącego od jednej strony do drugiej i z powrotem, o tyle w BQR-2 Amerykanie użyli.. komutatora.. o częstotliwości 5 do 9 kHz, przeszukującego obszar w sposób dookólny z prędkością 4.. RPM.. W unowocześnionej wersji sonaru; BQR-2B, dodano drugi komutator pracujący w zakresie częstotliwości 700 Hz do 1,4 kHz, zasilający danymi system zapisu namiarów bieżących (.. Bearing-time Recorder.. − BTR).. Układ ten zapisywał na przesuwającej się taśmie papieru każdy odebrany sygnał, co pozwalało na prosty zapis ruchu celu, co było przydatne m.. dla przewidywania jego przyszłej pozycji.. Rolka papieru w systemie BTR obracała się z prędkością 1 lub 10 RPM, większa prędkość używana była do zapisu ruchu celów o silniejszym sygnale.. Podobnie jak wszystkie wczesne amerykańskie okręty z napędem jądrowym, okręty typu.. wyposażone były w komplet sonarowy składający się z jednej z odmian pasywnego sonaru BQR-2 oraz sonaru aktywnego.. SQS-4.. Zestaw sensorów okrętów.. uzupełniał pracujący w.. paśmie X.. nawigacyjny oraz poszukiwania obiektów na powierzchni morza.. o mocy 75.. kW.. i zasięgu około 73 km.. Podobnie jak w napędzanym konwencjonalną siłownią "Barbel", testowa głębokość zanurzenia wynosiła 700.. (215 m) z szacowanym współczynnikiem marginesu bezpieczeństwa wynoszącym 1,5 czyli 1050 stóp (320 m).. Głębokość ta została jednak przekroczona w 1960 roku, w trakcie amerykańskiej demonstracji możliwości okrętu przeprowadzonej dla brytyjskiego.. Pierwszego Lorda Admiralicji.. sir.. Caspara Johna.. Z sir Casparem oraz dwoma brytyjskimi oficerami marynarki pod pokładem, płynąc z prędkością 20 węzłów, "Skipjack" zanurzył się pod kątem 30° przekraczając dopuszczalną głębokość zanurzenia.. Mimo pewnych trudności załoga okrętu była w stanie bezpiecznie wynurzyć okręt wypływając na powierzchnię.. Sukces tej demonstracji przyczynił się do podjęcia przez.. Wielka Brytanię.. programu wykorzystania siłowni okrętów typu.. z reaktorem S5W do budowy pierwszego brytyjskiego okrętu podwodnego z napędem jądrowym.. HMS "Dreadnought".. W rezultacie pierwszy brytyjski okręt podwodny z napędem atomowym był jednostką hybrydową, z brytyjskim przodem okrętu i amerykańską rufą.. Fizyczne połączenie tych dwóch elementów otrzymało nazwę ".. Check-Point Charlie.. Rząd Stanów Zjednoczonych wykonał w ten sposób znaczący gest, podkreślając specjalne stosunki łączące USA i Wielką Brytanię, oraz umożliwiając.. Royal Navy.. przejście na napęd nuklearny znacznie szybciej niż byłoby to możliwe w innym przypadku.. Całkowity czas konstrukcji USS "Skipjack" − od momentu prezentacji przez Johna Sawyera Leonarda pierwszej koncepcji aż do testów morskich okrętu wyniósł 30 miesięcy.. W trakcie zakończonych 10 maja 1959 roku testów, USS "Skipjack" pobił dotychczasowe rekordy maksymalnej prędkości podwodnej.. i osiągnięcia testowej głębokości zanurzenia już przy pierwszej próbie − mniej niż 24 godziny po opuszczeniu stoczniowego.. doku.. Okazał się też być bardziej manewrowy niż się spodziewano.. Baza macierzysta.. Przyjęcie do służby.. Wykreślenie z rejestru.. Norfolk.. 15 kwietnia 1959.. 19 kwietnia 1990.. San Diego.. 5 czerwca 1961.. 30 września 1991.. 29 lipca 1960.. 22 maja 1968.. 1 czerwca 1961.. 3 sierpnia 1990.. 9 lutego 1961.. 15 września 1990.. New London.. 24 października 1961.. 16 października 1986.. Sześć okrętów typu.. zostało przydzielonych flotom obu oceanów, przy czym bazą macierzystą USS "Skipjack" (SSN-585), "Scorpion" (SSN-589) i "Shark" (SSN-591) została.. Naval Station Norfolk.. na wschodnim wybrzeżu, USS "Snook" (SSN-592) został formalnie przydzielony do.. Naval Submarine Base New London.. , zaś USS "Scamp" (SSN-588) i "Sculpin "(SSN-590) wyznaczono bazę.. Naval Submarine Base San Diego.. Naval Base San Diego.. na zachodnim wybrzeżu.. W sierpniu 1959 roku, "Skipjack" był pierwszym okrętem z napędem atomowym, który przepłynął przez.. Cieśninę Gibraltarską.. i operował na Morzu Śródziemnym.. W tym samym roku, wśród członków załogi przez sześć miesięcy znajdowała się grupa oficerów brytyjskich przygotowująca się na jego pokładzie do obsługi pierwszej brytyjskiej jednostki z napędem nuklearnym, "Dreadnought" (S101), o bardzo podobnej budowie i takiej samej siłowni.. "Skipjack" odbywał rutynowe działania operacyjne, ze szczególnym uwzględnieniem ćwiczeń i manewrów z zakresu ZOP, jak i działań o charakterze ofensywnym, których celem było m.. sprawdzenie możliwości okrętów podwodnych z napędem jądrowym w tego rodzaju operacjach.. Uczestniczył w tym czasie zarówno w operacjach amerykańskich, jak i w działaniach.. Sojuszu Północnoatlantyckiego.. na Atlantyku i Morzu Śródziemnym.. USS "Scamp" prowadził rutynowe działania szkoleniowe na Pacyfiku, po czym w roku 1965 przeszedł modernizację w postaci zaimplementowania pakietu SUBSAFE.. W związku ze wzrostem napięcia w południowo-wschodniej Azji, w roku 1967 prowadził patrole operacyjne w rejonie.. Wietnamu.. , zaś w roku 1972 w składzie.. VII Floty.. Morzu Południowochińskim.. Rok później, po remoncie w.. Puget Sound Naval Shipyard.. przeprowadził testy celności broni po czym powrócił do San Diego.. W 1973 roku udał się do amerykańskiej bazy w.. japońskiej.. Jokosuce.. , aby ponownie wejść w skład VII Floty, po czym jeszcze w tym samym roku powrócił do San Diego, skąd w dalszym ciągu operował.. W lutym 1987 roku, uczestniczył w akcji ratunkowej dziewiętnastoosobowej załogi.. filipińskiego.. frachtowca.. "Balsa 24", który obrócił się do góry dnem w wyniku silnego sztormu na Atlantyku.. "Scamp", który po radiowym sygnale.. SOS.. pierwszy przybył na miejsce katastrofy, zdołał uratować życie jednemu rozbitkowi z tratwy ratunkowej, która zaraz po tym wywróciła się na silnej fali, wyrzucając do wody pozostałe cztery znajdujące się na niej osoby.. USS "Sculpin" operował w pobliżu zachodniego i wschodniego wybrzeża Pacyfiku.. W trakcie służby ujawniły się problemy z systemem rur na okręcie, stąd w lutym 1964 roku jednostka musiała przerwać patrol i powrócić do San Diego celem dokonania niezbędnych napraw.. [25].. 12 sierpnia 1961 roku "Shark" (SSN-591) wypłynął na Morze Śródziemne gdzie podjął operacje z VI Flotą, co było pierwszym takim zadaniem okrętu podwodnego z napędem nuklearnym.. Od 7 sierpnia do 20 października 1962 roku uczestniczył w manewrach "Subfallex" na północnym Atlantyku, od marca 1964 roku zaś do 21 maja brał udział w manewrach "Subspringex".. 7 kwietnia 1965 roku "Shark" został przedstawiony do odznaczenia "Navy Unit Commendation" za wyróżniającą służbę od 5 kwietnia do 9 maja 1964 roku − okres w którym "osiągnął znakomite rezultaty o dużej wartości dla Stanów Zjednoczonych na polu zdolności do walki przeciwpodwodnej".. [26].. W lipcu tego roku jednostka doznała uszkodzenia systemu tlenowego co wymagało napraw w.. Charleston.. , po czym udał się na wody w pobliżu.. Key West.. w archipelagu.. Florida Keys.. , gdzie przeprowadzał testy wyrzutni torpedowych oraz uczestniczył w programie rozwoju sterowanych przewodowo torped.. Do stycznia 1967 roku, operując z Norfolk, prowadził indywidualne szkolenia załogi, a następnie do 24 marca tego roku, operacje specjalne.. 12 kwietnia 1967 roku został przedstawiony do swojego drugiego "Navy Unit Commendation", za działalność w roku 1966, kiedy "wniósł duży wkład w wiedzę Stanów Zjednoczonych o walce przeciwpodwodnej".. 16 maja tego roku "Shark" zawinął do.. Halifax.. Nowej Szkocji.. , co stanowiło pierwszą wizytę okrętu z napędem nuklearnym w kanadyjskim porcie.. Po przeprowadzeniu wspólnych operacji ZOP z.. marynarką kanadyjską.. okręt powrócił do swojego portu macierzystego.. Na początku lat 70.. "Shark" ponownie operował w składzie VI Floty na Morzu Śródziemnym, a następnie prowadził z Norfolk patrole na Atlantyku.. USS "Snook" (SSN-592) po przyjęciu do służby, został w 1962 roku wysłany na zachodni Pacyfik, gdzie do 1969 roku operował z przerwami w składzie VII Floty.. W 1972 roku prowadził działania wspierające siły amerykańskie w.. Wietnamie.. [27].. W czerwcu 1973 roku prowadził testy systemu sonarowego, a następnych miesiącach uczestniczył w ćwiczeniach "Comtuex".. Z działalnością operacyjną USS "Scorpion" (SSN-589), wiąże się druga pod względem liczby ofiar (po.. USS "Thresher".. ) katastrofa w historii floty podwodnej US Navy.. Przyjęty do służby 29 lipca 1960 roku okręt, został przydzielony do 6 Eskadry Okrętów Podwodnych 62 Dywizjonu pod dowództwem komandora Normana Bassaca w New London.. W sierpniu tego roku "Scorpion" rozpoczął dwumiesięczne operacje na wodach europejskich, gdzie uczestniczył w manewrach VI Floty i flot pozostałych państw NATO.. