www.archive-org-2014.com » ORG » W » WIKIPEDIA

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 2198 . Archive date: 2014-09.

  • Title: Lis wyspowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Lis wyspowy.. Urocyon littoralis.. [1].. Baird.. , 1857).. Systematyka.. Domena.. eukarionty.. Królestwo.. zwierzęta.. Typ.. strunowce.. Podtyp.. kręgowce.. Gromada.. ssaki.. Podgromada.. ssaki żyworodne.. Infragromada.. łożyskowce.. Rząd.. drapieżne.. Podrząd.. psokształtne.. Rodzina.. psowate.. Rodzaj.. Urocyon.. Gatunek.. lis wyspowy.. Podgatunki.. zobacz opis w tekście.. Kategoria zagrożenia (.. CKGZ.. [2].. bliski zagrożenia.. Systematyka w Wikispecies.. Multimedia w Wikimedia Commons.. ) – niewielki gatunek.. drapieżnego.. ssaka.. z rodziny.. psowatych.. , żyjący na sześciu z ośmiu wysp.. Channel Islands.. Kalifornia.. ) – najmniejszy z gatunków lisów żyjących w.. USA.. Istnieje sześć podgatunków tego zwierzęcia, każdy zamieszkuje jedną wyspę.. Lis wyspowy należy wraz z.. lisem wirginijskim.. , jego bezpośrednim przodkiem, do rodzaju.. Jego małe rozmiary są typowym wynikiem zamieszkiwania na wyspach, rodzajem.. specjacji allopatrycznej.. Ponieważ lis wyspowy jest odizolowany barierą geograficzną, nie jest uodporniony na.. pasożyty.. i choroby przynoszone ze stałego lądu, zwłaszcza na te, których nosicielami są domowe.. psy.. Na dodatek polowania.. orła przedniego.. i ludzka działalność znacznie zmniejszyły liczebność lisa wyspowego na niektórych wyspach w latach 90.. XX wieku.. Cztery podgatunki zostały zakwalifikowane w.. 2004.. jako.. zagrożone.. i są teraz prawnie chronione, podjęto także środki mające na celu odbudowanie populacji lisa i odnowienie środowiska naturalnego na wyspach.. Spis treści.. 1.. Taksonomia i ewolucja.. 2.. Wygląd.. 3.. Rozmnażanie.. 4.. Tryb życia.. 5.. Zagrożenia dla gatunku.. 1.. Ochrona prawna.. 6.. Zobacz też.. 7.. Przypisy.. 8.. Bibliografia.. [.. edytuj.. |.. edytuj kod.. ].. Lis wyspowy jest zaliczany do rodzaju.. wraz ze swym przodkiem –.. Urocyon cinereoargenteus.. Podgatunki lisa wyspowego.. Istnieje sześć podgatunków lisa wyspowego.. [3].. , każdy charakterystyczny dla jednej wyspy, które wyewoluowały niezależnie od siebie.. Urocyon littoralis catalinae.. Merriam.. , 1903.. Catalina Island.. Urocyon littoralis clementae.. Merriam, 1903.. San Clemente Island.. Urocyon littoralis dickeyi.. Grinnell.. Linsdale, 1930.. San Nicolas Island.. Urocyon littoralis littoralis.. (Baird, 1858).. San Miguel Island.. Urocyon littoralis santacruzae.. Santa Cruz Island.. Urocyon littoralis santarosae.. Grinnell Linsdale, 1930.. Santa Rosa Island.. Lisy z każdej wyspy mogą się ze sobą krzyżować, ale istnieją między nimi.. genetyczne.. fenotypowe.. różnice, np.. podgatunki mają różną liczbę.. kręgów.. w ogonie.. Małe rozmiary lisa są spowodowane niewielką ilością zasobów pożywienia i miejsca na wyspach.. Gatunek prawdopodobnie przybył na wyspy między 10400 a 16000 lat temu.. Początkowo lisy zadomowiły się na trzech północnych wyspach, do których był dobry dostęp podczas ostatniej.. epoki lodowcowej.. , prawdopodobnie.. Indianie.. przewieźli gatunek na wyspy południowe, być może jako zwierzęta domowe lub psy gończe.. Lisy z San Clemente Island żyją na wyspie od około 3400 – 4300 lat, lisy z San Nicolas Island stały się niezależnym podgatunkiem ok.. 2200 lat temu.. Najmłodszy ewolucyjnie podgatunek znajduje się na Santa Catalina Island – od 800 – 3800 lat.. Lisy nie żyją na.. Anacapa Island.. , ponieważ jest tam za mało źródeł słodkiej wody;.. Santa Barbara Island.. jest za mała, aby zapewnić lisom pożywienie.. Nocne zdjęcie lisa wyspowego z trzema myszami w pysku.. Lis wyspowy jest o wiele mniejszy od lisa wirginijskiego, wielkości domowego kota.. Jest to drugi od końca pod względem wielkości (po.. fenku.. ) lis świata.. Zwykle długość ciała wynosi 48 – 50 cm, wysokość 12 – 15 cm, ogon długości 11 – 29 cm, o wiele krótszy od ogona lisa wirginijskiego.. Lis wyspowy waży od 1,3 do 2,8 kg.. Samce są większe od samic.. Lis wyspowy ma szare futro na głowie, czerwone po bokach, białe na brzuchu, gardle i dolnej części pyska, czarne pasy na górnej połowie ogona Ogólnie futro jest ciemniejsze i bardziej matowe niż u lisa wirginijskiego.. Lis wyspowy linieje raz w roku, między sierpniem a listopadem, przed pierwszym linieniem szczenięta są wełniane i mają ciemniejszą sierść niż osobniki dorosłe.. Szczenię lisa wyspowego ukryte w krzakach.. Lisy wyspowe są zwykle.. monogamistami.. , najczęściej widywane razem od początku stycznia przez cały sezon godowy – od późnego lutego do początku marca.. Ciąża.. trwa 33 – 50 dni.. Lis wyspowy zwykle przychodzi na świat w norze, typowy miot to 1 – 5 szczeniąt, zazwyczaj 2 lub 3.. Młode rodzą się na wiosnę i wychodzą z jamy wczesnym latem.. Matka karmi je mlekiem przez 7 – 9 tygodni.. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 10  ...   gdy same żywiły się rybami.. Wkrótce po przybyciu na wyspy orły spostrzegły, że lisy są łatwiejszą zdobyczą niż świnie i zaczęły na nie polować.. Całkowite usunięcie orła z wysp może być jedyną szansą na uratowanie trzech podgatunków lisa wyspowego.. Sprowadzone choroby i pasożyty także mogą zniszczyć populację lisa wyspowego.. Z powodu izolacji zwierzęta te nie wytworzyły u siebie odporności na choroby i pasożyty przywiezione za stałego lądu, zwłaszcza przez psy.. Nosówka.. panująca w.. 1998.. zabiła 90% populacji lisa na Catalina Island (bardzo trudno jest szczepić i leczyć dzikie lisy).. Zmniejszenie się zapasów pożywienia i ogólna degradacja środowiska przez.. gatunki zawleczone.. (np.. : koty, świnie, owce, kozy i.. bizony.. , przywiezione na Catalina Island w latach 20.. XX wieku przez.. hollywoodzką.. ekipę filmową kręcącą.. western.. ) także wpływają negatywnie na populację lisów.. Lisy wyspowe stanowią poważne zagrożenie dla rzadkiej.. dzierzby siwej.. na San Clemente Island.. W związku z tym populacja lisa na tej wyspie została poważnie zagrożona przez chwytanie i usuwanie lub usypianie ich przez.. Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych.. , w celu ochrony ptaków.. Od roku 2000 marynarka stosowała inne metody, np.. chwytała i więziła lisy podczas sezonu lęgowego dzierzb, instalowała płoty pod napięciem ogradzające tereny, na których żyją ptaki.. Wraz ze stopniowym wzrostem populacji dzierzb na San Clemente Island marynarka przestała kontrolować lisy.. Na San Clemente Island, San Nicolas Island i Santa Catalina Island dużym zagrożeniem dla lisów są także potrącenia przez samochody osobowe.. W marcu.. cztery podgatunki lisa wyspowego zostały zakwalifikowane jako prawnie chroniony.. gatunek zagrożony.. : lisy z Santa Cruz Island, Santa Rosa Island, San Miguel Island i Santa Catalina Island.. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody.. nadal określa je jako gatunek mało zagrożony.. National Park Service.. wdrożył w życie program rozmnażania lisów w niewoli na San Miguel Island, Santa Rosa Island i Santa Cruz Island, który zwiększył liczbę przedstawicieli gatunku.. W.. na San Miguel Island było 38 lisów, wszystkie w niewoli, na Santa Rosa Island 46 w niewoli i 7 na wolności (ataki orłów przednich nie dopuszczają do wypuszczania lisów na wolność), Santa Cruz Island – 25 osobników w niewoli i około 100 na wolności.. Program wdrożono także na Catalina Island – w.. 2002.. uczestniczyło w nim 17 schwytanych lisów przy 161 na wolności.. Kluczem do odbudowania populacji lisa jest usunięcie orłów przednich z Channel Islands, odnowa ekosystemu i zapobieganie chorobom.. Obecnie orły są przenoszone z wysp północnych na stały ląd.. Pracuje się także nad powiększeniem populacji bielika amerykańskiego, aby chronił wyspy przed orłem przednim.. Jednak program jest bardzo kosztowny i istnieje ryzyko jego anulowania.. Przeprowadzane jest także usuwanie zdziczałych świń z Catalina Island i Santa Cruz Island – to ogranicza zarówno pożywienie dla orła przedniego jak i konkurencję dla lisa wyspowego.. Aby wyeliminować ryzyko chorób, zwierzęta domowe nie są wpuszczane do.. Parku Narodowego Channel Islands.. Na Catalina Island przeprowadzany jest program szczepień, by chronić lisy przed.. nosówką.. Channel Islands są prawie w całości kontrolowane przez urząd ochrony przyrody i rząd federalny.. Lisy mają szansę na odpowiednią ochronę, włączając w to regularny nadzór przez odpowiednie urzędy bez trwałego niebezpieczeństwa wtargnięcia ludzi do ich środowiska.. lis wirginijski.. wilk falklandzki.. ↑.. w: Integrated Taxonomic Information System.. ang.. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (.. IUCN Red List of Threatened Species.. ).. Wilson Don E.. Reeder DeeAnn M.. (red.. ).. w:.. Mammal Species of the World.. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd.. ).. [on-line].. Johns Hopkins University Press, 2005.. [dostęp 24 października 2009].. Wayne, R.. K.. A morphological and genetic-study of the Island fox.. Collins, P.. W.. Interaction between Island Foxes (Urocyon littoralis) and Indians on islands off the coast of southern California.. I Morphologic and archaeological evidence of human assisted dispersal.. , 1991.. Moore, C.. M.. and Collins,.. Mammalian Species.. Channel Islands National Park – Island Fox (U.. S.. National Park Service).. [dostęp 6 lipca 2007].. php?title=Lis_wyspowy oldid=40327178.. Kategorie.. Dobre artykuły.. Gatunki o podwyższonym ryzyku wyginięcia.. Lisy.. Ssaki Ameryki Północnej.. Ukryta kategoria:.. Wyróżnione artykuły.. Artykuł.. Edytuj.. Edytuj kod źródłowy.. Cytowanie tego artykułu.. Cebuano.. Latgaļu.. Latviešu.. Winaray.. Edytuj linki.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:41, 3 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Lis_wyspowy
    Open archive

