www.archive-org-2014.com » ORG » W » WIKIPEDIA

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 2198 . Archive date: 2014-09.

  • Title: Casspir – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Casspir.. Casspir Mk3.. Dane podstawowe.. Państwo.. Republika Południowej Afryki.. Producent.. Reumech OMC.. Typ pojazdu.. transporter opancerzony.. Trakcja.. kołowa.. Załoga.. 2 członków załogi i 12 desantu.. Prototypy.. późne lata 70.. Egzemplarze.. około 2500 sztuk.. Dane techniczne.. Silnik.. wysokoprężny.. z turbodoładowaniem typu OM352A; 124 kW (166 KM).. Transmisja.. mechaniczna.. Poj.. zb.. paliwa.. 220 l.. zużycie 25 l/h.. Pancerz.. WB35; HF3 HS2 HR2; ochrona przed pociskami kalibru.. 7,62 × 51 mm NATO.. 7,62 × 39 mm.. ; ochrona przed minami zawierającymi do 21 kg.. TNT.. (wybuch pod kołem) i 14 kg TNT (wybuch pod kadłubem).. Długość.. 6,95 m.. Szerokość.. 2,6 m.. Wysokość.. 2,88 m.. Prześwit.. 0,34 m.. Masa.. 9,48 t (własna).. 1,4 t (ładowność).. Osiągi.. Prędkość.. 0-80 km/h w 60 sekund.. 98 km/h (droga).. 70 km/h (teren).. Zasięg.. 770 km.. Pokonywanie przeszkód.. Kąt podjazdu.. 60%.. Dane operacyjne.. Uzbrojenie.. 3 karabiny maszynowe 7,62 mm.. (2 na dachu, jeden w jarzmie w kabinie) lub armata automatyczna 20 mm; 12 otworów strzeleckich.. Użytkownicy.. Wyszczególnienie posiadaczy wraz z liczbą posiadanych egzemplarzy poniżej.. Rzuty.. Multimedia w Wikimedia Commons.. produkowany w.. Południowej Afryce.. Używany w wielu.. działaniach wojennych.. misjach pokojowych.. oraz przy tłumieniu.. zamieszek.. [1].. Służył do ochrony załogi i pasażerów na terenach objętych działaniem wrogiej.. partyzantki.. i zagrożonych aktami.. terroru.. [2].. Podczas całej historii jego użytkowania żaden pasażer nie zginął w nim w następstwie wybuchu.. min przeciwpancernych.. i pułapek typu.. fugas.. [3].. Dopiero pojazdy zbudowane w latach 90.. z wykorzystaniem rozwiązań zastosowanych w Casspirze –.. Gila.. Sable.. – przewyższyły go pod względem osiągów technicznych przy równoczesnym zachowaniu wysokiego standardu ochrony.. balistycznej.. [4].. Na bazie Casspira zbudowane są również.. amerykańskie.. MRAP.. Buffalo.. oraz indyjski.. Medak Stallion.. Spis treści.. 1.. Historia rozwoju.. 1.. 2.. Opis konstrukcji.. 3.. 4.. Modele i warianty.. 2.. Inne pojazdy wzorowane na Casspirach.. 5.. Wykorzystanie.. Wojna w Angoli i misja NPA.. MONUC.. 3.. Rozminowywanie Mozambiku.. 4.. Rozminowywanie bazy lotniczej w Bagram.. 5.. CROMAC.. 6.. Irak.. 6.. Casspir w kulturze masowej.. 7.. Przypisy.. 8.. Bibliografia.. Linki zewnętrzne.. [.. edytuj.. |.. edytuj kod.. ].. Casspir powstawał w latach 60.. i 70.. XX wieku we współpracy.. SAP.. ang.. South African Police.. – Policja Południowoafrykańska) i.. CSIR.. Council for Scientific and Industrial Research.. – Rada ds.. Badań Naukowych i Przemysłowych).. [5].. Casspir jest.. akronimem.. nazw tych organizacji.. Konieczność jego budowy spowodowana była działaniami partyzantki, przenikającej do Południowej Afryki z obozów szkoleniowych w państwach ościennych.. Stosowali oni taktykę walki za pomocą pułapek i zasadzek na patrole.. Władze Południowej Afryki postanowiły wtedy zbudować duży i wytrzymały transporter opancerzony, zdolny do przerzucania.. pododdziału piechoty.. wraz z ekwipunkiem w trudnym terenie, cechujący się przy tym dużą odpornością na ostrzał i wybuchy.. min.. i fugasów.. Początkowo pojazd używany był tylko przez południowoafrykańską policję w czasie demonstracji i do tłumienia zamieszek, między innymi w.. Soweto.. Dla czarnej ludności stał się symbolem.. apartheidu.. William Kentridge.. stworzył w roku 1989 plakat zatytułowany.. Casspirs Full of Love.. [6].. Na filmach z tego okresu z Południowej Afryki widać go z reguły w tle demonstracji.. Następnie Casspiry zaczęły być wykorzystywane przez oddziały.. Koevoet.. af.. łom.. ) na terenie.. Afryki Południowo-Zachodniej.. (obecna.. Namibia.. ), podczas trwania.. konfliktu.. ze.. SWAPO.. i jego sojusznikami.. W latach 80.. XX w.. pojazd trafił do wojska, do.. 101 Batalionu.. 5 pułku zwiadowczego.. [7].. Cieszył się dobrą opinią wśród żołnierzy.. potrzebne źródło.. Wiele krajów używało ten pojazd w działaniach wojennych oraz misjach stabilizacyjnych.. W oparciu o konstrukcję Casspira Amerykanie zbudowali 6-kołowy transporter Buffalo oraz na potrzeby.. US Marines.. transporter opancerzony MRAP.. Wojsko południowoafrykańskie.. chciało w dalszym ciągu korzystać z Casspira, jednak fakt, że jest to konstrukcja z lat 60.. i skojarzenia z czasami.. Apartheidu.. , zdecydowało o jego stopniowym wycofywaniu z uzbrojenia armii południowoafrykańskiej.. [8].. W oparciu o Casspira zbudowano pojazdy tej samej klasy, mające go zastąpić czyli.. oraz.. [9].. , którego.. prototyp.. zbudowano w roku 2006.. Zaprojektowany przez.. Casspir, był przez nią początkowo produkowany do roku 1980.. [10].. Od wersji II produkcją zajmowała się firma.. TFM.. , ale szybko została wchłonięta przez.. Reumech po pewnym czasie został przejęty przez.. Vickers Defence Systems.. Wielkiej Brytanii.. i przemianowany na.. Vickers OMC.. Kiedy.. Alvis.. wykupił Vickers Defence Systems i zmienił nazwę na.. Alvis Vickers.. , Vickers OMC zmieniło nazwę na.. Alvis OMC.. W 2004 roku.. BAE Systems.. wykupiło Alvis Vickers i Alvis OMC po czym zmieniło nazwę na.. Land Systems OMC.. Wszystkie wersje Casspira były produkowane a później modernizowane w zakładach znajdujących się na terytorium RPA.. Dno kadłuba Casspira ma kształt litery V o nachyleniu 43°, aby kierować siłę wybuchu na zewnątrz.. Koła i.. mosty.. są tak skonstruowane, że siła wybuchu odrywa je od pojazdu dzięki czemu zminimalizowano wpływ wybuchów na kadłub pojazdu.. Naprawa uszkodzeń w terenie, nie trwa z reguły dłużej niż 2 godziny.. [11].. Dobrą widoczność w pojeździe bez pogorszenia odporności zapewniono oknami z grubych płyt.. szkła pancernego.. Na wyposażeniu pojazdu znajduje się też 200 litrowy zbiornik na wodę.. Dzięki dobremu wyważeniu pojazdu, pomimo jego rozmiarów, jest bardzo stabilny.. Możliwy jest demontaż dachu.. [12].. W celu zwiększenia odporności konstrukcji i sztywności kadłuba zrezygnowano w nim z włazów bocznych, zamiast których zamontowane są dwa dachowe nad kabiną kierowcy oraz duże tylne drzwi otwierane hydraulicznie.. Pojazd jest przy tym wygodny dla załogi.. Tabela przedstawia państwa, które używają.. Casspira.. z podaniem roku i liczbą sztuk zakupionych od rządu.. Republiki Południowej Afryki.. [13].. [14].. użytkownicy.. rok nabycia.. 1995.. 1998.. 1999.. 2000.. 2001.. 2002.. 2003.. 2004.. 2005.. 2006.. łącznie.. [15].. Angola.. -1.. [16].. 13.. 22.. Dżibuti.. 9.. 10.. Demokratyczna Republika Konga.. Indie.. 90.. 75.. 165.. Indonezja.. Mozambik.. 16.. 29.. 18.. Nepal.. 24.. 37.. Norwegia.. Peru.. 20.. 390.. Senegal.. Stany Zjednoczone.. 15.. 27.. Uganda.. 70.. Włochy.. RAZEM.. 810.. Wszystkie Casspiry posiadane przez to państwo znajdują się w specjalnej jednostce policji –.. DINOES.. , zwalczającej infrastrukturę.. narkotykową.. W 1998, w.. Indiach.. [17].. , dwa pojazdy Casspir przez dwa miesiące przechodziły testy terenowe i.. balistyczne.. przejeżdżając ponad 9000 km.. Między innymi, jeden z pojazdów przeszedł cztery testy badające odporność wozu na zagrożenia spotykane podczas patroli w.. Kaszmirze.. , w tym wybuchy.. W sierpniu 1998 roku, Indie zadowolone z wyników zamówiły 90 wyremontowanych przez.. Armscor.. Casspirów na potrzeby działań przeciwpartyzanckich w Kaszmirze, gdzie.. islamska.. partyzantka prowadziła intensywne  ...   helikopterów.. SAAF.. , Koevoet odnosił duże sukcesy w walkach.. partyzanckich.. [32].. ONZ.. po podpisaniu pierwszego rozejmu zaproponował utworzenie.. Norwegian People’s Aid.. (NPA), której uczestniczy od roku 1994 mieli rozminować Angolę i pomagać ofiarom wybuchów min w powrocie do społeczeństwa.. Pierwszym zadaniem był wybór miejsca na obóz w nadmorskich prowincjach Angoli i oczyszczenie z min głównej drogi kraju pomiędzy.. Luandą.. a.. Malanje.. NPA założyła 3 bazy w.. Luena.. , i.. Lubango.. Operacja przebiegała sprawnie.. [33].. Cztery lata później w roku 1998 walki wybuchły z nową siłą i trwały do.. 22 lutego.. roku, kiedy to śmierć.. Jonasa Savimbi.. – przywódcy.. , doprowadziła do kolejnego zawieszenia broni.. Sytuacja w kraju zaczęła ulegać poprawie, jednakże prezydent.. José Eduardo dos Santos.. nie zdecydował się na przywrócenie demokratycznego sposobu sprawowania władzy, zawieszonego w.. r.. 2007.. prezydent José Eduardo dos Santos zobowiązał się do rozpisania nowych wyborów.. Miny były używane przez wszystkie strony tego konfliktu – łącznie 2232 pól minowanych zostało zarejestrowanych w narodowej bazie danych.. W roku 2001 w Angoli odnotowano 673 wypadków spowodowanych wybuchem min.. , czyli.. Misja Organizacji Narodów Zjednoczonych w.. Demokratycznej Republice Konga.. fr.. M.. ission de l’.. O.. rganisation des.. N.. ations.. U.. nies en République Démocratique du.. C.. ongo.. ) – została ustanowiona przez.. Radę Bezpieczeństwa ONZ.. rezolucją.. S/RES/1279.. z dnia.. 30 listopada.. Utworzona została w celu utrzymania łączności ze wszystkimi stronami porozumienia, do którego doszło w lipcu 1999 r.. w Lusace.. Wtedy to.. i 5 państw regionu po latach walk podpisały porozumienie o.. zawieszeniu broni.. 24 lutego.. Rada rozszerzyła mandat i rozmiar misji.. [34].. – rozminowywanie południa kraju, trwające od zakończenia działań wojennych.. Początkowo tylko na zlecenie rządu, który sprowadził Casspiry należące do.. armii południowoafrykańskiej.. w celu unieszkodliwienia ogromnych pól minowych – pamiątki po niedawno zakończonej.. wojnie domowej.. [35].. W roku 1997 wiele państw podpisało.. Traktat ottawski.. Konwencje o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu.. [36].. , który zobowiązywał takie kraje jak.. [37].. , do dalszego wkładu wysiłku w to, aby zamierzenie traktatu – rozminowane takich krajów jak.. do roku 2009 – zostało osiągnięte.. Norwegowie z NPA używają Casspirów zmodyfikowanych przez firmę.. W kraju działa też prywatna firma.. CGTVA.. , specjalizującą się w rozminowywaniu dużych obszarów przy pomocy zmodyfikowanych Casspirów.. [38].. Afganistan.. – rozminowanie przy użyciu Casspirów.. bazy lotniczej w Bagram.. od lutego 2002 do wygaśnięcia kontraktu w sierpniu 2007 roku, przez amerykańską firmę.. RONCO.. , na zlecenie.. Departamentu Stanu USA.. W czerwcu 2006,.. zatrudniło 174 obcokrajowców z krajów trzeciego świata.. [39].. przy rozminowywaniu.. lotniska w Bagram.. Zatrudnionych podzielono na następujące zespoły: 100 indywidualnych.. saperów.. , 22 oddziały z psami specjalizującymi się w wykrywaniu materiałów wybuchowych i 4 zmechanizowane oddziały używające Casspirów.. [40].. [41].. Chorwacja.. – od początku rozminowywaniem w większości zajmowały się duże firmy rozminowujące takie jak:.. [42].. [43].. które używały do tego Casspirów.. Dodatkowo firmy te zatrudniały zespoły indywidualnych.. i zespoły z psami.. [44].. – wojska USA i ich sojuszników odnalazły ponad 2500.. pól minowych.. , 2200.. niewypałów.. oraz tysiące porzuconych składów amunicji od początku trwania.. stabilizacja Iraku.. W tej chwili trwają prace nad ich unieszkodliwieniem.. W przedsięwzięciu tym biorą między innymi udział Casspiry będące na wyposażeniu.. Amerykanów.. [45].. Występował na kilku emblematach oddziałów należących do formacji.. W filmie.. Krwawy diament.. widać go za plecami wojsk rządowych, podczas walk w mieście.. [46].. Użyto go w.. teledysku.. do piosenki.. "Dirty Harry".. zespołu.. Gorillaz.. W jednym z odcinków.. serialu.. Agent przyszłości.. (Jake 2.. 0: The Tech), widać go podczas pościgu na autostradzie.. [47].. Jest używany przez fikcyjną formację MNU przeciwko obcym w filmie.. Dystrykt 9.. [48].. ↑.. wyszczególnienie poszczególnych działań.. Army Guide:.. [dostęp 26 kwietnia 2008].. Africancrisis.. org:.. Landmines!.. Army-technology.. [dostęp 21 czerwca 2008].. Military Technology Issue (Dec �06).. GlobalSecurity.. New York Times:.. ART REVIEW:Apartheid and Its Bitter Aftertaste.. sfu.. ca:.. Background—Armoured Patrol Vehicle Antecendent—Casspir.. Army-Technology.. com:.. IVEMA – GILA Armoured Vehicles.. Mk I.. DefendAmerica.. News: #32.. ;.. Casspir Discovers, Destroys Mines.. Urban Dictionary:.. Deagel.. ARMS TRADE IN PRACTICE.. hrw.. VII.. Stan na 26 kwietnia 2008.. sprzedany Dżibuti.. bharat-rakshak:.. CASSPIR MINE PROTECTED VEHICLE.. warwheels.. net:.. South African equipment.. zostało przez niego wykupione.. po wygraniu przez nią wcześniej ogłoszonego przetargu.. deagel.. Tactical-Vehicles:Casspir.. BAE OMC:.. Vehicles.. Jedside:.. Journal of Mine Action:.. Steel Wheels in Mozambique.. Mechem:.. ↑.. 26,0.. 26,1.. Department of Defense:.. Buffalo helps protect from bullets, blasts.. Defense Industru Daily:.. MRAP Vehicle Order.. usatoday.. Force protections Mraps.. strategypage.. Buddy, Can You Spare An MRAP?.. Bharat-Rakshak:.. występował nawet na odznakach niektórych oddziałów.. Galago:.. The Covert War.. clearing landmines.. ONZ:.. 35,0.. 35,1.. Time:.. Africa Rising.. m.. NPA stanowi teraz główną siłę rozminowującą ten kraj.. Bośniaków, obywateli Mozambiku i Południowej Afryki.. Mine Monitor:.. demining Afghanistan.. Emaile od Stacy Smith, z firmy RONCO, 28 czerwca i 6 lipca 2006.. MECHEM:.. Track Record.. CGTVA:.. Demining actions.. CROMAC:.. Croatian Mine Action.. S Department of State:.. The U.. S.. Humanitarian Demining Program in Iraq.. IMCDb.. Blood Diamond.. Jake 2.. 0: The Tech.. Reumech OMC Casspir.. [dostęp 29 października 2009].. Begier, T.. , Użycki, D.. Niektóre kołowe środki transportu armii RPA.. Nowa Technika Wojskowa.. ”.. 1992.. nr 6 (12).. s.. 3-5.. ISSN.. 1230-1655.. Denel Mechem.. [dostęp 19 sierpnia 2007].. – dane techniczne.. net.. – pojazdy wojskowe Armii Południowoafrykaskiej.. Armour.. Zdjęcia zrobione przez żołnierzy SADF.. [dostęp 2 lipca 2008].. Film.. o Koevoet.. na którym ukazane są Casspiry podczas działań wojennych.. United States Interagency Team Visits South Africa.. [dostęp 10 listopada 2007].. – artykuł z wiosny 1999 r.. (Vol.. 3, No.. 1) w.. Mine Action Information Center Journal.. Hammer:.. Casspir Armoured Personnel Carrier.. [dostęp 27 kwietnia 2008].. – zdjęcia modelu 3D.. p.. •.. d.. e.. Południowoafrykańskie pojazdy wojskowe.. Czołgi.. Olifant.. Pojazdy rozpoznawcze.. South African Reconnaissance Vehicle.. Jakkal.. CSIR G-Bat.. Transportery opancerzone.. Buffel.. Bulldog.. Mamba.. Okapi.. Oryx.. RG-31 Nyala.. RG-32 Scout.. Springbuck.. Bojowe wozy piechoty.. Ratel.. Samochody pancerne.. Eland.. Rooikat.. Samochody ciężarowe.. SAMIL 20.. SAMIL 50.. SAMIL 100.. Kwêvoël.. Artyleria samobieżna.. Denel G6.. Valkiri.. Pojazdy.. prototypowe.. ICVTD.. Mechem MC-90.. php?title=Casspir oldid=35344928.. Kategorie.. Dobre artykuły.. Południowoafrykańskie transportery opancerzone.. Ukryte kategorie:.. Wyróżnione artykuły.. Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł od 2010-03.. Artykuł.. Edytuj.. Edytuj kod źródłowy.. Cytowanie tego artykułu.. Edytuj linki.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 21:43, 14 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Casspir
    Open archive