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, operując z New London, a następnie z.. bazy w Norfolk.. , okręt uczestniczył w procesie opracowywania taktyki prowadzenia działań podwodnych przez atomowe okręty tej klasy.. [28].. Występując w obu rolach − okrętu "polującego" oraz okrętu przeciwko któremu prowadzone są działania ZOP, uczestniczył w ćwiczeniach wzdłuż całego wschodniego wybrzeża USA, w okolicach.. Bermudów.. Portoryko.. Wczesną wiosną, a następnie jesienią 1966 roku, "Scorpion" prowadził operacje specjalne, w związku z którymi jego dowódca został odznaczony.. Navy Commendation Medal.. , za "wybitne przywództwo, dalekowzroczność oraz umiejętności zawodowe".. Wyróżnienia "za wybitne osiągnięcia" otrzymali także inni oficerowie jednostki.. 1 lutego 1967 roku, rozpoczął się remont "Scorpiona" w.. Norfolk Naval Shipyard.. , po przejściu którego − 15 lutego 1968 roku − okręt rozpoczął patrol na Morzu Śródziemnym, gdzie do maja operował z VI Flotą, po czym udał się w drogę powrotną na zachód.. Kiosk.. USS "Scorpion".. na dnie oceanu, wokół widoczne inne szczątki.. 21 maja 1968 roku "Scorpion" wysłał do dowództwa w Norfolk radiogram z informacją o swojej pozycji około 50 mil na południe od.. Sześć dni później okręt uznano za spóźniający się, w związku z czym podjęto akcję poszukiwawczą, 5 czerwca okręt i jego załogę uznano za "prawdopodobnie stracone", zaś 30 czerwca okręt wykreślono z listy jednostek US Navy.. Wrak jednostki został odnaleziony dopiero w październiku 1968 roku przez statek oceanograficzny floty.. USNS "Mizar" (T-AGOR-11).. 400 mil (ok.. 650 km) na południowy zachód od Azorów na głębokości 3600 metrów.. W niewyjaśnionej do dziś katastrofie zginęło 12.. oficerów.. i 87 pozostałych członków załogi.. [29].. Bazując na wcześniejszych doświadczeniach z tego typu problemami oraz analizie dostępnych sygnałów akustycznych katastrofy, Marynarka doszła początkowo do wniosku, że najbardziej prawdopodobną przyczyną tragedii było wystrzelenie uzbrojonej torpedy, która uderzyła we własny okręt.. Według odtajnionych w 1993 roku dokumentów teoria ta zakładała, iż torpeda z niewyjaśnionych przyczyn uzbroiła się wewnątrz okrętu, skutkiem czego załoga wystrzeliła ją − ta jednak zawróciła i zaatakowała okręt.. [30].. Po sześciu miesiącach poszukiwań okrętu, gdy odnaleziono jego wrak ok.. 400.. mil.. na południowy zachód od.. , badania wraku nie znalazły śladów zniszczeń poczynionych eksplozją torpedy.. Także kolejne sześć miesięcy badań wraku za pomocą.. Trieste II.. nie potwierdziły teorii zniszczenia okrętu przez własną torpedę.. Katastrofa ta wciąż wywołuje wiele spekulacji i wątpliwości, zwłaszcza wobec faktu, że część kadłuba okrętu nigdy nie została odnaleziona.. W 1970 roku specjalny panel marynarki ukończył tajny raport sugerujący, iż przyczyną katastrofy mogła być mechaniczna awaria skutkująca niemożliwym do opanowania przeciekiem i zalaniem okrętu.. Raport sugerował eksplozję baterii elektrycznej, która doprowadziła do zalania i zatonięcia okrętu.. Wskazywał na znaczna liczbę zarejestrowanych sygnałów akustycznych charakterystycznych dla okrętu podwodnego na bardzo dużej głębokości − 10 000 stóp (3048 metrów), gdzie na kadłub działało ciśnienie 5000.. psi.. − dużo więcej niż mógł wytrzymać.. [31].. , który jest właśnie zalewany.. Raport wskazywał także, iż w czasie poprzedzającym feralny patrol okręt miał kilka nieusuniętych problemów technicznych, nienależycie funkcjonujące systemy bezpieczeństwa oraz przed swoim ostatnim zadaniem przeszedł jedynie skrócony remont.. Celem zarówno radzieckiej jak i amerykańskiej marynarki w drugiej połowie lat 50.. stało się stworzenie jak najszybszych okrętów podwodnych.. Powody tego dążenia w obu marynarkach były jednak odmienne.. O ile podstawowym celem, któremu służyć miała wysoka prędkość podwodna amerykańskich okrętów w tym czasie, były wymogi zwalczania okrętów podwodnych, o tyle decydenci marynarki radzieckiej kierowali się przede wszystkim zdolnością swoich okrętów do zwalczania szybkich amerykańskich nawodnych grup uderzeniowych − w pierwszej kolejności lotniskowców.. [32].. W konsekwencji jednostki typu.. były znacznie bardziej manewrowe niż jakiekolwiek inne okręty podwodne tego czasu − z wyjątkiem USS "Albacore", który jednak nie dorównywał tym okrętom pod względem.. autonomiczności.. Kombinacja szybkości oraz manewrowości tych okrętów stworzyła jednostki o bardzo wysokiej wartości bojowej, których prędkość podwodna przewyższała szybkość także większości ówczesnych okrętów nawodnych.. Flota amerykańska otrzymała jednostki szybsze od typu.. dopiero niemal 20 lat później, wraz z wejściem do służby okrętów typu.. [33].. Było to efektem dwóch podwodnych "rewolucji" − hydrodynamicznego zoptymalizowania kadłuba jednostek tej klasy dzięki eksperymentom przeprowadzonym za pomocą USS "Albacore" oraz wprowadzenia do użytku operacyjnego napędu jądrowego.. Sześć jednostek typu.. stanowiło początek amerykańskiej drogi do celu, jakim było osiągnięcie trzech cech określanych jako "święta trójca broni podwodnej": prędkość, duża głębokość operacyjna, cisza.. [34].. Późniejsza katastrofa ".. Threshera.. " oraz wprowadzenie do użytku torped.. , na kilkadziesiąt lat zahamowały amerykańskie wysiłki w kierunku zwiększania głębokości operacyjnej.. Jednocześnie okręty.. były ostatnimi amerykańskimi okrętami typowo myśliwskimi, aż do wejścia do służby jednostek typu.. Seawolf.. [35].. Wszystkie bowiem amerykańskie typy jednostek budowane między tymi dwoma seriami miały wielozadaniowy charakter.. były bardziej hałaśliwe niż amerykańskie okręty o napędzie diesel-elektrycznym z czasów II wojny światowej (jeden z byłych członków załóg jednostek tego typu, określił je jako ".. Maserati.. floty: małe, szybkie, głośne.. ), jednakże z cała pewnością stanowiły techniczny przełom.. Połączenie bowiem − zapewniającego niezrównaną moc i niezależność od dostępu powietrza atmosferycznego − napędu jądrowego, z hydrodynamicznie optymalnym kadłubem typu albacore, zapewniło.. operacyjną.. taktyczną.. swobodę wykorzystania okrętów podwodnych.. Duży poziom generowanego przez te okręty hałasu sprawił, że jednostki te nie zostały zbudowane w dużej liczbie a US Navy już w trakcie trwania budowy jednostek tej serii rozpoczęła budowę ich następców.. [notatka 7].. , jednakże przełomowość ich konstrukcji spowodowała, iż w niektórych opisach tych jednostek uzyskały miano jednego z "kamieni milowych" broni podwodnej.. Stanowiący trzon siłowni tych okrętów reaktor S5W, stanowił pierwszy tak udany model amerykańskiego reaktora napędowego dla okrętów podwodnych, który prawdopodobnie nigdy nie uległ awarii w morzu mimo, że został zastosowany do napędu ponad 100 amerykańskich i brytyjskich okrętów różnych typów.. Oceniając okręty.. , admirał Arleigh Burke określił je jako "niezrównana prędkość, wytrzymałość i podwodna manewrowość".. Jednostki te były jednak jednym ze znaków szybkiego tempa przechodzenia przez marynarkę amerykańską z jednego na drugi − znacznie nowocześniejszy typ okrętów.. Zaledwie w 1957 roku wszedł do służby prototypowy okręt typu.. USS "Skate" (SSN-578).. , a rok później prototypowa jednostka typu.. , aby już w tym samym 1958 roku rozpocząć budowę pierwszego okrętu nowocześniejszego typu.. Nieco wolniejszego, ale z możliwością zanurzenia na większą głębokość, lepiej umiejscowionym sonarem i znacznie cichszego.. Amerykańska marynarka dostrzegała gwałtowny rozrost floty podwodnej Związku Radzieckiego, która zakresie okrętów z napędem diesel-elektrycznym miała siłę większą niż Niemcy w trakcie drugiej wojny światowej.. Gdyby ZSRR włożył tyle samo wysiłku w rozwój podwodnej floty nuklearnej, doprowadziłoby to do budowy okrętów w liczbie, która byłaby nie do osiągnięcia