  • Title: Krab palmowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Krab palmowy.. Birgus latro.. Linnaeus.. , 1767).. stawonogi.. skorupiaki.. pancerzowce.. dziesięcionogi.. Nadrodzina.. pustelniki.. Coenobitidae.. Birgus.. krab palmowy.. Synonimy.. Cancer latro.. Linnaeus, 1767.. brak danych.. Zasięg występowania.. Czerwone punkty – główne miejsca występowania;.. Żółte – drugorzędne miejsca.. ) − gatunek stawonoga z rodziny.. nadrodzinie.. pustelników.. Znany jest ze swojej umiejętności rozłupywania.. kokosów.. za pomocą mocnych.. szczypiec.. , aby dostać się do jadalnego wnętrza.. Jest największym lądowym.. stawonogiem.. na świecie.. Znanych jest wiele nazw tego kraba: rabuś kokosowy, złodziej palmowy, krab kokosowy, krab rozbójnik, które nawiązują do zwyczaju zaobserwowanego u niektórych osobników, "kradnących" z domów i namiotów błyszczące przedmioty, takie jak patelnie lub przedmioty ze srebra.. Nazwy lokalne zwierzęcia to.. ayuyu.. (na wyspie.. Guam.. ),.. unga.. lub.. kaveu.. Morfologia.. Wygląd zewnętrzny.. 2.. Układ oddechowy.. 3.. Zmysł węchu.. Dieta.. Występowanie.. Środowisko.. Status i ochrona gatunku.. Krab palmowy w kulturze.. Występują pewne różnice osobnicze w ubarwieniu kraba palmowego.. Istnieją różne dane na temat wielkości krabów, najczęściej podawane rozmiary to: długość ciała dochodząca do 40 cm.. , masa ciała dochodząca do 4,1 kg i rozpiętość odnóży do 91 cm.. Samce zwykle większe niż samice.. Niektóre źródła mówią nawet o osobnikach ważących 14 kg i mierzących 1,8 metra długości tułowia.. [4].. [5].. Prawdopodobnie są to największe rozmiary, jakie może osiągnąć lądowy stawonóg.. Większe wymiary możliwe są tylko w środowisku wodnym (np.. japoński krab pacyficzny.. Kraby palmowe mogą żyć według różnych źródeł 30.. -60 lat.. Ich ciało, jak wszystkich.. dziesięcionogów.. , jest podzielone na przednią część (.. głowotułów.. ) z 10 nogami i.. odwłok.. Przednia para odnóży to potężne szczypce mogące unieść przedmioty ważące 29 kg, służące do rozłupywania orzechów kokosowych.. Następne dwie pary, tak jak u innych pustelników, to duże, silne odnóża służące do chodzenia i pozwalające skorupiakom tym wspinać się na drzewa do wysokości 6 metrów.. Czwarta para odnóży jest mniejsza, z przypominającymi.. pęsetę.. kleszczami na końcu, pozwalająca młodym na chwytanie wewnętrznej strony skorupy lub łuski kokosa w celu ochrony; dorosłe osobniki używają tej pary do chodzenia i wspinania się.. Ostatnia para jest bardzo mała i służy jedynie do czyszczenia narządów oddechowych.. Nogi te są zwykle schowane pod.. karapaksem.. , w jamie, w której znajdują się narządy oddechowe.. Są pewne różnice w ubarwieniu pomiędzy zwierzętami żyjącymi na różnych wyspach, od jasnofioletowego przez purpurowe, po brązowe.. Mimo że.. jest.. apomorficznym.. typem.. , tylko młode osobniki wykorzystują wtórnie muszle.. ślimaków.. do ochrony miękkich odwłoków, a starsze, prawie dojrzałe kraby wykorzystują czasami do tego celu skorupy orzechów kokosowych.. W przeciwieństwie do innych pustelników, dorosłe kraby palmowe nie posiadają muszli, zamiast tego uodporniają odwłok przez odkładanie.. chityny.. kredy.. Nie będąc ograniczonym przez fizyczne granice życia w skorupie, gatunek może osiągną znacznie większe rozmiary niż inne inne gatunki z rodziny.. [6].. Jak większość typowych.. krabów.. w celu ich ochrony, zwijają swoje ogony pod ciało.. Utwardzony odwłok chroni kraba i redukuje straty wody na lądzie, ale musi być co jakiś czas.. zrzucany.. Linienie.. trwa około 30 dni – aż.. egzoszkielet.. całkowicie stwardnieje – podczas których krab jest bezbronny i ukrywa się przed niebezpieczeństwami w norze.. Z wyjątkiem postaci.. larwalnej.. kraby palmowe nie potrafią pływać i nurkować pod wodą i nawet niewielkie osobniki toną.. Do oddychania służy im specjalny organ.. Ten narząd może być określony jako ewolucyjne stadium pomiędzy.. skrzelami.. płucami.. i jest jedną z najbardziej znamiennych adaptacji tych krabów do środowiska, w którym żyją.. [7].. Znajduje się on w tylnej części głowotułowia.. Składa się z.. tkanek.. podobnych do tych, z których zbudowane są skrzela, ale absorbują.. tlen.. raczej z powietrza niż z wody.. B.. lastro.. używają swojej ostatniej pary odnóży do utrzymywania narządu oddechowego w czystości i nawilżania ich morską wodą.. Narząd potrzebuje wody do prawidłowego funkcjonowania i kraby dostarczają ją przez uderzanie mokrymi nogami o gąbczaste tkanki naokoło.. Kraby palmowe mogą także pić słoną wodę, używając tej samej techniki do przenoszenia jej do otworu gębowego.. [8].. Poza tym narządem oddechowym krab palmowy ma także dodatkowe, prymitywne skrzela.. Chociaż skrzela te są porównywalne w liczbie do wodnych gatunków z rodzin.. Paguridae.. Diogenidae.. , są mniejsze i mają stosunkowo mniejszą powierzchnię.. [9].. Podczas gdy organ ten był przypuszczalnie używany do oddychania pod wodą w historii ewolucyjnej gatunku, nie jest obecnie wystarczająco sprawny do dostarczania odpowiedniej ilości tlenu, co odzwierciedla zmniejszenie zależności od skrzeli w wymianie gazowej oraz rozwój innych powierzchni oddechowych, czego efektem jest ewolucyjne zaniknięcie pierwotnej funkcji tego narządu.. Innym charakterystycznym narządem krabów palmowych jest ich nos.. Jak większość krabów żyjących w wodzie posiadają one specjalne organy na czułkach, wyczuwające zarówno intensywność, jak i kierunek zapachu.. Jednakże, jako że zwierzęta te żyją na lądzie, narządy te ewoluowały, przekształcając się w coś na wzór narządów powonienia u owadów.. Kraby palmowe mają doskonały węch, potrafią wyczuć interesujące je zapachy z dużej odległości.. Zwracają uwagę zwłaszcza na zapach gnijącego mięsa, bananów i kokosów, którymi się żywią.. [10].. Rysunek kraba kokosowego w.. Dictionnaire D'Histoire Naturelle.. 1849.. Kraby palmowe.. parzą.. się często i szybko na suchym lądzie w okresie od maja do września, a zwłaszcza w okresie od początku czerwca do końca sierpnia.. [11].. Samce i samice walczą ze sobą, samiec przewraca samicę na grzbiet w celu.. kopulacji.. , która trwa około 15 minut.. [12].. Samce składają.. spermatofory.. na odwłoku samicy.. [13].. ; odwłok otwiera się się i następuje zapłodnienie – przypuszczalnie – na zewnętrznej części odwłoka, kiedy jaja przechodzą przez masę spermatoforową.. [14].. Uwolnienie jaj następuje na lądzie w szczelinach lub norach w pobliżu brzegu.. [15].. Krótko po tym samice składają jaja i przytwierdzają je do spodniej strony ich odwłoka, trzymając zapłodnione jaja pod swoim ciałem przez kilka miesięcy.. W trakcie.. wyklucia.. , które przypada zwykle na październik lub listopad, samice uwalniają jaja do oceanu podczas.. przypływu.. [16].. Larwa.. , zwana.. żywikiem.. jest charakterystyczna dla skorupiaków.. dziesięcionogich.. Larwy unoszą się w.. strefie pelagialnej.. oceanu wraz z innym.. planktonem.. przez około miesiąc, podczas którego wiele z nich zostaje zjedzonych przez drapieżniki.. Po osiągnięciu post-larwalnego stadium rozwoju (ang.. glaucothoe'.. ) osiadają na dnie i na brzegach, zasiedlając muszle.. odpowiednich rozmiarów i migrują w stronę linii brzegowej wraz z innymi lądowymi pustelnikami.. [17].. W tym czasie wychodzą już niekiedy na suchy ląd.. Jak wszystkie kraby pustelniki, wymieniają muszle, w których żyją, gdy dorastają.. Po tym miesiącu opuszczają całkowicie ocean i tracą umiejętność oddychania w wodzie.. Młode kraby, które nie potrafią znaleźć sobie muszli odpowiedniej wielkości, używają także często pękniętych skorup orzechów kokosowych.. Gdy wyrosną ze skorup, wytwarzają twardszy odwłok.. Po około pięciu latach od wyklucia kraby palmowe osiągają.. dojrzałość płciową.. Dieta kraba palmowego oparta jest w głównej mierze na.. owocach.. o mięsistym miąższu (szczególnie.. Ochrosia ackeringae.. Arenga listeri.. , czy.. pandany.. z gatunków.. Pandanus elatus.. P.. christmatensis.. , orzechach (.. palma kokosowa.. Cocos nucifera.. tung molukański.. Aleurites moluccanus.. )), czy nasionach (.. flaszowiec siatkowaty.. Annona reticulata.. )).. [18].. Jednakże jako zwierzęta.. wszystkożerne.. , jedzą także pewne organiczne produkty, włączając w to liście, gnijące owoce, jaja żółwi,.. padlinę.. i muszle innych zwierząt – prawdopodobnie, by dostarczyć organizmowi.. wapnia.. [19].. [20].. Obserwowano też kraby palmowe żerujące na innych.. sympatrycznych.. krabach, jak np..  ...   wnętrza samicy i tłuszcz znajdujący się w odwłoku.. Kraby palmowe przygotowuje się tak samo jak inne duże skorupiaki, gotując je w tradycyjny sposób lub na parze.. Różne wyspy mają różne tradycyjne przepisy, na przykład kraby gotowane w mleku kokosowym.. Choć kraby same w sobie nie są.. trujące.. , mogą wchłonąć truciznę wraz z pożywieniem i zanotowano przypadki zatrucia krabim mięsem.. Jednak kraby te nie są znaczącym gospodarczo gatunkiem i zwykle nie są przedmiotem handlu.. Piotr Naskrecki (2005).. The Smaller Majority.. Belknap Press of Harvard University Press.. pp.. 38.. ISBN 0-674-01915-6.. ↑.. 3,0.. 3,1.. World Wildlife Fund.. Maldives-Lakshadweep-Chagos Archipelago tropical moist forests (IM0125).. W:.. Terrestrial Ecoregions.. National Geographic.. , 2001.. [dostęp 11.. 01.. 2011].. H.. Vogel J.. R.. Kent (1970).. "Life history, behavior, and ecology of the coconut crab Birgus latro".. Bulletin of the.. Ecological Society of America.. , 51: 40.. Kent (1971).. "A curious case: the coconut crab".. Fauna.. : 3–11.. J.. W.. Harms (1932).. "Birgus latro Linné als Landkrebs und seine Beziehungen zu den Coenobiten".. Zeitschrift für Wissenschaftliche Zoologie.. 140.. : 167–290.. (ger).. V.. Storch U.. Welsch (1984).. "Electron microscopic observations on the lungs of the coconut crab, Birgus latro (L.. ) (Crustacea, Decapoda)".. Zoologischer Anzeiger.. 212.. : 73–84.. Warren J.. Gross (1955).. "Aspects of osmotic and ionic regulation in crabs showing the terrestrial habit".. American Naturalist.. 89.. : 205–222.. doi:10.. 1086/281884.. C.. A.. Farrelly, P.. Greenaway.. The morphology and vasculature of the respiratory organs of terrestrial hermit crabs (.. Coenobita.. and.. ): gills, branchiostegal lungs and abdominal lungs.. „CArthropod Structure and Development”.. 34 (1), s.. 63-87, 2005.. 1016/j.. asd.. 2004.. 11.. 002.. Marcus C.. Stensmyr, Susanne Erland, Eric Hallberg, Rita Wallén i inni.. Insect-like olfactory adaptations in the terrestrial Giant Robber Crab.. „Current Biology”.. 15 (2), s.. 116–121, 2005.. cub.. 12.. 069.. PMID 15668166.. [dostęp 12.. aku Sato Kenzo Yoseda (2008).. "Reproductive season and female maturity size of coconut crab Birgus latro on Hatoma Island, southern Japan".. Fisheries Science.. 74.. : (6).. Helfman, G.. , 1977.. "Copulatory behavior of the coconut or robber crab.. (L.. ) (Decapoda, Anomura, Paguridea, Coenobitidae)".. Crustaceana.. 33.. : 198–202.. Tudge.. Spermatophore diversity within and among the hermit crab families, Coenobitidae, Diogenidae, and Paguridae (Paguroidae, Anomura, Decapoda).. „Biological Bulletin, Marine Biological Laboratory, Woods Hole”.. 181 (2), s.. 238-247, 1991.. Marine Biological Laboratory.. doi:0.. 2307/1542095.. Schiller, D.. Fielder, I.. Brown: Reproduction, early life-history and recruitment.. W: I.. Brown, D.. Fielder:.. The Coconut Crab: Aspects of Birgus Latro Biology and Ecology in Vanuatu (ACIAR Monograph Series).. Hyperion Books, 1991, s.. 13-35.. ISBN 1-86320-054-1.. Taku Sato Kenzo Yoseda.. Egg extrusion of coconut crab.. : direct observation of terrestrial egg extrusion.. , 2008.. Marine Biological Laboratory.. 16,0.. 16,1.. William Owen Murdoch:.. The coconut crab (.. A comprehensive account of the biology conservation issues.. E.. S.. Reese R.. Kinzie (1968).. "The larval development of the coconut or robber crab Birgus latro (L.. ) in the laboratory (Anomura, Paguridae)".. '.. Suppl.. : 117–144.. 18,0.. 18,1.. Wilde, S.. M.. Linton, P.. Dietary assimilation and the digestive strategy of the omnivorous anomuran land crab Birgus latro (Coenobitidae).. „Journal of Comparative Physiology B Biochemical, Systemic, and Environmental Physiology”.. 174 (4), s.. 299-308, May 2004.. 1007/s00360-004-0415-7.. PMID 14760503.. Peter Greenaway.. Dietardium and water balance in free-ranging robber crabs,Birgus latro (Anomura: Coenobitidae).. „Journal of Crustacean Biology”.. 21 (2), s.. 317-327, maj 2001.. [0317:SAWBIF.. 0.. CO;2 doi:10.. 1651/0278-0372(2001)021[0317:SAWBIF]2.. CO;2].. Terrestrial adaptations in the Anomura (Crustacea: Decapoda).. „Memoirs of Museum Victoria”.. 60 (1), s.. 13-26, 2003.. Curt Kessler.. Observation of a coconut crab,.. (Linnaeus, 1767) predation on a Polynesian rat,.. (Peale, 1848).. „Crustaceana”.. 78 (6), s.. 761-762, maj 20010.. 1163/156854005774353485.. Rossella Lorenzi:.. Earhart's Final Resting Place Believed Found.. Discovery News.. , 23 października 2009.. Autor nieoznaczony.. : ".. Coconut Crabs (Birgus latro L.. University of Hawaii – National Park Service: Pacific Islands Coral Reef Program – Environmental Reports and Publications – American and (western) Samoa.. p.. Dostęp: 11.. 2011.. 24,0.. 24,1.. 24,2.. 24,3.. 24,4.. Thomas H.. Streets.. Some account of the natural history of the Fanning group of islands.. „American Naturalist”.. 11 (2), s.. 65-72, 1877.. 1086/271824.. 25,0.. 25,1.. L.. G.. Eldredge (1996).. In: IUCN 2010.. Version 2.. Dostęp: 12.. D.. Bliss (1968).. "Transition from water to land in decapod crustaceans".. American Zoologist.. : 355–392.. American Naturalist 89: 205–222.. Amesbury (1980).. "Biological studies on the coconut crab (Birgus latro) in the Mariana Islands".. University of Guam Technical Report.. 17.. : 1–39.. Coconut crabs.. W: Andrew Wright, Lance Hill:.. Nearshore marine resources of the South Pacific : Information for fisheries development and management.. Suva (Fiji): Institute of Pacific Studies, 1993, s.. 643–681.. ISBN 982-02-0082-2.. Wells, N.. Pyle, Collins:.. IUCN Invertebrate Red Data Book: A contribution to the Global Environment Monitoring System.. Gland: International Union for Conservation of Nature.. ISBN 978-2-88032-602-9.. Taku Sato, Kenzo Yoseda, Osamu Abe Takuro Shinuno.. "Male maturity, number of sperm, and spermatophore size relationships in the coconut crab Birgus latro on Hatoma Island, southern Japan.. 28 (4), s.. 663-668, 2006.. 1651/07-2966.. T.. Fukase.. Pets.. 122.. Robber crab (.. „Journal of Veterinary Medicine”.. 59 (10), s.. 862-863, 2006.. jap.. Altevogt, R.. , Davis.. , T.. A.. (1975).. : India's monstrous crab.. A study and an appeal.. Bulletin of the Department of Marine Sciences, University of Cochin.. Grubb, P.. (1971) Ecology of terrestrial decapod crustaceans on Aldabra.. Philosophical Transactions of the Royal Society: Biological Sciences.. 260.. 411–416.. Held, E.. E.. (1963) Moulting behaviour of Birgus latro.. Nature.. 200.. 799–800.. Barnett, L.. , Emms, C.. and Clarke, D.. (1999).. The coconut or robber crab (.. ) in the Chagos Archipelago and its captive culture at London Zoo, pp.. 273–284: in Sheppard, C.. R.. C.. and Seaward, M.. D.. (Eds).. Ecology of the Chagos Archipelago.. Linnean Society Occasional Publications, 2.. Westbury Publishing.. 351.. Lavery S Moritz C Fielder DR (1996) Indo-Pacific population structure and evolutionary history of the Coconut Crab.. Mol Ecol.. 557–570.. Combs, C.. N.. , Alford, A.. , Boynton, M.. and Henry, R.. P (1992).. Behavioural regulation of haemolymph osmolarity through selective drinking in land crabs,.. Gecarcoidea lalandii.. Biol.. Bull.. 182.. 416-.. Greenaway, P.. and Morris, S (1989).. Adaptations to a terrestrial existence by the robber crab.. III.. Nitrogenous excretion.. Exp.. 143.. 333-.. , Taylor, H.. and Morris, S (1990).. VI.. The role of the excretory system in fluid balance.. 152.. 505-.. Morris, S.. and Greenaway, P (1991).. Adaptations to a terrestrial existence in the robber crab.. VII.. The branchial chamber and its role in urine reprocessing.. 161.. 315-.. Taylor, H.. , Greenaway, P.. and Morris, S (1993).. VIII.. Osmotic and ionic regulation on freshwater and saline drinking regimens.. 179.. 93–113.. Stensmyr, M.. , Erland S.. , Hallberg E.. , Wallén R.. , Greenaway P.. , Hansson B.. (2005).. Insect-Like Olfactory Adaptations in the Terrestrial Giant Robber Crab.. Current Biology.. 15.. 116–121.. php?title=Krab_palmowy oldid=40327255.. Kraby.. Ukryte kategorie:.. Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł od 2013-04.. Bân-lâm-gú.. Diné bizaad.. മലയ ള.. தம ழ.. 文言.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:45, 3 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Krab_palmowy
    Open archive

  • Title: Obrzeżek polski – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Obrzeżek polski.. Argas polonicus.. Siuda, Hoogstraal, Clifford et Wassef, 1979.. szczękoczułkowce.. pajęczaki.. roztocze.. Nadrząd.. Parasitiformes.. kleszcze.. obrzeżkowate.. Argas.. obrzeżek polski.. ) – środkowoeuropejski gatunek.. kleszcza.. obrzeżkowatych.. , odkryty w.. Krakowie.. Znany z pojedynczych stanowisk na.. Słowacji.. i w.. Czechach.. ; w.. Polsce.. stwierdzony tylko w Krakowie.. Najlepiej zbadanym siedliskiem obrzeżków polskich jest.. strych.. Kościoła Mariackiego.. , gdzie został opisany w 1979.. Przypuszcza się, że zasięg geograficzny tego pajęczaka jest szerszy i obejmuje całą południowo-wschodnią.. Europę.. , lecz nie prowadzi się badań, które mogłyby potwierdzić prawdziwość tej tezy.. Biologia.. Przypadki atakowania ludzi.. Dymorfizm płciowy.. w obrębie gatunku jest słabo zaznaczony.. Idiosoma.. osobników dorosłych i.. nimf.. jest owalna, zwężona ku przodowi, o wymiarach 2,6-10,0 mm.. Pokrywy idiosomy są brązowawe, zbudowane przede wszystkim z.. oskórka.. U nasady I pary odnóży znajduje się otwór płciowy, u samców przykryty półkolistą płytką genitalną, u samic ograniczony wargą przednią i tylną.. Ujścia gruczołów biodrowych znajdują się między biodrami I i II pary odnóży.. Wszystkie 4 pary nóg są sześcioczłonowe i dobrze rozwinięte.. Organ Hallera.. (parzysty narząd zmysłowy osadzony na stopach I pary nóg) nie ma wieczka.. Odbyt obrzeżka znajduje się na tylnej połowie idiosomy, w osi ciała, zamyka go zawór odbytowy zbudowany z pierścienia i dwóch półkolistych zastawek.. Gnatosoma.. nimf i osobników dorosłych umieszczona jest na brzusznej stronie proksymalnego końca idiosomy w zagłębieniu kamerostomalnym.. Zazwyczaj nie jest widoczna przy oglądaniu pajęczaka od góry.. Gnatosoma obrzeżków zbudowana jest z: podstawy gnatosomy, pary czteroczłonowych.. głaszczek.. , pary.. chelicer.. i nieparzystego.. hypostomu.. Palec chelicer jest nieruchomy i ma dwa dobrze rozwinięte zęby; ząb wierzchołkowy jest silnie albo całkiem zredukowany.. Larwy mają sześć odnóży, gnatosomę mają umieszczoną na przodzie idiosomy.. Tzw.. płytka grzbietowa, będąca tarczką z twardego oskórka, znajduje się na środku grzbietowej powierzchni idiosomy.. Larwy obrzeżków polskich mają 19-22 pary szczecinek grzbietowych brzeżnych (0,08-0,17 mm długości; dłuższe  ...   U hejnalistów rozwijał się po ugryzieniach zespół objawów:.. obrzęk.. , rumień,.. świąd.. , ból,.. gorączka.. , osłabienie i.. biegunka.. Pod koniec lat 70.. odnotowano wzrost liczby inwazji obrzeżków, przypuszczalnie związany z pracami remontowymi na szczycie wieży i wypłoszeniem gołębi, co zmusiło obrzeżki do szukania nowych żywicieli.. Nie stwierdzono obecności obrzeżków w dolnych partiach Kościoła Mariackiego, więc zagrożenie zdrowia ludzi odwiedzających kościół w ciągu dnia jest znikome.. Przeprowadzono kilkakrotnie próbę wytępienia obrzeżków w Kościele Mariackim, ale mimo.. dezynsekcji.. z zastosowaniem akarycydów nie udało się wytępić go całkowicie.. Na początku lat 80.. przeprowadzono badania nad nosicielstwem.. arbowirusów.. riketsji.. chorobotwórczych dla człowieka przez obrzeżki polskie; nie ujawniono ryzyka przeniesienia jakiejkolwiek choroby na ludzi wskutek ugryzień tych pajęczaków.. Siuda K.. Investigations on the biology of the tick.. Argas (Argas) polonicus.. Siuda, Hoogstraal, Clifford et Wassef, 1979 (Acarina: Ixodides: Argasidae).. Individual variability of larval and male and female adult stages.. „Folia Biol (Krakow)”.. 27.. 3, s.. 181-207, 1979.. PMID 499609.. Thermal preferendum of larval and male and female adult stages.. 209-17, 1979.. PMID 574097.. Siuda K, Hoogstraal H, Clifford CM, Wassef HY.. Observations on the subgenus.. (Ixodoidea: argasidae: Argas).. Argas (A.. ) polonicus.. sp.. n.. parasitizing domestic pigeons in Krakow, Poland.. „J Parasitol”.. 65.. 1, s.. 170-81, 1979.. PMID 448591.. Dusbábek F.. Identity of Argas (Argas) polonicus populations in Czechoslovakia and Poland.. „Folia Parasitol (Praha)”.. 32.. 2, s.. 163-71, 1985.. PMID 4007701.. Siuda K, Jarosz Z, Norek L.. The case of attack to trumpeters in St.. Mary’s Church in Kraków by the ticks.. (Acarina: Ixodides: Argasidae.. Materiały IV Sympozjum Akaroentomologii Medycznej i Weterynaryjnej, 4–6 IX 1980, Gdańsk.. „Wiadomości Parazytol”.. 18, s.. 57–62, 1982.. Parazytologia i akroentomologia medyczna.. Antoni Deryło (red.. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s.. 291-299.. ISBN 83-01-13804-1.. php?title=Obrzeżek_polski oldid=32928347.. Obrzeżkowate.. Zwierzęta Europy.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 15:48, 26 wrz 2012..