  • Title: Nabój Raufoss NM140 MP – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Nabój Raufoss NM140 MP.. Raufoss NM140 MP.. Nabój NM140 MP na tle skrzynki amunicyjnej z amerykańskim oznaczeniem.. Raufoss Mk 211 Mod 0.. Rodzaj.. nabój wielkokalibrowy.. Kaliber.. 12,7 mm.. Średnica.. pocisku.. 12,98 mm.. szyjki.. 13,58 mm.. max.. 13,58.. stożka.. przejściowego.. 18,51 mm.. łuski.. 21,60 mm.. kryzy.. 99,1 mm.. naboju.. 138,43 mm.. 114 g.. 43,5 g.. materiału.. miotającego.. 15 g.. Inne.. początkowa.. ok.. 915 m/s (wystrzelony z wkm.. Browning M2.. przeciwpancerno.. -odłamkowo-.. zapalający.. nabój.. kalibru.. 12,7 × 99 mm NATO.. , opracowany przez.. norweską.. firmę Raufoss z grupy.. Nammo AS.. Opis.. Konstrukcja.. Oznaczenia.. Użycie.. Australia.. Kontrowersje.. Pocisk zawiera rdzeń przeciwpancerny wykonany z.. węglika wolframu.. mieszankę zapalającą.. materiał wybuchowy.. , co umożliwia rażenie za jego pomocą celów lekko opancerzonych oraz ranienie załóg pojazdów po przebiciu pancerza, wobec czego jest określany jako pocisk uniwersalny (wielozadaniowy).. Pocisk może być z powodzeniem stosowany przeciw.. śmigłowcom.. samolotom.. , nieopancerzonym oraz lekko opancerzonym pojazdom, posiada również zdolność zapalania paliwa lotniczego.. Przeciw tego rodzaju celom NM140 MP ma skuteczność porównywalną ze standardową amunicją kalibru 20 mm.. Czubek pocisku jest malowany na zielono.. Rzadsza odmiana.. smugowa.. tego pocisku,.. NM160 MP-T.. ze smugaczem dającym czerwone światło, spotykana zazwyczaj tylko w zasilanych taśmowo systemach uzbrojenia morskiego, posiada zielony czubek oraz szarosrebrzysty pas.. Dodatkowo na spodzie.. tłoczone są oznaczenia producenta danego naboju wraz z dwucyfrową datą produkcji, np.. HXP89, WCC94, lub FN91.. Produkowany na licencji m.. przez zakłady.. Winchester Repeating Arms Company.. pod oznaczeniem.. Amunicja ta jest wykorzystywana w.. armii.. marynarce.. w stosunku 4:1 z amunicją przeciwpancerno-odłamkowo-zapalająco-smugową M20 APIT (przeciwpancerno-zapalająco-smugową) w taśmach amunicyjnych do zasilania.. wkm.. korpusie piechoty morskiej.. do zasilania.. wkw.. Barrett M82.. oraz wkm M2 Browning.. Australian Defence Force.. nabój ten jest używany do strzelania z wkw AW50F (odmiana karabinu.. Accuracy International Arctic Warfare.. brytyjskiej.. firmy.. Accuracy International.. Kontrowersyjną kwestią jest, czy legalnym jest używanie naboju z tym pociskiem przeciw sile żywej, czy jednak jest to wyłącznie nabój przeciwmateriałowy.. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża.. (MKCK) planował zakazać stosowania tego rodzaju amunicji, głównie w obawie o zawarty w pocisku materiał wybuchowy i jego wpływ na ludzi.. Na mocy.. deklaracji petersburskiej.. z 1868 roku, zabronione jest stosowanie pocisków o masie całkowitej poniżej 400 gramów zawierających materiał wybuchowy.. Testy przeprowadzone przez Norweską Instutycję Badań nad Obronnością (Forsvarets Forskningsinstitutt, FFI).. ustaliły, że amunicja ta najprawdopodobniej nie powoduje niezgodnych z prawem efektów  ...   głosi, iż amunicja uniwersalna kalibru 12,7 mm nie powinna być stosowana przeciw sile żywej.. Jest ona eksportowana wyłącznie jako amunicja przeciwmateriałowa.. Natomiast aktualna polityka Stanów Zjednoczonych, jako że kraj ten nie podpisał deklaracji petersburskiej.. określa tę amunicję jako nadającą się do stosowania przeciw celom każdego rodzaju.. Podobnie jest w przypadku rządu Australii.. Dla porównania z danymi amunicji smugowej.. oraz przeciwpancernej o wysokim stopniu penetracji.. NM173 AP-S.. NM140 MP.. Przebicie.. pancerza.. 11 mm pod kątem 45° z 1000 m.. 11 mm pod kątem 30° z 1500 m.. Fragmentacja.. 20 odłamków skutecznych.. przy uderzeniu w płytę.. duralową.. o grubości 2 mm.. brak.. Rozrzut.. (550 m).. 15 cm.. 25 cm.. Efekt.. zdolność do zapalenia.. JP-4.. JP-8.. Smugacz.. czerwony, pali się na dystansie.. 50 – 1500 m.. 1,0.. 1,1.. 1,2.. Caliber.. 50 cartridges.. W: Headquarters, Department of the Army:.. Army amunition data sheets, small caliber ammunition, FSC 1305.. kwiecień 1994, s.. 47.. Department of the Army Procurement Programs, Fiscal Year 2005 Budget Estimates.. luty 2004, s.. Cytat: This round is used in the M2 machine gun.. The Grade B MK211 will be linked in a 4:1 ratio with the caliber.. 50 M20 Armor Piercing Incendiary Tracer Cartridge.. Equipment Options.. Opposing Force Organization Guide.. maj 2007, s.. 4,0.. 4,1.. Cpl Jonathan Garland:.. Materiel in its sights.. [dostęp 24 grudnia 2007].. International Humanitarian Law – St Petersburg Declaration 1868.. [dostęp 12 grudnia 2007].. "The effect of 12.. 7 mm multi-purpose in human tissue", Forsvarets Forskningsinstitutt, 2003.. "Does the Swedish use of the 12.. 7 mm Multipurpose Projectile undermine the St.. Petersburg Declaration?", Louise Moosberg, 2003.. Lista sygnatariuszy.. na stronie Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża [dostęp 12 grudnia 2007].. W.. Hays Parks:.. International Efforts to Restrict or Prohibit Military Small Arms.. Cytat: U.. regards.. 50 cal.. Raufoss Multipurpose round as lawful for anti-personnel and anti-materiel targets.. Headquarters, Department of the Army:.. Army ammunition data sheets small caliber ammunition, FSC 1305.. Waszyngton: kwiecień 1994.. Mark 211.. 50-caliber Multipurpose Ammunition.. – opis pocisku w serwisie.. Global Security.. Nammo AS – 12,7mm (.. 50 Cal).. – opis na stronie producenta.. M82A1A SASR Terminal Ballistics Demonstration 50 BMG 50BMG Mk211 Raufoss.. Film pokazujący użycie amunicji przeciw różnym celom w serwisie.. Google Video.. php?title=Nabój_Raufoss_NM140_MP oldid=37044362.. Amunicja karabinowa.. Ukryta kategoria:.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:48, 12 lip 2013..