w USA.. W tej sytuacji zachowanie technologicznej przewagi Stanów Zjednoczonych było niezbędne dla zrównoważenia spodziewanej ilościowej rozbudowy floty Związku Radzieckiego.. Budowa jednostek typu.. była krokiem w kierunku realizacji tego imperatywu.. Dane amerykańskiego wywiadu marynarki (.. Office of Naval Intelligence.. − ONI) z tego okresu nie potwierdzają tej liczby.. ONI zakładało, że Związek Radziecki może osiągnąć niemieckie tempo budowy okrętów podwodnych (25 jednostek miesięcznie) w ciągu pięciu lat i przekroczyć je w ciągu dziesięciu lat.. W związku z takim tempem produkcji ZSRR mógłby rozpocząć wojnę z liczbą okrętów podwodnych pięć do dziesięciu razy przewyższającą liczbę jednostek podwodnych.. Hitlera.. (280 do 570 okrętów), z efektywnością jednak jedynie dwu- bądź trzykrotnie większą od floty.. Kriegsmarine.. W najgorszym przewidywanym scenariuszu Związek Radziecki byłby w stanie wybudować 2000 okrętów podwodnych.. Według ostrożnych szacunków, gdyby ataki te przeprowadzano na okręt z napędem konwencjonalnym, skutecznych byłoby około 300 z nich.. Jedynym operacyjnie dostępnym uzbrojeniem tego rodzaju w tym czasie była atomowa bomba głębinowa.. Mark 90 Betty.. Literowy człon oznaczenia projektu − SCB -- stanowi akronim.. Ships Characteristics Board.. − amerykańskiego ciała wewnątrz marynarki wojennej, zajmującego się ustalaniem wymagań wobec okrętów, przed rozpoczęciem fazy tworzenia ich projektu szczegółowego.. Według niektórych źródeł, decyzja o instalacji 16 wyrzutni była efektem głosowania wśród członków.. Pierwotnie stosowany dla określenia okrętów balistycznych akronim.. FBM.. oznaczał ".. Fleet Ballistic Missile.. Bardziej wyciszonych okrętów typu.. Norman Friedman, James L.. Christley:.. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History.. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, s.. 63-64.. ISBN 1-55750-260-9.. Norman Friedman,.. Submarines Since 1945.. , ss.. 46–61.. Norman Polmar:.. Cold War Submarines, The Design and Construction of U.. and Soviet Submarines.. K.. More.. Potomac Books, Inc, 2003, s.. 49.. ISBN 1-57488-530-8.. 4,19.. 4,20.. 4,21.. Norman Friedman: U.. 125-139.. Cynthia Lamson:.. The sea has many voices: oceans policy for a complex worl.. Montreal: McGill-Queen's University Press, 1994, s.. 94.. ISBN 0-7735-1112-1.. 6,00.. 6,01.. 6,02.. 6,03.. 6,04.. 6,05.. 6,06.. 6,07.. 6,08.. 6,09.. 6,10.. 6,11.. 6,12.. 6,13.. 6,14.. 6,15.. 6,16.. 6,17.. 6,18.. 6,19.. 6,20.. 6,21.. 6,22.. 6,23.. 6,24.. 6,25.. Cold War Submarines.. 133-136.. Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.. Fleet, 18th Edition.. Naval Institute Press, s.. 683.. ISBN 1-59114-685-2.. James E.. Mooney:.. Dictionary of American Naval Fighting Ships (vol.. 006).. Dept.. of the Navy, listopad 1983, s.. 387.. ISBN 0-16-002030-1.. 9,4.. 9,5.. 9,6.. 9,7.. 119-123.. T.. -W (Tae-Woo) Lee:.. Military technologies of the worl.. Westport, Conn.. : Praeger Security International, 2009, s.. 338.. ISBN 0-275-99537-2.. Francis Duncan:.. Rickover and the nuclear navy: the discipline of technology.. Annapolis, Md.. : Naval Institute Press, 1990, s.. 53.. ISBN 0-87021-236-2.. Nuclear Marine Propulsion.. University of Illinois, 29 grudnia 2010.. [dostęp 2011-01-03].. 13,2.. 13,3.. Francis Duncan,.. Rickover and the nuclear navy.. 17-20.. Naval Reactors.. Big book of warfare.. Thomas Nilsen, Igor Kudrik, Alexandr Nikitin:.. The Russian Northern Fleet Appendix.. US attack submarines, SSN.. Bellona Report nr.. 2:96.. 16,0.. 16,1.. 16,2.. 16,3.. Mike H.. Rindskopf, Richard Knowles.. Morris:.. Steel boats, iron men : history of the U.. submarine force.. Paducah, Ky.. : Turner Pub.. Co.. , 1994, s.. 47-49.. ISBN 1-56311-081-4.. Norman Polmar,.. 148.. 18,0.. 18,1.. 18,2.. 11-19.. AN/BPS series radars.. [dostęp 2011-01-13].. 20,0.. 20,1.. 20,2.. Roy Burcher, Louis Rydill:.. Concepts in submarine design.. Cambridge [England]: Cambridge University Press, 1995, s.. 20-24.. ISBN 0-521-41681-7.. Mooney,.. 582.. Patrick Boniface:.. Dreadnought: Britain's First Nuclear Powered Submarine.. Periscope Publishing Ltd.. ISBN 1-904381-09-X.. 23,0.. 23,1.. 374.. James Barron:.. 18 of 19 presumed lost after a ship capsizes.. New York Times, 26 lutego 1987.. [dostęp 2011-01-10].. 393-394.. 26,0.. 26,1.. 26,2.. 468.. 540.. 28,0.. 28,1.. 28,2.. 28,3.. 29,0.. 29,1.. 29,2.. 29,3.. 29,4.. SSN-585 Skipjack.. Federation of American Scientists.. [dostęp 18 grudnia 2009].. Report Blames Submarine Flaws for 1963 Sinking.. New York Times, 28 października 1993.. Lost with all hands, and still a mistery.. [dostęp 2010-12-29].. 145-146.. 86.. 34,0.. 34,1.. Edward.. Offley:.. Scorpion down : sunk by the Soviets, buried by the Pentagon : the untold story of the USS Scorpio.. New York: Basic Books, 2007.. ISBN 0-465-05185-5.. Fleet.. 81.. Norman Polmar.. Potomac Books, Inc,.. 2003.. The Naval Institute Guide to the Ships and Aircraft of the U.. Fleet (16th ed).. Naval Inst Pr.. ISBN 1-55750-686-8.. : Naval Institute Press, 1990.. Cambridge [England]: Cambridge University Press, 1995.. of the Navy, listopad 1983.. : Praeger Security International, 2009.. Rindskopf, Richard Knowles Morris:.. , 1994.. [dostęp 2010-11-30].. GlobalSecurity.. org.. Bradley Mark,.. Information on the USS Scorpion, Skipjack class nuclear submarine #589.. DoD 01-F-1632.. "Skipjack".. "Scamp".. "Scorpion".. † •.. "Sculpin".. "Shark".. "Snook".. Lista okrętów podwodnych United States Navy.. Typy okrętów podwodnych United States Navy.. United States Submarine Force.. Dowództwa.. Naval Sea Systems Command.. Commander, Submarine Force.. ComSubLant.. ComSubPac.. Typy okrętów z napędem.. spalinowo-elektrycznym.. D.. F.. G-2.. L-1.. N.. O-1.. R-1.. seria S.. S-1.. S-3.. S-42.. S-48.. AA.. Barracuda.. Narwhal.. Cachalot.. Shark.. Porpoise.. Perch.. Salmon.. Sargo.. Tambor.. Mackerel.. Gato.. Balao.. K1.. Grayback.. Sailfish.. Typy okrętów.. z napędem atomowym.. 688i.. Virginia.. SSBN.. Ohio/Trident.. SSGN.. Ohio.. Okręty unikatowe.. Turtle.. Hunley.. Plunger.. Holland.. G-1.. G-4.. M-1.. S-2.. Argonaut.. Dolphin.. Darter.. X-1.. Nautilus.. Albacore.. Tullibee.. Triton.. Halibut.. Glenard P.. Lipscomb.. Głębinowe i doświadczalne.. Trieste.. "Trieste II".. "Mystic".. "Avalon".. NR-1.. "Dolphin".. "Albacore".. "Kokanee".. Zaplecze.. Bazy.. Rota.. Holy Loch.. Guam.. Kings Bay.. Pearl Harbor.. Puget Sound.. NB San Diego.. NSB San Diego.. Fremantle.. Stocznie.. Nautilus Submarine Boat Company.. Lake Torpedo Boat.. Washington Navy Yard.. Portsmouth.. New York Shipbuilding.. Mare Island Naval Shipyard.. Fore River Shipyard.. San Francisco Naval Shipyard.. San Francisco Bay Naval Shipyard.. Puget Sound Naval Shipyard IMF.. Projekty.. Closed-cycle propulsion.. Miniaturowe okręty podwodne.. CONFORM.. SUBROC.. SLMM.. Ohio-class Replacement Program.. Trident E-6.. RRW.. Uzbrojenie i urządzenia.. Torpedy.. Mark 3 Type A.. Mark 4.. Mark 6.. Mark 7.. Mark 10.. Mark XIV.. Mark 16.. Mark 18.. Mark 19.. Mark 20.. Mark 23.. Mark 27.. Mark 28.. Mark 29.. Mark 31.. Mark 33.. Mark 35.. Mark 36.. Mark 37.. Mark NT37.. Mark 38.. Mark 39.. Mark 40.. Mark 42.. Mark 43 Mod 1.. Mark 43 Mod 3.. Mark 47.. Mark 50 Barracuda.. Mark 51.. SJ.. SOSUS.. TB-16.. TB-23.. TB-29.. LWAA.. BQR-19.. BQQ-5.. BQQ-6.. BQS-13.. FCS Mk.. 113.. Pociski.. Sub Harpoon.. Tomahawk SLCM.. Sea Lance.. Polaris A-1.. Polaris A-2.. Polaris A-3.. Poseidon C-3.. Trident I C-4.. Trident II D-5.. Reaktory.. S1C.. S1G.. S2C.. S2Wa.. S3G.. S4G.. S5G NCR.. S6G.. S7G.. D1W.. S6W.. S8G.. S9G.. Głowice.. W76.. Mark 500 Evader.. W87.. W88.. Miny.. Mark 57.. Mark 60 Captor.. Mark 67 SLMM.. Postacie.. John Holland.. Simon Lake.. Elmo Zumwalt.. Katastrofy i wypadki.. Scorpion.. Artykuły przekrojowe.. okręt podwodny.. Special Projects Office.. System rakietowy Polaris-Poseidon.. Historia amerykańskich i radzieckich morskich systemów balistycznych.. Listy.. typy okrętów podwodnych.. utraconych okrętów podwodnych.. reaktorów napędowych.. php?title=Okręty_podwodne_typu_Skipjack oldid=37394667.. Artykuły na medal.. Amerykańskie okręty podwodne okresu zimnej wojny.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:56, 30 sie 2013..