    Original link path: /wiki/Obrze%C5%BCek_polski
    Open archive

  • Title: Pawie oczko – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Pawie oczko.. Poecilia reticulata.. Peters.. , 1859.. samiec.. Nadgromada.. ryby kostnoszkieletowe.. promieniopłetwe.. nowopłetwe.. doskonałokostne.. Acanthopterygii.. karpieńcokształtne.. Cyprinodontoidei.. piękniczkowate.. Podrodzina.. Poeciliinae.. Poecilia.. pawie oczko.. Acanthophacelus guppii.. (Günther, 1866).. Acanthophacelus reticulatus.. (Peters, 1859).. Girardinus guppii.. Günther, 1866.. Girardinus reticulatus.. Haridichthys reticulatus.. Heterandria guppyi.. Lebistes reticulatus.. Peters, 1859.. Lebistes poeciloides.. De Filippi, 1861.. Lebistes poecilioides.. Poecilia reticulate.. Poecilia reticulatus.. Poecilioides reticulatus.. gupik.. gupik pawie oczko.. ) –.. gatunek.. niewielkiej, południowoamerykańskiej.. ryby.. rodziny.. piękniczkowatych.. (Poeciliidae).. Jedna z najbardziej popularnych i najbardziej.. polimorficznych.. słodkowodnych ryb akwariowych.. , opisywana w literaturze pod wieloma nazwami.. synonimicznymi.. Introdukowana.. do walki z larwami komarów w wielu krajach, na wszystkich kontynentach, poza.. Antarktydą.. Charakteryzuje się wyraźnie zaznaczonym.. dymorfizmem płciowym.. przejawiającym się głównie w okazałości płetw i różnorodności ubarwienia samców.. W hodowlach.. akwarystycznych.. wyselekcjonowano wiele standardów hodowlanych.. Opis.. Historia badań i ustalenie nazwy systematycznej.. Historia hodowli.. Hodowla.. Standardy hodowlane gupika.. Wykorzystanie gupika.. 9.. Choroby.. 10.. 11.. 12.. Linki zewnętrzne.. 13.. Zasięg.. naturalny gupika obejmuje część.. Ameryki Południowej.. położoną na.. północ.. od.. Amazonki.. wraz z częścią wysp.. Antylskich.. Najdalej na północ gatunek ten sięga do.. Wysp Dziewiczych.. , notowany był poza tym na wyspie.. Barbados.. Trynidad.. Z ojczystej Ameryki gupiki rozprzestrzenione zostały do innych rejonów świata.. W większości przypadków do środowiska naturalnego trafiły najprawdopodobniej z hodowli.. Stwierdzone zostały w środowisku naturalnym w różnych krajach Ameryki Środkowej (np.. Kostaryce.. Meksyku.. , na.. Jamajce.. Kubie.. ), na wyspach Oceanii i w.. Australii.. , w krajach.. Azji.. południowej (np.. Indonezji.. Indiach.. Arabii Saudyjskiej.. ), w.. Afryce.. Zambii.. Ugandzie.. RPA.. ), w różnych krajach europejskich.. (w.. Albanii.. Holandii.. i na.. Węgrzech.. ) oraz w.. Gupiki zamieszkują najróżniejsze typy.. zbiorników wodnych.. stawy.. kanały.. , rowy, a także.. rzeki.. , górskie strumyki i ujścia rzek wód słodkich i słonawych oraz przybrzeżne wody morskie w pobliżu.. estuariów.. Ryby te wytrzymują szeroki zakres.. zasolenia.. , ale odmiany hodowlane wymagają dość wysokiej temperatury (23-24.. °C.. ) i wolno płynącej lub stojącej wody z obfitą roślinnością.. Spotykane są nawet w silnie zanieczyszczonych zbiornikach.. Gupiki przebywają zwykle w pobliżu powierzchni wody.. Żywią się różnorodnym pokarmem, w zależności od zajmowanego środowiska: drobnym.. zooplanktonem.. (pierwotniaki, wrotki),.. skąposzczetami.. owadami.. (zwłaszcza larwy muchówek) i.. glonami.. Wielkość.. Samica.. do 6.. cm.. do 3-4 cm.. : Wyraźny.. dymorfizm płciowy.. Samiec smuklejszy i znacznie mniejszy, o niepowtarzalnym układzie różnokolorowych plam.. Ma wydłużone.. płetwy.. grzbietową i ogonową.. Samice są oliwkowo-szare, z beczułkowatym brzuchem (dojrzałe płciowo samice mają w okolicy płetwy odbytowej tzw.. "plamę brzemienną".. ) i zaokrągloną płetwą odbytową.. Samce odmian hodowlanych mają np.. rozwiniętą płetwę ogonową (wyróżnia się wiele standardów płetw ogonowych gupika).. Istnieje wiele odmian zróżnicowanych pod względem.. barwy.. i kształtu płetw.. Dzikie, wyjściowe formy gupika w akwarystyce niemal niespotykane, hodowane jednak nadal przez wyspecjalizowanych akwarystów, ceniących formy naturalne,.. genetycznie.. czyste.. 1850.. roku muzeum zoologiczne byłej.. Królewskiej Akademii Nauk w Berlinie.. otrzymało przesyłkę gupików z.. Wenezueli.. Kustosz muzeum.. Wilhelm Peters.. zbadał je, a wyniki swych badań opublikował.. 9 czerwca.. 1859.. w miesięczniku Akademii Nauk w Berlinie i nadał tym rybom nazwę.. Nazwa zwyczajowa gatunku –.. guppy.. ) – pochodzi od nazwiska jednego z angielskich badaczy.. Roberta Johna Lechmere Guppy'ego.. , który niezależnie odkrył ten gatunek na.. Trynidadzie.. Na jego cześć rybie nadana została, niezaakceptowana później, nazwa łacińska.. 1861.. zakonserwowane ryby pochodzące z.. przesłano do muzeum w.. Turynie.. Zostały zbadane przez.. Filippo de Filippi.. , który stwierdził odchylenia w budowie.. gonopodium.. i stworzył dla nich nowy rodzaj: "Lebistes".. 1866.. Robert John Lechmere Guppy.. wysłał z.. Trynidadu.. kilka egzemplarzy tych ryb do.. Muzeum Brytyjskiego w Londynie.. Zbadał je zoolog Albert Günther i nie uznał tych ryb za identyczne z.. Od nazwiska uczonego, który przesłał badane okazy nadał im nazwę.. 1906.. angielski.. ichtiolog.. Charles Tate Regan.. po raz pierwszy opublikował wyniki badań na temat "pawich oczek", na podstawie okazów otrzymanych z Trynidadu od Guppyego.. Były to 2 samce, które różniły się barwą.. Dopiero w.. 1910.. roku angielski hodowca ryb J.. Vivian rozpoczął hodowlę tych okazów w jednym.. akwarium.. i stwierdził, że ryby te łatwo krzyżują się między sobą.. Ogłosił, że są to ryby tego samego gatunku tylko opisane pod innymi nazwami.. Obecnie ten gatunek znany jest powszechnie jako gupik (.. Nazwa ta stała się popularna na całym świecie i utrzymuje się nawet po kolejnych rewizjach nazwy naukowej.. Samiec odmiany czerwonej.. Pierwsze wzmianki o gupiku, jako rybie hodowanej przez akwarystów, pojawiły się w.. 1908.. roku, kiedy to John Paul Arnold dokładnie opisał ten gatunek.. Właśnie około.. sprowadzano do.. Niemiec.. , pierwsze partie gupików.. Pierwszy pokaz gupików na wystawie, wraz z towarzyszącym mu konkursem, miał miejsce w.. 1911.. Sankt Petersburgu.. , a następnie w.. Berlinie.. Powstały wówczas także pierwsze stowarzyszenia hodowców (np.. FGBS.. Londynie.. Zainteresowanie gupikiem wzrosło jeszcze bardziej po.. II wojnie światowej.. Pierwsza obszerna publikacja na temat tej ryby ukazała się w.. 1946.. Wielkiej Brytanii.. pod tytułem.. The Guppy.. , a jej autorem był A.. Fraser-Brunner.. 1955.. odbyła się międzynarodowa wystawa w.. Hannoverze.. , którą wygrał Amerykanin niemieckiego pochodzenia.. Paul Hähnel.. , od  ...   płetw.. Aktualnie wyróżnia się 12 standardowych rodzajów gupików, wydzielonych głównie na podstawie kształtu płetwy ogonowej.. A –.. wachlarz.. – płetwa ogonowa powinna mieć kształt wąskiego trójkąta, którego wierzchołek tworzy odpowiedni kąt.. B –.. triangel.. – płetwa ogonowa powinna mieć kształt szerokiego trójkąta, którego kąt wierzchołkowy ma odpowiednią ilość stopni.. C –.. welon.. – płetwa ogonowa długa, jej górna i dolna krawędź mają być łukowato wygięte, a tylna krawędź powinna być wklęsła.. D –.. proporczyk.. – płetwa ogonowa powinna mieć kształt wydłużonego prostokąta, zaokrąglonego u nasady.. E –.. dwumiecz.. – płetwa ogonowa powinna być owalna, a jej górne i dolne promienie muszą być mieczowato wydłużone (kształt mieczy).. F –.. górny miecz.. – płetwa ogonowa owalna, a jej górne promienie muszą być mieczowato wydłużone i biec równolegle do osi ciała.. G –.. dolny miecz.. – płetwa ogonowa powinna mieć kształt owalny, jej dolne promienie wydłużone w kształcie miecza.. H –.. lira.. – płetwa ogonowa powinna przypominać kształtem.. lirę.. I –.. łopatka.. – płetwa ogonowa w kształcie łopatki saperskiej.. J –.. płomyk.. – płetwa ogonowa o kształcie płomienia świecy.. K –.. rakietka.. – płetwa ogonowa okrągła o kształcie rakietki.. ping-pongowej.. L –.. igiełka.. – płetwa powinna być okrągła i wydłużona na kształt igły.. jako pokarm dla innych ryb akwariowych.. Po raz pierwszy.. zakupił gupiki z przeznaczeniem na karmę dla swoich pielęgnic i wyhodował nowe odmiany, które zapoczątkowały planową hodowlę i rozmnażanie tych ryb.. Nawet obecnie niewyselekcjonowane odmiany gupika traktowane są jako gatunek niepożądany w hodowli (tzw.. "chwast rybi") i stosowane są jako karma dla innych ryb akwariowych.. zalecany do badań laboratoryjnych związanych z oceną skażenia środowiska naturalnego.. ze względu na znaczne różnice w kolorystyce, zmienność kształtów i łatwość rozmnażania się, używany jest do badań.. genetycznych.. wprowadzony.. do środowiska naturalnego np.. , w nadziei, że będzie zjadać.. larwy.. komarów.. , którymi żywią się w naturalnym środowisku i tym samym zapobiegać rozprzestrzenianiu się.. malarii.. W nowym miejscu gupik zmienił jednak zwyczaje żywieniowe (ograniczył udział larw komarów w diecie) i w dodatku stał się nosicielem egzotycznych,.. pasożytniczych.. przywr.. (Trematoda).. W wielu rejonach stał się zagrożeniem dla rodzimych gatunków ryb w naturalnych zbiornikach wodnych.. Gupik na znaczku pocztowym.. jako popularna ryba ozdobna, której hodowlę w.. akwariach.. zapoczątkował Paul Hähnel.. Od tego czasu wielu hodowców wystawia swoje okazy na krajowych i międzynarodowych wystawach.. jest jedną z najprostszych ryb w hodowli i utrzymaniu – są to jedne z najpopularniejszych ryb szczególnie wśród początkujących akwarystów.. 7 lipca 1976, podczas lotu statku kosmicznego.. Sojuz 21.. pilotowanym przez.. Borysa Wołynowa.. Witalija Żołobowa.. przeprowadzono badania m.. in.. pod kątem zachowania się gupików w stanie nieważkości.. Wizerunek gupika wykorzystywany był na znaczkach pocztowych.. Gupiki zapadają na choroby charakterystyczne dla wszystkich.. ryb akwariowych.. , takie jak:.. pleśniawka.. ichtiosporidioza.. mykobakterioza.. Jedną z groźniejszych chorób na jakie zapadają gupiki jest choroba wywoływana przez pasożytniczego pierwotniaka.. Tetrahymena corlissi.. Osobny artykuł:.. Choroby ryb akwariowych.. 2,0.. 2,1.. Nazewnictwo ryb egzotycznych.. Akwarium.. ”.. 9-10 (1-2/70), 1970.. pol.. Stanislav Frank:.. Wielki atlas ryb.. Przekład: Henryk Szelęgiewicz.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1974.. Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese:.. Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces.. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.. 5,0.. 5,1.. Eli Agbayani:.. Countries where Poecilia reticulata is found.. FishBase.. [dostęp 14 lipca 2012].. 6,0.. 6,1.. Kahl Wally, Kahl Burkard, Vogt Dieter:.. Atlas ryb akwariowych.. Warszawa: Delta W-Z, 2000.. ISBN 83-7175-260-1.. 7,0.. 7,1.. 7,2.. 7,3.. 7,4.. Lucjan Madej.. Ryby żyworodne piękniczkowate Poeciliidae.. „Nasze Akwarium”.. Grudzień'99.. nr 3.. s.. 33 – 35.. 8,0.. 8,1.. 8,2.. Ryszard Patryas.. Historia odkrycia gupików.. „Akwarium”.. I/1973.. nr 16.. 8 – 9.. Styczeń'2000.. nr 4.. 35-37.. 35 – 37.. Henryk Szelęgiewicz.. Piękniczkowate Poeciliidae.. 10 – 13.. Jerzy Lewczuk:.. Domowe akwarium słodkowodne.. Warszawa: Państwowe Wydaw.. Rolnicze i Leśne, 1990, s.. 92.. ISBN 83-09-01309-4.. Władysław Turek:.. Dziedziczenie płci.. [dostęp 1 sierpnia 2008].. F.. Ghadially, Myron Gordon:.. A Localized Melanoma in a Hybrid Fish Lebistes × Mollienesia.. Cancer Research.. [dostęp 2011-09-11].. Elżbieta Szydłowska:.. Pawie oczka – ryby standardowe.. [dostęp 2 sierpnia 2008].. Henryk Moll.. Król gupików.. I/1974.. Marek Mierzwiak:.. Najpopularniejsze.. Pawie oczko Poecilia reticulata sp.. [dostęp 12 sierpnia 2008].. bip.. minrol.. gov.. pl/:.. - CZĘŚĆ C.. METODY PRZEPROWADZANIA BADAŃ EKOTOKSYCZNOŚCI C.. 1.. (PDF).. Stanislav Frank, Jerzy Lewczuk:.. Encyklopedia ryb akwariowych.. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", 1992, s.. 183.. ISBN 83-7066-388-5.. nas.. er.. usgs.. gov:.. Poecilia reticulata Peters 1859.. Pawie oczka kosmonautami.. , AKWARIUM, Nr 1/77.. The National Center for Biotechnology Information (eng).. Gupik Endlera.. Zdjęcie krzyżówki molinezji z gupikiem.. Marek Łabaj, Lucjan Madej:.. Gupik Pawie Oczko (Poecilia Reticulata).. Bielsko-Biała: Stowarzyszenie Klub Poecilia Reticulata, 1994.. ISBN 83-902321-0-3.. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", 1992.. Rolnicze i Leśne, 1990.. Zarząd Główny Polskiego Związku Akwarystów z siedzibą w Chorzowie.. Froese, R.. Pauly:.. World Wide Web electronic publication.. www.. fishbase.. org, version (11/2007), 2007.. [dostęp 2008-08-10].. php?title=Pawie_oczko oldid=40148018.. Piękniczkowate hodowane w akwariach.. Afrikaans.. Azərbaycanca.. Cymraeg.. Gaeilge.. Basa Jawa.. Қазақша.. Lumbaart.. Occitan.. ස හල.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 14:53, 17 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Pawie_oczko
    Open archive