    Original link path: /wiki/Nab%C3%B3j_Raufoss_NM140_MP
    Open archive

  • Title: Panzerkampfwagen I – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Panzerkampfwagen I.. Ten artykuł dotyczy niemieckiego czołgu.. PzKpfw I.. w wersjach.. A.. B.. PzKpfw I Ausf.. C/D.. F.. Deutsches Panzermuseum.. Munster.. Dolna Saksonia.. ) –.. niemiecki.. czołg lekki.. używany w okresie.. II wojny światowej.. Podstawowymi wersjami (niem.. Ausführung.. ) były.. Był to pierwszy czołg seryjnie produkowany w III Rzeszy.. W latach.. –.. 1939.. zbudowano ogółem ok.. 2000 egzemplarzy.. Na bazie wielu z nich powstawały potem inne pojazdy wojskowe (m.. samobieżne działa przeciwpancerne.. Panzerjäger I.. Czołgi PzKpfw I zostały użyte między innymi w.. kampanii wrześniowej.. kampanii francuskiej.. Produkowano także w niewielkich ilościach odmienne wersje.. Ausf.. , natomiast.. wersja.. D.. została porzucona w fazie.. prototypu.. PzKpfw I (MG) Ausf.. Początki.. Podwozie.. Napęd.. Sterowanie.. Opancerzenie.. Hiszpania (1936 – 1938).. Austria i Czechosłowacja (1938).. Polska (1939).. Norwegia (1940).. Belgia, Holandia, Luksemburg i Francja (1940).. Afryka Północna (1941).. 7.. Jugosławia i Grecja (1941).. 8.. ZSRR (1941).. 9.. Eksport.. Małoseryjne wersje PzKpfw I.. Wersje rozwojowe.. Panzerkampfwagen I Ausf.. III Rzesza.. Henschel-Werke.. gąsienicowa.. 2 osoby.. 1933.. Produkcja.. 1934-1936.. Wycofanie.. 1942.. 1190.. Krupp.. M305, 57.. KM.. ZF Aphon FG 35, mechaniczna.. 144 l.. stalowy.. spawany.. , 6-13 mm.. 4,02 m.. 2,06 m.. 1,72 m.. 0,29 m.. 5400 kg.. Moc jedn.. 10,6 KM/t.. Nacisk jedn.. 0,39 kg/cm².. droga: 37 km/h, teren: 12 km/h.. droga: 140 km, teren: 93 km.. Brody (głęb.. ).. 0,60 m.. Rowy (szer.. 1,40 m.. Ściany (wys.. 0,37 m.. 57% (30°).. 2x.. karabin maszynowy MG 13.. Niemcy.. Hiszpania.. Chiny.. 1930.. roku niemieckie Biuro Uzbrojenia (.. Waffenamt.. ) zdecydowało podjąć prace nad konstrukcją lekkiego gąsienicowego pojazdu bojowego do zadań rozpoznawczych i transportu uzbrojenia, określonego kodowo, z uwagi na ograniczenia nałożone na armię niemiecką po I wojnie światowej przez.. traktat wersalski.. , jako.. Kleintraktor.. (mały traktor).. W 1933 roku nazwę kodową projektu zmieniono na.. Landwirtschaftlicher Schlepper (LaS).. (ciągnik rolniczy).. Specyfikację pojazdu opracował wydział Biura Uzbrojenia zajmujący się pojazdami Wa.. Prw.. Szczegóły specyfikacji zakładały skonstruowanie pojazdu o parametrach:.. masa: 4-7 ton.. trakcja gąsienicowa.. opancerzenie przeciwko broni małokalibrowej (ręcznej).. uzbrojenie w 2.. karabiny maszynowe.. wieża z 360° kątem ostrzału (w poziomie).. Już w 1930 roku jako wykonawcę podwozia.. wybrano zakłady.. Krupp AG.. Essen.. Według wskazówek Biura Uzbrojenia, przy konstruowaniu podwozia wzorowano się na brytyjskich pojazdach gąsienicowych Carden-Loyd (konstrukcji inż.. Cardena.. Loyda.. z zakładów.. Vickers.. ), aczkolwiek projekt powstał bez bezpośredniego dostępu do brytyjskich konstrukcji, w 1931 roku.. W dalszym rozwoju pomogło badanie brytyjskiego ciągnika Carden-Loyd Light Tractor (nr VAE 393), zakupionego za pośrednictwem niemieckiej firmy i dostarczonego w styczniu 1932 roku.. Prototyp podwozia został wykonany 29 lipca 1932.. Od brytyjskiego pierwowzoru podwozie różniło się między innymi dodaniem jednego koła jezdnego po każdej stronie (po 5 zamiast 4) i dodaniem zewnętrznej ramy wzmacniającej.. Kolejnych pięć podwozi.. dla testów wykonano latem 1933 roku.. Osobno przebiegał rozwój nadwozia.. Do konstrukcji nadbudówki i wieży zdecydowano się wykorzystać projekt firmy Daimler-Benz AG z.. Berlina.. – Marienfelde.. W 1933 roku zawarto kontrakt na produkcję pierwszych 150 podwozi bez nadbudówki (tzw.. ohne Aufbau.. ), oznaczonych jako 1.. seria LaS (niem.. Serie/LaS) i znanych pod nazwą kodową.. Krupp-Traktor.. Z tego, 135 pojazdów zbudował Krupp w Essen, a pozostałe 15 rozdzielono po 3 między 5 innych producentów, jako produkcję próbną.. Pierwsze podwozia dostarczono w styczniu 1934.. Planowano wyposażenie ich w nadwozia pancerne, lecz ostatecznie ich nie otrzymały i przekształcono je w pojazdy do szkolenia kierowców.. roku, po wypowiedzeniu przez Niemcy.. traktatu wersalskiego.. ), rozpoczęto produkcję seryjną czołgu pod oficjalną już nazwą.. Panzerkampfwagen I (MG) Ausführung A.. (pol.. dosłownie:.. pancerny wóz bojowy I, uzbrojony w karabiny maszynowe, wersja A.. W tym samym roku przekazano pierwsze egzemplarze Oddziałom Szkolenia Motorowego (.. Kraftfahrlehrkommando.. ) w.. Zossen.. Ohrdruf.. Ostatecznie w latach.. 1936.. wyprodukowano 1190 czołgów PzKpfw I Ausf.. A, w trzech seriach (2.. Serie/LaS - 863 czołgi, 3.. Serie/LaS - 152 i 4.. Serie/LaS - 175 czołgów), przez 5 producentów: Grusonwerk (Krupp),.. MAN.. Rheinmetall.. Henschel.. Daimler-Benz.. Płyty pancerne dostarczały zakłady Deutsche Edelstahlwerke.. Na 1 października 1936 w armii niemieckiej było 1160 czołgów Ausf.. Czołg PzKpfw I A miał długość 4,20 m, szerokość 2,06 m i wysokość (ze złożoną anteną) 1,72 m.. Masa bojowa czołgu wynosiła 5400 kg.. Załogę stanowiło 2 żołnierzy: dowódca/strzelec i kierowca.. W pojeździe zamontowano także.. radiostację.. krótkiego zasięgu FuG2.. - w pojazdach liniowych znajdowały się jednakże tylko odbiorniki.. W pojeździe zastosowano trakcję gąsienicową.. Gąsienice o rozstawie 1,67 m (w osiach) i szerokości 0,28 m stykały się z nawierzchnią na długości 2,47 m, co dawało nacisk jednostkowy 0,39 kg/cm².. Pojazd miał z każdej strony po jednym kole napędowym, pięć kół jezdnych, z tego ostatnie pełniące także funkcję koła napinającego, i trzy koła podtrzymujące.. Koło napędowe o 20 zębach umieszczone było z przodu, a umieszczone za nim pierwsze z kół jezdnych posiadało.. zawieszenie.. sprężynowe.. Pozostałe cztery zblokowane były parami w dwóch zespołach, z których każdy był zawieszony centralnie na osi i resorowany dwoma.. resorami piórowymi.. PzKpfw I A został wyposażony w silnik M 305 firmy Krupp AG.. Była to 4-cylindrowa, benzynowa jednostka typu.. bokser.. o pojemności 3,46 l, z.. gaźnikiem.. Solex (choć kilka egzemplarzy wyposażono eksperymentalnie w.. silniki wysokoprężne.. Krupp M 601, które uzyskując moc zaledwie 45.. przy 2200 obr.. /min nie spełniły wymagań).. Chłodzona była powietrzem (za pomocą małego.. wentylatora.. ) i uzyskiwała moc 57 KM przy 2500 obr.. /min.. Do przeniesienia napędu wykorzystano.. suche sprzęgło.. tarczowe i.. skrzynię biegów.. typu ZF Aphon FG 35.. Miała ona 5 biegów do przodu i jeden wsteczny.. Maksymalne prędkości zalecane dla poszczególnych biegów wynosiły: dla 1.. : 5 km/h, 2.. : 11 km/h, 3.. : 20 km/h, 4.. : 32 km/h i 5.. : 42 km/h.. Dwa zbiorniki paliwa o łącznej pojemności 144 l były umieszczone w narożnikach przedziału kierowcy.. Podwójny wydech został wyprowadzony przez boki kadłuba do dwóch.. tłumików.. znajdujących się na tylnej części osłon gąsienic po obu stronach kadłuba.. Napęd pozwalał na uzyskanie prędkości 37 km/h.. Sterowanie czołgiem odbywało się za pomocą.. hamulca.. i sprzęgła.. Kierowca używał w tym celu dwóch dźwigni, po jednej dla każdej gąsienicy.. Pojazd nie był wyposażony w hamulec postojowy, jego funkcję pełniły specjalne blokady przy dźwigniach sterowych.. Kierowca miał także do dyspozycji.. obrotomierz.. prędkościomierz.. i wskaźnik temperatury oleju.. Opancerzenie PzKpfw I A składało się w większości ze spawanych walcowanych homogenicznych płyt.. stalowych.. o grubości do 13 mm.. Cieńsze płyty zastosowano na górnych powierzchniach, a spód kadłuba miał grubość 6 mm.. Pancerz miał twardość 530 w.. skali Brinella.. W założeniu miało to chronić (i chroniło) przed ogniem z małokalibrowej broni ręcznej, jednak testy przeprowadzone przez aliantów na zdobytym egzemplarzu pokazały, że intensywny ogień ciągły mógł zablokować wieżę i jarzmo, a wlot powietrza był wrażliwy na atak.. granatami.. Także doświadczenia bojowe z Hiszpanii wykazały, że otwory obserwacyjne wczesnych serii są wrażliwe na intensywny ostrzał.. Opancerzenie PzKpfw I A.. grubość [mm] / nachylenie.. przód.. bok.. tył.. góra.. wieża.. 13 / 10°.. 13 / 22°.. 8 / 82°.. nadbud.. 13 / 17°.. 6 / 82°.. kadłub.. 13 / 27°.. 13 / 0°.. 13 / 15°.. 6 / 90°.. jarzmo.. 13 / walcowe.. Czołg PzKpfw I A uzbrojony był w dwa.. MG 13.. kalibru 7,92 mm, od początku 1936 roku  ...   zdecydowano się na poprawienie opancerzenia lekkich czołgów PzKpfw I co zaowocowało późniejszym skonstruowaniem.. PzKpfW I w Norwegii, podczas.. operacji Weserübung.. W ramach operacji pod.. kryptonimem.. "Weserübung".. 24 czołgi PzKpfw I wchodzące w skład.. 40 Batalionu Pancernego.. (znanego pod nazwą.. Panzer-Abteilung z.. b.. V.. 40.. ) wzięły udział w zajęciu.. Danii.. , a następnie zostały przetransportowane drogą morską do.. Norwegii.. Oslo.. dwa tego typu pojazdy zostały zniszczone przez brytyjską 15 Brygadę Piechoty (.. 15th Infantry Brigade.. ), za pomocą francuskiego.. działa przeciwpancernego.. kalibru 25 mm.. W przeddzień.. liczba przygotowanych do działań czołgów PzKpfw I wynosiła 523 (ok.. 20% ogółu), a dodatkowo 96 wozów dowodzenia opartych na tej konstrukcji.. Setka znajdowała się w 33 Regimencie Pancernym należącym do sformowanej w Austrii.. 9 Dywizji Pancernej.. generała von Hubickiego.. Operujące bardziej na południe 3 i 4 Dywizja Pancerna posiadały po 140 czołgów typu PzKpfw I A i B.. Podobną liczbę tych pojazdów posiadała 5 Dywizja, natomiast.. 8 Dywizja Pancerna.. (jako rezerwowe) miały na stanie jedynie po 10 sztuk.. Wchodzące w skład XIX Korpusu Pancernego dywizje 1, 2 i.. posiadały po 30 PzKpfw I każda.. W trakcie kampanii na zachodzie pojazdy te służyły głównie do celów zwiadowczych.. Lekkie czołgi PzKpfw I (w przeciwieństwie do.. PzKpfw 35(t).. PzKpfw 38(t).. ) zostały również wykorzystane do sformowania.. Afrika Korps.. pod dowództwem.. Erwina Rommla.. Podobnie jak w przypadku Polski i kampanii na zachodzie, siły.. jugosłowiańskie.. greckie.. zostały zaskoczone przez wysoką mobilność niemieckich dywizji pancernych (wykorzystano tam jedynie dywizje 2, 5, 8, 9,.. 11.. 14.. , w których skład wchodziły jeszcze powoli wycofywane PzKpfw I).. Ponadto obrońcy nie posiadali odpowiedniego uzbrojenia przeciwpancernego, a przekonanie, że górzysty teren będzie stanowił duże utrudnienie, okazało się błędne.. Z powodu wycofywania PzKpfw I z jednostek frontowych, do ataku na.. plan "Barbarossa".. ) użyto jedynie 74 sztuk tych pojazdów.. Pozostałe zostały przebudowane, wykorzystane do szkolenia kierowców lub walki z partyzantami.. Niektóre przekazano policji.. Czołgi PzKpfw I były również używane przez inne państwa.. roku sprzedano pojedynczy egzemplarz.. Węgrom.. przekazano im kilka dalszych, do celów szkoleniowych.. 15 wozów wersji A zakupiła w.. chińska.. armia.. Czang Kaj-szeka.. Prawdopodobnie kilka czołgów przekazano również.. Chorwacji.. – lekki czołg rozpoznawczy, przeznaczony głownie dla.. jednostek powietrznodesantowych.. Była to zupełnie odmienna konstrukcja nie mająca prawie nic wspólnego z wariantami A i B.. Wyprodukowano 40 pojazdów tego typu.. – prototypowa konstrukcja oparta na bazie wersji C, jednak lepiej opancerzona i wyposażona w mocniejszy silnik.. Nie przystąpiono do jego produkcji seryjnej.. był pojazdem podobnym do wersji C, jednak dużo lepiej opancerzonym.. Jego masa wzrosła do 21 000 kg.. Wyprodukowano 30 sztuk.. KlPzBefWg 3KlB.. Sturmpanzer I.. Munitionsschlepper I A.. Już w.. , po kampanii w Polsce, zdecydowano się wycofywać PzKpfw I A i B ze stanu dywizji.. Większość z nich została przebudowana na różne pojazdy nie pełniące funkcji pierwszoliniowych.. kleiner.. Panzerbefehlswagen I.. (klPzBefWg I) – wóz dowodzenia w wersjach 1Kl1A (na podwoziu PzKpfw I A) oraz 2KlB i 3KlB (na podwoziu PzKpfw I B).. niszczyciel czołgów.. z działem.. 4,7 cm PaK (t) 36 L/43.. na podwoziu PzKpfw I B.. Sturmpanzer I Bison.. – działo samobieżne.. 15 cm sIG 33 L/12.. Munitionschlepper I.. – transporter amunicyjny na podwoziach PzKpfw I A i B.. Instandsetzungkraftwagen I.. – wóz pogotowia technicznego na podwoziach PzKpfw I A i B.. Flakpanzer I.. – samobieżny zestaw przeciwlotniczy z działkami.. 2 cm FlaK 38 L/112.. Landungsleger I.. – stawiacz min, pojazd saperski.. Brückenleger I.. – czołg mostowy.. Fahreschulewagen.. – pojazd szkoleniowy, pozbawiony nadbudówki i wieży (tzw.. ), nie był właściwie wersją rozwojową, bowiem pierwsze zbudowane były właśnie egzemplarze tego typu.. Sanitatskraftwagen I.. ambulans pancerny.. Flammpanzer I.. – czołg z miotaczem płomieni.. Flammenwerfer 40.. Ponadto wymontowane z PzKpfw I wieże zostały użyte do wzmocnienia fortyfikacji.. Wału Atlantyckiego.. Wału Pomorskiego.. i Twierdzy.. Kostrzyn.. 1,3.. 1,4.. 1,5.. Thomas L.. Jentz:.. Panzertracts No.. 1-1.. Kleintraktor to Ausf.. B.. , Panzer Tracts, 2002,.. ISBN 0-9708407-6-4.. , ss.. 1-6.. Feist, 1974,.. Leichte Panzers in Action.. , Sqadron/Signal Publications Inc.. ,.. ISBN 0-98747-043-5.. 3,0.. 3,1.. 3,2.. G.. Forty, 1995,.. World War Two Tanks.. , Osprey Pub Co,.. ISBN 978-1-85532-532-6.. T.. Jentz,.. 17-21.. 5,0.. 5,1.. 5,2.. 5,3.. 5,4.. 5,5.. P.. Chamberlain i H.. Doyle,.. Encyclopedia Of German Tanks Of World War Two: The Complete Illustrated Dictionary of German Battle Tanks, Armoured Cars, Self-Propelled Guns and Semi-Track Vechicles, 1939-1945.. , Sterling,.. ISBN 978-1-85409-518-3.. 6,0.. 6,1.. 60-61.. 7,0.. 7,1.. L.. Franco, 2006,.. PANZER I: Beginning of a Dynasty.. , AF Editions,.. ISBN 978-84-87314-43-8.. 1-2.. , s.. 102.. 9,0.. 9,1.. Jentz, 1996,.. Panzer Truppen: The Complete Guide to the Creation Combat Employment of Germany's Task Force-Formations, Organizations, Tactics, Combat Reports, Unit Strengths, Statistics, 1933-1942.. , Schiffer Publishing,.. ISBN 978-0-88740-915-8.. 10,0.. 10,1.. Green i G.. Green, 2005,.. Panzers At War.. , Zenith Press,.. ISBN 978-0-7603-2152-2.. 37.. 12,0.. 12,1.. 12,2.. 12,3.. 12,4.. 12,5.. 172-178.. 66.. 14,0.. 14,1.. 14,2.. 87.. 109.. 16,0.. 16,1.. 121-126.. 79-83.. 18,0.. 18,1.. S.. Hart i R.. Hart, 1998,.. German Tanks of World War II.. , Spellmount Publishers Ltd,.. ISBN 978-1-86227-033-6.. Zbigniew Gwóźdź, Piotr Zarzycki "Polskie konstrukcje broni strzeleckiej", SIGMA NOT 1993.. ISBN 83-85001-69-7.. Memorandum.. OKH.. z dnia 7 listopada.. 143.. Kl.. to VK 18.. 01.. ISBN 0-9708407-8-0.. Doyle, 1999,.. Encyclopedia Of German Tanks Of World War Two: The Complete Illustrated Dictionary of German Battle Tanks, Armoured Cars, Self-Propelled Guns and Semi-Track Vechicles.. , 1939-1945, Sterling,.. Jędrzejewski i Z.. Lalak, 1999,.. Niemiecka broń pancerna 1939-1945.. , Wydawnictwo Lampart, Warszawa,.. ISBN 83-86776-36-6.. Perrett, 1998,.. German Light Panzers, 1932-1942.. , Osprey Publishing, Oxford,.. ISBN 1-85532-844-5.. PzKpfw I na.. Achtung Panzer!.. [dostęp 31 stycznia 2010].. Galeria zdjęć.. Pzkpfw I.. i wersji rozwojowych.. ros.. Panzernet.. cz.. Niemieckie pojazdy wojskowe z okresu do 1945.. A7V.. PzKpfw I A/B.. PzKpfw I C/D.. PzKpfw I F.. Kl PzBfWg.. PzKpfw III.. PzKpfw IV.. Panther.. Tiger.. Königstiger.. PzKpfw 35(t)¹.. PzKpfw 38(t)¹.. Samobieżne miotacze ognia.. Flammpanzer II.. Flammpanzer 38(t)¹.. Sd.. Kfz.. 251/16.. Flammpanzer B2(f)¹.. Działa samobieżne.. 15 cm sIG 33 (Sf) auf PzKpfw I Ausf.. Sturmpanzer II.. Wespe.. Hummel.. Grille.. Panzerwerfer 42.. 15 cm sIG 33/2 SF auf Jagdpanzer 38(t).. Działa pancerne.. StuG III.. StuG IV.. StuH 42.. Sturmpanzer IV (Brummbär).. Sturmtiger.. Niszczyciele czołgów.. Marder I.. Marder II.. Marder III.. Nashorn.. Hetzer.. Jagdpanzer IV.. Jagdpanzer IV/70 (V).. Jagdpanther.. Jagdtiger.. Elefant (Ferdinand).. 234/4.. Samobieżne działa przeciwlotnicze.. 7/1.. 7/2.. 10/4.. Möbelwagen.. Wirbelwind.. Ostwind.. Gepard.. Kfz.. 13/14.. ADGZ.. 221/222/223.. 231/232/263 (6-Rad).. 231/232/233/263 (8-Rad).. 234.. 250.. 251.. 252.. 253.. Inne pojazdy.. 10.. 11.. 254.. 301.. 302/303.. VW Kübelwagen.. VW Schwimmwagen.. BMW R 12.. BMW R 75.. Zündapp KS 750.. Krupp-Protze.. Opel Blitz.. VW 82E.. Schwerer Wehrmachtschlepper.. Prototypy i projekty.. LK I.. LK II.. Jagdpanzer 38(d).. VK 31 Leichttraktor.. VK 1602 Leopard.. VK 3001 (H).. VK 3001 (P).. VK 3002 (DB).. Tiger (P).. VK 3601 (H).. Löwe.. Maus.. P-1000 Ratte.. Landkreuzer P.. 1500 Monster.. Entwicklungsserie.. E-100.. ) •.. Panther II.. Heuschrecke 10.. Dicker Max.. Durchbruchwagen.. Neubaufahrzeug.. Kugelblitz.. 12.. 8 cm Selbstfahrlafette auf VK3001(H) (Panzerselbstfahrlafette V)"Sturer Emil".. ¹) obcej konstrukcji, używane przez.. Wehrmacht.. ;.. Lista oznaczeń.. php?title=Panzerkampfwagen_I oldid=40325348.. Czołgi lekkie.. Niemieckie czołgi II wojny światowej.. Latviešu.. Srpskohrvatski / српскохрватски.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:14, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Panzerkampfwagen_I
    Open archive