    Original link path: /wiki/Okr%C4%99ty_podwodne_typu_Skipjack
    Open archive

  • Title: Karabin Kammerlader – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Karabin Kammerlader.. Kammerlader.. Dane podstawowe.. Państwo.. Norwegia.. Producent.. Kongsberg Våpenfabrik.. Rodzaj.. Karabin jednostrzałowy.. Prototypy.. 1842.. Produkcja seryjna.. 1842-1870.. Wyprodukowano.. ponad 40 000.. Kaliber.. 17,5 mm.. Nabój.. tuba papierowa z pociskiem Miniégo.. Wymiary.. M1849/55:.. 126 cm.. Długość lufy.. 78 cm.. Masa.. broni.. 5 kg.. Inne.. Prędkość pocz.. pocisku.. 265 m/s – 350 m/s (różne źródła).. Szybkostrzelność praktyczna.. 6 do 8 zależna od strzelca.. Zasięg skuteczny.. 1100 m.. — od.. norweskiego.. ładowany do komory.. , inaczej.. karabin.. odtylcowy.. , pierwszy norweski karabin tego typu i jeden z pierwszych na świecie wprowadzonych na uzbrojenie armii.. Jednostrzałowy karabin.. kammerlader.. strzelał amunicją.. czarnoprochową.. i był przeładowywany dźwignią znajdującą się z prawej strony broni.. Taki sposób obsługi pozwalał na szybsze i prostsze przeładowanie, co znacząco wpływało na jej.. szybkostrzelność.. Karabiny.. wkrótce po wprowadzeniu do uzbrojenia zyskały reputację doskonałej, bardzo celnej i szybkiej broni, bardzo dobrze spisującej się w walce z piechotą wroga, atakującą w tamtym czasie zwartymi szeregami.. Karabin.. został opracowany i wprowadzony do produkcji w.. roku i do zakończenia jego wytwarzania w.. 1870.. wyprodukowano ponad 40 tysięcy egzemplarzy tej broni.. Chociaż kurkowe karabiny odtylcowe.. Fergusona.. Halla.. były pierwszą ładowaną od tyłu bronią użytą masowo, to właśnie Norwegia, jako pierwszy na świecie kraj, wprowadziła do uzbrojenia broń odtylcową na tak szeroką skalę, wyposażając w nią całą swoją armię i marynarkę wojenną.. były produkowane w kilkudziesięciu wersjach, różniących się szczegółami.. Po skonstruowaniu nowocześniejszych typów broni, karabiny.. sukcesywnie wycofywano z uzbrojenia.. Część z nich po modyfikacji do zasilania.. amunicją bocznego zapłonu.. trafiła na rynek cywilny, a pozostałe przeznaczono na złom.. Karabiny trafiające na rynek cywilny także poddawano modyfikacjom, przerabiając je na.. strzelby.. śrutowe.. lub karabiny myśliwskie.. Obecnie bardzo trudno znaleźć niezmodyfikowany karabin.. , a zachowane egzemplarze osiągają na rynku kolekcjonerskim bardzo wysokie ceny.. Historia rozwoju.. Opis konstrukcji.. Amunicja.. Modyfikacja do strzelania amunicją bocznego zapłonu.. Modele karabinu.. Dalszy los.. kammerladerów.. Porównanie.. kammerladera.. z karabinem Dreyse'ego.. Na początku.. XIX.. wieku zmienił się sposób prowadzenia walki oddziałów piechoty polegający na wymianie zmasowanego ognia salwami pomiędzy dużymi oddziałami, na rzecz mniejszych oddziałów nacierających osobno.. Na podstawie obserwacji.. wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.. wojen napoleońskich.. i krótkiego konfliktu między.. Szwecją.. i Norwegią w.. roku, oraz bitew morskich, w których zmierzyły się duże.. okręty wojenne.. duńsko.. -norweskimi.. , zdecydowano o potrzebie wprowadzenia na uzbrojenie armii norweskiej broni strzeleckiej ładowanej odtylcowo, celniejszej niż.. muszkiety.. i jeszcze szybszej w obsłudze od broni używanej przez norweskich strzelców (.. Jeger.. ) i strzelców górskich (.. Skijeger.. W celu opracowania założeń dla nowej broni zawiązano w.. 1837.. roku specjalną komisję, która zdecydowała, że nowy karabin musi się charakteryzować:.. mniejszym.. kalibrem.. niż dotychczas stosowany w muszkietach.. niezawodnym mechanizmem zapłonowym nie gorszym od.. zamka kapiszonowego.. (wcześniejsze muszkiety posiadały.. zamek skałkowy.. większą łatwością i prędkością przeładowania, co jednoznacznie wskazywało na broń odtylcową.. większą celnością niż muszkiety.. W rezultacie działań komisji opracowano nowoczesny karabin odtylcowy, którego projekt zatwierdzono 18 maja.. roku.. Kaliber nowej broni określono jako 18.. lødig.. , co oznaczało, że z jednego.. funta norweskiego.. można było odlać 18 kul.. ołowianych.. W obecnie używanych jednostkach miar kaliber ten wynosił 17,5 mm.. Od 1842 do.. 1867.. roku, w którym wprowadzono nowocześniejszy karabin.. Remington M1867.. wyprodukowano ponad 40 tysięcy egzemplarzy.. w ponad 80 różnych wersjach.. 1860.. roku zmniejszono kaliber broni do 4.. linii (.. linje.. , czyli 11,77 mm, a w.. część karabinów.. zmodyfikowano do zasilania amunicją bocznego zapłonu, co wymagało ponownego rozwiercenia lufy do kalibru 12,17 mm w celu dopasowania do nowego kalibru nabojów.. Podczas wojskowych zawodów strzeleckich w.. Belgii.. przeprowadzonych w.. 1861.. roku, karabin.. został oceniony jako najcelniejsza broń długa w.. Europie.. Norweski karabin okazał się bronią zdolną do prowadzenia celnego ognia na odległość do 1.. kilometra.. , co nawet jak na dzisiejsze standardy jest znakomitym osiągnięciem.. Każdy karabin ładowany odtylcowo musi posiadać mechanizm ryglujący pozwalający otwierać.. komorę nabojową.. w celu załadowania amunicji i zabezpieczyć ją podczas oddawania strzału.. Szczelne i pewne zaryglowanie lufy było najważniejszą rzeczą w karabinach strzelających początkowo amunicją bez.. łuski.. , którą wprowadzono kilka lat później.. Największym wyzwaniem dla ówczesnej metalurgii było wykonanie szczelnej, zdolnej wytrzymać duże ciśnienie.. gazów prochowych.. komory nabojowej, co też osiągnięto, tym samym.. stał się pierwszą w pełni udaną bronią wojskową ładowaną odtylcowo.. Opracowany wcześniej.. karabin Dreyse M1849.. nie był aż tak doskonały, co objawiało się znacznymi przedmuchami gazów prochowych z nieszczelnej komory nabojowej.. Przeładowanie broni odbywało się przez obrócenie znajdującej się z prawej strony karabinu dźwigni, co pozwalało na otwarcie komory nabojowej, wsypanie ładunku prochu i kuli ołowianej znajdujących się w tubie papierowej.. Dostarczanie kompletnych ładunków prochowych w tubach, było znaczącym czynnikiem zwiększającym szybkostrzelność karabinu.. Chociaż czas potrzebny do przeładowania broni był znacznie dłuższy w porównaniu z późniejszymi karabinami strzelającymi amunicją z łuską, to w porównaniu z ówcześnie stosowanymi karabinami.. odprzodowymi.. był to zdecydowanie szybszy sposób przeładowywania.. Sposób przeładowywania karabinu.. pokazano na rysunku obok:.. Odwieść kurek znajdujący się pod spodem karabinu;.. Obrócić dźwignię otwierającą komorę nabojową;.. Założyć.. kapiszon.. na kominek;.. Wsypać odmierzony ładunek prochowy z papierowej tuby, a następnie włożyć papier z tuby jako.. przybitkę.. uszczelniającą;.. Włożyć kulę do komory nabojowej;.. Obrócić dźwignię  ...   