  • Title: Żółw zatokowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Żółw zatokowy.. Lepidochelys kempii.. Garman.. , 1880).. gady.. anapsydy.. żółwie.. żółwie skrytoszyjne.. żółwie morskie.. Lepidochelys.. żółw zatokowy.. krytycznie zagrożony.. ) – zagrożony wyginięciem gatunek.. gada.. żółwi morskich.. (Cheloniidae).. Często jego kolisty karapaks jest szerszy niż dłuższy.. Tak jak wszystkie żółwie z nadrodziny Chelonioidea, również składa jaja na suchym lądzie, a ich liczba dochodzi do 300 sztuk.. Występuje głównie na zachodzie.. Atlantyku.. , choć spotykany jest również u wybrzeży Afryki i Morza Śródziemnego.. Rzadko kiedy schodzi głębiej niż na 50 metrów.. Głównymi przyczynami spadku wielkości populacji są zbieranie jaj oraz kłusownictwo.. Jednak wiele organizacji pracuje nad jego ochroną i zniwelowaniem niebezpieczeństw na niego czyhających.. Etymologia i taksonomia nazwy.. Anatomia.. Środowisko życia.. Wielkość populacji.. Zagrożenia i ochrona.. Łaciński epitet gatunkowy odnosi się do Richarda Kempa, który dostarczył pierwszy okaz.. Samuelowi Garmanowi.. Uniwersytetu Harvarda.. , zaś polska nazwa gatunkowa pochodzi od miejsca występowania tych.. żółwi.. Zatoki Meksykańskiej.. Żółw zatokowy jest jednym z dwóch gatunków rodzaju.. , którego nazwa oznacza "mieszanego żółwia" oraz jednym z sześciu obecnie żyjących przedstawicieli rodziny.. Cheloniidae.. Żółw zatokowy to jeden z najmniejszych żółwi morskich, obok swojego najbliższego krewnego,.. żółwia oliwkowego.. Lepidochelys olivacea.. Oba.. gatunki.. osiągają zazwyczaj 60–70 cm długości i rzadko kiedy przekraczają 50 kg.. Karapaks żółwia.. zatokowego jest często tak szeroki jak długi.. Jego wierzchnia część jest zielonawo-szara, zaś spód blado żółty.. Skorupa ta dzieli się na 5–6 płyt grzbietowych, 5 par rogowych tarcz żebrowych i od 8 do 11 tarczek krawędziowych po obu stronach.. Podobnie jak inne żółwie, również ż.. zatokowy posiada kostny.. dziób.. służący głównie do miażdżenia twardych skorup.. , którymi się żywi.. Kończyny przekształcone są w płaskie i szerokie wiosła.. Na przednich odnóżach pływnych gad ten posiada po 1.. pazurze.. , a na tylnych 1 lub nawet 2.. Żółwie zatokowe występują jedynie w wodach przybrzeżnych zachodniego.. Stanów Zjednoczonych.. , od.. Tamaulipas.. do.. Nowej Anglii.. Jednak pojedyncze osobniki zauważono również w.. Maroku.. , nieopodal.. Azorów.. Morzu Śródziemnym.. Głównym miejscem składania jaj są plaże Rancho Nuevo, Tepehuajes i Tordo del Barra w meksykańskim stanie.. , gdzie 95% światowej populacji żółwi zjawia się co rok, aby zapoczątkować następne pokolenia.. Czasem także żółwie wybierają plaże stanu.. Veracruz.. Teksasu.. , jednak ich liczba jest znacznie mniejsza.. Sporadycznie także, odnotowuje się gniazdowanie w.. Północnej.. Południowej Karolinie.. oraz na.. Florydzie.. Nie wiadomo dokładnie w jakim wieku żółwie zatokowe dojrzewają płciowo, zazwyczaj przyjmuje się od 7 do 15 roku życia.. Liczba.. samic.. wychodzących na plaże w sezonie godowym jest różna i często bardzo zmienna - w zależności od lat i warunków.. Przykładowo w 1947 roku aż 89 tysięcy samic składało.. , a w latach 80 XX wieku liczba ta zmalała do około tysiąca.. Sezon godowy i czas składania jaj trwają od kwietnia do.. września.. , choć niekiedy okres ten jest znacznie krótszy i zaczyna się w lipcu.. Dorosłe żółwie parzą się z dala od brzegu, ponieważ przeszkadzają im duże.. fale przybrzeżne.. Po udanej.. samica wychodzi na brzeg by złożyć jaja.. W przeciwieństwie do pozostałych żółwi morskich odbywa się to również podczas dnia, a nie tylko w nocy.. Samica jest w stanie założyć od 2 do 3.. gniazd.. , składając w każdym do 100 jaj.. Zazwyczaj po około 50–60 dniach, młode wychodzą masowo z swoich gniazd by udać się w stronę morza.. Młode żółwie mają około 3,5–4 cm i ważą 14–16 g.. Naukowcy nie są do końca pewni co nakłania żółwice do masowych przybyć (z.. hiszp.. arribadas.. Być może ma na nie wpływ odpowiedni cykl księżyca, różnica pomiędzy przypływami i odpływami lub obecność żółwich.. feromonów.. Arribadas.. zostało zaobserwowane tylko u żółwi z rodzaju.. Dorosłe żółwie zatokowe przez większość czasu przebywają w stosunkowo płytkich wodach o błotnistym lub piaszczystym dnie, gdzie polują na swoją ulubioną zdobycz,.. kraby.. i inne.. Czasem także żywią się.. rybami.. mięczakami.. , a nawet.. meduzami.. W przeciwieństwie do.. nie lubią schodzić głębiej niż na 50 m.. Żółwice pomiędzy kolejnymi gniazdowaniami odbywają.. migracje.. , choć dużo krótsze niż inne.. , które przemierzają nawet ponad 20 tysięcy kilometrów.. Dzięki założeniu odpowiednich nadajników, naukowcy dowiedzieli się, że samice w poszukiwaniu pożywienia odbywają wędrówki od.. Półwyspu Jukatan.. Florydy.. , lub nawet dużo dalej na północ.. Nie wypuszczają się jednak często na zbyt głębokie wody, z braku odpowiedniego z dla nich.. Młode żółwie, żyją w innym środowisku niż dorosłe.. Od razu po  ...   National Seashore, a w 2008 roku naliczono aż 204.. Największym zagrożeniem dla żółwi zatokowych było zbieranie jaj przez handlarzy, jednak w 1966 roku większość plaży lęgowych objęto ochroną.. Innymi dużymi zagrożeniami są między innymi.. zabijający żółwie dla skorup oraz.. kutry rybackie.. wyposażone w nieodpowiednie.. sieci.. , w które żółwie się zaplątują i toną.. Kolejnym, choć już mniejszym niebezpieczeństwem, jest zaśmiecanie wód odwiedzanych przez te żółwie.. Bardzo często żółwie omyłkowo traktują plastikową torbę jako.. meduzę.. , co zazwyczaj powoduje ich śmierć poprzez uduszenie.. Wciąż także ubożsi mieszkańcy zachodniej części meksykańskiego wybrzeża uznają żółwie za pokarm i.. polują.. na nie.. Żółwie zatokowe są chronione przez różne międzynarodowe organizacje,.. traktaty.. i porozumienia.. Są to między innymi:.. I i II Aneks Konwencji O Gatunkach Migrujących (CMS),.. II Aneks dotyczący Obszarów Szczególnie Chronionych oraz Dzikiej Przyrody (SPAW) z protokołu Konwencji Kartagińskiej.. Stanach Zjednoczonych.. gatunek ten chronią ustawy Międzyamerykańskiej Konwencji do spraw Ochrony i Zachowania Żółwi Morskich (IAC).. – jest to jedyny międzynarodowy traktat dotyczący jedynie żółwi.. Wszystkie te organizacje i ustawy mają na celu zredukowania lub wyeliminowania gróźb czyhających na.. W 1989 roku ustanowiono zakaz wyłapywania żółwi z.. środowiska naturalnego.. Nakazano także używanie bezpieczniejszych dla żółwi sieci z specjalnymi otworami.. Także rządy Ameryki i.. uznały żółwia zatokowego za krytycznie zagrożonego i objęły go ochroną, by pomóc we wzroście jego.. populacji.. Po raz pierwszy gatunek.. został uznany za zagrożony wyginięciem w 1982 roku.. Decyzja ta była popierana przez kolejne uaktualnienia w 1986.. , 1988.. , 1990.. i 1994 roku.. W 1996 status ten został podniesiony do krytycznie zagrożonego.. 3,2.. NOAA Fisheries: podstawowe informacje o żółwiu zatokowym.. [dostęp 2008-10-27].. Evelyn Sizemore:.. The Turtle Lady: Ila Fox Loetscher of South Padre.. Plano, Texas: Republic of Texas Press.. 2002, s.. 220.. ISBN 1556228961.. Byles, P.. T.. Plotkin:.. Comparison of the migratory behavior of the congeneric sea turtles Lepidochelys olivacea and L.. kempii.. In Schroeder, B.. , and Witherington, B.. (compilers).. Proceedings of the Thirteenth Annual Symposium on Sea Turtle Biology and Conservation.. NOAA Technical Memorandum NMFS-SEFSC-341, 1994, s.. 39.. B.. Collard, L.. H.. Ogren:.. Dispersal scenarios for pelagic post-hatchling sea turtles.. Bulletin of Marine Science 47:233-243, 1990.. Hildebrand:.. Hallazgo del área de anidación de la tortuga lora Lepidochelys kempii (Garman), en la costa occidental de Golfo de Mexico (Rept.. , Chel.. Ciencia, México 22: 105-112, 1963.. About sea turtles.. , Inter-American Convention for the Protection and Conservation of Sea Turtles.. [dostęp 14.. 10.. 2008].. Groombridge:.. The IUCN Amphibia-Reptilia Red Data Book, Part 1: Testudines, Crocodylia, Rhynocehapalia.. Gland, Szwajcaria: IUCN, 1982.. IUCN Conservation Monitoring Centre:.. 1986 IUCN Red List of Threatened Animals.. Gland, Szwajcaria i Cambridge, UK: IUCN, 1986.. 1988 IUCN Red List of Threatened Animals.. Gland, Szwajcaria i Cambridge, UK: IUCN, 1988.. IUCN:.. 1990 IUCN Red List of Threatened Animals.. Gland, Szwajcaria i Cambridge, UK: IUCN, 1990.. 1994 IUCN Red List of Threatened Animals.. Gland, Szwajcaria: IUCN, 1994.. IUCN 2008 Red List:.. Strona projektu ochrony żółwi morskich.. Ogólne informacje o rodzaju.. Strona poświęcona morskim stworzeniom.. Skrótowe informacje o żółwiu zatokowym.. Florida Sea Turtle information.. Florida Fish and Wildlife Conservation Commission.. Fish and Wildlife Research Institute.. Strona NOAA Fisheries poświęcona zagrożonym gatunkom morskich stworzeń.. [dostęp 17.. http://www.. tpwd.. state.. tx.. us/publications/pwdpubs/media/pwd_bk_w7000_0013_kemps_ridley_sea_turtle.. pdf.. •.. d.. e.. Systematyka współcześnie żyjących żółwi.. /.. zauropsydy.. Cryptodira.. Carettochelyidae.. Carettochelys.. Caretta.. Chelonia.. Eretmochelys.. Natator.. Chelydridae.. Chelydra.. Macrochelys.. Dermatemydidae.. Dermatemys.. Dermochelyidae.. Dermochelys.. Emydidae.. Deirochelyinae.. Chrysemys.. Deirochelys.. Graptemys.. Malaclemys.. Pseudemys.. Trachemys.. Emydinae.. Actinemys.. Clemmys.. Emydoidea.. Emys.. Glyptemys.. Terrapene.. Geoemydidae.. Batagur.. Cuora.. Cyclemys.. Geoclemys.. Geoemyda.. Hardella.. Heosemys.. Leucocephalon.. Malayemys.. Mauremys.. Melanochelys.. Morenia.. Notochelys.. Ocadia.. Orlitia.. Pangshura.. Rhinoclemmys.. Sacalia.. Siebenrockiella.. Vijayachelys.. Kinosternidae.. Kinosterninae.. Kinosternon.. Sternotherus.. Staurotypinae.. Claudius.. Staurotypus.. Platysternidae.. Platysternon.. Testudinidae.. Aldabrachelys.. Astrochelys.. Chelonoidis.. Chersina.. Geochelone.. Gopherus.. Homopus.. Indotestudo.. Kinixys.. Malacochersus.. Manouria.. Psammobates.. Pyxis.. Testudo.. Trionychidae.. Cyclanorbinae.. Cyclanorbis.. Cycloderma.. Lissemys.. Trionychinae.. Amyda.. Apalone.. Chitra.. Dogania.. Nilssonia.. Palea.. Pelochelys.. Pelodiscus.. Rafetus.. Trionyx.. Pleurodira.. Chelidae.. Acanthochelys.. Chelodina.. Chelus.. Elseya.. Elusor.. Emydura.. Hydromedusa.. Mesoclemmys.. Phrynops.. Platemys.. Pseudemydura.. Rheodytes.. Rhinemys.. Wollumbinia.. Pelomedusidae.. Pelomedusa.. Pelusios.. Podocnemididae.. Erymnochelys.. Peltocephalus.. Podocnemis.. Układ filogenetyczny na podstawie.. Anders G.. J.. Rhodin, James F.. Parham, Peter Paul van Dijk, and John B.. Iverson:.. Turtles of the World: Annotated Checklist of Taxonomy and Synonymy, 2009 Update, with Conservation Status Summary.. 2009.. php?title=Żółw_zatokowy oldid=36803448.. Gatunki krytycznie zagrożone.. Żółwie morskie.. پنجابی.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:23, 19 cze 2013..