  • Title: Phalanx CIWS – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Phalanx CIWS.. Phalanx CIWS Block 1.. (od.. falanga.. CIWS.. ) — system artyleryjski przeznaczony do niszczenia pocisków przeciwokrętowych i.. samolotów.. przeciwnika na bardzo krótkich dystansach.. System zaprojektowano w.. General Dynamics.. , a obecnie (2007) jest on produkowany przez koncern.. Raytheon.. Phalanx został wprowadzony na uzbrojenie większości okrętów.. amerykańskich.. oraz ponad dwudziestu innych krajów.. Ze względu na charakterystyczny wygląd i możliwość całkowicie automatycznej pracy systemu Phalanx CIWS bywa określany mianem ".. R2-D2.. ", tak jak.. droid.. , jeden z bohaterów sagi.. Gwiezdne Wojny.. Opis techniczny.. Zasada działania systemu CIWS.. Podsystemy radarowe i FLIR.. Działko i system zasilania amunicją.. Sposób identyfikacji celów.. Wykorzystanie bojowe systemu Phalanx.. Wersje naziemne.. Podobne systemy.. Zatopienie w dniu 21 października 1967.. izraelskiego.. niszczyciela.. „Eilat”.. wystrzelonymi z.. egipskiego.. okrętu rakietowego przeciwokrętowymi pociskami.. P-15 Termit.. wzbudziło znaczące obawy operującej u wybrzeży Wietnamu amerykańskiej marynarki wojennej o bezpieczeństwo jej okrętów.. Obawy te wzrosły wraz z uzyskaniem informacji wywiadowczych na temat przenoszonych przez radzieckie.. okręty podwodne.. pocisków.. P-70 Ametist.. zdolnych do ataku spod powierzchni wody, co znacznie ograniczało czas przeznaczony na przeciwdziałanie i reakcję systemów obronnych atakowanego okrętu.. W konsekwencji w 1968 rozpoczęto studia nad opracowaniem wymagań dla systemu artyleryjskiego zdolnego eliminować tego typu zagrożenia.. Budowę systemu kontroli ognia powierzono wytwórni Hughes Missile (obecnie od 1997 Raytheon Missile Systems Company).. Założeniem tego systemu uzbrojenia było uzupełnienie i współdziałanie z wyrzutniami pocisków przeciwlotniczych.. RIM-7 Sea Sparrow.. Pierwsza demonstracja systemu artyleryjskiego odbyła się na poligonie rakietowym w White Sands w stanie.. Nowy Meksyk.. w 1970, a instalację prototypową przekazano w styczniu 1973.. Pierwszy zestaw przeznaczony do testów na morzu zainstalowano na niszczycielu typu.. Farragut.. USS „King”.. na którego pokładzie prowadzono prace badawczo-rozwojowe w okresie od sierpnia 1973 do marca 1974.. Pomimo początkowych wątpliwości co do efektywności systemu i ograniczeniu funduszy, w lipcu 1974 roku zamówiono sześć zestawów z przeznaczeniem do testów przydatności w warunkach bojowych.. W listopadzie 1974 jeden z systemów w wersji zdalnie sterowanej zainstalowano na pokładzie.. hulka.. wycofanego ze służby niszczyciela typu.. Allen M.. Sumner.. USS „Alfred A.. Cunningham”.. w celu przetestowania jego zdolności do przechwytywania różnego rodzaju pocisków rakietowych, a także naprowadzanych laserowo.. bomb.. AGM-62 Walleye.. Testy te prowadzono do lutego 1976.. Kolejny system zainstalowano na pokładzie niszczyciela typu.. Forrest Sherman.. USS „Bigelow”.. w celu sprawdzenia jego zdolności do działania w warunkach silnego zakłócania środkami przeciwdziałania radioelektronicznego (ECM).. W lipcu 1977 system został oznaczony symbolem.. Mark 15 Close-In Weapon System (CIWS).. i nazwą własną.. Phalanx.. , jednocześnie przyjęto go do uzbrojenia.. 30 grudnia.. 1977.. podpisano kontrakt na dostawę pierwszej serii uzbrojenia, a kontrakt na produkcję masową zawarto z wytwórnią General Dynamics we wrześniu 1979.. Pierwszy egzemplarz seryjny został zbudowany i dostarczony miesiąc później.. Oficjalnie system Phalanx wszedł do uzbrojenia w kwietniu 1980 roku po zainstalowaniu na pokładzie.. lotniskowca.. typu.. Kitty Hawk.. USS „America”.. , a później sukcesywnie wprowadzono go na wyposażenie.. fregat.. i większych okrętów, oraz wszystkich nowych jednostek.. Pierwszym odbiorcą zagranicznym systemu Phalanx CIWS była.. Arabia Saudyjska.. , która rozpoczęła jego użytkowanie we wrześniu 1981 wraz z nowo przyjętymi do uzbrojenia.. korwetami.. Badr.. Od 1987 wytwórnia.. Lockheed Martin.. realizuje drugi kontrakt na dostawę systemów Phalanx CIWS.. Do końca lutego 2007 roku zbudowano 895 systemów Phalanx wprowadzając je na uzbrojenie jednostek pływających 22 krajów.. Prowadzone są również prace badawczo-rozwojowe nad naziemnym systemem opartym na Phalanx CIWS oznaczonym jako.. C-RAM/Centurion.. i przeznaczonym do zwalczania pocisków artyleryjskich i granatów.. moździerzowych.. Podstawą systemu Phalanx jest sześciolufowe.. działko systemu Gatlinga.. M61 Vulcan.. kalibru 20 mm podłączone do.. radaru.. wyszukującego i śledzącego cele.. Specjalna wersja działka posiada znacznie grubsze i dłuższe o 457 mm od seryjnej wersji M61A1 lufy.. Przeznaczone jest do strzelania długimi seriami dlatego zarówno wewnętrzne powierzchnie luf jak i ich wyloty zostały utwardzone zapewniając większą trwałość i mniejszy rozrzut pocisków.. Umożliwiło to również strzelanie nowymi cięższymi o 50% pociskami wprowadzonymi wraz z wersją Block 1B.. Zainstalowane w jednej obudowie wraz z zespołem radarów działko zajmuje 5,5 m² pokładu, ale nie wymaga jego penetracji (żadna część systemu nie znajduje się pod pokładem).. Całkowita masa systemu wynosi od 5420 dla systemu wersji Block 0, do 6120 kg dla wersji Block 1.. Barbeta.. systemu mieści wszystkie konieczne mechanizmy hydrauliczne i zasilające, a także urządzenia elektroniczne, oraz wymiennik ciepła do chłodzenia działka woda morską.. Phalanx zużywa 31,75 litra wody morskiej na minutę, a za jej dostarczanie są odpowiedzialne pompy okrętowe.. W razie awarii tych pomp system Phalanx CIWS jest zdolny do pracy przez około 30 minut bez chłodzenia.. Szybkostrzelność systemu waha się w zależności od wersji od 3000 do 4500 strzałów na minutę.. Działko jest zainstalowane w autonomicznej wieżyczce wraz z.. systemem kierowania ogniem.. , który automatycznie przeszukuje przestrzeń, wykrywa i śledzi cele, przeprowadza atak i raportuje zniszczenie celu korzystając ze sprzęgniętego z komputerem systemu radarowego.. Ze względu na swoją niezależność system Phalanx jest idealnym rozwiązaniem dla okrętów, które nie posiadają zintegrowanych systemów kierowania ogniem, oraz skomplikowanych systemów obserwacji przestrzeni.. Phalanx CIWS w akcji.. Phalanx CIWS od momentu opracowania przeszedł wiele zmian konfiguracyjnych.. Pierwsza podstawowa wersja nosi oznaczenie.. Block 0.. Zmodyfikowana odmiana.. Block 1.. wprowadzona w.. 1988.. została wyposażona w unowocześniony radar i amunicję nowego typu, ponadto zwiększono szybkostrzelność systemu do 4500 strzałów na minutę i dodano możliwość przechwytywania celów pod kątem do +70 stopni.. Modyfikacje te miały na celu zwiększenie skuteczności obrony przed nowymi.. radzieckimi.. naddźwiękowymi pociskami przeciwokrętowymi atakującymi pod dużymi kątami.. W kolejnej wersji.. Block 1A.. wprowadzono szybszy system komputerowy zdolny do przechwytywania celów wysokomanewrowych.. roku pojawiła się nowa odmiana systemu oznaczona jako.. Block 1B PSuM.. Phalanx Surface Mode.. -.. tryb ataku na cele powierzchniowe.. ), w której dodano sensor obserwacji w.. podczerwieni.. FLIR.. Forward-Looking InfraRed.. ) pozwalający na wykorzystanie systemu przeciwko celom powierzchniowym, naziemnym lub nawodnym takim jak małe łodzie operujące w strefie przybrzeżnej i zdolne do ataku samobójczego, a także przeciwko nisko lecącym samolotom i śmigłowcom.. Systemy FLIR mogą być również wykorzystywane do wykrywania trudnych do obserwacji pocisków rakietowych i sprzężone z systemami rakietowymi typu.. RIM-116 Rolling Airframe Missile.. w celu zwiększenia zasięgu i skuteczności obrony.. Systemy Phalanx Block 1B umożliwiają również ręczną identyfikację i namierzenie celów.. Obecnie (2007) Stany Zjednoczone i.. Kanada.. są na etapie modyfikacji wszystkich swoich systemów do  ...   CIWS (od.. Local Control Panel.. lokalny panel sterujący.. Czy cel zbliża się czy oddala od okrętu? – System CIWS jest w stanie rozpoznać oddalające się obiekty i automatycznie wyeliminować je jako zagrożenie.. System CIWS przechwytuje tylko zbliżające się do okrętu cele.. Czy cel jest zdolny do wykonania manewrów w celu zaatakowania okrętu? – Jeśli obiekt zbliża się, ale nie kursem bezpośrednim, system CIWS prowadzi obserwację monitorując jego prędkość i pozycję w stosunku do okrętu.. Następnie następuje ocena czy obiekt jest zdolny do przeprowadzenia manewrów zmierzających do ataku.. Czy cel porusza się z prędkością w zakresie od minimalnej do maksymalnej? – System CIWS jest zdolny do przechwytywania celów w dużym zakresie prędkości, który jednak nie jest nieskończony.. Działanie systemu jest ograniczone prędkością maksymalną obiektu i jeśli zostanie ona przekroczona CIWS nie podejmie próby przechwycenia.. Tak samo jest z prędkością minimalną, poniżej której system nie zadziała.. Operator systemu może ręcznie ustawić zakresy prędkości, w których system podejmie próbę przechwycenia celu, jednak zakres ten nie może przekraczać maksymalnych osiągów systemu CIWS.. Dane na temat zakresu prędkości przechwytywanych celów są utajnione.. Opisane powyżej operacje stanowią jedynie podstawowe zasady działania systemu CIWS.. Wiele innych podsystemów pracujących równolegle zapewnia jego prawidłowe funkcjonowanie.. Szkolenie obsługi w zakresie obsługi, utrzymania i napraw systemu CIWS zajmuje od 6 do 8 miesięcy.. Niezawodność systemu Phalanx CIWS oceniono jako bardzo wysoką odnotowując średni czas między awariami na poziomie 188 godzin, podczas gdy wymagana przez US Navy niezawodność tego typu systemów to 60 godzin.. Średni czas naprawy to 2 godziny i 45 minut podczas gdy wymagany to 3 godziny.. Nocne strzelanie testowe systemu Phalanx CIWS.. Do chwili obecnej (2007) system Phalanx nie posiada na koncie żadnych zestrzeleń wrogich pocisków lub samolotów (w warunkach bojowych).. Podczas.. I wojny w Zatoce Perskiej.. 25 lutego.. roku.. USS „Missouri”.. i wyposażona w system Phalanx.. fregata.. USS „Jarrett”.. znalazły się w sąsiedztwie wystrzelonego najprawdopodobniej w kierunku „Missouri” lub znajdującego się w pobliżu.. brytyjskiego.. HMS „Gloucester”.. pocisku przeciwokrętowego.. HY-2 Haiying.. „Missouri” w odpowiedzi użył systemu wyrzutni celów pozornych.. Mark 36 SRBOC.. , a znajdujący się na fregacie „Jarrett” i pracujący w trybie automatycznego przechwytywania celów system Phalanx omyłkowo rozpoznał je jako zagrożenie i oddał salwę w kierunku pancernika.. Cztery z pocisków trafiły „Missouri”, ale wrogi pocisk nie został zestrzelony.. Ostatecznie przeciwokrętowy HY-2 Haiying zniszczono pociskiem.. Sea Dart.. wystrzelonym z niszczyciela „Gloucester”.. Był to pierwszy potwierdzony przypadek zniszczenia pocisku rakietowego przez inny pocisk podczas działań bojowych na morzu.. W dniu.. 4 czerwca.. 1996.. należący do Japonii system Phalanx przypadkowo zestrzelił amerykański samolot.. A-6 Intruder.. holujący cel radarowy do ćwiczeń w strzelaniu.. Zainstalowany na pokładzie japońskiego niszczyciela.. Asagiri.. „Yūgiri” system CIWS pomyłkowo namierzył nie cel, lecz holujący go samolot i oddał w jego kierunku salwę.. Obaj piloci katapultowali się.. Śledztwo przeprowadzone po incydencie wykazało, że oficer artylerii pokładowej na.. Yūgiri.. wydał rozkaz rozpoczęcia strzelania zanim A-6 Intruder został wykluczony przez system CIWS jako cel.. Obecnie uważa się, że system Phalanx jest niewystarczający do obrony przed nowoczesnymi zagrożeniami, dlatego jest uzupełniany pociskami rakietowymi.. RIM-116 RAM.. , które posiadają większy zasięg i większe prawdopodobieństwo trafienia.. Zestawy z pociskami RAM wykorzystują w pełni zautomatyzowane i autonomiczne systemy kierowania ogniem podobne do stosowanych w Phalanx CIWS.. Chociaż początkowo planowano rezygnację z systemów artyleryjskich Phalanx na rzecz uzbrojenia rakietowego, to jednak masowe bombardowania celów izraelskich prowadzone przez.. Hezbollah.. przy pomocy prymitywnych pocisków rakietowych.. Katiusza.. i przez.. Hamas.. pociskami.. Kassam.. spowodowały, że nadal pozostaje on w uzbrojeniu i nie planuje się wycofania go w najbliższej przyszłości.. Obecnie Phalanx CIWS tak w zastosowaniach morskich jak i lądowych stanowi najtańszą alternatywę dla opracowywanych w Stanach Zjednoczonych i Izraelu systemów opartych na.. laserach.. wysokiej mocy.. Naziemna wersja systemu uzbrojenia Phalanx.. Armia Stanów Zjednoczonych.. posiada na uzbrojeniu naziemną wersję systemu Phalanx CIWS, która nosi oznaczenie.. LPWS.. Land-Based Phalanx Weapon System.. lądowy system uzbrojenia Phalanx.. ) lub inaczej.. Centurion.. Należy on do typu uzbrojenia obronnego.. C-RAM.. Counter-Rockets, Artillery and Mortars.. przeciwrakietowy, artyleryjski i moździerzowy.. LPWS Centurion składa się z systemu Phalanx w wersji Block 1B zainstalowanego na platformie kołowej zapewniającej jednocześnie stabilną podstawę oraz mobilność ułatwiającą szybką zmianę pozycji.. W sekcji kontrolnej znajduje się generator energii elektrycznej oraz urządzenia chłodzące.. Całkowita masa systemu to 24 tony.. Podczas gdy należące do US Navy systemy Phalanx strzelają pociskami przeciwpancernymi ze zubożonego uranu lub częściej wolframu, naziemne wersje wykorzystują amunicję typu.. HEIT-SD.. High-Explosive Incendiary Tracer, Self-Destruct.. burząco-zapalający ze smugaczem i systemem samodestrukcji.. ) typu M-246 lub M-940.. , która została opracowana dla samobieżnego systemu obrony przeciwlotniczej.. M163 VADS.. wyposażonego w działka M61 Vulcan.. Pociski te eksplodują w chwili uderzenia w cel lub po wypaleniu się.. smugacza.. Sprawność systemu samodestrukcji wynosi od 95 do 99 procent, co znacząco eliminuje niebezpieczeństwo trafienia celów postronnych.. AK-630.. rosyjski.. system CIWS.. Goalkeeper.. holenderski.. Meroka.. – System CIWS.. hiszpańskiej.. marynarki.. SeaRAM.. – amerykański system CIWS oparty na pociskach rakietowych RIM-116.. Typ 730.. chiński.. 1,00.. 1,01.. 1,02.. 1,03.. 1,04.. 1,05.. 1,06.. 1,07.. 1,08.. 1,09.. 1,10.. 1,11.. 1,12.. 1,13.. Mark 15 Close-in weapon system, Phalanx.. W: E.. R.. Hooton:.. Jane's Naval Weapon Systems.. Wyd.. 34.. Jane's Publication Group, 2001.. ASIN.. B000NNGOK4.. MK 15 Phalanx Close-In Weapons System (CIWS).. [dostęp 21 stycznia 2008].. Phalanx CIWS: The Last Defense, On Ship and Ashore.. Defense Industry Daily, 22-01-2008.. [dostęp 5 lutego 2008].. Close-In Weapon System.. Raytheon Awarded Phalanx 1B Upgrade Order for Royal Navy.. Raytheon Press Release.. Bernard Rostker:.. Tab-H Friendly-fire Incidents.. Environmental Exposure Report, 13 grudnia 2000.. Japan apologizes for gunning down U.. plane.. 4 czerwca 1996.. Human error cited id downing of Navy plane by Japanese.. 24 października 1996.. Martin Sieff:.. Phalanx has a future.. 03-11-2006.. [dostęp 5 lutego 2007].. 11,0.. 11,1.. 11,2.. Centurion Weapon System.. High-Value Asset Protection.. E.. Hooton —.. W: Jane's Publication Group: Jane's Naval Weapon Systems.. Jane's Publication Group, 2002.. Wikimedia Commons.. ma galerię ilustracji związaną z tematem:.. Phalanx CIWS w witrynie.. The Warfighters Encyclopedia.. Dostęp 17 lipca 2007.. Wersja naziemna systemu Phalanx w akcji (film).. Mk 15 Phalanx Close-In Weapons System w witrynie GlobalSecurity.. org.. Phalanx CIWS w witrynie producenta systemu Raytheon Company.. php?title=Phalanx_CIWS oldid=35372747.. Działa przeciwlotnicze.. Armaty morskie.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 02:51, 15 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Phalanx_CIWS
    Open archive