zapłonu.. Karabin armii M1849/55.. — prawdopodobnie drugi pod względem popularności model.. wyprodukowany w liczbie ponad 10000 egzemplarzy.. Dodatkowo w 1855 w fabryce.. Kongsberg Våpenfabrikk.. wyprodukowano dalszych 4500 egzemplarzy już w docelowej wersji.. M1849/55.. Model podstawowy.. M1849.. posiadał kilka usprawnień w porównaniu do wcześniejszych wersji.. Poszerzono kurek dla lepszego uchwytu, a trzewik na kolbie podgięto w celu zapewnienia lepszej ochrony.. O ile wiadomo wszystkie karabiny.. zostały wyposażone w 1855 roku w nowe przyrządy celownicze, a w każdym razie do dnia dzisiejszego nie zachował się żaden egzemplarz tego modelu z oryginalnymi przyrządami pierwszej wersji.. M1851 kammarladdningsgevär för flottan.. — szwedzka wersja karabinu marynarki.. Lufa broni w tej wersji była mocowana do łoża za pomocą dwóch mosiężnych bączków, kurek zakończono kółkiem oraz zastosowano inny kaliber 14,8 mm.. Pomijając powyższe różnice, zewnętrznie karabin nie różnił się od norweskich wersji.. był znacznie nowocześniejszy od używanych przez Szwecję karabinów, ale uważano, że nie jest bronią udaną, dlatego prawdopodobnie nigdy nie wszedł do uzbrojenia wojsk szwedzkich.. Karabin marynarki M1852/67.. — jeden z najpopularniejszych.. marynarki wojennej, krótszy, o kalibrze 18.. , z lufą przytwierdzoną do łoża trzema mosiężnymi bączkami.. W broni zastosowano celownik krzywkowy.. Był to ostatni.. marynarki z trzema obręczami mocującymi lufę.. Prawdopodobnie wyprodukowano około 500 egzemplarzy tego modelu broni, a w 1867 wszystkie przerobiono na amunicję bocznego zapłonu zgodnie z opracowaniem Landmarka.. Karabin marynarki M1855/67.. — ten model karabinu może być uważany jako ulepszony.. M1852.. Główną zewnętrzną różnicą było zastosowanie dwóch obręczy mocujących lufę, inny typ celownika i kształt kolby.. Po wprowadzeniu karabinów.. kammerladery.. te zostały zmodyfikowane do strzelania nową amunicją zgodnie z opracowaniem Landmarka.. Przyrządy celownicze wyskalowano na odległość 800.. alen.. (500 m).. Karabin marynarki M1857/67.. — identyczny jak.. M1855.. z małą różnicą w kształcie kolby.. Wyprodukowano około 300 egzemplarzy i prawdopodobnie wszystkie przerobiono na amunicję bocznego zapłonu w 1867 roku.. Karabin armii M1859.. — krótki karabin z mocowaniem lufy przy pomocy dwóch bączków mosiężnych wyprodukowany dla kompanii.. strzelców wyborowych.. ze.. Sztokholmu.. , obecnie znanych jako Gwardia Królewska, dla kompanii strzelców (.. sierżantów.. w kompaniach piechoty.. Większość karabinów w wersji.. M1859.. powstało po przerobieniu wcześniejszych modeli.. i prawdopodobnie.. , a tylko broń o numerach od 10858 do 12183 została oryginalnie wyprodukowana jako.. Karabin marynarki M1860/67.. — jedyny używany przez marynarkę model karabinu z dwoma obręczami mocującymi lufę.. Wszystkie egzemplarze przerobiono na amunicję bocznego zapłonu według opracowania Landmarka.. Długi karabin armii M1860/67.. — wyprodukowany jako karabin kalibru 4.. Linjer.. (11,77 mm) z.. heksagonalnym gwintem Whitwortha.. Wyposażony w dwa rodzaje celowników, prosty dla zwykłych żołnierzy i dokładniejszy krzywkowy dla strzelców wyborowych.. Łącznie wyprodukowano około 8500 egzemplarzy tego modelu karabinu w latach 1860 – 1867 z których większość przerobiono na amunicję bocznego zapłonu zgodnie z opracowaniem Lunda.. Dodatkowo w latach 1868 – 1870, 1600 egzemplarzy zostało wyprodukowanych już jako broń przystosowana do amunicji bocznego zapłonu.. Karabinek armii M1860/67.. — broń identyczna jak wersja długa, ale w formie karabinka.. Wyprodukowano 3200 egzemplarzy w latach 1862 – 1866.. Karabinek ten był identyczny z karabinkiem marynarki.. M1860.. , ale zmodyfikowanym do strzelania amunicją bocznego zapłonu zgodnie z innym, przyjętym przez armię projektem Lunda.. Karabinek artyleryjski M1862/66.. — ten kompaktowy model broni miał lufę krótszą o połowę od długiej wersji.. Wszystko poza kalibrem wydawało się pomniejszone w stosunku do modelu.. i podobnych, dlatego dość trudno jest go odróżnić na fotografii od.. M1862.. , jeśli nie jest pokazany z innym modelem.. Nie jest znana dokładna liczba wyprodukowanych egzemplarzy, ale wiadomo, że w 1869 roku wszystkie przerobiono zgodnie z projektem Lunda na amunicję bocznego zapłonu.. zostały wyparte z uzbrojenia przez nowsze konstrukcje broni takie jak Remington M1867,.. Krag-Petersson.. (przyjęty do uzbrojenia Królewskiej Marynarki Wojennej Norwegii w 1876 roku) czy.. Jarmann M1884.. , ale ostatni zmodyfikowany.. został prawdopodobnie wycofany z arsenałów Norwegii dopiero po wprowadzeniu karabinów.. Krag-Jørgensen.. 1892.. Zbędne karabiny sprzedano na rynku cywilnym lub przeznaczono na złom.. Większość karabinów sprzedanych na rynku cywilnym przebudowano na broń myśliwską, poprzez wymianę luf, a także drewnianego łoża.. Niektóre egzemplarze prawdopodobnie były używane podczas.. kłusownictwa.. , gdyż cała nowoczesna broń strzelecka będąca w posiadaniu cywili została zabrana przez okupujących Norwegię.. Niemców.. Obecnie na rynku kolekcjonerskim karabin.. w dobrym stanie kosztuje od 1600 do 8000.. dolarów.. w zależności od modelu i stanu zachowania.. Karabin.. Kammerlader M1849/55.. 600 m.. Szybkostrzelność.. 6 do 8 (przewidywana).. 10 do 12.. 15,4 mm.. Prędkość wylotowa.. 265 do 350 m/s.. 305 m/s.. 93 cm.. 91 cm.. Długość całkowita.. 141,5 cm.. 142 cm.. Masa załadowanego.. karabinu.. 4,7 kg.. Øyvind Flatnes —.. Vakre våpen – svart krutt.. ISBN 82-529-2940-0.. norw.. Witryna kolekcjonerów norweskiej broni strzeleckiej.. Artykuł o karabinie.. Harald Sunde-"Norske Kammerladningsgeværer og Karabiner for Hæren 1842-1877".. Witryna kolekcjonerów karabinów.. Dostęp 13 czerwca 2007.. w witrynie Svarkrutt.. net.. Ilustrowany artykuł o modyfikacji Lunda.. Witryna o norweskiej broni długiej od 1711 do II wojny światowej.. Dużo fotografii i danych technicznych, także na temat.. Fotografie.. przerobionego do strzelania amunicja bocznego zapłonu zgodnie z projektem Landmarka.. – artykuł błędnie identyfikuje przeróbkę jako projekt Lunda.. php?title=Karabin_Kammerlader oldid=40322666.. Karabiny jednostrzałowe.. Norweskie karabiny.. Srpskohrvatski / српскохрватски.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 19:05, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Karabin_Kammerlader
    Open archive

  • Title: Folland Gnat – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Folland Gnat.. Wielka Brytania.. Folland Aircraft.. samolot szkolno-bojowy.. półskorupowa.. duralowa.. 2 (uczeń i instruktor).. Data oblotu.. 18 lipca.. 1 × Bristol-Siddeley Orpheus 701-01,.. turboodrzutowy.. Ciąg.. 20,9 kN.. Rozpiętość.. 6,73 m.. 8,74 m.. Wysokość.. 2,46 m.. Powierzchnia nośna.. 12,69 m².. Własna.. 2175 kg.. Startowa.. 4100 kg.. Osiągi.. Prędkość maks.. 1120 km/h.. Prędkość wznoszenia.. 101,6 m/s.. Pułap.. 14 630 m.. 805 km.. Dane operacyjne.. 