    Original link path: /wiki/%C5%BB%C3%B3%C5%82w_zatokowy
    Open archive

  • Title: Żółw oliwkowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Żółw oliwkowy.. Eschscholtz.. , 1829).. żółw oliwkowy.. narażony na wyginięcie.. ) – gatunek.. (Cheloniidae), najmniejszy z całej rodziny.. Jest.. najliczniejszym.. żółwiem na świecie i jednym z najbardziej wykorzystywanych przez ludzi (polowania, handel jajami).. Żółw oliwkowy ma najbardziej zaokrąglony.. karapaks.. spośród żółwi morskich, często jest on szerszy, niż dłuższy.. Podobnie jak inne żółwie morskie, składa jaja na plażach, jednak nie robi tego w pojedynkę, a w bardzo licznych grupach.. Jest głównie mięsożercą, czasami odżywia się również pokarmem roślinnym w zależności od dostępności pożywienia.. Pomiędzy okresami godowymi i lęgowymi odbywa długie.. , często przekraczające kilka tysięcy.. kilometrów.. Żółwie oliwkowe występują we wszystkich.. oceanach.. Anatomia i morfologia.. Ochrona.. Zagrożenia.. Status ochrony.. Pierwszy opis naukowy sporządził w 1829 roku.. Johann Friedrich von Eschscholtz.. -.. niemiecki.. zoolog.. entomolog.. Łacińska nazwa gatunkowa odnosi się do karapaksu o kolorze oliwkowym.. Stąd także polska nazwa gatunkowa.. Zaś łacińska nazwa rodzajowa oznacza "mieszanego żółwia".. Żółw oliwkowy jest jednym z dwóch gatunków rodzaju.. oraz jednym z sześciu obecnie żyjących przedstawicieli rodziny.. Młode osobniki są barwy szarej lub szarobrązowej, która z wiekiem przechodzi w oliwkowo-zieloną.. Kolor ten jest źródłem zarówno polskiej nazwy zwyczajowej, jak i naukowej.. Na kolistym.. karapaksie.. , zazwyczaj nie przekraczającym 70 cm długości.. , umieszczone jest od 6 do 9 rogowych tarcz żebrowych, których liczba może być asymetryczna.. Karapaks posiada również 5 par przybrzeżnych płyt oraz 3 lub 4 krawędziowe, z tyłu ostro zakończone.. Łączenia między nimi są stosunkowo gładkie.. Spód żółwia jest zazwyczaj żółtawy lub zielono-żółty.. Głowa w porównaniu do małej skorupy wydaje się nieproporcjonalnie duża.. Masa dorosłego osobnika nie przekracza 45.. kilogramów.. Młode żółwie oliwkowe.. Żółwia oliwkowego można spotkać zazwyczaj w tropikalnych wodach.. Oceanu Spokojnego.. Indyjskiego.. i na południu.. Gady te odbywają długie migracje, przebywając pomiędzy.. sezonami godowymi.. , nierzadko ponad 4 tysiące.. Zazwyczaj przebywają na otwartych wodach.. strefy pelagialnej.. o głębokości dochodzącej do 3000 metrów, choć obserwuje się je czasem również w płytkich wodach przybrzeżnych.. Plaże indyjskiego stanu.. Orisa.. są jednym z miejsc w których żółwie oliwkowe składają jaja.. Plaże Devi, Gahirmatha i Rushikulya są pełne żółwi w okresie godowym.. Również na plażach stanu Tamil Nadu i wyspy St.. Martin zaobserwowano żółwie oliwkowe składające jaja.. Innym odwiedzanym przez te żółwie miejscem jest 20 km plaża w indyjskim stanie Kerala rozciągająca się od Pavyoli od ujścia rzeki Kottapuzham, 45 km na północ od miasta.. Kalkuta.. Co roku zjawiają się tam setki, a nawet tysiące żółwi.. Mniejsze "arribadas" odbywają się również na zachodzie Meksyku, w.. Gwatemali.. Francuskiej Gujanie.. Surinamie.. Kongo.. Angoli.. Malezji.. Pakistanie.. Sri Lance.. Jak większość żółwi morskich, również żółw oliwkowy posiada dużą skorupę chroniącą go przed.. drapieżnikami.. głównie podczas składania.. jaj.. na plażach.. Żółwie te osiągają.. średnio po 12-15.. latach.. , od tego czasu co rok.. samice.. pojawiają się na plażach w ogromnych skupiskach zwanych po.. hiszpańsku.. Masowe wizyty żółwic na plażach powtarzają się od dwóch do siedmiu razy w czasie jednego sezonu lęgowego trwającego od stycznia do marca.. Pojawianie się ich w licznych skupiskach ma związek z zapewnieniem potomstwu większych szans na przetrwanie pierwszych chwil życia między wykluciem i dotarciem do wody.. Każda z samic wykopuje średnio od dwóch do czterech.. i składa w każdym do 100 jaj.. Nierzadko.. wybierają do budowy gniazd małe i wąskie plaże - przy nadmiernej ciasnocie samice wzajemnie niszczą sobie jaja, czasem także rozkopują cudze gniazda by założyć własne.. Młode wylęgają się po około 50-60 dniach.. Po wykluciu mierzą około 3,5-4.. i ważą do 30.. g.. Natychmiastowo po wydostaniu się z gniazda kierują się w stronę morza.. Żółwie powracają w miejsce, w którym przyszły na świat, by dać życie kolejnemu pokoleniu.. Żółwie oliwkowe są wszystkożerne, żywią się zarówno.. homarami.. krabami.. , małymi.. krewetkami.. ślimakami.. , jak i.. algami.. oraz innym pokarmem roślinnym.. Czasami również polują na.. meduzy.. w płytkich wodach przybrzeżnych, zazwyczaj jednak żywią się z dala od brzegu, przy czym schodzą na głębokość nawet 150 metrów.. Samiec z akwarium w Mazunte.. Degradacja żółwich gniazd, polowania oraz.. rybołówstwo.. w ogromnym stopniu przyczyniły się do spadku.. Mimo to, jest to najliczniejszy żółw na.. Ziemi.. , a przy tym również najbardziej wykorzystywany przez ludzi.. Według Grupy Specjalistów ds.. Żółwi Morskich (MTSG) z.. Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody.. (IUCN), liczebność ich populacji spadła o ponad 50% od lat 60.. XX wieku, choć w niektórych miejscach zanotowano duży wzrost.. Od 1967 roku populacje składające jaja  ...   żółwi oliwkowych.. Do niedawna, jaja, jak i młode żółwie, były pożerane przez bezdomne.. szakale.. oraz zbierane przez ludzi.. Z czasem mieszkańcy terenów odwiedzanych przez żółwie zaczęli się nimi interesować, co zapoczątkowało ich ochronę.. W różnych miejscach istnieją organizacje zrzeszające ochotników, chroniących żółwie w sezonie godowym i lęgowym.. Złożone jaja są zbierane i umieszczane w specjalnych wylęgarniach.. Gdy nadchodzi odpowiedni czas, pomagają również małym żółwikom dotrzeć spokojnie do wody, odstraszając przy tym.. ptaki.. drapieżniki.. Ranny żółw oliwkowy.. W latach 1982-1983 morze wyrzuciło ponad 7 tysięcy żółwich zwłok na 15-kilometrową plażę podczas okresów gniazdowań.. Pomiędzy 1993 a 1999 rokiem doliczono się około 46 tysięcy martwych żółwic na plażach stanu Orisa, z czego w samym sezonie 1997-1998 aż 13575 sztuk, a pod koniec 1999 roku kolejnych 10 tysięcy.. Winą za te przypadki masowego padania żółwi obarcza się ludzi poławiających.. krewetki.. , którzy w sieciach swych topią żółwie.. Kolejne zwłoki 252 żółwi, odkryto 17.. lutego.. 2002 roku na indyjskiej plaży Gundalba.. Także wokół.. Centralnej Ameryki.. odnajduje się martwe żółwie, średnio 60 tysięcy rocznie, z czego większość stanowią właśnie żółwie oliwkowe.. Żółw oliwkowy jest uznawany w Czerwonej Księdze.. IUCN.. za gatunek narażony na.. wyginięcie.. vulnerable.. – VU), a przez.. australijski.. Environment Protection and Biodiversity Conservation Act w 1999 i Queensland's Nature Conservation Act w 1992 – za.. 3,3.. 3,4.. 3,5.. 3,6.. NOAA Fisheries: podstawowe informacje o żółwiu oliwkowym.. 4,0.. 4,1.. Plotkin, R.. Byles, D.. Owens:.. Post breeding movements of male olive ridley sea turtles Lepidochelys olivacea from a nearshore breeding area.. In Bjorndal, K.. , Bolten, A.. , Johnson, D.. , and Eliazar, P.. (Compilers).. Proceedings of the Fourteenth Annual Symposium on Sea Turtle Biology and Conservation.. NOAA Technical Memorandum NMFS-SEFSC-351, 1994, s.. 119.. UNEP-WCMC Species Database.. [dostęp 2010-11-23].. James R.. Spotila:.. Sea Turtles: A Complete Guide to Their Biology, Behavior, and Conservation.. JHU Press, 2004.. ISBN 0801880076.. Biology and Conservation of Ridley Sea Turtles.. The Johns Hopkins University Press, 2007.. Muccio:.. Hacia Una Estrategia Nacional Para la Recuperación de Torugas Marinas en Guatemala.. Guatemala: Asociación Rescate y Conservación de Vida Silvestre.. Limpus:.. Global overview of the status of marine turtles:1 1995 viewpoint.. W: Bjorndal, K.. ) Biology and Conservation of Sea Turtles.. Smithsonian Institution Press, 1995.. Márquez, M.. Carrasco, M.. Jiménez:.. The marine turtles of Mexico: An Update.. In Kinan, I.. (Ed.. Proceedings of the Western Pacific Sea Turtle Cooperative Research and Management Workshop.. Hawaje: App.. IV.. Pp 281-285.. Honolulu: Western Pacific Regional Fishery Management Council, 2002.. Mahmud Fahad:.. "স ণ ট ম র ট ন স র ক ছ ম র দ সময " (in Bengali), Prothom Alo.. Mahfuz Anam, 2007.. Nicolas Pilcher.. An Update on Eritrea’s Marine Turtle Programme and First Record of Olive Ridley Turtle Nesting in the Red Sea.. „Marine Turtle Newsletter”, s.. 111, 2007.. The Eritrean Turtle Team Finds Hatched ‘Oliver idly’ in Rastarma.. [dostęp 2008-10-24].. Pandav, B.. Choudhury, C.. Kar:.. A Status survey of Olive Ridley Sea Turtle and their nesting beaches along the Orissa Coast, India.. Report published by the Wildlife Institute of India.. , 1994.. Choudhury:.. Conservation and management of olive ridley sea turtle (Lepidochelys olivacea) in Orissa.. Final Report.. Wildlife Institute of India.. , 2000.. TATA’S Dhamra port EIA seriously flawed, project must not go ahead:.. Greenpeace.. Critique of the Environmental Impact Assessment: Greenpeace.. Greenpeace: Biodiversity assessment of Dhamra Port.. Wright, B.. Mohanty:.. Operation Kachhapa: An NGO initiative for Sea Turtle Conservation in Orissa.. In Shanker, K.. , and Choudhury, B.. (Eds.. Sea Turtles of the Indian Subcontinent.. Hyderabad, India: Universities Press, pp 290-302, 2006.. Olive ridley mortality in gillnets in Orissa.. Kachhapa 6:18, 2002.. Arauz:.. A description of the Central American shrimp fisheries with estimates of incidental capture and mortality of sea turtles.. Pages 5-9 in Keinath, J.. , D.. Barnard, J.. Musick, and B.. Bell (compilers).. Proceedings of the Fifteenth Annual Symposium on Sea Turtle Biology and Conservation.. NOAA Technical Memorandum NMFS-SEFSC-387, 1996, s.. 355.. Strona w pełni poświęcona żółwiowi oliwkowemu.. Ogólne informacje o rozmnażaniu żółwia oliwkowego.. Ogólny opis żółwia oliwkowego.. [zarchiwizowane z.. adresu.. 2003-09-06].. Strona NOAA Fisheies zawierając mnóstwo informacji o zagrożonych gatunkach morskich stworzeń.. Greenpeace: Życie i śmierć na plażach stanu Orisa.. php?title=Żółw_oliwkowy oldid=38712378.. Gatunki narażone na wyginięcie.. ગ જર ત.. Scots.. 粵語.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 01:31, 16 lut 2014..

    Original link path: /wiki/%C5%BB%C3%B3%C5%82w_oliwkowy
    Open archive

  • Title: Cyclura pinguis – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Cyclura pinguis.. Barbour.. 1917.. Na Anegada.. łuskonośne.. Iguania.. legwanowate.. Cyclura.. pinguis.. – krytycznie zagrożony.. wyginięciem.. dużej roślinożernej.. jaszczurki.. legwanowatych.. Występuje na wyspie.. Anegada.. Umaszczenie zmienia się zależnie od wieku i płci osobnika.. W przeszłości zasięg występowania tego zwierzęcia był dużo większy, a liczebność nadal spada, co jest skutkiem działalności człowieka.. Podejmowane są próby ratowania gatunku, w których uczestniczą głównie ogrody zoologiczne.. Ewolucja.. Taksonomia.. Pożywienie.. Siedlisko.. Status i ochrona.. Przyczyny spadku liczebności.. Ratowanie.. to najstarszy z gatunków swego rodzaju i jest najbardziej unikatowy pod względem genetycznym.. Przodek tych legwanów zasiedlił pierwotnie.. Haiti.. , następnie zaś rozprzestrzenił na wyspy położone na zachodzie i północy, gdzie zróżnicował się na dziewięć gatunków obejmujących kilka podgatunków znanych obecnie.. Gatunek został opisany po raz pierwszy przez.. amerykańskiego.. herpetologa.. Thomasa Barboura.. Nazwa rodzajowa.. pochodzi ze starożytnego.. języka greckiego.. Cyclos.. κύκλος.. ) oznacza „okrągły”, a.. ourá.. οὐρά.. ) – ogon.. Jest to nawiązanie do okrągłych w przekroju przypominających kolce łusek znajdujących się na.. ogonie.. , będących cechą charakterystyczną dla przedstawicieli rodzaju.. Epitet gatunkowy.. oznacza po łacinie „otyły, gruby, dobrze żywiony, tłusty (.. )”.. i odnosi się do krępego wyglądu zwierzęcia, czemu zawdzięcza ono też swą zwyczajową angielską nazwę „stout iguana” (korpulentny legwan).. Jest to duży legwan o masywnym ciele.. Całkowita długość ciała może dochodzić do 56 cm.. Osobniki młode posiadają bardziej lub mniej wyraźny wzór.. Występują u nich szerokie pasy o odcieniu od szarości do omszałej zieleni.. Przerywają je skierowane do przodu czarne lub szare pasy.. W miarę dorastania zwierząt pasy te zanikają, stają się szarawe, czarnobrązowe nieraz z dodatkiem turkusu na kolcach grzbietowych, podstawie ogona oraz kończynach przednich, jak i tylnych.. Zdarza się, że niebieskawa barwa rozciąga się na boki ciała osobnika, przy czym ma to miejsce zwłaszcza w przypadku samców.. Ubarwienie samic jest mniej zwracające uwagę, występuje mniej niebieskiego, o ile nie brakuje go w ogóle.. Samce przerastają rozmiarami samice.. Mają też wydajniejsze grzebienie grzbietowe oraz pory na udach, służące do wydzielania feromonów mających za zadanie przywabić zwierzęta płci przeciwnej.. Samice nie mają takich porów, a ich grzebienie są krótsze.. Jest to przykład.. dymorfizmu płciowego.. Podobnie jak inne legwany należące do tego rodzaju.. spożywa głównie pokarm roślinny.. Zjada liście, kwiaty i owoce.. , jednak z powodu zażartej konkurencji z innymi roślinożercami w jego naturalnym środowisku (owce, kozy, osły i bydło) ogranicza się często do spożycia roślin pomijanych przez powyższe zarówno domowe, jak i dzikie zwierzęta.. Poza tym opisywana tu jaszczurka to także przygodny.. mięsożerca.. , który jest w stanie upolować wije, stonogi, karaluchy i inne.. owady.. , a także inne.. bezkręgowce.. , nie jest więc ścisłym roślinożercą.. Ta wymuszona dieta nie pozostaje bez wpływu na zdolność do reprodukcji.. Samice w wieku rozrodczym muszą być wystarczająco dobrze odżywione dla produkcji jaj i utrzymania na odpowiednim poziomie swego własnego metabolizmu.. W przeciwnym wypadku mogą nie przeżyć po złożeniu.. W efekcie w populacji na jedną samicę przypadają aż dwa samce.. Samice  ...   wysiłków na rzecz wymuszenia przestrzegania tam CITES”.. Podejmowane są intensywne wysiłki w celu ochrony gatunku.. W latach osiemdziesiątych XX wieku 8 legwanów zabrano z Anegada na.. Wyspę Guana.. należącą do.. Brytyjskich Wysp Dziewiczych.. Chciano w ten sposób zapoczątkować powstanie kolejnej populacji w części dawnego zasięgu występowania gatunku.. Guana nie jest wyspą zbudowaną z.. wapienia.. , nie dostarcza więc tylu schronień, co Anegada.. Legwany wydawały się radzić sobie dobrze i rozmnażać się na terenach pozbawionych dzikich owiec, jedynego konkurenta o pokarm.. Według szacunków wyspę Guana zamieszkuje około 20 dorosłych osobników i od 1987 widuje się potomstwo.. Guana Island Wildlife Sanctuary.. stara się oczyścić wyspę z owiec, co może polepszyć warunki siedliskowe dla legwanów.. daje się także hodować w zoo.. Trzyma się ją w ogrodach zoologicznych w.. San Diego.. Fort Worth.. Oba ośrodki aktywnie współpracują z Brytyjskimi Wyspami Dziewiczymi w programie naprawczym rozpoczętym w 1997 na Anegada.. 120 zwierząt uzyskało możliwość wypuszczenia na wolność.. Młode po wykluciu są karmione i chronione, dzięki czemu nie stają się ofiarą dzikich psów czy kotów.. Dzięki temu zmniejsza się współczynnik śmiertelności młodych.. Projekt uzupełniają badania w terenie i monitorowanie wypuszczonych gadów.. 1,0.. 1,1.. 2,00.. 2,01.. 2,02.. 2,03.. 2,04.. 2,05.. 2,06.. 2,07.. 2,08.. 2,09.. 2,10.. 2,11.. 2,12.. 2,13.. 2,14.. 2,15.. 2,16.. Anegada Iguana.. International Iguana Foundation – Anegada Iguana.. 2006-10-21.. [dostęp 9/8/2007].. Catherine Malone, Davis:.. Genetic Contributions to Caribbean Iguana Conservation.. University of California Press, 2004, s.. 52-57.. ISBN 9780520238541.. Blue Iguana’s Relatives.. [dostęp 1 kwietnia 2009].. Bradford D.. Hollingsworth:.. The Evolution of Iguanas: An Overview of Relationships and a Checklist of Species.. Alejandro Sanchez:.. Family Iguanidae: Iguanas and Their Kin.. Father Sanchez’s Web Site of West Indian Natural History Diapsids I: Introduction; Lizards.. [dostęp 26 listopada 2007].. Kazimierz Feliks Kumaniecki:.. Słownik łacińsko-polski: Według słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii.. Wydawnictwo Naukowe PWN, s.. 373.. ISBN 83-01-03531-5.. Phillipe De Vosjoli:.. The Green Iguana Manual.. David Blair.. Escondido, California: Advanced Vivarium Systems, 1992.. ISBN 74886904040.. Emilia P.. Martins, Kathryn Lacy:.. Behavior and Ecology of Rock Iguanas,I: Evidence for an Appeasement Display.. 98-108.. 11,0.. 11,1.. 11,2.. 11,3.. 11,4.. 11,5.. 11,6.. Rick Hudson:.. Anegada Iguanas Released.. International Iguana Foundation, 2005, s.. 2-4.. Harold Cogger, Richard Zweifel:.. Reptiles Amphibians.. Sydney: Weldon Owen, 1992, s.. 126.. ISBN 0831727861.. 13,0.. 13,1.. Oliver Tickell.. UK ’allowing illicit trade in endangered species'.. „The (London) Independent”, 10/14/1999.. John Iverson, Geoffrey Smith, Lynne Pieper:.. Factors Affecting Long-Term Growth of the Allen Cays Rock Iguana in the Bahamas.. Allison Alberts, Jeffrey Lemm, Tandora Grant, Lori Jackintell:.. Testing the Utility of Headstarting as a Conservation Strategy for West Indian Iguanas.. 210.. Rodziny.. Agamidae −.. agamowate.. • Chamaeleonidae −.. kameleonowate.. • Corytophanidae −.. hełmogwanowate.. • Crotaphytidae −.. obróżkogwanowate.. Hoplocercidae.. • Iguanidae −.. Leiocephalidae.. Leiosauridae.. Liolaemidae.. • Opluridae −.. madagaskarkowate.. • Phrynosomatidae −.. frynosomowate.. • Polychrotidae −.. długonogwanowate.. • Tropiduridae −.. lawanikowate.. php?title=Cyclura_pinguis oldid=35780715.. Legwanowate.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 04:06, 19 mar 2013..