  • Title: 122 mm haubica wz. 1938 (M-30) – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: 122 mm haubica wz.. 1938 (M-30).. 122-мм гаубица образца 1938 года (М-30).. M-30 na pomniku w.. Niżnym Nowogrodzie.. haubica.. Produkcja seryjna.. 1940.. -.. 1955.. (ZSRR).. 1957.. -? (NRD).. 1950.. 1960.. (Polska).. Wyprodukowano.. 19 266 szt (ZSRR).. Dane taktyczno-techniczne.. 121,92 mm.. Długość lufy.. 2800 mm (L/22,7).. Donośność.. 11 800 m.. Odległość strzału bezwzgl.. 400 m.. Prędkość pocz.. 515 m/s (pocisk burzący o masie 21,76 kg).. 5,90 m w położeniu marszowym.. 1,975 m.. 1,82 m.. 2350-2500 kg (bojowa).. 3100 kg (z przodkiem).. 725 kg (lufy z zamkiem).. Kąt ostrzału.. od -3° do +63,5°(w pionie).. 49° (w poziomie).. Długość odrzutu.. 1100 mm.. Szybkostrzelność.. 5-6 strz.. Obsługa.. 6-8 ludzi.. Szybkość marszowa.. 50 km/h (drogami asfaltowymi).. radziecka.. opracowana w roku 1938, której masowa produkcja ruszyła w 1940.. Była jednym z podstawowych dział.. Armii Czerwonej.. podczas.. W latach 1940-1955 wyprodukowano ponad 19 tys.. egzemplarzy tej broni (z tego 17,5 tys.. w latach 1940-1945).. Używana była przez wiele lat po wojnie w wielu armiach świata, w tym w.. Wojsku Polskim.. , gdzie służy do dziś jako.. 122 mm ciągniona haubica wz.. 1938/1985.. Stanowiła również uzbrojenie dział samobieżnych.. SU-122.. SG-122.. Niemiecka Republika Demokratyczna.. Finlandia.. Inne kraje.. Amunicja.. W 1929 roku postawiono przed radzieckimi konstruktorami zadanie opracowania 122 mm haubicy, która miała przewyższać zasięgiem i szybkostrzelnością znajdujące się na uzbrojeniu 122 mm haubice.. wz.. 1909.. 1910.. Zażądano, by nowa 122 mm haubica przy masie marszowej 2200 kg miała zasięg 11-12 km i szybkostrzelność 6 strz.. Tymczasowo problem rozwiązano, wprowadzając na uzbrojenie zmodernizowaną haubicę.. 1910/30.. w 1930 i.. 1909/37.. w 1937 roku.. Problemy ze skonstruowaniem odpowiedniego działa sprawiły, że pojawiła się koncepcja zastąpienia haubic 122 mm haubicami kalibru 105 mm.. W marcu 1937 roku doszło na Kremlu do dyskusji na ten temat.. Za działem kalibru 122 mm opowiedział się szef.. Генштаба Красной Армии.. (Sztabu Generalnego Armii Czerwonej) marszałek A.. Jegorow, którego wsparł.. J.. Stalin.. , i postanowiono realizować tę koncepcję.. Początkowo zadaniem opracowania działa obarczono zespół konstruktorów pod kierownictwem W.. N.. Sidorenki, jednak sukces.. 152 mm haubicoarmaty MŁ-20.. zaprojektowanej przez zespół.. F.. Pietrowa.. sprawił, że wzięto pod uwagę także projekt 122 mm haubicy opracowany pod jego kierownictwem.. W skład zespołu Pietrowa weszli również: S.. Diernow, A.. Ilin, P.. Czernycha i A.. Drozdow, do których późnej dołączyli A.. Bułaszew i N.. Konstrulin.. Specjalna komisja oceniająca projekty jesienią 1937 roku zaakceptowała właśnie projekt F.. Okazało się, że haubica Pietrowa ważyła 2200 kg, czyli 450 kg mniej niż opracowana przez zespół Sidorenki.. Prototyp został zbudowany w kwietniu 1938 roku, a we wrześniu tego roku został skierowany do testów.. Haubica przeszła je pozytywnie i 29 września 1939.. roku została przyjęta na uzbrojenie jako:.. 122-мм гаубица обр.. 1938г.. (М-30).. Aby przyspieszyć wprowadzanie nowego uzbrojenia do oddziałów liniowych, produkcję haubicy rozpoczęto w kilku fabrykach jednocześnie.. Dla usprawnienia produkcji wykorzystano wiele elementów zaadaptowanych z innych dział.. Na przykład zamek został przejęty ze 122 mm haubicy wz.. 1910/30, celownik ze 152 mm haubicoarmaty MŁ-20, a koła ze.. 76,2 mm armaty F-22.. Do 1955 roku wyprodukowano około dziewiętnastu tysięcy haubic M-30.. Chociaż oficjalnie M-30 została przyjęta do uzbrojenia w 1938 roku, większe ilości dział tego typu powstały na krótko przed napaścią Niemiec na ZSRR w 1941 roku.. Haubice M-30 używane były prawdopodobnie podczas wszystkich większych bitew, w których brała udział.. Armia Czerwona.. Niejednokrotnie używano ich do zadań, do których nie były przeznaczone.. Przykładowo podczas obrony Moskwy często używano ich do zwalczania niemieckich czołgów.. M-30 zostały również użyte przeciwko Finlandii podczas.. wojny kontynuacyjnej.. Wojenne doświadczenia uzyskane podczas eksploatacji M-30 przyczyniły się do opracowania następczyni, czyli 122 mm haubicy D-30.. Jednocześnie łoże haubicy M-30 zostało także wykorzystane do opracowania.. 152 mm haubicy D-1.. , a w samą haubicę M-30 uzbrojono samobieżne działo.. Mimo przestarzałej konstrukcji M-30 nie szybko zostaną wycofane z uzbrojenia.. Przykładowo w 1995 roku.. Rosja.. wciąż dysponowała w europejskiej części kraju ogółem 780 haubicami typu M-30 i.. D-30.. Produkcja haubic M-30.. Rok.. 1941.. 1943.. 1945.. 1946.. 1947.. Razem.. 639.. 2762.. 4240.. 3770.. 3485.. 2630.. 210.. 200.. 19266.. 1948.. 1949.. 1951.. 1952.. 1953.. 1954.. 250.. 300.. 100.. 280.. 122 mm haubice wz.. 38 zdobyte podczas wojny przez oddziały niemieckie zostały przyjęte do uzbrojenie pod oznaczeniem.. 12,2 cm sFH 396(r).. Zostały one użyte jako typowe działa polowe oraz jako działa nabrzeżne na.. Wale Atlantyckim.. Po wojnie M-30 trafiły do arsenałów armii NRD, od 1957 roku produkowano je na licencji jako M-30 DD.. Haubice otrzymały koła z pneumatycznym ogumieniem.. 30 pierwszych sztuk haubic M-30 trafiło od Narodowej Armii Ludowej (NVA) w listopadzie 1950 roku i były używane pod nazwą.. Haubitze 38.. Ogółem do uzbrojenia NVA trafiło ich 410, z czego 285 zostało wyprodukowanych w ZSRR, a 113 dalszych w NRD.. W 1990 roku na wyposażeniu znajdowało się jeszcze 407 dział tego typu, z czego 391 znajdowało się w rezerwie mobilizacyjnej.. Od 1971 roku zadania haubic M-30 zaczęły przejmować 122 mm haubice D-30, a od 1976 samobieżne haubice.. 2S1 Goździk.. Haubica M-30 i polski.. ciągnik artyleryjski.. Mazur D-350.. M-30 trafiły także do arsenałów.. Ludowego Wojska Polskiego.. 12 pierwszych haubic M-30 trafiło do uzbrojenia.. 1 Dywizji Piechoty im.. Kościuszki.. 9 maja 1943 roku.. Używane były one w pułkach artylerii lekkiej oraz w armijnych brygadach artylerii haubic.. Po raz pierwszy wykorzystano je podczas.. bitwy pod Lenino.. Prócz dywizji piechoty M-30 trafiły również do brygad artylerii.. Pierwszą z nich była.. 1 Brygada Artylerii Armat im.. gen.. Józefa  ...   mechanizm odpalający uruchamiany sznurem.. Zamek wyposażony jest w zapadkę ładowniczą zapobiegającą wysuwaniu się pocisku przy dużych kątach podniesienia, blokadę iglicy przy niedomkniętym zamku i w bezpiecznik uniemożliwiający przedwczesne otwarcie w przypadku niewypału lub opóźnionym zapłonie.. Pierwsze modele posiadały korytko ładownicze.. Kołyska jest typu cylindryczno-korytkowego.. Zespół oporopowrotnika składa się z hydraulicznego wrzecionowego opornika umieszczonego nad lufą i hydropneumatycznego powrotnika pod nią.. Opornik zawiera 9,7, a powrotnik 7,2-7,3 dm³ płynu glicerynowego Steol M.. Początkowe ciśnienie azotu w powrotniku wynosi 38 atm.. Opornik posiada układ regulacji ciśnienia płynu w zależności od jego temperatury.. Z nasadą zamkową połączone są cylinder opornika i tłoczysko powrotnika, a cylinder powrotnika i tłoczysko opornika z łożem.. Celowanie odbywa się za pomocą celownika mechanicznego z półzależną linią celownika i kątomierza działowego PG znajdujących się z lewej strony działa.. Celownik jest zunifikowany ze 152 mm haubicoarmatą MŁ-20.. Mechanizm naprowadzania składa się z mechanizmu kierunkowego i podniesieniowego.. Śrubowy mechanizm kierunkowy znajduje się z lewej strony działa, a łukowy podniesieniowy z prawej strony.. Po obu stronach lufy znajdują się dwa pchające sprężynowe odciążacze.. Łoże wyposażone jest w dwa resorowane koła z hamulcami i dwa rozstawne ogony.. Resory piórowe, opony wypełnione masą gąbczastą.. Podczas rozkładania ogonów mechanizm resorowania jest automatycznie wyłączany.. Ogony zakończone są lemieszami.. Pierwsze egzemplarze posiadały ogony nitowane, później stosowano spawanie.. Dźwignia hamulca bębnowego znajduje się przed tarczą ochronną i można go uruchamiać, idąc za holowanym działem lub z ciągnika za pomocą linki.. Płyta pancerna grubości 3,5 mm chroni obsługę przed lekkimi odłamkami i w sprzyjających warunkach pociskami broni małokalibrowej.. Do holowania 122 mm haubicy początkowo stosowany był przodek.. Pozwalał on na holowanie broni zarówno konno, jak i za pomocą trakcji motorowej.. Z upowszechnieniem terenowych samochodów ciężarowych jako ciągników haubic zrezygnowano z przodków, załoga przewożona jest ciągnikiem.. W Polsce haubice holowane są przez samochody terenowe Star-266.. W haubicy M-30 stosuje się amunicję rozdzielnego ładowania 121,92 mm x 284 R ze zmiennym ładunkiem.. W zależności od potrzeb w pociskach można stosować zapalniki różnych typów.. Pociski odłamkowo-burzące.. uzbrojone w zapalnik bez zwłoki wybuchają natychmiast po zetknięciu z ziemią i mogą razić w polu o wymiarach 20x60 m.. Zapalnik ze zwłoką wywołuje eksplozję materiału wybuchowego dopiero po wbiciu pocisku w ziemię, co znacznie zwiększa możliwość niszczenia umocnień.. Zapalników ze zwłoką używa się również podczas strzelania "odbitkowego" pod kątem 15°.. Zwalczanie broni pancernej za pomocą strzelania na wprost pociskami kumulacyjnymi prowadzi się na odległość nie większą niż 1000 m, w przypadku pocisków odłamkowo-burzących na nie większą niż 700 m.. Penetracja pancerza przez pocisk BR-460A wynosi 200 mm bez względu na odległość.. Amunicja pakowana jest do skrzyń po dwie sztuki w każdej.. Skrzynie mają masę zależną od typu zawieranej amunicji i przykładowo skrzynia z OF-462 lub O-463A waży 70, a z BP-463A – 51 kg.. Do strzelania stosuje się 9 typów ładunków zmiennych oznaczonych Ż-463M.. Ładunek przeznaczony do miotania pocisków kumulacyjnych nosi oznaczenie Ż-11.. Oprócz wyżej wymienionej amunicji można używać także pociski ślepe, treningowe i szkolne.. Wzór.. Masa pocisku, kg.. Masa materiału wybuchowego, kg.. Prędkość początkowa, m/s (maksymalny ładunek miotający).. Donośność maksymalna, м.. Amunicja przeciwpancerna.. przeciwpancerny kumulacyjny.. BP-463.. BP-463A.. stabilizowany brzechwowo.. BK-463.. 12,34.. BK-463U.. BP-463UM.. Amunicja odłamkowa.. burząca.. odłamkowo-burząca.. odłamkowo-burzący.. , skorupa stalowa.. OF-462.. 21,76.. 3,67.. 364.. 8910.. odłamkowy.. O-462A.. 21,7.. О-460А.. burzący.. F-460.. 344.. 7550.. F-460N.. F-460U.. F-460K.. szrapnel.. Sz-460.. 343.. 7230.. Sz-460T.. 342.. 7240.. Amunicja oświetlająca.. oświetlający.. S-462.. 340.. 6800.. S-463.. S-463Ż.. Amunicja propagandowa.. propagandowy.. А-462.. 7000.. А-1.. ??.. Amunicja dymna.. dymny.. ze skorupą stalową.. D-462.. dymny ze skorupą stalową.. D-462A.. D-4.. Amunicja chemiczna.. odłamkowo-chemiczny.. OCh-462.. 8950.. chemiczny.. Ch-462.. 21,8.. 366.. 8477.. Ch-460.. 358.. 7700.. :: Ministerstwo Obrony Narodowej - serwis internetowy :: Sprzęt artyleryjski ::.. А.. Иванов:.. Артиллерия СССР в перод второй мировой войны.. Санкт-Петербург: Издательский Дом «Нева», 2003.. ISBN 5-7654-2731-6.. Shirokorad A.. - Encyclopedia of Russian artillery.. Ian V.. Hogg:.. Allied Artilllery of World War Two.. , Crowood Press: 2001, s.. 58.. Stefan Pataj:.. Artyleria lądowa 1872-1970.. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.. Czesław Rychlewski:.. Haubica kal.. 122 mm wz.. 1938,.. TBiU 79.. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1982.. ISBN 83-11-06782-1.. Witold "Jowitek" Mikiciuk:.. http://www.. rzeszow.. mm.. pl/~jowitek/122_38.. html.. pol.. [dostęp 29 czerwca 2007].. Artyleria.. z okresu.. Działa piechoty.. 45 mm wz.. 76 mm wz.. 43.. Armaty górskie.. 09.. 38.. Armaty przeciwpancerne.. 37 mm wz.. 30.. 37 mm CzK-M1.. 32.. 42.. 57 mm ZiS-2.. 100 mm BS-3.. Artyleria dywizyjna.. 02/30.. 76 mm F-22.. 76 mm USW.. 76 mm ZiS-3.. 107 mm M-60.. 122 mm M-30.. Artyleria korpuśna i armijna.. 107 mm wz.. 1931.. 122 mm A-19.. 152 mm wz.. 1909/30.. 1910/37.. 152 mm M-10.. 152 mm D-1.. 1910/34.. 152 mm MŁ-20.. Artyleria ciężka.. 152 mm Br-2.. 203 mm wz.. 203 mm B-4.. 210 mm Br-17.. 280 mm wz.. 39.. 305 mm Br-18.. Armaty przeciwlotnicze.. 25 mm 72-K.. 25 mm 94-KM.. 37 mm 61-K.. 31.. 85 mm 52-K.. Artyleria używana przez Wojsko Polskie po II wojnie światowej.. Artyleria ciągniona.. 85 mm armata przeciwpancerna D-44.. 152 mm haubicoarmata wz.. 1937 (MŁ-20).. 1977 Dana.. Krab.. ¹ •.. 2S7 Pion.. ASU-85.. Artyleria rakietowa.. BM-8.. BM-13.. BM-14.. BM-21 Grad.. BM-24.. RM-70.. WR-40 Langusta.. ¹.. 3M6 Trzmiel.. 9M14 Malutka.. 9K111 Fagot.. 2P16 (2K6 Luna).. OTR-21 Toczka (9K79).. 9P113 (9K52 Łuna-M).. ¹) Produkcji polskiej.. pojazdy.. artyleria.. broń przeciwlotnicza.. broń przeciwpancerna.. php?title=122_mm_haubica_wz.. _1938_(M-30) oldid=40295862.. Artyleria radziecka.. Broń artyleryjska II wojny światowej.. Haubice holowane.. Uzbrojenie artylerii LWP.. Shqip.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:58, 1 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/122_mm_haubica_wz._1938_%28M-30%29
    Open archive