2 ×.. działko ADEN.. kal.. 30 mm.. bomby.. po 227 kg lub.. 18 ×.. niekierowanych pocisków.. Indie.. Jugosławia.. Finlandia.. gnat.. komar.. ) – mały poddźwiękowy.. samolot szkolny.. i lekki.. myśliwiec.. o skośnych skrzydłach i napędzie.. odrzutowym.. Zbudowany na początku.. lat 50.. brytyjską.. wytwórnię.. (później.. Hawker Siddeley.. ) dla.. Królewskich Sił Powietrznych.. (Wielka Brytania).. Użytkownicy samolotów Gnat.. Szkolno-treningowy Gnat T.. HAL Ajeet.. Użycie bojowe samolotów Folland Gnat.. Druga wojna kaszmirska.. Wojna o niepodległość Bangladeszu.. Zabójca Sabre'ów.. Pozostali użytkownicy.. Głównym konstruktorem Gnata był.. William Edward Willoughby.. Teddy.. Petter.. , brytyjski konstruktor lotniczy, który był autorem projektów wielu samolotów, między innymi.. bombowca.. English Electric Canberra.. Wbrew panującym ówcześnie tendencjom do budowania coraz większych i droższych samolotów bojowych, Petter postanowił zbudować prosty i mały myśliwiec o niskich kosztach zakupu i eksploatacji.. W tym samym czasie opracowano kilka modeli małych silników odrzutowych zdolnych do napędzania maszyny rozmiarów Gnata.. Ze względu na brak akceptacji zarządu wytwórni.. English Electric.. , w której pracował Petter, przeniósł się on do przedsiębiorstwa Folland Aircraft, przyjmując posadę dyrektora zarządzającego.. 1951.. Petter rozpoczął finansowane przez Follanda prace nad koncepcją lekkiego myśliwca, oznaczonego jako.. Fo-141 Gnat.. Planowaną jednostką napędową maszyny miał być ówcześnie projektowany silnik turboodrzutowy Bristol BE-22 Saturn o ciągu 16,9.. kN.. , ale ze względu na przerwanie prac rozwojowych nad nim, Petter został zmuszony do zbudowania mniejszego samolotu demonstracyjnego, napędzanego znacznie słabszym silnikiem Armstrong Siddeley Viper 101 o ciągu 7,3 kN.. Samolot demonstracyjny oznaczony jako.. Fo-139 Midge.. został oblatany.. 11 sierpnia.. 1954.. roku, zyskując bardzo dobre opinie.. Pierwsza pełnowymiarowa maszyna oznaczona symbolem.. Fo-145 Gnat.. , napędzana przedprodukcyjną wersją nowego silnika Bristol Orpheus o ciągu 14,6 kN, została oblatana.. 1955 roku.. Gnat był bardzo podobny do demonstracyjnego Midge'a, ale jego masa startowa była prawie dwa razy większa.. Uzbrojenie maszyny stanowiły dwa.. działka rewolwerowe.. ADEN.. kalibru 30 mm zainstalowane na zewnętrznej stronie wlotów powietrza.. Wyloty luf działek zostały zaprojektowane w taki sposób, aby uniknąć niebezpieczeństwa uszkodzenia silnika gazami prochowymi, które mogłyby zostać zassane przez wloty powietrza.. Pod skrzydłami maszyny umieszczono dwa zaczepy dla odrzucanych zbiorników paliwa lub uzbrojenia w postaci.. bomb.. o masie 227 kg (500.. funtów.. ) lub zasobników z 18.. niekierowanymi pociskami rakietowymi.. kalibru 76 mm.. Początkowo RAF nie wyraził zainteresowania samolotem, ale rząd brytyjski, w celu zachęcenia wytwórni do prowadzenia prac rozwojowych nad maszyną, zamówił sześć maszyn prototypowych, a nieco później kolejne dwie.. Dobra opinia o samolocie, mimo braku zamówień z kraju ojczystego, otworzyła przed wytwórnią Folland rynki zagraniczne.. Dwie maszyny testowe trafiły do.. Jugosławii.. , a 13 do.. Finlandii.. Dwa z fińskich Gnatów, których dostawy miały miejsce w latach.. , zostały zbudowane w wersji rozpoznawczej z trzema 70 milimetrowymi kamerami zabudowanymi w dziobowej części maszyn.. Finlandia eksploatowała te maszyny do.. Największym użytkownikiem, a także producentem samolotów Gnat, stały się.. W 1956 wytwórnia Folland Aircraft podpisała z hinduską firmą.. Hindustan Aircraft Limited.. (HAL) umowę licencyjną na produkcję tych samolotów.. Wytwórnia Follanda zbudowała pierwszych 25 maszyn (włączając w to dwie ostatnie maszyny zamówione przez rząd) oraz dostarczyła 20 kompletów podzespołów do montażu w fabrykach HAL.. Napęd maszyn stanowił unowocześniony silnik Bristol Orpheus 701-01 o ciągu 20,93 kN.. Pierwsze Gnaty weszły do służby w Siłach Powietrznych Indii wiosną 1958 roku.. Pierwszy zmontowany przez HAL samolot został oblatany.. 18 listopada.. Bangalore.. Wytwórnia HAL po zmontowaniu wszystkich dostarczonych z Wielkiej Brytanii maszyn przystąpiła do ich produkcji, która trwała do początku.. 1974.. roku, zamykając się liczbą 195 samolotów.. Pierwszy całkowicie indyjski Gnat wzbił się w powietrze.. 21 maja.. 1962.. Piloci hinduscy latający na Gnatach mieli o nich bardzo dobrą opinię z powodu ich dużej zwrotności, która pozwoliła nawiązywać skuteczną walkę z.. pakistańskimi.. F-86 Sabre.. Shenyang J-6.. (budowany na licencji w Chinach.. MiG-19.. Podczas drugiej wojny kaszmirskiej, przewaga wyszkolenia pilotów indyjskich oraz skuteczna taktyka umożliwiły zestrzelenie siedmiu pakistańskich F-86 Sabre i w konsekwencji nadanie mu przydomku.. Rzeźnika Sabre'ów.. Zabójcy Sabre'ów.. Mimo braku zainteresowania strony brytyjskiej Gnatem jako samolotem bojowym, wytwórnia Follanda zaproponowała jego dwumiejscową wersję szkolną.. Fo-144.. RAF podchwyciły ideę samolotu do szkolenia pilotów, zamawiając w 1958 partię informacyjną 14 egzemplarzy maszyn oznaczonych jako.. Gnat T.. Pierwszy samolot tego typu został oblatany.. 1 został pozbawiony uzbrojenia strzeleckiego, ale pozostawiono podskrzydłowe węzły do podwieszenia uzbrojenia.. Napęd samolotu stanowił silnik Bristol Orpheus 4-100 o ciągu  ...   pakistańskie siły powietrzne przyznają, że w walkach powietrznych z Gnatami straciły tylko trzy maszyny tego typu.. Z drugiej strony siły powietrzne Pakistanu twierdzą, że zestrzeliły 2 Gnaty, a kolejny poddał się lądując na opuszczonym lotnisku w mieście.. Pasrur.. Indie zaprzeczają, jakoby doszło do poddania się maszyny, utrzymując, że pilot wylądował na pakistańskim lotnisku przez pomyłkę.. Maszyna ta jest obecnie eksponatem w Muzeum Sił Powietrznych Pakistanu w.. Karaczi.. Po zawieszeniu broni jeden z indyjskich Gnatów zestrzelił.. 16 grudnia.. pakistański samolot.. Cessna O-1 Bird Dog.. Samoloty Folland Gnat z dużym powodzeniem wykorzystywało lotnictwo indyjskie w 1971 roku podczas.. wojny o wyzwolenie Bangladeszu.. (w ramach kolejnego.. konfliktu indyjsko-pakistańskiego.. Najważniejszym starciem powietrznym była bitwa pod Boyra (.. Wschodni Pakistan.. ), gdzie rozegrała się pierwsza walka powietrzna tej wojny.. Należące do Indii samoloty Gnat odegrały znaczącą rolę w tej bitwie zestrzeliwując dwa pakistańskie F-86 Sabre, a trzeci poważnie uszkadzając.. Pakistan potwierdził stratę dwóch Sabre'ów, jednocześnie twierdząc, że samoloty pakistańskie zestrzeliły jednego Gnata, co nie zostało potwierdzone przez Indie.. Zbiegiem okoliczności okazało się, że dowodzącym eskadrą indyjskich Gnatów był ten sam pilot, Brij Pal Singh Sikand, który podczas Drugiej Wojny Kaszmirskiej przez pomyłkę wylądował na lotnisku pakistańskim.. Do innej znaczącej potyczki powietrznej z udziałem samolotu Gnat doszło nad lotniskiem.. Śrinagar.. Wzięło w niej udział 6 pakistańskich Sabre'ów.. i samotny indyjski Gnat, za którego sterami siedział podporucznik Nirmal Jit Singh Sekhon.. Do momentu zestrzelenia Gnata przez przeważające siły samolotów pakistańskich zdołał on zniszczyć dwa Sabre'y.. Pilot Gnata został pośmiertnie odznaczony najwyższym wojskowym odznaczeniem Indii.. Param Vir Ćakra.. (jedyny do tej pory pilot, który otrzymał takie odznaczenie).. Wykorzystywane bojowo podczas dwóch konfliktów między Indiami i Pakistanem Gnaty, zbiegiem okoliczności odnosiły zwycięstwa w walkach powietrznych tylko przeciwko maszynom F-86 Sabre.. Sytuacja ta doprowadziła do nadania im nazwy.. Pomimo tego, że Sabre'y były znacznie bardziej zaawansowanymi technicznie maszynami.. (zwłaszcza