    Original link path: /wiki/Cyclura_pinguis
    Open archive

  • Title: Dromeozaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Dromeozaur.. Dromaeosaurus.. Matthew.. Brown.. , 1922.. Okres istnienia: 76–70 mln lat temu.. PreЄ.. Є.. O.. K.. Pg.. Czaszka dromeozaura.. Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu.. diapsydy.. archozauromorfy.. dinozaury.. dinozaury gadziomiedniczne.. teropody.. Infrarząd.. tetanury.. (bez rangi).. celurozaury.. deinonychozaury.. dromeozaury.. Dromaeosaurinae.. dromeozaur.. Gatunki.. albertensis.. Matthew Brown, 1922 (.. typowy.. cristatus.. Cope.. , 1876) Kuhn, 1939.. explanatus.. Marsh.. , 1888) Matthew Brown, 1922.. gracilis.. Barsbold.. , 1983).. Paul.. Porównanie wielkości.. Dromaeosaurus albertensis.. i człowieka.. Stopa dromeozaura.. Widoczny sierpowaty pazur na drugim palcu.. Szkielet dromeozaura.. rodzaj.. wymarłego.. teropoda.. dromeozaurów.. (Dromaeosauridae) żyjącego w.. późnej kredzie.. , około 76–70 mln lat temu, na terenach dzisiejszej.. Ameryki Północnej.. Jego nazwa pochodzi od.. greckich.. słów.. δρομευς.. /.. dromeus.. σαυρος.. sauros.. i oznacza „biegający jaszczur”.. Dromeozaury były niewielkimi i jednymi z najbardziej ptakopodobnych teropodów – istnieją dowody pozwalające twierdzić, że były również.. opierzone.. Mimo iż.. jest pierwszym opisanym przedstawicielem swojej rodziny, ze względu na ubogi materiał kopalny jest także jednym z gorzej poznanych.. Klasyfikacja.. Paleobiologia.. Historia odkryć.. Paleoekologia.. był niewielkim dinozaurem drapieżnym – osiągał długość 1,8 m.. i masę około 15 kg.. Według badań Therriena i Hendersona z 2007, w których szacowano masę teropodów na podstawie długości czaszki,.. ważył 16,29 kg.. Sierpowaty pazur na drugim palcu stopy mierzył ponad 7,5 cm długości.. Nogi dromeozaura były krótsze i nie tak wyciągnięte jak u.. ornitomimidów.. troodontów.. tyranozaurów.. W odróżnieniu od większości innych teropodów, stąpających na trzech palcach, dromeozaury chodziły na zewnętrznych stronach stóp i unosiły drugie palce, chroniąc w ten sposób znajdujące się na nich wielkie, sierpowate pazury.. Rozbudowane powierzchnie stawowe paliczków usprawniały działanie mięśni odwodzących palce.. Pierwsze palce były jeszcze krótsze i nie pełniły funkcji podporowych.. Inną bronią tych dinozaurów były ich kończyny przednie, którymi dzięki budowie.. stawów.. mogły poruszać tak jak ludzie, a które również zakończone były ostrymi, choć nie tak dużymi jak na tylnych kończynach pazurami.. Ich.. szczęki.. uzbrojone były w zakrzywione ku tyłowi zęby.. Ponadto.. mięśnie.. odpowiadające za zaciskanie szczęk były prawdopodobnie bardzo dobrze rozwinięte, co świadczy o mocnym zgryzie dromeozaurów – badania Therriena, Hendersona i Ruffa z 2005 wykazały, że.. mógł zaciskać szczęki z siłą trzykrotnie większą niż będący podobnej wielkości.. Velociraptor.. Ogon tych dinozaurów był usztywniony (giętki tylko u nasady) cienkimi, elastycznymi pręcikami kostnymi – prawdopodobnie służył on za ster; pomagał w szybkiej zmianie kierunku biegu oraz utrzymywał tor lotu podczas skoku na ofiarę.. Miednica.. dzięki odgięciu.. kości łonowej.. ku tyłowi przypominała ptasią, co w połączeniu z wieloma innymi ptasimi cechami doprowadziło wielu.. paleontologów.. do wniosku, że dromeozaury były przodkami.. ptaków.. , bądź wręcz nielotnymi ptakami.. Udowodniono występowanie.. upierzenia.. u wielu dinozaurów blisko spokrewnionych z dromeozaurem (jak np.. u welociraptora.. ), co wskazuje, że również.. mógł mieć pióra.. Początkowo.. został wstępnie zaklasyfikowany przez.. Williama Dillera Matthew.. Barnuma Browna.. do rodziny Deinodontidae – obecnie będącej synonimem Tyrannosauridae – jednak Matthew i Brown spostrzegli jego odmienność od innych przedstawicieli tej rodziny i ustanowili dla dromeozaura nową podrodzinę Dromaeosaurinae.. Dopiero odkrycie.. deinonycha.. przez.. Johna Ostroma.. w 1969 doprowadziło do przedefiniowania pozycji systematycznej dromeozaura i włączenia go, wraz z deinonychem i welociraptorem, do rodziny Dromaeosauridae – kredowych zwinnych i szybkich dinozaurów drapieżnych charakteryzujących się sierpowatymi pazurami na drugich palcach stóp.. Należały one do infrarzędu.. Tetanurae.. kladów.. Coelurosauria.. oraz.. Maniraptora.. , co znaczy, że były blisko spokrewnione z grupami takimi jak m.. Avialae.. terizinozaury.. ornitomimozaury.. , zaś ich najbliższymi krewnymi były troodonty.. Kladogram rodziny Dromaeosauridae z zaznaczeniem pozycji dromeozaura.. sensu.. Turner.. et al.. , 2007.. Dromaeosauridae.. Mahakala.. unnamed.. Unenlagiinae.. Shanag.. Buitreraptor.. Rahonavis.. Unenlagia.. Microraptorinae.. Microraptor.. Graciliraptor.. Sinornithosaurus.. Velociraptorinae.. Tsaagan.. Saurornitholestes.. Deinonychus.. Adasaurus.. Achillobator.. Utahraptor.. Do rodzaju.. włączano wiele.. gatunków.. dinozaurów drapieżnych –.. minutus.. falculus.. laevifrons.. lateralis.. Obecnie tylko cztery –.. – spośród nich wciąż są uważane za należące do tego rodzaju – pięć uznano za synonimy innych gatunków.. Ze względu na fragmentaryczność materiału kopalnego wszystkie gatunki oprócz.. typowego.. , są obecnie uznawane za.. nomina dubia.. Dwa szkielety dromeozaurów.. Dromeozaury były niewielkimi dinozaurami drapieżnymi – prawdopodobnie jednak polowały stadnie.. , co pozwalało im na zabijanie zwierząt wielokrotnie od nich większych.. Czułe zmysły, długie i ostre pazury, silne szczęki oraz bardzo duża prędkość jaką osiągały, czyniły z nich groźnych zabójców – przeważnie ich ofiarami padały niewielkie.. hadrozaury.. , jednak dromeozaury były zdolne do skutecznego polowania nawet na duże dinozaury  ...   wszystkich przedstawicieli tej grupy gadów na tym terenie hadrozaury, głównie z rodzajów.. Edmontosaurus.. Saurolophus.. Hypacrosaurus.. Ceratopsy i.. również były bardzo pospolite i łącznie stanowiły 1/3 tamtejszych dinozaurów.. Wliczając znacznie rzadsze.. ankylozaury.. pachycefalozaury.. , wszystkie one stanowiły potencjalne ofiary różnych grup dinozaurów drapieżnych, takich jak troodonty,.. cenagnaty.. i dromeozaury.. Dominującymi drapieżnikami w tym środowisku były jednak dorosłe.. albertozaury.. , podczas gdy młode osobniki teropodów z tego rodzaju stały nieco niżej w.. łańcuchu pokarmowym.. W formacji Hell Creek pospolicie występowały dinozaury kaczodziobe, a niemal równie liczne były ceratopsy – od niewielkich, takich jak.. Leptoceratops.. , po największych przedstawicieli tej grupy –.. triceratopsa.. torozaura.. nedoceratopsa.. W stosunkowo dużej różnorodności występowali tam również przedstawiciele pachycefalozaurów –.. drakoreks.. sferotol.. Stygimoloch.. Pachycephalosaurus.. Znacznie mniej liczne były ankylozaury.. Odnaleziono tam także skamieniałości ogromnych.. pterozaurów.. Quetzalcoatlus.. , żywiących się niewielkimi zwierzętami lądowymi.. Brak było w tym ekosystemie dużych drapieżników – największym był osiągający 5 m długości.. Nanotyrannus.. Pozostałe nisze ekologiczne wypełniały różne formy niewielkich teropodów, takich jak cenagnaty.. Chirostenotes.. elmizaur.. , troodonty,.. i inni przedstawiciele rodziny dromeozaurów.. Supplementary Information.. W: Thomas R.. Holtz Jr:.. Dinosaurs: The Most Complete, Up-to-Date Encyclopedia for Dinosaur Lovers of All Ages.. New York: Random House, 2008.. ISBN 978-0-375-82419-7.. The Wonderful and Spectacular Dromaeosaurian Sickle-Claws.. W: Gregory S.. Paul:.. Predatory Dinosaurs of the World.. New York: Simon Schuster, 1988, s.. 357–370.. ISBN 0671619462.. Dinosaur-world.. com.. [dostęp 8 kwietnia 2009].. Russell J.. Jacobson:.. Dino Russ's Lair.. François Therrien, Donald M.. My theropod is bigger than yours.. or not: estimating body size from skull length in theropods.. „Journal of Vertebrate Paleontology”.. 27 (1), s.. 108–115, 2007.. Dinosaurs Page 2.. DinoDictionary.. Zdeněk V.. Špinar, Philip J.. Currie:.. Wielkie dinozaury.. Dzieje ewolucji gigantów.. Warszawa: Warszawski Dom Wydawniczy, 1994, s.. 100–101.. ISBN 83-85558-18-7.. David Lambert:.. Księga dinozaurów.. Warszawa: ZETDEZET, 1994, s.. 72.. ISBN 83-85056-26-2.. Henderson, Christopher B.. Ruff: Bite Me: Biomechanical models of theropod mandibles and implications for feeding.. W: Kenneth Carpenter (red.. ):.. The Carnivorous Dinosaurs.. Life of the Past.. Bloomington: Indiana University Press, 2005, s.. 179–237.. ISBN 0253345391.. Turner, P.. Makovicky, M.. Norell.. Feather quill knobs in the dinosaur.. „Science”.. 317 (5845), s.. 1721, 2007.. 1126/science.. 1145076.. Boris Weintraub.. Milenijny dinozaur.. „National Geographic Polska”.. 1 (1), 1999.. William Diller Matthew, Barnum Brown.. The family Deinodontidae, with notice of a new genus from the Cretaceous of Alberta.. „Bulletin of the American Museum of Natural History”.. 46, s.. 367–385, 1922.. John H.. Ostrom.. Osteology of.. Deinonychus antirrhopus.. , an unusual theropod from the Lower Cretaceous of Montana.. „Peabody Museum of Natural History Bulletin”.. 30, s.. 1–165, 1969.. Alan H.. Turner, Diego Pol, Julia A.. Clarke, Gregory M.. Erickson i inni.. A Basal Dromaeosaurid and Size Evolution Preceding Avian Flight.. 317 (5843), s.. 1378–1381, 2007.. 1144066.. D-F.. The Dinosauria by DinosØMP.. W 2007 roku paleontolodzy Brian Roach i Daniel Brinkman zakwestionowali jednak tę teorię w przypadku deinonycha i spokrewnionych z nim teropodów w:.. Brian T.. Roach, Daniel L.. Brinkman.. A reevaluation of cooperative pack hunting and gregariousness in.. and other nonavian theropod dinosaurs.. „Bulletin of the Peabody Museum of Natural History”.. 48 (1), s.. 103–138, 2007.. Philip J.. Currie.. New information on the anatomy and relationships of.. (Dinosauria: Theropoda).. 15 (3), s.. 576–591, 1995.. 18,2.. The Age of Dinosaurs.. Peter Dodson, Brooks Britt, Kenneth Carpenter, Catherine A.. Forster, David D.. Gillette, Mark A.. Norell, George Olshevsky, Michael J.. Parrish, David B.. Weishampel.. Publications International LTD, s.. 139.. ISBN 0-7853-0443-6.. David A.. Eberth: Edmonton Group.. W: Philip J.. Currie, Kevin Padian:.. Encyclopedia of Dinosaurs.. San Diego: Academic Press, s.. 199–204.. ISBN 0-12-226810-5.. MP Witton, D Naish.. A Reappraisal of Azhdarchid Pterosaur Functional Morphology and Paleoecology.. „PLoS One”.. 3 (5), s.. e2271, 2008.. 1371/journal.. pone.. 0002271.. Teropody.. Celofyzoidy.. celofyzy.. dilofozaury.. Ceratozaury.. abelizauroidy.. ceratozaury.. Tetanury.. Megalozauroidy.. megalozaury.. spinozaury.. Karnozaury.. allozaury.. karcharodontozaury.. Neovenatoridae.. sinraptory.. Celurozaury.. kompsognaty.. tyranozauroidy.. maniraptory.. owiraptorozaury.. terizinozauroidy.. Paraves.. Dinozaury.. kategoria.. klasyfikacja.. lista.. portal.. wikiprojekt.. Infrarzędy dinozaurów.. ornitopody.. prozauropody.. stegozaury.. zauropody.. Era dinozaurów.. era mezozoiczna.. trias.. jura.. kreda.. wymieranie kredowe.. Dyscypliny powiązane.. biologia.. paleontologia.. paleobotanika.. geologia.. ewolucja.. dinozaury pierzaste.. ewolucja dinozaurów.. odrodzenie dinozaurów.. paleoceńskie dinozaury.. rozmiary dinozaurów.. php?title=Dromeozaur oldid=36570208.. Dromeozaury.. Dinozaury kredy.. Dinozaury Ameryki Północnej.. ଓଡ ଆ.. Srpskohrvatski / српскохрватски.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 13:51, 30 maj 2013..

    Original link path: /wiki/Dromeozaur
    Open archive

  • Title: Otnielozaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Otnielozaur.. Othnielosaurus.. Galton.. 2007.. Okres istnienia: 155–148 mln lat temu.. dinozaury ptasiomiedniczne.. otnielozaur.. consors.. , 1878).. niewielkiego.. dinozaura ptasiomiednicznego.. żyjącego w późnej.. jurze.. , od około 155 do 148 mln lat temu, na terenie formacji.. Morrison.. w obecnych zachodnich.. Jego nazwa honoruje amerykańskiego paleontologa.. Othniela Charlesa Marsha.. , który początkowo zaklasyfikował otnielozaura do rodzaju.. Laosaurus.. Nazwa.. została ukuta dla skamieniałości przypisanych początkowo do rodzaju.. Othnielia.. – uznawanego obecnie za.. wątpliwy.. był przeważnie klasyfikowany jako przedstawiciel.. hipsylofodontów.. – niewielkich.. dwunożnych.. roślinożerców.. wszystkożerców.. – jednak nowsze badania podają w wątpliwość istnienie hipsylofodontów jako odrębnej grupy.. Historia odkryć i taksonomia.. jest znany ze skamieniałości wszystkich części ciała, w tym dwóch dobrze zachowanych szkieletów, jednak.. czaszka.. pozostaje słabo poznana.. Był niewielkim zwierzęciem – mierzył około dwóch metrów długości i ważył niespełna 10 kg.. Otnielozaur miał krótkie przednie i długie kończyny tylne, z dużymi wyrostkami służącymi jako miejsca przyczepu.. mięśni.. Dłonie były krótkie i szerokie z krótkimi palcami.. Na podstawie częściowo zachowanych czaszek.. holotypu.. oraz osobnika przezwanego „Barbara” wnioskuje się, że czaszka otnielozaura była stosunkowo niewielka.. miał niewielkie, liściokształtne zęby policzkowe, podczas gdy zęby premaksillarne były żłobkowane w mniejszym stopniu.. Podobnie jak inne.. z grupy hipsylofodontów lub.. iguanodontów.. Hypsilophodon.. Thescelosaurus.. Talenkauen.. , otnielozaur miał wzdłuż żeber pancerz składający się z.. chrzęstnych.. płytek.. (znany także jako.. Nanosaurus.. ) jest zazwyczaj uznawany za ornitopoda z grupy hipsylofodontów – kiepsko poznanej i słabo zdefiniowanej grupy niewielkich, biegających roślinożernych dinozaurów.. Robert Bakker.. i współpracownicy w opisie nowego.. taksonu.. Drinker nisti.. z 1990 podzielili rodzaj.. na dwa gatunki –.. rex.. – i umieścili „otnielidy” jako bardziej.. bazalne.. niż hipsylofodonty.. Ogólna idea bazalności „otnielidów” w stosunku do innych ornitopodów została wsparta nowszymi badaniami wskazującymi na.. parafiletyzm.. Hypsilophodontidae.. , jednak.. Drinker.. pozostał kontrowersyjny, gdyż nie ukazały się na jego temat inne prace poza jego pierwszym opisem.. Z otnielozaurem łączone były również inne bazalne ornitopody, w szczególności.. Hexinlusaurus.. , który przez co najmniej jednego autora został uznany za.. „otnielii”,.. multidens.. Nowe badania wspierają hipotezę, że.. jest bardziej bazalny niż zwierzęta uznawane tradycyjnie za hipsylofodonty, idą jednak dalej i wykluczają go z ornitopodów oraz.. cerapodów.. – grupy obejmującej także.. Rekonstrukcja.. „Laosaurus” consors.. (obecnie.. ) wykonana przez Othniela Charlesa Marsha w 1896 roku.. Pod koniec XIX wieku Othniel Charles Marsh nazwał kilka rodzajów i gatunków zwierząt uznawanych później za hipsylofodonty lub zwierzęta podobne do hipsylofodontów, w tym.. Nanosaurus agilis.. (prawdopodobnie),.. „N.. ”.. Laosaurus celer.. taksonomia.. stała się bardzo skomplikowana, dlatego podejmowane były liczne próby jej przedefiniowania.. W 1877 w dwóch osobnych publikacjach Marsh nazwał dwa gatunki nanozaura, opisane na podstawie skamieniałości pochodzące z osadów formacji Morrison w.. Garden Park.. Kolorado.. W jednej z nich opisał.. oparty.. YPM.. 1913 – kości zębowej oraz fragmencie szkieletu pozaczaszkowego, obejmującego.. kość biodrową.. kości udowe.. piszczelowe.. kość strzałkową.. W drugiej publikacji nazwał.. , opisany w oparciu o YPM 1915 (nazwany także YPM 1925 przez Galtona w 2007), kompletną kość udową.. Przedstawicieli obu gatunków Marsh uznał za niewielkie zwierzęta rozmiarów.. lisa.. Oba taksony zaklasyfikował do obecnie nieużywanej rodziny Nanosauridae.. W 1878 nazwał nowy rodzaj,.. , opisany w oparciu o skamieniałości zebrane przez.. Samuela Wendella Willistona.. Como Bluff.. Wyoming.. Nadał wówczas nazwy dwóm gatunkom:.. typowemu.. celer.. , opisanemu na podstawie jedenastu.. (YPM 1875).. , oraz.. , opisanemu początkowo w oparciu o trzon kręgu grzbietowego, ogonowego oraz niekompletnej.. kości łokciowej.. (odkrycie.. Petera Galtona.. z 1983 roku wzbogaciło materiał kopalny do ośmiu kręgów grzbietowych, sześciu ogonowych i fragmentów obu kończyn przednich).. Trzeci gatunek,.. , został przez Marsha ustanowiony w 1894 dla YPM 1882, niemal kompletnego szkieletu oraz niekompletnych skamieniałości co najmniej jednego innego osobnika.. Zachowały się jedynie fragmenty czaszki, a fakt, że odnaleziono tylko trzony kręgów sugeruje, iż osobnik nie był w pełni dorosły.. Galton (1983) spostrzegł, że większa część zmontowanego obecnie szkieletu była zrekonstruowana gipsem lub nosiła ślady farby.. Zwierzęta te nie wzbudzały większego zainteresowania naukowców aż do lat 70.. i 80.. XX wieku, kiedy Peter Galton przebadał wiele hipsylofodontów.. W 1973 roku on oraz.. James A.. Jensen.. opisali częściowy szkielet (.. BYU ESM.. 163) jako.. Nanosaurus (?) rex.. Szkielet ten nie obejmował  ...   B.. Norman, Hans-Dieter Sues, Larry M.. Witmer: Basal Ornithopoda.. W: David B.. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska (red.. The Dinosauria.. Wyd.. drugie.. Berkeley: University of California Press, 2004, s.. 393–412.. ISBN 0-520-24209-2.. John R.. Foster:.. Paleoecological Analysis of the Vertebrate Fauna of the Morrison Formation (Upper Jurassic), Rocky Mountain Region, U.. Albuquerque, New Mexico: New Mexico Museum of Natural History and Science, 2003, s.. 29, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin, 23.. Scott Hartman:.. [dostęp 18 kwietnia 2009].. 4,2.. 4,3.. Peter M.. Galton: Teeth of ornithischian dinosaurs (mostly Ornithopoda) from the Morrison Formation (Upper Jurassic) of the western United States.. Horns and Beaks: Ceratopsian and Ornithopod Dinosaurs.. Bloomington and Indianapolis: Indiana University Press, 2007, s.. 17–47.. ISBN 0-253-34817-X.. Richard J.. Butler, Peter M.. The 'dermal armour' of the ornithopod dinosaur.. from the Wealden (Early Cretaceous: Barremian) of the Isle of Wight: a reappraisal.. „Cretaceous Research”.. 29 (4), s.. 636–642, 2008.. cretres.. 2008.. 02.. Hans-Dieter Sues, David B.. Norman: Hypsilophodontidae,.. Tenontosaurus.. , Dryosauridae.. pierwsze.. Berkeley: University of California Press, 1990, s.. 498–509.. ISBN 0-520-06727-4.. Bakker, P.. Galton, J.. Siegwarth, J.. Filla.. A new latest Jurassic vertebrate fauna, from the highest levels of the Morrison Formation at Como Bluff, Wyoming.. Part IV.. The dinosaurs: A new.. -like hypsilophodontoid.. „Hunteria”.. 2 (6), s.. 8–14, 1990.. Weishampel, Coralia-Maria Jianu, Z.. Csiki, David B.. Norman.. Osteology and phylogeny of.. Zalmoxes.. (n.. g.. ), an unusual euornithopod dinosaur from the latest Cretaceous of Romania.. „Journal of Systematic Palaeontology”.. 1 (2), s.. 1–56, 2003.. 1017/S1477201903001032.. 9,0.. 9,1.. David J.. Varricchio, Anthony J.. Martin, Yoshihiro Katsura.. First trace and body fossil evidence of a burrowing, denning dinosaur.. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”.. 274, s.. 1361–1368, 2007.. 1098/rspb.. 2006.. 0443.. Phylogeny and biogeography of basal Ornithischia.. W: Peter W.. Buchholz:.. The Mesozoic in Wyoming, Tate 2002.. Casper, Wyoming: The Geological Museum, Casper College, 2002, s.. 18–34.. Gregory S.. The Complete Illustrated Guide to Dinosaur Skeletons.. Tokio: Gakken Mook, 1996, s.. 98.. ISBN 4-05-400656-6.. Butler, Roger M.. Smith, David B.. A primitive ornithischian dinosaur from the Late Triassic of South Africa, and the early evolution and diversification of Ornithischia.. 1361, 2007.. 2007.. 0367.. Butler, Paul Upchurch, David B.. The phylogeny of the ornithischian dinosaurs.. 6 (1), s.. 1–40, 2008.. 1017/S1477201907002271.. Othniel Charles Marsh.. Notice of some new vertebrate fossils.. „American Journal of Science and Arts”.. 14, s.. 249–256, 1877.. Notice of new dinosaurian reptiles from the Jurassic formations.. 514–516, 1877.. Notice of new dinosaurian reptiles.. 15, s.. 241–244, 1878.. 17,0.. 17,1.. The cranial anatomy of.. , a hypsilophodontid dinosaur from the Upper Jurassic of North America and East Africa, with a review of hypsilophodontids from the Upper Jurassic of North America.. „Geologica et Palaeontologica”.. 17, s.. 207–243, 1983.. The typical Ornithopoda of the American Jurassic.. „American Journal of Science (Series 3)”.. 48, s.. 85–90, 1894.. Skeleton of a hypsilophodontid dinosaur (.. ) from the Upper Jurassic of Utah.. „Brigham Young University Geology Series numer=20”, s.. 137–157, 1973.. 20,0.. 20,1.. The ornithopod dinosaur.. and a Laurasia-Gondwanaland connection in the Upper Jurassic.. „Nature”.. 268, s.. 230–232, 1977.. 1038/268230a0.. Dale A.. Russell:.. An Odyssey in Time: Dinosaurs of North America.. Minocqua, Wisconsin: NorthWord Press, 1989, s.. 175–176.. ISBN 1-55971-038-1.. Kenneth Carpenter: Biggest of the big: a critical re-evaluation of the mega-sauropod.. Amphicoelias fragillimus.. W: John R.. Foster, Spencer G.. Lucas (red.. Paleontology and Geology of the Upper Jurassic Morrison Formation.. Albuquerque, Nowy Meksyk: New Mexico Museum of Natural History and Science, 2006, s.. 131–138, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin, 36.. Daniel J.. Chure, Ron Litwin, Stephen T.. Hasiotis: The fauna and flora of the Morrison Formation: 2006.. Albuquerque, New Mexico: New Mexico Museum of Natural History and Science, 2006, s.. 233–248, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin, 36.. Robert T.. Bakker:.. The Dinosaur Heresies.. New York: William Morrow, 1986, s.. 180.. ISBN 0140100555.. php?title=Otnielozaur oldid=40309829.. Dinozaury ptasiomiedniczne.. Dinozaury jury.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:32, 1 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Otnielozaur
    Open archive