  • Title: Rakietowy pocisk balistyczny – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Rakietowy pocisk balistyczny.. Pocisk balistyczny klasy.. ICBM.. LGM-118A Peacekeeper.. pocisk rakietowy.. , którego najistotniejszymi cechami są lot po.. parabolicznej.. krzywej balistycznej.. z napędem silnikowym jedynie w części trasy oraz wyposażenie w układ naprowadzania.. Na etapie wznoszenia, lot odbywa się dzięki napędowi za pomocą jednego bądź więcej.. silników rakietowych.. , dalsze zaś etapy lotu odbywają się dzięki wykorzystaniu energii nadanej pociskowi w fazie silnikowej oraz sile.. grawitacji ziemskiej.. Zastosowanie pocisków balistycznych opiera się na przenoszeniu do celu.. głowicy bojowej.. o charakterze konwencjonalnym bądź.. masowego rażenia.. Geneza.. Podział pocisków balistycznych.. Podział amerykański.. Podział rosyjski.. Lot pocisku balistycznego.. Rodzaje napędu.. Napęd na paliwo ciekłe.. Napęd na paliwo stałe.. Napęd hybrydowy.. Systemy naprowadzania (kierowania).. Naprowadzanie bezwładnościowe.. Naprowadzanie w oparciu o układ gwiazd.. Naprowadzanie komendowe.. Naprowadzanie satelitarne.. Głowice.. Penetration Aids.. Platformy startowe.. Platformy stałe.. Platformy mobilne.. Zastosowanie pocisków balistycznych.. Proliferacja pocisków balistycznych.. Pierwszy seryjnie produkowany pocisk balistyczny.. Vergeltungswaffe-2.. (V2).. Pierwsze prace teoretyczne związane z balistyczną odmianą pocisku.. rakietowego.. , związane są z badaniami.. Konstantego Ciołkowskiego.. 1903.. ten rosyjski uczony polskiego pochodzenia, w artykule ".. Badanie przestrzeni świata przy pomocy urządzeń odrzutowych.. " (.. Issledowanije mirowych prostranstw rieaktiwnymi priborami.. ) wyłożył teorię lotu rakiety z uwzględnieniem zmiany masy.. 1929.. Ciołkowski opracował teorię ruchu rakiet wielostopniowych w ziemskim polu.. grawitacyjnym.. , sformułował podstawy teorii silnika rakietowego na paliwo ciekłe, zastosowanie w rakietach stabilizatorów.. żyroskopowych.. , chłodzenie komory spalania silnika rakietowego składnikami paliwa oraz zaprojektował wiele rakietowych mieszanek paliwowych.. 1917.. Robert Goddard.. Smithsonian Institution.. w USA opatentował wynalazek poprawiający w znaczny sposób wydajność zespołu napędowego przez dodanie do silnika rakietowego na paliwo ciekłe.. dyszy de Lavala.. Rozwiązanie to podwajało ciąg silnika rakietowego przez zwiększenie jego sprawności i wywarło wielki wpływ na nieco późniejsze prace czołowych twórców napędu rakietowego –.. Hermanna Obertha.. i zespołu.. Wernhera von Brauna.. W latach dwudziestych XX wieku, zespoły naukowe kilku krajów prowadziły badania i eksperymenty nad technologiami rakietowymi.. Dzięki eksperymentom związanym z napędem rakietowym na paliwo ciekłe oraz systemami naprowadzania, na czoło badań nad technologiami balistycznymi wysunęły się jednak.. Prace zespołu Wernhera von Brauna, pozwoliły Niemcom na opracowanie kompletnej technologii i wdrożenie do produkcji rakietowego pocisku balistycznego.. V2 (.. , który został pierwszym w historii rakietowym urządzeniem balistycznym, które nie tylko wdrożone zostało do produkcji, lecz także – w trakcie.. – wykorzystane bojowo.. Pocisk ten stał się następnie bazą i podstawą dalszego rozwoju cywilnych rakiet nośnych oraz balistycznych pocisków rakietowych zarówno w.. jak i w.. Stanach Zjednoczonych.. , które wkrótce stały się liderami rozwoju tych technologii.. Po zakończeniu wojny duża grupa naukowców i konstruktorów programu V-2 została aresztowana, wielu z nich – w tym kierujący programem Wernher von Braun – zostało przewiezionych do USA, gdzie stanowili następnie trzon personalny programu balistycznego.. US Army.. Związek Radziecki dla przechwyconych przez siebie niemieckich specjalistów programu V-2 utworzył pierwotnie ośrodek naukowo-badawczy.. Instytut Rabe.. Bleicherode.. koło.. Nordhausen.. , gdzie mieli kontynuować swoją pracę.. W ośrodku tym, obok.. Siergieja Korolowa.. , pod nadzorem pracował także jeden z przełożonych niemieckiego programu rakietowego w ośrodku.. Heeresversuchsanstalt.. Peenemünde.. Helmutt Groettrup.. 22 października.. NKWD.. aresztowało jednak niemieckich naukowców wraz z rodzinami oraz specjalistami innych dziedzin techniki wojskowej i tę grupę około pięciu tysięcy osób wywieziono w głąb ZSRR, gdzie mieli kontynuować swoje prace pod ścisłym nadzorem.. W konsekwencji, niemieccy konstruktorzy V-2 wnieśli znaczący wkład do rozwoju zarówno amerykańskich, jak i radzieckich programów balistycznych.. Rywalizacja między tymi dwoma państwami wkrótce stała się najsilniejszym motorem rozwoju technologii rakietowych pocisków balistycznych.. Rakietowe pociski balistyczne kategoryzowane są w zależności od ich zasięgu, rozumianego jako maksymalny dystans od punktu startu do celu, mierzony w linii prostej po powierzchni ziemi.. Wiele krajów stosuje własne podziały w tym zakresie, jednakże – z przyczyn oczywistych – dominującą role pełnią podziały stosowane w.. Rosji.. , przy czym podział amerykański jest najpowszechniej rozpoznawalnym podziałem.. Pociski można.. sklasyfikować ze względu na różne platformy wystrzeliwania.. Podział amerykański pocisków balistycznych, wyróżnia 4 podstawowe grupy pocisków uszeregowane według zasięgu, oraz jedną klasę pocisków wystrzeliwanych z pokładów okrętów podwodnych.. :.. Start pocisku balistycznego.. SLBM.. wystrzelonego z atomowego okrętu podwodnego Mariano G.. Vallejo (SSN-658).. Pociski międzykontynentalne.. Intercontinental Ballistic Missile.. – ICBM): powyżej 5 500 kilometrów.. Pociski zasięgu pośredniego.. Intermediate-Range Ballistic Missile.. – IRBM): 3 000 do 5 500 kilometrów.. Pociski średniego zasięgu.. Medium-Range Ballistic Missile.. – MRBM): 1 000 do 3 000 kilometrów.. Pociski krótkiego zasięgu.. Short-Range Ballistic missile.. – SRBM): do 1 000 kilometrów.. W ramach tej grupy pocisków, wyodrębniane są czasem pociski.. pola walki.. Battlefield Short-range Ballistic Missile.. - BSRBM) o zasięgu do 150 km.. W podziale amerykańskim istnieje także dodatkowa kategoria pocisków – pociski odpalane z pokładu okrętu podwodnego.. Submarine-launched Ballistic Missile.. Z uwagi na zasięg należałoby zakwalifikować je do kategorii ICBM, jednakże z uwagi na szczególną rolę tych pocisków, wynikającą z bardzo wysokiej zdolności przetrwania pierwszego uderzenia przeciwnika oraz ze skrytości ich przenoszenia – w tym także w pobliże granic państwa stanowiącego ich cel (a co za tym idzie, możliwością wykonania pierwszego, obezwładniającego uderzenia atomowego), klasyfikuje się je jako odrębną grupę.. Określone wyżej dystanse dostępne dla poszczególnych klas dotyczą maksymalnych zasięgów pocisków, które mogą być wykorzystane również do ataku na krótsze odległości, dotyczy to zwłaszcza klasy SLBM.. Klasyfikacja rosyjska wyróżnia 5 grup pocisków.. Strategiczne: powyżej 1 000 kilometrów.. Operacyjno-strategiczne: 500 do 1 000 kilometrów.. Operacyjne: 300 do 500 kilometrów.. Operacyjno-taktyczne: 50 do 300 kilometrów.. Taktyczne: do 50 kilometrów.. Podstawową zasadą i warunkiem działania pocisku balistycznego jest nadanie mu takiej prędkości, która umożliwi pokonanie przyciągania ziemskiego i wyjście w najwyższe warstwy atmosfery, mniejszej jednak od.. pierwszej prędkości kosmicznej.. , która dla.. Ziemi.. wynosi 7,91 km/s.. Osiągnięcie bowiem przez pocisk lub przekroczenie pierwszej prędkości kosmicznej spowodowałoby jego wejście na.. orbitę.. okołoziemską i okrążanie.. planety.. zamiast sprowadzenia siłą grawitacji ku celowi.. Rakietowy pocisk balistyczny porusza się po parabolicznej krzywej balistycznej ze szczytem w najwyższej,.. egzosferycznej.. warstwie.. atmosfery ziemskiej.. , przy czym jego lot składa się z trzech etapów.. fazy startowej (boost phase).. - w której silniki rakietowe wynoszą pocisk na zadaną.. trajektorię.. oraz nadają mu prędkość niezbędną do pokonania założonej trasy po krzywej balistycznej.. fazy środkowej (midcourse phase).. - po wyczerpaniu paliwa rakietowego (bądź wyłączeniu silników – tzw.. zerowaniu.. ciągu.. ), pocisk bądź oddzielone głowice poruszają się siłą bezwładności dzięki prędkości nadanej im w fazie startowej.. fazy powrotnej (terminal phase, re-entry phase).. - w której siła przyciągania ziemskiego pokonuje malejącą siłę bezwładności skierowując pocisk ku ziemi i jego celowi.. Czasami podział powyższy uzupełniany jest "podfazami": poststartową (.. post-boost phase.. ) oraz postśrodkową (.. post-midcourse phase.. Pierwsza z nich następuje pomiędzy fazą startową a środkową, po zakończeniu pracy silników startowych i odłączeniu się od ostatniego członu napędowego.. post-boost vehicle.. czyli pojazdu mającego za zadanie wyprowadzenie głowic na właściwe dla nich trajektorie i uwolnienie ich wraz z urządzeniami wspierającymi przenikanie przez systemy obrony antybalistycznej (.. penetration aids.. Każdy z tych etapów cechuje się różnym czasem trwania, w zależności od zasięgu pocisku oraz jego założeń konstrukcyjnych, także parabola krzywej balistycznej może mieć charakter mniej lub bardziej płaski.. W nowoczesnych pociskach ICBM czas trwania fazy startowej nie przekracza 180 sekund (300 s.. przy mniej nowoczesnych), w systemach zaś krótkiego zasięgu, o znacznie bardziej płaskiej trajektorii, czas trwania fazy startowej jest znacznie krótszy.. Przykładowo, w pocisku SRBM o zasięgu 600 km faza startowa trwa 90 sekund; faza silnikowa pocisku pośredniego zasięgu (IRBM) do 5 500 km trwa do 120 sekund.. Podobnie, jak w fazie startowej (.. boost phase.. ), także czas lotu w fazie środkowej (.. midcourse phase.. ) uzależniony jest od zasięgu pocisku.. W pociskach ICBM jest to najdłuższy odcinek drogi, trwający od 20 do 30 minut, w którym oddzielona od ostatniego członu napędowego głowica bojowa porusza się po obu stronach szczytu paraboli lotu dzięki energii nadanej jej w fazie startowej przez człony napędowe.. Czas trwania fazy powrotnej uzależniony jest zarówno od zasięgu pocisku, jak też stopnia technicznego zaawansowania pocisku w zakresie jego zdolności do przenikania.. obrony antybalistycznej.. W fazie tej pocisk, bądź jego głowica, powraca w gęste warstwy atmosfery i pokonując stawiany przez nie opór oraz rosnącą temperaturę, dokonuje ostatecznego naprowadzenia się na założony cel, atakując go za pomocą ładunku konwencjonalnego, bądź masowego rażenia.. Rakietowe pociski balistyczne mogą być napędzane wieloma różnymi typami silników.. Zasadniczo wyróżnia się w tym zakresie 3 kategorie.. : napęd na paliwo ciekłe, napęd na paliwo stałe oraz napęd hybrydowy.. Zwykłe chemiczne silniki rakietowe korzystają z paliwa oraz.. utleniacza.. , czasami z dodatkiem.. katalizatorów.. w celu przyspieszenia.. reakcji chemicznej.. pomiędzy paliwem a utleniaczem.. Każdy ze wskazanych wcześniej rodzajów napędów posiada zarówno wady jak i zalety, czyniące je właściwym dla określonych zastosowań i bezużytecznym dla innych.. Silniki napędowe na paliwo ciekłe, w celu wytworzenia ciągu, spalają dwa osobno przechowywane ciekłe materiały chemiczne – paliwo i utleniacz.. Napęd kriogeniczny.. używa jako paliwa i utleniacza skroplonego i przechowywanego w niskiej temperaturze gazu, najczęściej.. ciekłego wodoru.. ciekłego tlenu.. Ciekłe paliwo napędowe wymaga specjalnych izolowanych zbiorników oraz przewodów umożliwiających gazowi parowanie.. Obydwie substancje są pompowane do komory rozprężenia a następnie do komory spalania, gdzie są mieszane i gdzie następuje zapłon iskrowy, bądź za pomocą ognia.. Gwałtownie rozprężające się gazy, powstałe na skutek spalania, odprowadzane są do dysz, dając w ten sposób pożądany ciąg.. Paliwo kriogeniczne musi być utrzymywane w bardzo niskiej temperaturze, tankowanie zaś następuje tuż przed startem.. Ciekłe gazy - zwłaszcza wodór, mają najlepszy możliwy stosunek energii spalania do ich masy, nieosiągalny dla innych paliw.. napęd na paliwo hipergolowe.. działa w oparciu o kompozycję paliwa i utleniacza, której zapłon następuje w wyniku kontaktu jednego komponentu z drugim, bez udziału iskry, bądź ognia.. Paliwa hipergolowe są bardzo reaktywne, stąd wymagają specjalnych zbiorników i urządzeń bezpieczeństwa.. Zapłon w tego rodzaju napędzie następuje w.. temperaturze pokojowej.. , przez co nie wymaga specjalnych urządzeń niezbędnych przy napędzie kriogenicznym.. Paliwa jednoskładnikowe.. (monopropelanty) – spełniające funkcję zarówno paliwa jak i utleniacza w jednym składniku.. Ze względu na swa naturę, paliwa jednoskładnikowe są niestabilne i bardzo niebezpieczne.. Najczęściej używane są w silnikach uzupełniających, służących do tzw.. "dopalania" tzn.. korekty trajektorii lotu pocisku po zakończeniu pracy silników napędowych (.. burn out.. Zalety.. Zaletą napędu na paliwo ciekłe jest duża ilość energii uzyskiwanej w przeliczeniu na jednostkę masy, możliwość zastosowania zmiennego ciągu, a także restartu silnika.. Surowe materiały pędne są stosunkowo łatwe w produkcji i tanie do uzyskania.. Słabości.. Słabością tego rodzaju napędu jest konieczność stosowania dość skomplikowanych sposobów przechowywania, skomplikowanego systemu rur, systemu dozowania składników, a także bardzo wydajnych pomp.. Pociski z.. napędem na paliwo stałe.. zawierają komorę wewnętrznego spalania w formie tuby zawierającej.. zhomogenizowaną.. mieszankę paliwa i utleniacza.. Silniki tego rodzaju są najstarszymi i najprostszymi rodzajami napędu, stosowanymi już w średniowiecznych.. Chinach.. W komorze wewnętrznego spalania następuje zapłon zmagazynowanej w niej mieszaniny napędowej, zaś rozprężające się gorące gazy odprowadzane są do dysz w celu uzyskania pożądanego ciągu.. Krytyczną wartością tego rodzaju napędu jest powierzchnia płonącego gęstego paliwa, determinująca siłę produkowanego w ten sposób ciągu.. W celu jej zwiększenia, w zgromadzonym paliwie wykonuje się nacięcia – rowki i szpary zwiększające powierzchnie paliwa podlegającego ekspozycji na działanie ognia.. Wymaga to jednak dużej precyzji, gdyż zbyt wielka liczba nacięć – a co za tym idzie zbyt duża powierzchnia zapłonu – może doprowadzić do zbyt wielkiego ciśnienia wewnątrz komory spalania i eksplozji silnika.. Zalety.. Podstawową zaletą silników na paliwo stałe jest duża stabilność oraz łatwość przechowywania przez długi czas.. Paliwa stałe charakteryzują się dużą gęstością energii i szybkim czasem spalania, dość dobrze tolerują wstrząsy, wibracje i przyspieszenia.. Nie wymagają też specjalnych pomp, co czyni pocisk mniej skomplikowanym.. Słabości.. Podstawową słabością napędu na paliwo stałe jest niemożliwość jego zatrzymania i korekty ciągu.. Po uruchomieniu zapłonu, całe zgromadzone w zbiorniku paliwo ulega wypaleniu bez możliwości zatrzymania, czy nawet korekty przebiegu tego procesu.. W związku z koniecznością zachowania dużej precyzji nacięć paliwa stałego, jego produkcja jest stosunkowo droga.. Silniki na paliwo stałe posiadają szerokie spektrum zastosowań, począwszy od lekkich pocisków przeciwpancernych, aż po długie na 45.. 46 metrów (3,7 m średnicy).. rakiety dodatkowe na paliwo stałe (ang.. Solid Rocket Booster - SRB).. amerykańskich.. promów kosmicznych.. Napęd hybrydowy jest próbą zastosowania zalet obu rodzajów napędów: na paliwo ciekłe oraz paliwo stałe.. Konstrukcja takiego układu napędowego opiera się na zastosowaniu analogicznej do silnika na paliwo stałe wewnętrznej komory spalania, wypełnionej materiałem stałym (zwykle paliwem), powyżej  ...   wyposażenie pocisków balistycznych w głowice niezawierające jakiegokolwiek ładunku bojowego, których zadaniem jest niszczenie obiektów przeciwnika poprzez dostarczenie im gigantycznej, własnej energii kinetycznej.. Głowice.. MK 21 w post-boosterze pocisku.. Peacekeeper.. Pomiędzy głowicami widoczne są prawdopodobnie.. (dokładne przeznaczenie tych elementów pozostaje tajne).. Na wyposażeniu niektórych nowoczesnych pocisków balistycznych znajdują się środki techniczne mające za zadanie ułatwienie pociskowi przedostanie się przez systemy.. kraju stanowiącego cel ataku.. Środki te przybierają przede wszystkim postać urządzeń utrudniających systemom antyrakietowym atakowanego kraju wybór właściwego celu, poprzez stosowanie trudnych do identyfikacji i odróżnienia w kosmosie od właściwej głowicy bojowej, zestawów głowic pozornych i balonów.. Penetration aids wynoszone są w przestrzeń i uwalniane przez pojazd fazy post-startowej (.. ) wraz z głowicą bojową i poruszają się wraz z nią po jej trajektorii, aby następnie ulec najczęściej spaleniu przy powrocie głowicy w gęste warstwy atmosfery.. Innym rodzajem środków utrudniających przechwycenie głowicy, jest otoczenie jej "chmurami" metalowych.. dipoli.. silnie odbijających fale radarowe, pomiędzy którymi właściwa głowica pozostaje niewidoczna, a więc trudna do namierzenia, śledzenia i w konsekwencji do przechwycenia.. W fazie terminalnej natomiast, gdy pozbawiona już penetration aids fazy środkowej głowica zmierza w atmosferze ku Ziemi, pokonywanie przez nią systemów obrony antybalistycznej może być wspierane przez przez eksplozje w wysokich warstwach atmosfery odrębnych ładunków jądrowych, na chwilę "oślepiające" naziemne systemy antybalistyczne, co pozwala właściwej głowicy pokonać w tym czasie znaczny dystans, z ewentualnym powtórzeniem całej operacji w niższej warstwie, co ostatecznie da systemom obronnym bardzo niewiele czasu na wyśledzenie, namierzenie i przechwycenie właściwej głowicy bojowej.. W praktyce jednak ten system nie nadaje się do zastosowania na szersza skalę.. Pociski balistyczne mogą być rozmieszczone przed startem na kilku rodzajach platform.. Każda z nich posiada wady i zalety, stąd też państwa dysponujące arsenałami broni balistycznej starają się opracować skuteczne i bezpieczne systemy platform ich bazowania.. Prowadzi to do ścierania się różnego rodzaju koncepcji, czasem wręcz "ogólnonarodowych" debat wśród specjalistów nad wyborem optymalnej platformy balistycznej.. Przykładem takiej debaty była debata zmierzająca do wyboru najlepszego sposobu bazowania dla nowego pocisku.. Missile-X.. (MX), która przetaczała się przez Stany Zjednoczone przez całe lata siedemdziesiąte dwudziestego wieku i na początku lat osiemdziesiątych.. Zasadniczo, wyróżnia się dwie podstawowe grupy platform, choć w ich ramach wciąż istnieją różne koncepcje:.. Nieczynny radziecki silos rakietowy na terytorium.. Litwy.. Dominującą dziś (2008) w zakresie pocisków ICBM platformę stanowią podziemne.. silosy.. stanowiące jednocześnie wyrzutnie znajdujących się w określonym stanie.. gotowości bojowej.. pocisków.. W krajach dysponujących tymi platformami mogą przybrać formę zgrupowań określonej dużej ilości silosów w jednej chronionej bazie, bądź też pojedynczych albo rozmieszczonych w niewielkich zgrupowaniach silosów, ze względów bezpieczeństwa rozsianych po terytorium kraju.. To ostatnie rozwiązanie podyktowane jest w pierwszej kolejności potrzebą ochrony pocisków przed pierwszym uderzeniem jądrowym przeciwnika na stałe wyrzutnie pocisków, którego skuteczność pozbawiłaby kraj możliwości jądrowej odpowiedzi za ich pomocą.. Z drugiej strony, duże bazy grupujące dużą liczbę mieszczących pociski balistyczne silosów są łatwiejsze do aktywnej obrony za pomocą systemów.. , w tym terminalnej obrony antybalistycznej za pomocą rozmieszczonych wokół bazy rakietowych systemów antybalistycznych.. Przykładem takiego rozwiązania był amerykański system antybalistyczny.. Safeguard.. rozmieszczony w.. Nekoma.. Dakocie Północnej.. , za pomocą pocisków.. Spartan.. Sprint.. chroniący bazę pocisków.. Minuteman.. Grand Forks.. w tym samym stanie.. Z uwagi jednak na wynikającą z niskiego poziomu technologicznego w owym czasie oraz konieczność użycia technologii jądrowej nad własnym terytorium do obrony przed atakiem jądrowym, system ten został zarzucony po zaledwie ośmiu miesiącach od jego uruchomienia.. W Stanach Zjednoczonych porażka systemu aktywnej obrony stałych baz pocisków balistycznych spowodowała rozwój technologii budowy silosów, poprzez ich super utwardzenie celem jak najlepszego zabezpieczenia przed zniszczeniem pobliskim wybuchem jądrowym, w Związku Radzieckim natomiast rozwinęła się koncepcja mobilnych wyrzutni rakietowych.. zalety.. : duża gotowość bojowa, umożliwiająca niemal natychmiastowe odpalenie pocisków balistycznych;.. wady.. : względna łatwość zniszczenia za pomocą pierwszego, zaskakującego uderzenia jądrowego.. Rozwój platform mobilnych podyktowany jest koniecznością uchronienia arsenałów jądrowych przed zniszczeniem za pomocą wykonanego przez przeciwnika pierwszego uderzenia.. W odróżnieniu od systemów stałych wśród których dominują systemy silosów, systemy mobilne występują w wielu wariantach, z których najpowszechniejsze są dziś systemy pocisków balistycznych SLBM przenoszonych przez.. atomowe.. , strategiczne.. oraz systemy balistyczne na mobilnych wyrzutniach drogowych.. systemy SLBM.. przenoszone w pokładach okrętów podwodnych o napędzie atomowym i wystrzeliwane z nich metodą zimnego startu, cechują się dużą skrytością przenoszenia pocisków balistycznych, największą zdolnością przetrwania pierwszego uderzenia przeciwnika oraz możliwością skrócenia czasu lotu pocisku balistycznego przez jego wystrzelenie w pobliżu granic przeciwnika.. Cechy te czynią system SLBM zarówno doskonałą i bardzo groźną bronią pierwszego uderzenia, jak też ostatnią szansą wykonania kontruderzenia, po ewentualnym skutecznym pierwszym uderzeniu przeciwnika na naziemne systemy balistyczne.. Wadą systemów SLBM są bardzo wysokie koszty budowy podwodnych nosicieli pocisków SLBM oraz konieczność zapewnienia tym okrętom ochrony przed konwencjonalnym atakiem ze strony okrętów podwodnych przeciwnika przez wprowadzenie do służby własnych okrętów podwodnych o charakterze myśliwskim, co dodatkowo zwielokrotnia koszty.. Radziecki pocisk klasy.. RT-23UTTH.. na mobilnej platformie kolejowej.. drogowe systemy mobilne.. opierają się na gąsienicowych lub kołowych.. pojazdach samochodowych.. , przenoszących startujące pionowo z wyrzutni typu.. TEL.. pociski balistyczne metodą tradycyjną albo – coraz częściej – metodą zimnego startu.. Drogowe systemy mobilne do niedawna dominowały w systemach krótszego niż ICBM zasięgu (SRBM, MRBM oraz IRBM), co związane było z bardziej taktycznym charakterem tych systemów, które częstokroć musiały być zdolne do przemieszczania się wraz z własnymi wojskami, coraz częściej jednak stają się podstawowym rodzajem bazowania także współczesnych systemów ICBM.. Zaletą drogowych systemów mobilnych w przypadku pocisków ICBM jest zdolność do szybkiej zmiany pozycji w celu uniemożliwienia przeciwnikowi namierzenia wyrzutni, bądź zmiany pozycji po ewentualnym powzięciu informacji o jej namierzeniu.. Wadą tego systemu jest jednak relatywnie wysoki czas reakcji w razie ewentualnego pierwszego uderzenia przeciwnika – związany z ograniczeniami przyjętego systemu łączności, koniecznością przygotowania wyrzutni do strzału oraz zaprogramowania trajektorii pocisku z uwzględnieniem bieżącej pozycji wyrzutni.. inne systemy mobilne.. należą raczej do kategorii opracowywanych lub zarzuconych już koncepcji, choć jedna z nich – system mobilny na platformie kolejowej, doczekała się wdrożenia w Związku Radzieckim, w Stanach Zjednoczonych zaś – po burzliwej dyskusji nad sposobem bazowania pocisku MX – rozpoczęto już zarzuconą następnie budowę służących do tego celu składów kolejowych.. W systemie tym pociski balistyczne w parach bądź pojedynczo przewożone były w wagonach specjalnych składów kolejowych kursujących w sieci kolejowej kraju, chronionych przed atakiem lotniczym – najczęściej – rakietowym systemem przeciwlotniczym krótkiego zasięgu umieszczonym w jednym z wagonów składu.. System ten rozwinięty był zwłaszcza w Związku Radzieckim.. Dużą zaleta tego systemu jest możliwość bardzo szybkiej zmiany pozycji nawet o duże odległości.. Ciekawą koncepcję tego systemu rozwinięto natomiast w USA, w ramach wspomnianej już debaty nad rozmieszczeniem pocisków MX.. W myśl jednej pojawiających się wówczas wersji tej koncepcji, składy kolejowe przewożące pociski balistyczne kursować miały w sposób "klasyczny" w sieci kolejowej kraju, chronione za pomocą identycznych składów fałszywych – niemieszczących w sobie pocisków.. Odmianą tej koncepcji, najbardziej jednocześnie ekstremalną, była koncepcja kursowania składów w specjalnie w tym celu wybudowanym labiryncie tuneli wydrążonych w zdolnych do przetrwania każdego ataku jądrowego skałach.. Po ataku, tunele miały być przewiercane, a uzbrojone składy wyjeżdżać miały na zewnątrz, skąd dokonywałyby kontruderzenia jądrowego.. Jeszcze inną pojawiająca się koncepcją było odpalanie pocisków balistycznych z pokładów samolotów – w celu sprawdzenia tej możliwości, wykonano nawet z sukcesem próbę wystrzelania z pokładu.. C-5A Galaxy.. pocisku ICBM.. Minuteman I.. W ramach tej debaty, rozważano aż ok.. 40 (!) koncepcji bazowania pocisku MX, aby ostatecznie podjąć decyzje o rozmieszczeniu pocisków Peacekeeper w super utwardzonych stałych silosach.. Rakietowe pociski balistyczne posiadają szereg zastosowań zarówno o charakterze militarnym, jak i politycznym.. Obok oczywistego zastosowania broni balistycznej jako elementu nuklearnego odstraszania, pociski tego rodzaju służyć mogą zarówno do celów taktycznych jako środki niszczenia ściśle określonych obiektów na terytorium przeciwnika, jak również dla celów terroru społecznego i politycznego, co miało miejsce w trakcie.. pierwszej wojny w Zatoce Perskiej.. W zakresie zastosowań stricte militarnych, rakietowe pociski balistyczne służyć mogą do niszczenia centrów dowodzenia i komunikacyjnych (informacyjnych) przeciwnika, jego węzłów komunikacyjnych (transportowych), ważnych obiektów infrastruktury militarnej i gospodarczej przeciwnika, a także – co budzi największe kontrowersje wokół tego rodzaju broni – centrów populacyjnych ludności cywilnej.. Rozwój technologii naprowadzania pocisków i głowic balistycznych prowadzi do poszerzania spektrum zastosowań tego rodzaju broni.. Ostatnie.. chińskie.. próby z głowicami typu.. MaRV.. dowodzą zdolności niszczenia za pomocą pocisków balistycznych celów nawet ruchomych – jak okręty w ruchu na pełnym morzu.. Bezwzględną zaleta broni balistycznej jest jednak przede wszystkim możliwość niszczenia celów na głębokim zapleczu przeciwnika, przy braku ryzyka dla własnych wojsk oraz szybkość i skuteczność ataku.. Liczba krajów starających się aktualnie o wejście do klubu państw posiadających własne rakietowe technologie balistyczne – według różnych szacunków – oscyluje między 15 a dwadzieścia pięć państw.. Przewiduje się że w przyszłości grupa ta może rozrosnąć się do około osiemdziesięciu, co razem z krajami już posiadającymi rozwinięte technologie tego typu, da ogólną liczbę blisko stu krajów, z których większość to kraje zaliczane współcześnie do państw.. Istotny jest przy tym fakt, iż poza traktatami międzynarodowymi ograniczającymi w pewnych zakresach powstawanie nowych rodzajów pocisków pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Rosją, brak jest dziś międzynarodowego prawa ograniczającego rozwój tego typu technologii, jedyne zaś prawne ograniczenia istnieją wobec transferu technologii balistycznych pomiędzy krajami.. Elementy wiedzy o technologiach balistycznych przekazywane są dziś na wielu uniwersytetach krajów wysoko rozwiniętych technologicznie, w ramach normalnych programów studiów akademickich.. Interdyscyplinarna wiedza akademicka przekazywana jest na tak wysokim poziomie, iż jej opanowanie przez studentów zagranicznych pozwala na stworzenie pełnych i kompletnych technologii balistycznych przez kraje z których studenci pochodzą.. Staje się to jednym z poważnych źródeł.. proliferacji.. technologii balistycznych.. Według informacji amerykańskich tylko w Stanach Zjednoczonych liczby zagranicznych studentów uczelni technicznych mogących w ramach studiów mieć dostęp do wiedzy o technologiach balistycznych, w zależności od kraju pochodzenia począwszy od roku.. 1984.. wynoszą:.. Kraj.. liczba studentów.. Korea Płn.. 98.. 16 864.. 408.. 9 308.. 121 952.. Joel Carpenter, Project 1947:.. The Ghost Rockets.. 2,0.. 2,1.. Norman Polmar.. Cold War Submarines, The Design and Construction of U.. and Soviet Submarines.. K.. More.. Potomac Books, Inc,.. ISBN 1-57488-530-8.. Richard G.. Hewlett.. Nuclear Navy, 1946-62.. Francis Duncan.. University of Chicago Press,.. 1974.. ISBN 978-0226332192.. 4,2.. 4,3.. Ballistic Missile Basics.. [dostęp 10 grudnia 2009].. Fizykon.. Pierwsza prędkość kosmiczna.. United Nations Institute for Disarmament Research, Wilton Park:.. Missile Defence, Deterrence and Arms Control: Contradictory Aims or Compatible Goals?.. 7,2.. 7,3.. 7,4.. Weapons of Mass Destruction (WMD):.. ICBM Fundamentals.. Missile Systems.. 10,2.. 10,3.. Ballistic Missiles and Reentry Systems:.. The Critical Years.. ASV-3 Asset Lifting Body.. Theodor A.. Postol:.. Explanation of Why the Sensor in the Exoatmospheric Kill Vehicle (EKV) Cannot Reliably Discriminate Decoys from Warheads.. Olivier Dubois-Matra, Robert H.. Bishop, University of Texas at Austin,.. Tracking and Identifcation of a Maneuvering Reentry Vehicle.. American Institute of Aeronautics and Astronautics, Inc.. Iskander / SS-26.. Global Security:.. Weapons of Mass Destruction:.. Missile Proliferation in the Information Age.. Ashton B.. Carter, David N.. Schwartz:.. Ballistic missile defens.. Washington, D.. C.. : Brookings Institution, 1984.. ISBN 0-8157-1312-6.. The W87 Warhead.. Rakietowe pociski balistyczne.. na świecie.. SRBM.. MRBM.. IRBM.. Dong Feng-3.. • (również CSS-5 ?).. CSS-8.. CSS-X-7.. CSS-6.. CSS-2.. CSS-5.. DF-25.. CSS-3.. Julang 1 (CSS-NX-3).. Julang 2 (CSS-NX-4.. CSS-4.. CSS-X-10.. DF-31A.. Francja.. M-45.. M-51.. Prithivi-I.. Prithivi-II.. Dhanush.. Prithivi-III.. Agni-I.. Agni II.. Agni II AT.. Agni 3 TD.. Agni 3 SL.. Sagarika.. Agni 3 A.. Agni 3 B.. Agni 3 C.. Agni V.. Mushak-120.. Mushak-160.. Fateh-110.. M-7.. Scud-B.. Scud-C.. Shahab 3.. Shahab IV.. Sedżil-2.. Shahab 5.. Shahab 6.. Lance.. Jerycho-1.. LORA.. Jerycho-2.. Jerycho-3.. Korea Płd.. Hyunmoo.. Huasong-5.. Huasong-6.. Rodong-1.. Rodong-2.. Taep’o-dong 1.. Taep’o-dong 2.. V2.. Pakistan.. Hatf-I.. Hatf-II/IIA.. Hatf-III.. Shaheen-I.. Gauri-I.. Gauri-II.. Shaheen-II.. Gauri-III.. Związek Radziecki.. R-1.. R-5M.. R-11.. R-12.. OTR-21 Toczka.. 3R9.. 3R10.. R-14.. Pionier.. R-11FM.. R-13.. R-15M.. R-21.. R-21A.. R-27.. R-27U.. R-27K.. R-29.. R-29D.. R-29R.. R-29RM.. R-31.. R-39.. R-7.. R-9A.. R-16.. RT-2.. UR-200.. R-36.. R-36M Satan.. RS-18A.. RS-18B.. RT-23.. Topol.. R-29RMU.. R-30 Buława.. RS-12M1 Topol-M.. RS-12M2 Topol-M.. RS-24.. Redstone.. Pershing I.. GMLRS.. ATACMS.. Jupiter.. Pershing II.. Thor.. Polaris A1.. Polaris A2.. Polaris A3.. Polaris B3.. Poseidon C-3.. Trident I C-4.. Trident II D-5.. Trident E-6.. Atlas.. Titan I.. Titan II.. Minuteman II.. Midgetman.. Minuteman IV.. Wielka Brytania.. Blue Streak.. php?title=Rakietowy_pocisk_balistyczny oldid=40258761.. Gaeilge.. Հայերեն.. ह न द.. Қазақша.. മലയ ള.. پنجابی.. اردو.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 05:43, 28 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Rakietowy_pocisk_balistyczny
    Open archive