Sabre Mk 4, który był uważany za najlepszy myśliwiec do walki powietrznej tamtych czasów.. ), to odpowiednie wykorzystanie walorów Gnatów pozwoliło na podjęcie skutecznej walki z pakistańskimi samolotami, oraz udowodnienie słuszności miana.. zabójcy Sabre'ów.. Przewaga Gnatów polegała głównie na większej od Sabre'ów prędkości wznoszenia i przeprowadzenia skuteczniejszego ataku z przewagą wysokości.. Ponadto zwarta budowa i małe rozmiary Gnatów znacznie utrudniały ich zaobserwowanie, zwłaszcza na tle ziemi podczas lotu na niskim pułapie, gdzie rozgrywała się większość potyczek powietrznych.. Poza zadaniami obrony powietrznej podczas wojny o niepodległość Bangladeszu, Gnaty były wykorzystywane również do atakowania celów nawodnych i naziemnych, eskortowania samolotów bombowych i transportowych oraz jako bardzo skuteczne maszyny bliskiego wsparcia.. W Wielkiej Brytanii wykorzystywano do szkolenia pilotów samoloty.. Folland Fo.. 144 Gnat Trainer.. , później przemianowane na.. Mk 1.. Maszyny te znajdowały się na wyposażeniu akrobacyjnego zespołu demonstracyjnego Królewskich Sił Powietrznych.. W Finlandii wykorzystywano 13 maszyn, które wycofano w 1974 roku.. Wielka Brytania zastąpiła Gnaty maszynami.. w 1979.. Po wycofaniu Gnatów z RAF-u wiele maszyn trafiło w ręce prywatnych kolekcjonerów.. Kilka jednomiejscowych maszyn wystąpiło w komediowym filmie fabularnym.. Hot Shots!.. Charliem Sheenem.. w roli głównej.. Bernard Fitzsimons —.. The Illustrated Encyclopedia of 20th Century Weapons and Warfare.. Doug Richardson —.. Modern Warplanes.. Crescent Books 1982.. Paul Eden i Soph Moeng —.. The Complete Encyclopedia of World Aircraft.. Barnes Noble 2002.. Tony Buttler —.. British Secret Projects.. Midland Publishing 2000.. Witryna Bharat Rakshak, wykaz zestrzeleń podczas konfliktu z 1965 roku.. Witryna Warbird Alley.. Mike Spick —.. The Illustrated Directory of Fighters.. Dane o stratach obu stron konfliktu w witrynie Pakistan Military Consortium.. Gnat, który się poddał.. Opis zdarzenia w witrynie bharat-rakshak.. com.. Squadron 22 "Swifts" w witrynie GlobalSecurity.. Folland Gnat F1 w witrynie RAF Museum.. Bitwy powietrzne w grudniu 1971.. Oficjalna pochwała dla Nirmala Jit Singh Sekhona.. Param Vir Ćakra.. Victor Bingham —.. Folland Gnat - Red Arrow and Sabre Slayer.. ISBN 1-900511-78-9.. Canadair CL-13 SABRE w witrynie Kanadyjskich Sił Powietrznych.. Artykuł o wojnie indyjsko-pakistańskiej w witrynie.. Strategic Affairs.. Brytyjskie samoloty wojskowe po 1945.. Samoloty myśliwskie.. Spiteful.. Wyvern.. Meteor.. Hornet.. Vampire.. Venom.. Sea Vixen.. Sea Fury.. Sea Hawk.. Hunter.. Harrier.. Attacker.. Scimitar.. Swift.. Javelin.. Lightning.. Tornado.. Samoloty bombowe.. Brigand.. Canberra.. Lincoln.. Vulcan.. Valiant.. Victor.. Samoloty patrolowe.. Gannet.. Seamew.. Nimrod.. Shackleton.. Samoloty rozpoznawcze.. i walki radioelektronicznej.. Varsity.. Comet.. Sentinel.. Samoloty szturmowe.. Strikemaster.. Buccaneer.. Jaguar.. Samoloty transportowe.. Andover.. Belfast.. Hastings.. Valetta.. Beverley.. Argosy.. Britannia.. VC-10.. Samoloty szkolno-treningowe.. Athena.. Balliol.. Prentice.. Provost.. Jet Provost.. Gnat.. Bulldog.. Hawk.. Śmigłowce.. i pionowzloty.. Sycamore.. Wasp.. Whirlwind.. Scout.. Wessex.. Sea King.. Belvedere.. Lynx.. Konstrukcje doświadczalne.. i prototypy.. 52.. Avro 707.. B-88.. BAC TSR.. Saba.. Swallow.. G.. 42.. Seafang.. C.. SR.. A/1.. 53.. 177.. P.. 111.. 1081.. TMR.. php?title=Folland_Gnat oldid=38401042.. Samoloty myśliwsko-bombowe.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 18:42, 14 sty 2014..

    Original link path: /wiki/Folland_Gnat
    Open archive

  • Title: Karabin przeciwpancerny PTRD – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Karabin przeciwpancerny PTRD.. PTRD.. Żołnierze Wojska Polskiego z PTRD, rejon.. Siedlec.. karabin przeciwpancerny.. Obsługa.. 2 osoby.. -.. 14,5 mm.. 14,5 x 114 mm.. 2000 mm.. 1350 mm.. Długość linii celowniczej.. 1208 mm.. 16 kg (niezaładowanej).. 1020 m/s.. Przebijalność pancerza.. nabój BS-32.. 35 mm (z odległości 300 m).. 25 mm (z odległości 500 m).. nabój BS-41.. 40 mm (z odległości 300 m).. Żołnierz.. Wehrmachtu.. ze zdobycznym PTRD.. Противотанковое ружье Дегтярева обр.. 1941 г.. - ПТРД-41) - radziecki.. półautomatyczny.. PTR-39.. PTRD i PTRS.. Organizacja jednostek i eksploatacja.. Wycofanie z uzbrojenia.. Opis techniczny.. Po wprowadzeniu na początku lat.. 30 XX wieku.. do uzbrojenia.. Armii Czerwonej.. armat przeciwpancernych.. 37 mm wz.. 1930.. 45 mm wz.. 1932.. dowództwo RKKA (.. Rabocze-Krestjanska Krasnaja Armija.. - Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona) postanowiło uzupełnić je lekką bronią przeciwpancerną.. Początkowo próbowano wprowadzić do uzbrojenia karabin L.. Kuczewskiego (pomimo nazwy w rzeczywistości było to lekkie.. działo bezodrzutowe.. kalibru 37 mm), ale ostatecznie nie udało się dopracować tej nowatorskiej broni.. W drugiej połowie lat 1930.. gwałtownie zaczęło rosnąć nasycenie bronią pancerną wielu armii świata.. Spowodowało to intensyfikację prac nad lekką bronią przeciwpancerną.. W ZSRR rozpoczęto wtedy prace nad nowym nabojem przeznaczonym specjalnie dla broni tej klasy.. Efektem prac prowadzonych w latach 1936-1938 był nabój.. , którego produkcję rozpoczęto w 1940 roku.. 13 marca 1936 roku zlecono biurom konstrukcyjnym S.. Władimirowa, M.. N.. Bluma i.. Korowina.. prace nad karabinem przeciwpancernym kalibru 20-25 mm o masie nie większej niż 35 kg.. Broń ta miała stanowić podstawowe uzbrojenie przeciwpancerne na poziomie kompanii.. Do 1938 roku przetestowano w ramach tego programu 15 prototypów, ale żaden nie spełnił wymagań.. Po 1938 roku do konkursu dopuszczono inne zespoły konstrukcyjne.. W sierpniu 1938 roku prototypy o kalibrze 12,7 mm (3), 14,5 mm (2), 20, 25 i 37 mm (1) skierowano do prób, ale znowu żaden nie spełnił wymagań.. Za najbardziej perspektywiczną uznano jednak konstrukcję kalibru 14,5 mm.. 9 listopada 1938 roku GAU (.. Gławnoje Artilierskoje Uprawlienije.. - Główny Zarząd Artylerii) wydał nowe wymagania dla lekkiej broni przeciwpancernej.. Prace nad karabinami przeciwpancernymi spełniającymi te wymagania rozpoczęto w biurach konstrukcyjnych N.. Rukawisznikowa i B.. G.. Szpitalnego.. Po przeprowadzonych latem 1939 badaniach do uzbrojenia wprowadzono w październiku tego roku samopowtarzalny karabin przeciwpancerny Rukawisznikowa (PTR-39).. Jednak pomimo decyzji o przyjęciu do uzbrojenia produkcji tej broni ostatecznie nie rozpoczęto.. Początkowo problemem była niska niezawodność PTR-39, później pod wpływem szefa GAU marszałka.. Grigorija I.. Kulika.. karabiny przeciwpancerne uznano za broń nieefektywną i w sierpniu 1940 roku skreślono z systemu uzbrojenia RKKA.. W momencie niemieckiego ataku 22 czerwca 1941 roku sowiecka piechota nie dysponowała żadnym lekkim uzbrojeniem przeciwpancernym.. Okazało się przy tym, że karabiny przeciwpancerne nadal mogą być skuteczną bronią przeciwpancerną.. Uruchomienie produkcji PTR-39 uznano za niemożliwe z powodu ciągle trapiących tą broń usterek, dlatego zlecono W.. Szołochowowi skonstruowanie nowej broni tej kategorii.. Szołochow skopiował karabin przeciwpancerny.. Mauser Tank Gewehr.. z 1918 roku, ograniczając się do wyposażenia tej przestarzałej konstrukcji w.. hamulec wylotowy.. , amortyzator na kolbie, składany dwójnóg i przystosowania do radzieckiego naboju.. 