  • Title: Kurobród różnodzioby – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kurobród różnodzioby.. Heteralocha acutirostris.. Gould.. 1837.. Z przodu samiec, z tyłu samica.. Neornithes.. neognatyczne.. wróblowe.. śpiewające.. koralniki.. Heteralocha.. Cabanis.. , 1851.. kurobród różnodzioby.. wymarły.. jasnozielony: pierwotny zasięg ciemnozielone linie: zasięg w 1840 czerwony: miejsce ostatniej potwierdzonej obserwacji z 1907.. żółty: miejsca późniejszych, niepotwierdzonych obserwacji.. kurobród nowozelandzki.. wymarły gatunek.. ptaka.. koralników.. (Callaeidae).. Był.. endemitem.. Nowej Zelandii.. Wymarł na początku.. , głównie z powodu polowań i niszczenia jego.. siedlisk.. Ostatni raz był widziany 28 grudnia 1907, kiedy to W.. Smith zaobserwował trzy osobniki w paśmie gór.. Tararua Ranges.. Zasięg występowania i środowisko.. Tryb życia i zachowanie.. Znaczenie w kulturze człowieka.. Wymarcie.. Został opisany przez.. Johna Goulda.. w roku 1837.. Epitet gatunkowy –.. acutirostris.. – wywodzi się od łacińskich słów:.. acutus.. , czyli "ostry", oraz.. rostrum.. – "dziób" – i odnosi się do kształtu dzioba samicy.. Samca pierwotnie opisano jako odrębny gatunek.. Heteralocha crassirostris.. Epitet gatunkowy pochodził tu od słowa.. crassus.. i oznaczał "gruby", "ciężki", gdyż samiec miał dziób gruby u nasady.. Osobniki obojga płci nosiły czarne upierzenie z zielonym, metalicznym połyskiem.. i charakterystyczne koliste, jasnopomarańczowe korale u nasady dzioba.. U obu płci dziób miał barwę.. kości słoniowej.. , szarą u nasady.. Długie, niebieskoszare kończyny dolne (w tym stopy) kończyły się jasnobrązowymi pazurami.. Kurobród posiadał brązowe oczy.. Ptak ten miał 12.. błyszczących, czarnych.. sterówek.. zakończonych białym paskiem.. , o szerokości 2,5–3 cm, które tworzyły szeroki i zaokrąglony na końcu ogon.. Młodociane ptaki posiadały bardziej matowe, brązowe upierzenie z.. pokrywami ogonowymi.. koloru rdzawopłowego o białych końcówkach.. Korale były małe i blade.. Dziób młodych samic zakrzywiał się tylko nieznacznie.. Maorysi.. wspominają istnienie odmiany kurobroda zwanej przez nich.. huia-ariki.. —, co dosłownie oznacza "główny Huia".. Huia-ariki.. miał pstrokate brązowawo-szare upierzenie.. i ciemniejsze pióra na szyi i głowie.. Ta odmiana mogła być częściowo.. albinotyczna.. lub odmienną barwę przybierały osobniki w podeszłym wieku.. Odnotowano także kilkanaście albinotycznych kurobrodów różnodziobych.. U kurobroda różnodziobego zaznaczał się bardzo dobrze.. Gatunek ten charakteryzował się największą różnicą długości i kształtu dzioba wśród wszystkich ptaków.. Charakterystyczne było to, że dłuższy dziób posiadała samica.. , co spotykane jest jeszcze tylko u kilku gatunków.. ozdobników.. pyszałków.. cudowronkowatych.. Dziób samca miał średnio 60 mm.. i podobnie jak u.. dzięciołów.. był masywny, lekko zakrzywiony w dół.. , natomiast dziób samicy miał średnio długość 96 mm.. (niektórzy autorzy podają 104 mm.. ) i był silnie zakrzywiony w dół, podobnie jak u.. kolibrów.. miodojadów.. Innym, mniej efektownym aspektem dymorfizmu płciowego tego gatunku była różnica wielkości pomiędzy płciami: samce mierzyły 45 cm długości, podczas gdy nieco większe samice 48 cm.. Dodatkowo ogon samca mierzył około 200 mm długości, rozpiętość ich skrzydeł wynosiła między 210 a 220 mm, a u samic ogon mierzył od 195 do 200 mm, rozpiętość skrzydeł natomiast, od 200 do 205 mm.. Wypchana.. samica kurobroda różnodziobego; godne uwagi są długie, dobrze wykształcone nogi i długi, zakrzywiony w dół dziób.. Zdeponowane szczątki i pozostałości tego ptaka sugerują, że kurobród różnodzioby rozprzestrzeniony był na nizinnych i górskich lasach rodzimych.. Wyspy Północnej.. od północnego krańca regionu.. Northland.. na północy po.. Wellington.. i pasmo Aorangi na dalekim południu.. Jedynie kilka osobników znanych jest z rozległych depozytów w pułapkach skalnych jaskini.. krasowych.. systemu.. Waitomo.. i są także rzadkie lub wcale nie występują w depozytach szczątków w centralnej części Wyspy Północnej i w regionie.. Hawke's Bay.. ; wydaje się, że preferowały siedliska, które nie są dobrze oznaczone przez osady znane obecnie.. Zasięg jego występowania zdaje się nawiązywać do rozmieszczenia osadnictwa maoryskiego z połowy XII w.. Przed rozpoczęciem kolonizacji europejskiej w Nowej Zelandii w latach ’40 XIX wieku ptaka tego spotykano jedynie w lasach południowej części Wyspy Północnej, na południe od linii łączącej pasmo górskie.. Raukumara Range.. na wschodzie, wzdłuż pasma.. Kaimanawa Range.. , aż do rzeki.. Turakina.. w dystrykcie.. Rangitikei.. na zachodzie.. Na południu jego zasięg rozciągał się do regionu.. Wairarapa.. i pasma.. Rimutaka Range.. leżącego na wschód od.. Obserwacje zebrane przez.. Waltera Bullera.. i pojedyncze.. waiata.. (pieśń maoryska) sugerują, że kurobród różnodzioby był raz także spotkany w regionach.. Marlborough.. Nelson.. Wyspie Południowej.. Jednakże nigdy nie został zidentyfikowany w bogatych kopalnych osadach na południe od.. Cieśniny Cooka.. i nie ma żadnych innych dowodów na obecność gatunku na tej wyspie.. Kurobród zasiedlał obydwa z dwóch głównych typów lasów w Nowej Zelandii.. Zasiedlał przede wszystkim.. wilgotne lasy liściaste.. (głównie.. zastrzalinowate.. ), z gęstym.. podszytem.. , ale także sporadycznie zasiedlał lasy.. bukanowe.. Ptak ten był notowany w roślinności rodzimej, wliczając w to m.. Mataī (.. Prumnopitys taxifolia.. ), Rimu (.. Dacrydium cupressinum.. ), Kahikatea (.. Dacrycarpus dacrydioides.. ), Rātā (.. Metrosideros robusta.. ), Maire (.. Nestegis.. ), Hīnau (.. Elaeocarpus dentatus.. ), 'Tōtara (.. Podocarpus totara.. ), Rewarewa (.. Knightia excelsa.. ), Māhoe (.. Melicytus ramiflorus.. ), Taraire, (.. Beilschmiedia tarairi.. ) i na poziomie morza w drzewach Karaka (.. Corynocarpus laevigatus.. ) na przylądku.. Turakirae.. Nigdy nie odnotowano go na pogorzelisku lub na ziemi wykarczowanej pod uprawy.. Kurobród różnodzioby zasiedlał górskie regiony Wyspy Północnej, schodząc w zimie lub w okresach ochłodzenia do nizinnych lasów na równinach w poszukiwaniu pożywienia.. Jego dieta zawierała owady i ich.. , wliczając w to.. wetę.. chrząszcza.. z gatunku.. Prionoplus reticularis.. , pająki, a także małe.. jagody.. Prowadzące.. nocny tryb życia.. larwy.. były przypuszczalnie najbardziej preferowanym pokarmem tych ptaków.. Dymorfizm płciowy struktury dzioba wiązał się z rozwinięciem odmiennych dla obu płci strategii żywienia.. Samiec używał dzioba do dłubania w zewnętrznych warstwach gnijącego lub żywego drewna, podczas gdy samica sondowała strefy niedostępne dla samca, takie jak jamy mieszkalne larw owadów w żywym drewnie.. Badania anatomii mięśni głowy i szyi samca wskazują także, że mógł on szeroko otworzyć dziób, co umożliwiało mu rozszczepianie gnijącego drewna.. Zaobserwowano, gdy osobnik, chwyciwszy owada, przefrunął na gałązkę, trzymając go stopą.. Następnie oddzielił wszystkie twarde kawałki, podrzucił pozostałość w górę, złapał dziobem i połknął.. W przeciwieństwie do popularnego poglądu, pary rzadko dzieliły ze sobą posiłki (jednakże ptaki mogły zachowywać się tak okazjonalnie w celu umocnienia więzi partnerskiej).. Para kurobrodów nie współpracowała przy poszukiwaniu pożywienia, przynajmniej nie w ścisłym tego słowa znaczeniu.. Wszystkie informacje o strategii pożywiania tych ptaków bazują na nieścisłym i nieobiektywnym opisie Bullera.. , opierającym się na obserwacjach pary ptaków trzymanej w klatce.. Odmienność dziobów jest raczej ekstremalnym przykładem różnicowania.. niszowego.. , dzięki któremu zmniejszała się.. rywalizacja wewnątrzgatunkowa.. między płciami.. To umożliwiało gatunkowi wykorzystywanie szerokiego  ...   Wyspie Północnej przed przybyciem człowieka do Nowej Zelandii.. Maorysi przybyli około 800 lat temu i przed przybyciem tam osadnictwa europejskiego w latach '40 XIX w.. niszczenie siedlisk i polowania zmniejszyły zasięg występowania ptaka do południowej części Wyspy Północnej.. Jednakże polowania Maorysów na te ptaki były ograniczone przez tradycyjne prawa tylko do części ich zasięgu.. Główny sezon polowań przypadał na okres od maja do lipca, kiedy upierzenie ptaka było w najlepszym stanie, podczas gdy.. rāhui.. (zakaz polowania) obowiązywał wiosną i latem w celu odtworzenia populacji gatunku.. Wraz z pojawieniem się osadnictwa europejskiego ptak ten stał się faktycznie zagrożony.. Liczba jego osobników zaczęła zmniejszać się za sprawą trzech czynników: rozprzestrzeniającej się.. deforestacji.. , wprowadzeniem.. ssaczych drapieżników.. i polowań.. Kolejną możliwą przyczyną wyginięcia gatunku była choroba.. [35].. , ale podobnie jak wymarcie innych nowozelandzkich ptaków w XIX w.. , takich jak rdzawki:.. północna.. południowa.. , zmniejszenie populacji kurobroda było słabo badane.. Ponieważ ptak ten spędzał dużo czasu na ziemi, był szczególnie narażony na naziemne drapieżniki, zwłaszcza na.. szczura śniedego.. , zdziczałe koty i.. łasice.. W XIX w.. masowe wylesianie Wyspy Północnej, postępujące szczególnie na nizinach południowych rejonów, takich jak regio.. , dystrykt.. Manawatu.. i dystrykt.. South Wairarapa.. prowadzone przez osadników europejskich potrzebujących ziemi pod uprawę.. Kurobród był szczególnie zagrożony przez to, gdyż przypuszczalnie występował tylko w.. lasach pierwotnych.. , obfitych w stare, gnijące drzewa pełne larw owadów.. Wydaje się zatem prawdopodobne, że nie mógłby przetrwać w lesie wtórnym.. Chociaż górskie części ich dawnego zasięgu nie były zniszczone, lasy nizinne dolin śródgórskich, gdzie kurobród w zimie i chłodnych porach roku miał swoje schronienie były systematycznie wycinane.. Niszczenie siedisk i drapieżnictwo introdukowanych gatunków były problemem dla wszystkich ptaków Nowej Zelandii, ale kurobród dodatkowo był masowo odławiany.. był pożądany przez kolekcjonerów i muzea z całego świata w formie.. wypchanych okazów.. , ze względu na jego charakterystyczny dymorfizm płciowy i piękno.. Polowanie na kurobroda z tych powodów było zapoczątkowane przez naturalistów.. Austriacki.. taksydermista.. Andreas Reischek.. zebrał w ciągu 10 lat aż 212 par tych ptaków dla.. Muzuem Historii Naturalnej w Wiedniu.. Walter Buller.. zebrał 18 podczas tylko jednej z kilku wypraw w paśmie.. Rimutaka.. w 1883.. Buller zanotował, że w 1883 grupa 11 Maorysów zdobyła 646 skór tych ptaków z lasu pomiędzy przełęczami.. Manawatu Gorge.. a Akitio (południowa część regionu.. Manawatu-Wanganui.. Łącznie z Nowej Zelandii wywieziono kilka tysięcy ptaków.. [dostęp 29 maja 2012].. David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.. ), Phil Benstead i inni:.. Encyklopedia Ptaki.. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2009.. ISBN 978-83-01-15733-3.. 5,2.. 5,3.. 5,4.. 5,5.. 5,6.. Heather, Hugh D.. Robertson:.. The field guide to the birds of New Zealand.. Oxford: Oxford University Press, 1997.. ISBN 0-19-850146-3.. 6,00.. 6,01.. 6,02.. 6,03.. 6,04.. 6,05.. 6,06.. 6,07.. 6,08.. 6,09.. 6,10.. 6,11.. 6,12.. 6,13.. Murdoch Riley,.. "Māori Bird Lore: An introduction".. , Viking Sevenseas NZ, 2001.. Falla, R.. Sibson, E.. Turbott:.. New Guide to the Birds of New Zealand.. Collins, 1979.. ISBN 0002175630.. 8,3.. 8,4.. 8,5.. Walton Beacham:.. World Wildlife Fund guide to extinct species of modern times.. Osprey, FL: Beacham Pub.. , 1997.. ISBN 0-933833-40-7.. 9,2.. 9,3.. 9,4.. 9,5.. Elsdon Best:.. Forest Lore of the Māori.. Te Papa.. Press, 2005.. ISBN 1877385018.. 10,0.. 10,1.. 10,2.. 10,3.. 10,4.. 10,5.. Rod Morris, Hal L.. Smith:.. Wild south: saving New Zealand's endangered birds.. Auckland: TVNZ in association with Century Hutchinson, 1988.. ISBN 0-908690-38-X.. 11,00.. 11,01.. 11,02.. 11,03.. 11,04.. 11,05.. 11,06.. 11,07.. 11,08.. 11,09.. 11,10.. 11,11.. 11,12.. 11,13.. 11,14.. 11,15.. 11,16.. 11,17.. 11,18.. 11,19.. 11,20.. Michael Szabo.. Huia: The sacred Bird.. „New Zealand Geographic”, październik-grudzień 1993.. Rand.. Secondary sexual characteristics and ecological competition.. „Fieldiana-Zoology”.. 34, s.. 65-70, 1952.. Selander.. Sexual dimorphism and differential niche utilisation in birds.. „Condor”.. 68, s.. 113-151, 1966.. Burton.. Anatomy of the head and neck in the Huia (Heteralocha acutirostris) with comparative notes on other Callaeidae.. „Bull.. Brit.. Mus.. Nat.. Hist.. ”.. 27, s.. 148, 1974.. Phillipps:.. The book of the Huia.. Auckland: Whitcombe and Tombs Ltd, 1963.. Moorhouse.. The extraordinaory bill dimorphism of the Huia (.. Heteraclocba acutirostris.. ): sexual selection or intersexual competition?.. Notornis.. 43, s.. 19-34, 1996.. [dostęp 11 maja 2009].. Frith.. Huia (.. Heteralocha acutirostris: Callaeidae.. )-like sexual bill dimorphism in some birds of paradise (Paradisaeidae) and its significance.. 44, s.. 177–84, 1997.. I.. Jamieson, H.. Spencer.. The bill and foraging behaviour of the Huia (Heteralocba acutirostris): were they unique?.. 14-18, 1996.. Brian Gill, Paul Varo Martinson:.. New Zealand's Extinct Birds.. Auckland: Vintage New Zealand, 1991, s.. 90.. ISBN 978-1-86941-125-1.. Heather Barrie, Hugh Robertson:.. Auckland, New Zealand: Viking, 2005.. ISBN 978-0-14-302040-0.. 21,0.. 21,1.. 21,2.. 21,3.. Paul Martinson, Alan Tennyson:.. Extinct birds of New Zealand.. Wellington, N.. Z.. : Te Papa Press, 2006.. ISBN 0-909010-21-8.. Worthy, Holdaway (2002): 437.. 23,0.. 23,1.. Higgins et al.. (2006): 1014.. Buller, J.. Keulemans (Illustrator):.. A History of the Birds of New Zealand.. 2nd edition.. London: Published by the author, 1888.. OCLC.. 220760935.. Narena Olliver:.. Nga Huia (including Song of the Huia sound file).. New Zealand Birds.. New Zealand Birds, 2002.. [dostęp 12 maja 2009].. Palma.. Amendments and additions to the 1982 list of chewing lice (Insecta: Phthiraptera) from birds in New Zealand.. 373–387, 1996.. Eberhard Mey.. Eine neue ausgestorbene Vogel-Ischnozere von Neuseeland,.. Huiacola extinctus.. (Insecta, Phthiraptera).. „Zoologischer Anzeiger”.. 1/2.. 224, s.. 49-73, 1990.. niem.. Margaret Rose Orbell:.. Traditional Maori stories.. Birkenhead, Auckland: Reed, 1992, s.. 82-83.. ISBN 978-0-7900-0534-8.. Edward Robert Tregear:.. The Māori Race.. Archibald Dudingston Willis:Wanganui.. 1904.. Brooch – Collections Online.. Museum of New Zealand – Te Papa Tongarewa.. Scharning, Kjell:.. Stamps showing Huia.. Theme Birds on Stamps.. Funt nowozelandzki.. i pens były używane w Nowej Zelandii do 1967 roku, kiedy to walutę zmieniono na.. dolar nowozelandzki.. 1899 - 1855 - Pictorials.. New Zealand Post.. [dostęp 7 października 2009].. Birdtheme.. org - Birds on stamps.. BirdLife International.. 2008.. [dostęp 13 maja 2009].. Trevor H.. Worthy, Richard N.. Holdaway:.. The lost world of the moa : prehistoric life of New Zealand.. Christchurch, New Zealand: Canterbury University Press, 2002.. ISBN 0-253-34034-9.. Higgins, P.. ; Peter, J.. ; Cowling, S.. Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds.. Melbourne: Oxford University Press, 2006.. ISBN 978-0-19-553996-7.. php?title=Kurobród_różnodzioby oldid=40312035.. Koralniki.. Wymarłe wróblowe.. Wymarłe ptaki holocenu.. Ptaki Nowej Zelandii.. Māori.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 01:25, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Kurobr%C3%B3d_r%C3%B3%C5%BCnodzioby
    Open archive