  • Title: RSD-10 Pionier – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: RSD-10 Pionier.. konstrukcja:.. MITC.. produkcja: Wotkowińskie Zakłady Budowy Maszyn.. Inne nazwy.. Pionier: 15Ż45, SS-20, Saber.. Pionier-UTTH: 15Ż53, SS-20, Saber.. Typ.. Wyrzutnia.. drogowy-mobilny.. Status.. wycofany ze służby.. Lata służby.. 1976 – 1991.. 16,49 m.. 1,79 m.. Masa startowa.. 37,0 t.. dwustopniowy na paliwo stałe.. +.. postbuster.. Pionier: 5000 km.. Pionier-UTTH: 5500 km.. Udźwig.. 1740 kg.. Naprowadzanie.. bezwładnościowe.. Celność.. CEP.. Pionier: 1300 m.. Pionier-UTTH: 1000 m.. Głowica.. nuklearne.. 1 × 1.. Mt.. (Mod.. 1, Mod.. 3).. 3 × 150.. Kt.. 2).. kod NATO.. SS-20 Saber) –.. radziecki.. dwustopniowy.. rakietowy pocisk balistyczny.. pośredniego zasięgu.. (IRBM).. Pionier był korzystającym z wyrzutni typu.. , mobilnym pociskiem balistycznym na platformie samochodowej, przenoszącym pojedynczą.. głowicę jądrową.. o mocy 1.. megatony.. lub do trzech głowic.. o mocy 150.. kiloton.. Pociski te stanowiły w latach osiemdziesiątych XX w.. istotny element.. zimnowojennej.. rywalizacji pomiędzy.. Układem Warszawskim.. , a państwami.. Wersje pocisku.. Rola w zimnej wojnie i traktat INF.. Wyrzutnia Pionier na transporterze MAZ-547W, z kontenerem startowym, na opuszczonych podnośnikach hydraulicznych.. Program konstrukcyjny pocisku Pionier podjęto w.. Moskiewskim Instytucie Technologii Cieplnych.. (MITT), prawdopodobnie w celu zastąpienia rozmieszczonych w środkowo-wschodniej Europie pocisków.. Był to dwustopniowy pocisk balistyczny na paliwo stałe, którego konstrukcja bazowała na pierwszym i drugim stopniu napędowym mobilnego pocisku ICBM.. Temp-2S.. Obydwa silniki wykonane były z materiałów kompozytowych.. Sam pocisk umieszczony był w kontenerze startowym zamontowanym na wyrzutni typu.. – będącej jednocześnie sześcioosiowym, samochodowym transporterem tego pocisku, typu.. MAZ-547W.. Transporter wyposażony był w urządzenia zapewniające utrzymanie pocisku w stałej gotowości do wykonania niezbędnych przygotowań do startu oraz samego odpalenia pocisku.. Odpalenie pocisku nastąpić mogło ze specjalnego hangaru z rozsuwanym dachem albo z przygotowanego wcześniej odpowiedniego stanowiska polowego.. Przed odpaleniem pocisku transporter wspierany był na hydraulicznych podporach, po czym następowało podniesienie zawierającego pocisk kontenera do pozycji pionowej i wypchnięcie pocisku z niego, z wykorzystaniem ciśnienia specjalnie w tym celu generowanych gazów.. Zapłon silnika pierwszego stopnia następował już po opuszczeniu kontenera przez pocisk.. Cała procedura startu przeprowadzana była zdalnie z odrębnego, mobilnego stanowiska dowodzenia.. System kontroli i naprowadzania pocisku korzystał z zainstalowanego w nim cyfrowego komputera oraz żyro-stabilizowanego układu naprowadzania, umożliwiającego pociskowi lot w pozycji horyzontalnej, w celu zapewnienia optymalnej dokładności celowania.. Kontrolę lotu pocisku na etapie lotu atmosferycznego, gdy był napędzany za pomocą silnika pierwszego stopnia, zapewniono przez wykorzystanie aerodynamiki oraz stabilizatorów odrzutowych.. Podczas lotu z napędem drugiego stopnia, gaz o niskiej temperaturze wstrzykiwany był do specjalnych odprowadzających go dysz, co odpowiednio stabilizowało lot.. Testy pocisku w locie przeprowadzone zostały na Czwartym Centralnym Poligonie Państwowym w.. Kapustin Jarze.. pomiędzy 21 września.. roku a 9 stycznia.. 1976.. roku, po czym 11 marca tego samego roku, system rakietowy Pionier został skierowany do seryjnej produkcji w Wotkowińskich Zakładach Budowy Maszyn oraz przyjęty do służby.. Pierwszy pułk wyposażony w nowe pociski rozpoczął dyżur bojowy 30 sierpnia 1976 roku.. Nieosłonięte czepcem balistycznym głowice MIRV na szczycie pocisku Pioner.. Zgodnie ze źródłami zachodnimi, testowano trzy wersje pocisku: Mod.. 1 i Mod.. 3 wyposażone w jedną głowicę, oraz wersję Mod.. 2 (Pionier-UTTH) przenoszącą trzy niezależnie wcelowywane głowice (.. ) o mocy 150 Kt.. Ta wersja uważana była na Zachodzie za wersję podstawową.. W jej ramach, głowice MIRV umieszczone były w znajdującym się na szczycie pocisku "pojeździe post-startowym" (.. – PBV) i podczas startu nie były dodatkowo osłonięte.. czepcem balistycznym.. Testy w locie systemu zmodernizowanej wersji Pionier-UTTH (kod 15Ż53), rozpoczęły się w Kapustin Jarze 10 sierpnia.. 1979.. Testy te kontynuowano do 14 sierpnia.. 1980.. roku, po czym ulepszony system zaakceptowano do służby 17 grudnia 1980 roku.. Pionier-UTTH korzystał z identycznego systemu napędowego, jak poprzednik, ulepszono w  ...   predestynowała je do wykonywania precyzyjnych uderzeń za pomocą niewielkiej głowicy o regulowanej mocy 5 do 50.. (Kt) na cele punktowe, jak centra dowodzenia i łączności, zgrupowania wojsk, węzły komunikacyjne itp.. Stosunkowo duży natomiast margines błędu celności radzieckich pocisków powodował, iż dla osiągnięcia podobnej do Pershing II skuteczności, przenosić musiały głowice jądrowe o znacznie większej mocy (1 Mt w wersjach Mod.. 3) oraz 150 kt (Mod.. , przez co zyskały sobie w ówczesnych mediach zachodnich przydomek "zabójcy miast".. Zgodnie z postanowieniami zawartego między Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim traktatu INF o zakazie posiadania i używania stacjonujących na lądzie systemów rakietowych pośredniego i krótszego zasięgu (500 – 5500 km) oraz pocisków manewrujących, a także związanego z nimi wyposażenia, wszystkie z kilkoma wyjątkami systemy Pionier (509 wyrzutni oraz 654 pociski) zostały w latach 1988 – 91 wyeliminowane.. Pierwszy Pionier wraz z kontenerem startowym został zniszczony na poligonie w Kapustin Jarze w lipcu 1988 roku, ostatni zaś z 654 pocisków – 12 maja 1991 roku.. Ostatnią z 499 wyrzutni zniszczono 28 maja 1991 roku w specjalnym zakładzie eliminacji wyrzutni w.. Sarnach.. W ramach eliminacji tych systemów, dokonano odpalenia 72 pocisków – wszystkie odpalenia przebiegły poprawnie.. Na mocy traktatu, każda z jego stron mogła wyeliminować do piętnastu pocisków nie przez fizyczne zniszczenie, lecz przez ich rozebranie, w celu późniejszego wystawienia w ekspozycjach muzealnych.. W ten sposób, jeden z pocisków Pionier trafił do Stanów Zjednoczonych, w zamian za jeden z wyeliminowanych podobnym sposobem egzemplarzy pocisku.. Weapons of Mass Destruction: RT-21M / SS-20 Saber.. Global Security,.. [dostęp 11 lipca 2009].. 2,00.. 2,01.. 2,02.. 2,03.. 2,04.. 2,05.. 2,06.. 2,07.. 2,08.. 2,09.. 2,10.. 2,11.. Paweł Podwig, Oleg Bukharin, Timur Kadyshew, Eugeni Miasnikow, Igor Sutyagin i inni:.. Russian Strategic Nuclear Forces.. The.. MIT.. Press i Moskow Institute of Physics and Technology,.. 224 – 226.. ISBN 0-262-16202-4.. Henry D.. Sokolski:.. Getting MAD: Nuclear mutual assured destruction, its origins and practice.. Strategic Studies Institute, United States Army War College, listopad 2004.. Claremont Institute.. Pershing 2.. Federation of American Scientists.. Radzieckie i rosyjskie pociski balistyczne.. R-36M.. RS-20B.. R-36M2.. R-12 Dwina.. R-2.. R-17.. R-300.. Toczka.. Radziecki morski system balistyczny.. Rozwój radzieckiego programu balistycznego.. Radziecka i rosyjska triada nuklearna.. Siły lądowe.. R-5M (.. SS-3 Shyster.. R-7 (.. SS-6 Sapwood.. R-12 (.. SS-4 Sandal.. R-14 (.. SS-5 Skean.. R-16 (.. SS-7 Saddler.. R-9A (.. SS-8 Sasin.. R-26.. R-36 (.. SS-9 Scarp.. GR-1.. UR-200 (.. SS-SS-X-10.. UR-100 (.. SS-11 Sego.. RT-2 (.. SS-13 Savage.. RT-15 (.. SS-X-14 Scamp.. RT-25.. RT-20P (.. SS-X-15 Scrooge.. MR UR-100 (.. SS-17 Spanker.. R-36M (.. SS-18 Satan.. UR-100N (.. SS-19 Stilleto.. UR-100NUTTH.. Pionier (.. SS-20 Saber.. RT-23UTTH (.. SS-24 Scalpel.. Topol (.. SS-25 Sickle.. Topol-M (.. SS-27.. Siły morskie.. Pociski.. R-11FM (.. SS-1b Scud.. R-13 (.. SS-N-4 Sark.. R-21 (.. SS-N-5 Sark.. R-27 (.. SS-N-6 Mod.. 1 Serb.. R-29 (.. SS-N-8 Sawfly.. R-29D (.. SS-N-8 Mod.. 2 Sawfly.. R-29R (.. SS-N-18 Stingray.. R-31 (.. SS-N-17 Snipe.. R-39 (.. SS-N-20 Sturgeon.. R-29RM (.. SS-N-23 Skiff.. R-29RMU/RMU2 Siniewa.. Okręty.. W-611.. Zulu IV.. AW611.. Zulu V.. 629.. Golf I.. 629A.. Golf II.. 658.. Hotel I.. 658M.. Hotel II.. 667A.. Yankee I.. 667AM.. Yankee II.. 667B.. Delta I.. 667BD.. Delta II.. 667BDR.. Delta III.. 941.. Tajfun.. 667BDRM.. Delta IV.. 955.. Borei.. Siły powietrzne.. Tu-4 (.. Bull.. Tu-16 (.. Badger.. 3M (.. Bison.. Tu-95 (.. Bear.. M-50 (.. Bounder.. Tu-22 (.. Blinder.. T-4.. Tu-22M (.. Backfire.. Tu-160 (.. Blackjack.. php?title=RSD-10_Pionier oldid=40219639.. Radzieckie pociski balistyczne.. Pociski balistyczne okresu zimnej wojny.. Pociski balistyczne na lądowej platformie mobilnej.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 09:56, 23 sie 2014..