12,7 x 108 mm.. Produkcję karabinu przeciwpancernego Szołochowa uruchomiono w lipcu 1941 roku, ale niska skuteczność naboju 12,7 mm na odległościach większych od 100 m sprawiła, że szybko ją zakończono, a samej broni nigdy oficjalnie nie przyjęto do uzbrojenia.. W lipcu 1941 roku biurom konstrukcyjnym.. Wasilija A.. Diegtariowa.. Siergieja G.. Simonowa.. powierzono zadanie skonstruowania karabinów przeciwpancernych kalibru 14,5 mm.. W tym samym miesiącu nabój ten, produkowany od 1940 roku, oficjalnie przyjęto do uzbrojenia.. Ponieważ pracom nadano najwyższy priorytet, prototypy nowych karabinów były gotowe już pod koniec lipca po 22 dniach od rozpoczęcia prac projektowych.. Diegtariow przedstawił dwa prototypy (biura konstrukcyjnego którego był szefem i własny), a Simonow jeden.. Karabiny przeciwpancerne opracowane w biurze konstrukcyjnym Diegtariowa były broniami.. półautomatycznymi.. Ostatecznie do dalszych prac skierowano konstrukcję własną Diegtariowa, technologicznie prostszą od skonstruowanej przez resztę jego zespołu.. Konieczność błyskawicznego przedstawienia prototypów (od rozpoczęcia prac projektowych do powstania prototypu minęły zaledwie 22 dni) sprawiła, że Diegtariow swoją broń w dużej  ...   się w.. brygadach.. strzelców (początkowo 12, później 8 karabinów w każdym batalionie) i brygadach narciarzy (9 w każdym batalionie + 9 w brygadowym batalionie przeciwpancernym).. Karabiny przeciwpancerne znajdowały się także na uzbrojeniu kompanii i batalionów fortecznych (7 karabinowy pluton w batalionie).. kawalerii.. pluton karabinów przeciwpancernych (6 karabinów) znajdował się na poziomie.. szwadronu.. wojskach pancernych.. kompania karabinów przeciwpancernych (18 karabinów) znajdowała się na poziomie batalionu zmotoryzowanego brygady czołgów.. W latach 1941-42 z powodu braku armat przeciwpancernych karabiny przeciwpancerne znalazły się także na uzbrojeniu wielu batalionów artylerii przeciwpancernej.. Z uzbrojenia tych jednostek były wycofywane w 1943 roku w miarę zwiększania się dostaw dział przeciwpancernych.. Karabiny przeciwpancerne były powoli wycofywane z uzbrojenia.. Najszybciej zniknęły z uzbrojenia jednostek artylerii przeciwpancernej, później działa zaczęły zastępować karabiny przeciwpancerne także w innych pododdziałach przeciwpancernych.. Pojawienie się karabinów przeciwpancernych stanowiło duże zaskoczenie dla wojsk niemieckich.. Ich masowe użycie gwałtownie zwiększyło odporność jednostek Armii Czerwonej na ataki jednostek pancernych.. Strzelania były prowadzone najczęściej z odległości 100-200 metrów (regulamin przewidywał 300-500 m) dzięki czemu udawało się przebijać czołowe pancerze czołgów.. Wadą PTRD wynikającą ze zbyt pośpiesznej produkcji i niskiej jakości zastosowanych materiałów była niska niezawodność.. Po 1944 roku w związku z wprowadzeniem przez.. Wehrmacht.. nowych typów czołgów o grubszym opancerzeniu, wartość karabinów przeciwpancernych jako broni przeciwpancernej spadła.. W związku z tym rozwiązano kompanie karabinów przeciwpancernych wchodzące w skład batalionów zmechanizowanych.. Przejście Armii Czerwonej do działań ofensywnych także zmniejszyło przydatność typowo defensywnej broni, jaką jest karabin przeciwpancerny.. Z czasem głównym celem karabinów przeciwpancernych stały się nie czołgi, ale lekkie pojazdy opancerzone, samochody i umocnione stanowiska ogniowe.. Po 1945 karabiny przeciwpancerne były wycofywane z uzbrojenia jednostek liniowych.. Duża ilość zmagazynowanych PTRD została przekazana armiom.. Trzeciego Świata.. Przekazane karabiny przeciwpancerne były używane między innymi podczas.. wojny koreańskiej.. Pewną ilość PTRD zdobytych przez.. Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych.. przebudowano przystosowując do strzelania nabojem.. 50 BMG (12,7 x 99 mm NATO) i wyposażając w celowniki optyczne.. Tak przebudowane PTRD były używane jako improwizowane.. karabiny wyborowe.. dalekiego zasięgu, pierwowzór współczesnych.. wielkokalibrowych karabinów wyborowych.. Pozostałe, zmagazynowane jako zapas mobilizacyjny armii Państw.. Układu Warszawskiego.. karabiny przeciwpancerne zostały ostatecznie wycofane z uzbrojenia w latach 80.. PTRD był bronią półautomatyczną, jednostrzałową, wyposażoną w.. zamek czterotaktowy.. Rurowa komora zamkowa posiadała u góry okno ładowania, u dołu okno wyrzutowe.. Od spodu do tylnej części komory zamkowej przymocowana do niej była rurowa kolba i chwyt pistoletowy z mechanizmem spustowym.. Wewnątrz kolby znajdowała się sprężyna amortyzująca odrzut broni (połączenie kolby i komory zamkowej umożliwiało ruch tej ostatniej do tyłu).. Do komory zamkowej wkręcona była lufa zakończona.. hamulcem wylotowym.. Na lufie znajdował się dwa zaczepy umożliwiające zamocowanie rączki transportowej.. PTRD standardowo wyposażony był w dwójnóg.. W momencie naciśnięcia spustu następowało zwolnienie iglicy i strzał.. Następnie zespół lufa-komora zamkowa-zamek cofał się o ok.. 65 mm po czym rączka zamkowa napotykała na ześlizg otwierający zamek i następowało odryglowanie i wyrzucenie łuski.. Następnie zespół ruchomy (z wyjątkiem zamka) wracał w przednie położenie.. Po ręcznym załadowaniu następnego naboju i zaryglowaniu zamka broń była znowu gotowa do strzału.. karabin przeciwpancerny PTRS.. Wiele zdjęć karabinu.. Russian ATR aces.. Stanisław Torecki,.. Broń i amunicja strzelecka LWP.. , Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1985.. ISBN 83-11-07146-2.. Marcin H.. Ochman,.. Karabiny przeciwpancerne PTRD i PTRS.. Nowa Technika Wojskowa.. 4/2003.. ISSN.. 1230-1655.. Chuck Madurski,.. The PTRD PTRS anti-tank rifles.. Small Arms Review Vol.. 5 No.. 12, September 2002.. Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak:.. Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku).. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994.. ISBN 83-86028-01-7.. Broń strzelecka i miotacze ognia.. Pistolety.. rewolwery.. TT.. Nagant.. Pistolety maszynowe.. PPD.. PPSz.. PPS.. Karabiny.. karabinki.. Fiodorow.. Mosin wz.. 1891/30, wz.. 38, wz.. SWT.. AWS.. Karabiny maszynowe.. i inna.. broń zespołowa.. rkm DP i DPM.. ckm Maxim wz.. 1910.. ckm DS-39.. ckm SG-43.. wkm DSzK.. kbppanc PTRD.. kbppanc PTRS.. Granaty ręczne.. F-1.. RDG.. RGD-33.. RG-41.. RG-42.. RPG-40.. RPG-41.. RPG-43.. RPG-6.. UG-41.. WPGS-41.. Miotacze ognia.. ROKS-3.. php?title=Karabin_przeciwpancerny_PTRD oldid=39347579.. Karabiny przeciwpancerne.. Radziecka broń strzelecka II wojny światowej.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 17:55, 28 kwi 2014..

    Original link path: /wiki/Karabin_przeciwpancerny_PTRD
    Open archive



  •  


    Archived pages: 2198