    Original link path: /wiki/RSD-10_Pionier
    Open archive

  • Title: Kategoria:Technika wojskowa – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kategoria:Technika wojskowa.. znajdują się multimedia związane z tematem:.. Technika wojskowa.. Podkategorie.. Poniżej wyświetlono 7 spośród wszystkich 7 podkategorii tej kategorii.. ►.. Architektura wojskowa.. (2 kategorie, 16 stron).. Konstruktorzy broni.. (8 kategorii, 19 stron).. ►.. Pirotechnika.. (6 stron).. P cd.. Przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (7 kategorii, 24 strony).. Sprzęt wojskowy.. (11 kategorii, 2 strony).. Targi przemysłu obronnego.. (4 strony).. Walka elektroniczna.. (1 kategoria, 1 strona).. Strony w kategorii „Technika wojskowa”.. Poniżej wyświetlono 48 spośród wszystkich 48 stron tej kategorii.. Aerofotogrametria.. Astronawigacyjny system kierowania.. Automatyczna stacja meteorologiczna.. Automatyzacja kierowania środkami walki.. Autonomiczny system  ...   1229 Vampir.. Czepiec balistyczny.. Czynności okresowe.. Dalmierz laserowy.. I.. Ił-20.. Indywidualne środki zakłóceń radiowych.. Kategoria amunicji.. Kategoria broni.. Kąt podniesienia lufy.. Kumulacja.. Laserowy wskaźnik celu.. Ł.. Łoże dolne.. Łoże górne.. Meaconing.. Monokular termalno-noktowizyjny MTN-1.. Namiot Sibleya.. Noktowizor.. Odciążacz.. Płytka mikrokanalikowa.. Prism 200c.. RAPS.. Reflektor lotniskowy APM-90M.. Rozmagnesowanie.. Samonaprowadzanie.. Samonaprowadzanie aktywne.. Samonaprowadzanie pasywne.. Samonaprowadzanie półaktywne.. SIGINT.. Skynet.. Stealth.. Tafios.. Termowizor.. Uniwersalny celownik termalny UCT-1.. Wkładka kumulacyjna.. Wojna cybernetyczna.. Z.. Zapalnik denny.. php?title=Kategoria:Technika_wojskowa oldid=35436779.. Wojsko.. Aragonés.. Azərbaycanca.. Boarisch.. Cymraeg.. Ilokano.. मर ठ.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 14:46, 15 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Kategoria:Technika_wojskowa
    Open archive

  • Title: Kategoria:Konstruktorzy broni – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kategoria:Konstruktorzy broni.. Poniżej wyświetlono 8 spośród wszystkich 8 podkategorii tej kategorii.. Amerykańscy konstruktorzy broni.. (21 stron).. Brytyjscy konstruktorzy broni.. (12 stron).. Francuscy konstruktorzy broni.. (8 stron).. Konstruktorzy broni pancernej.. Niemieccy konstruktorzy broni.. (7 stron).. Norwescy konstruktorzy broni.. (2 strony).. Polscy konstruktorzy broni.. Rosyjscy konstruktorzy broni.. (1 kategoria, 20 stron).. Strony w kategorii „Konstruktorzy broni”..  ...   Schwarzlose.. Edward M.. Boxer.. Giovanni Cavalli.. Emil Nagant.. François Prélat.. Rudolf Frommer.. Uziel Gal.. G cd.. Gaston Glock.. H.. Benjamin Hotchkiss.. Aimo Lahti.. James Paris Lee.. Jean Lepage.. Georg Luger.. Ferdinand Mannlicher.. Kijirō Nambu.. Thorsten Nordenfelt.. Samuel Johannes Pauly.. Miroslav Rybař.. Ernest Vervier.. php?title=Kategoria:Konstruktorzy_broni oldid=36693196.. Konstruktorzy.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:19, 12 cze 2013..

    Original link path: /wiki/Kategoria:Konstruktorzy_broni
    Open archive

  • Title: Kategoria:Pirotechnika – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kategoria:Pirotechnika.. Strony w kategorii „Pirotechnika”.. Poniżej wyświetlono 6 spośród wszystkich 6 stron tej kategorii.. Flara (pirotechnika).. Materiał pirotechniczny.. Raca.. Sztuczne ognie.. Wąż faraona.. php?title=Kategoria:Pirotechnika oldid=37144371.. Materiały wybuchowe.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 13:55, 26 lip 2013..

    Original link path: /wiki/Kategoria:Pirotechnika
    Open archive

  • Title: Kategoria:Przedsiębiorstwa zbrojeniowe – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kategoria:Przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. Amerykańskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (1 kategoria, 18 stron).. Brytyjskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (9 stron).. Niemieckie przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (2 kategorie, 8 stron).. Polskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (1 kategoria, 14 stron).. Producenci broni strzeleckiej.. (2 kategorie, 40 stron).. Radzieckie i rosyjskie przedsiębiorstwa zbrojeniowe.. (23 strony).. Stocznie okrętowe.. (8 kategorii, 4 strony).. Strony w kategorii „Przedsiębiorstwa zbrojeniowe”..  ...   Defense Systems.. Airbus Group.. Ateliers de construction d'Issy-les-Moulineaux.. Bofors.. Dastan.. ELVO.. EXPAL.. General Atomics Aeronautical Systems.. Hotchkiss.. Husqvarna.. Manufacture d'armes de Saint-Étienne.. MBDA.. Nexter.. Oerlikon.. Parker Hale.. Pratt Whitney Canada.. Schweizerische Industrie Gesselschaft.. Tbilisi Aircraft Manufacturing.. Thales.. ThalesRaytheonSystems.. Victorinox.. Wenger.. php?title=Kategoria:Przedsiębiorstwa_zbrojeniowe oldid=35497324.. Przedsiębiorstwa przemysłowe.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 01:48, 16 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Kategoria:Przedsi%C4%99biorstwa_zbrojeniowe
    Open archive





  • Archived pages: 2198