  • Title: Kritozaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Kritozaur.. Kritosaurus.. , 1910.. Okres istnienia:.. 73 mln lat temu.. ↓.. cerapody.. hadrozauroidy.. hadrozaury płaskogłowe.. Plemię.. grypozaury.. kritozaur.. navajovius.. (Brown, 1910).. łac.. "rozdzielony jaszczur") – rodzaj.. dinozaura kaczodziobego.. Jego nazwa bywa błędnie interpretowana jako "nobliwy jaszczur".. , odnosi się ona do domniemanego orlego nosa zwierzęcia.. Odnalezione szczątki nie obejmowały kompletnego obszaru nosowego, w dodatku kości nie były połączone.. stawowo.. , dlatego początkowo obszar ten zrekonstruowano jako płaski.. Kritozaur żył około 73 milionów lat temu w późnokredowej.. Ameryce Północnej.. Historia jego taksonomii jest skomplikowana, łączy się ona z takimi rodzajami, jak.. Gryposaurus.. Anasazisaurus.. Naashoibitosaurus.. ; kwestia ich odrębności pozostawała nierozwiązana, dopóki nie opisano bardziej wartościowych pozostałości kritozaura.. Pomimo niedostatku szczątków, roślinożerca ten pojawiał się w literaturze przedmiotu.. Do lat 90.. XX wieku rodzaj ten często uznawano za.. synonim.. grypozaura – dinozaura znanego z o wiele bardziej kompletnych skamieniałości – dlatego jako kritozaur często przedstawiany był właśnie.. Grzebień nosowy.. W kulturze.. Jedynymi skamieniałościami należącymi z pewnością do.. są niekompletna.. i żuchwa, a także niewypreparowane elementy szkieletu pozaczaszkowego.. Większej części pyska, w tym.. kości przedszczękowej.. , brakuje.. Na początku XXI wieku przedstawiono rekonstrukcję wykorzystującą nieumiejscowione wcześniej fragmenty, w której obecna jest część grzebienia przed oczami.. Kształt całej struktury nie jest jednak znany.. Długość czaszki szacuje się na 87 cm od czubka pyska do podstawy.. kości kwadratowej.. połączonej stawowo z żuchwą w tylnej części czaszki.. Do potencjalnych.. autapomorfii.. kritozaura należą:.. kość przedzębowa.. bez ząbkowania, ostre, zmierzające w dół zgięcie.. w kierunku żuchwy oraz ciężka, prawie prostokątna szczęka.. Całkowitą długość zwierzęcia szacuje się na około 8 m.. należy do rodziny.. hadrozaurów (dinozaurów kaczodziobych).. i podrodziny.. Hadrosaurinae.. (lub.. Saurolophinae.. w rozumieniu Prieto-Márqueza.. Jego pozycja.. filogenetyczna.. wewnątrz tej grupy nie jest jednak dokładnie poznana.. „K.. ” australis.. , bardzo do siebie podobne, w analizie filogenetycznej kaczodziobych przeprowadzonej przez.. Jacka Hornera.. i współpracowników tworzą.. klad.. zaurolofem.. W tej samej pracy.. Kritosaurus navajovius.. uznano za takson odrębny na poziomie gatunkowym i równocześnie za.. nomen dubium.. Lokalizacja, czas oraz kilka cech budowy czaszki odróżniają kritozaura od nieco starszego od niego.. grypozaura.. , którego szczątki odnaleziono początkowo w.. Wstępna płaskogłowa rekonstrukcja czaszki kritozaura wg Barnuma Browna.. W 1904 roku.. Barnum Brown.. odkrył.. holotyp.. AMNH.. 5799) w pobliżu piaskowca.. Ojo Alamo.. hrabstwie San Juan.. Nowym Meksyku.. , gdy kontynuował swą poprzednią ekspedycję.. Początkowo nie potrafił jednoznacznie przypisać go do konkretnej jednostki.. stratygraficznej.. , lecz przed 1916 ustalił, że pochodzi ona z osadów należących obecnie do.. górnokampańskiego.. ogniwa De-na-zin formacji.. Kirtland.. W czasie odkrycia większa część przodu czaszki była już zerodowana i niekompletna – Brown zrekonstruował ją wzorując się na szczątkach hadrozaura nazwanego później.. Anatotitan.. , pomijając wiele kawałków.. Spostrzegł różnice w budowie skamieniałości, jednak przypisał je zmiażdżeniu szczątków.. Początkowo chciał nadać swemu znalezisku nazwę.. Nectosaurus.. , zdał sobie jednak sprawę, że w ten sposób nazwano kalifornijskiego gada morskiego z.. triasu.. Wyszło to na jaw dzięki pracy Jana Versluysa, który gościł u Browna przed zmianą.. Epitet gatunkowy został utrzymany, co stworzyło kombinację.. W 1914 publikacja o mającym łukowaty pysk grypozaurze.. zmieniła poglądy Browna na anatomię pyska kritozaura.. Zmienił swą rekonstrukcję, dodając łukowaty grzebień nosowy podobny do obecnego u grypozaura.. Zsynonimizował też oba rodzaje.. , co wsparł.. Charles Whitney Gilmore.. Było to uznawane przez lata dwudzieste XX wieku (.. William Parks.. początkowo opisał kanadyjski gatunek jako.. Kritosaurus incurvimanus.. Obecnie jest on uznawany za synonim.. Gryposaurus notabilis.. ) i stało się standardem po publikacji przez.. Richarda Swanna Lulla.. Neldę Wright.. w 1942 wpływowej.. monografii.. na temat północnoamerykańskich hadrozaurów.. Od tego czasu aż do roku 1990 do rodzaju.. zaliczano gatunek typowy.. , a także.. incurvimanus.. notabilis.. – wcześniejszy gatunek typowy grypozaura.. Kiepsko znany.. Hadrosaurus breviceps.. , 1889).. , opisany na podstawie.. kości zębowej.. kampańskiej.. formacji Judith River.. Montanie.. , także został przypisany do tego rodzaju przez Lulla i Wright.. , czego w dłuższej perspektywie nie zaakceptowano.. i na początku 80.. niektórzy autorzy sugerowali, że.. Hadrosaurus.. może być synonimem taksonów.. , a nawet obu, szczególnie w na wpół specjalistycznych "słownikach dinozaurów".. W pracy.. Davida Normana.. The Illustrated Encyclopedia of Dinosaurs.. użyto nazwy.. dla kanadyjskich szczątków grypozaura, zaś zmontowany szkielet gatunku.. przypisano do rodzaju.. W 1984 roku do rodzaju.. włączony został kolejny gatunek, gdy argentyński.. paleontolog.. José Bonaparte.. i współpracownicy nadali nazwę.. australis.. – południowy.. ) kościom dinozaura kaczodziobego z późnego kampanu lub wczesnego.. mastrychtu.. formacji Los Alamitos.. patagońskiej.. prowincji.. Río Negro.. w Argentynie.. Gatunek ten jest problematyczny i prawdopodobnie nie  ...   1096-3642.. 2009.. 00617.. x.. The Cretaceous Ojo Alamo beds of New Mexico with description of the new dinosaur genus.. 28, s.. 267–274, 1910.. Contributions to the geology and paleontology of San Juan County, New Mexico.. Vertebrate faunas of the Ojo Alamo, Kirtland and Fruitland Formations.. „United States Geological Survey Professional Paper”, s.. 279–302, 1916.. Williamson: Review of Hadrosauridae (Dinosauria, Ornithischia) from the San Juan Basin, New Mexico.. Dinosaurs of New Mexico.. Albuquerque, New Mexico: New Mexico Museum of Natural History and Science, 2000, s.. 191–213, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin 17.. William J.. Sinclair, Walter Granger.. Paleocene deposits of the San Juan Basin, New Mexico.. 33, s.. 297–316, 1914.. George Olshevsky:.. Re: What are these dinosaurs? 2: Return of What are these dinosaurs?.. Dinosaur Mailing List, 1999-11-17.. [dostęp 2007-06-15].. Lawrence M.. Lambe.. On.. , a new genus and species of trachodont dinosaur from the Belly River Formation of Alberta, with a description of the skull of.. Chasmosaurus belli.. „The Ottawa Naturalist”.. 11 (27), s.. 145–155, 1914.. Cretaceous Eocene correlation in New Mexico, Wyoming, Montana, Alberta.. „Geological Society of America Bulletin”, s.. 355–380, 1914.. The osteology of the trachodont dinosaur.. „University of Toronto Studies, Geology Series”.. 11, s.. 1–76, 1920.. The braincase and skull roof of.. Gryposaurus notabilis.. (Dinosauria, Hadrosauridae), with a taxonomic revision of the genus.. 30 (3), s.. 838–854, 2010.. 1080/02724631003762971.. Richard Swann Lull.. , Wright, Nelda E.. 164–172, seria: Geological Society of America Special Paper 40.. Notice of new American Dinosauria.. „American Journal of Science”, s.. 331–336, 1889.. Albert Prieto-Márquez, David B.. Weishampel, John R.. Horner.. The dinosaur.. Hadrosaurus foulkii.. , from the Campanian of the East Coast of North America, with a reevaluation of the genus.. „Acta Palaeontologica Polonica”.. 51 (1), s.. 77–98, 2006.. Donald F.. Glut:.. The New Dinosaur Dictionary.. Secaucus, NJ: Citadel Press, 1982, s.. 158.. ISBN 0-8065-0782-9.. A Field Guide to Dinosaurs.. i Diagram Group.. New York: Avon Books, 1983, s.. ISBN 0-380-83519-3.. Hadrosaurids I.. David.. The Illustrated Encyclopedia of Dinosaurs: An Original and Compelling Insight into Life in the Dinosaur Kingdom.. New York: Crescent Books, 1985, s.. ISBN 0-517-468905.. Kazimierz Kumaniecki:.. Słownik łacińsko-polski.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Naukowe, s.. 227.. , Franchi, M.. ; Powell, J.. ; Sepulveda, E.. La Formación Los Alamitos (Campaniano-Maastrichtiano) del sudeste de Rio Negro, con descripcion de.. Kritosaurus australis.. (Hadrosauridae).. Significado paleogeografico de los vertebrados.. „Revista de la Asociación Geología Argentina”.. 39 (3-4), s.. 284–299, 1984.. Horner: Hadrosauridae.. 534–561.. Albert Prieto-Márquez, Guillermo C.. Salinas.. A re-evaluation of.. Secernosaurus koerneri.. and.. (Dinosauria, Hadrosauridae) from the Late Cretaceous of Argentina.. 813–837, 2010.. 1080/02724631003763508.. Cranial morphology of.. Prosaurolophus.. (Ornithischia: Hadrosauridae) with descriptions of two new hadrosaurid species and an evaluation of hadrosaurid phylogenetic relationships.. „Museum of the Rockies Occasional Paper”.. 1–119, 1992.. Cretaceous vertebrates of New Mexico.. W: Adrian P.. Hunt, and Lucas, Spencer G.. Albuquerque, New Mexico: New Mexico Museum of Natural History and Science, 1993, s.. 77–91, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin 2.. , a hadrosaurian dinosaur from the Upper Cretaceous of New Mexico.. W: Lucas, Spencer G.. ; Spielman, Justin A.. ; Sullivan, Robert M.. ; Hunt, Adrian P.. ; Gates, Terry; Lucas, S.. G.. 293–297, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin 35.. Skeletal morphology of.. Kritosaurus navajovius.. (Dinosauria: Hadrosauridae) from the Late Cretaceous of the North American south-west, with an evaluation of the phylogenetic systematics and biogeography of Kritosaurini.. „Journal of Systematic Palaeontology”, 2013.. 1080/14772019.. 2013.. 770417.. Julia T.. Sankey.. Late Campanian southern dinosaurs, Aguja Formation, Big Bend, Texas.. „Journal of Paleontology”.. 75 (1), s.. 208–215, 2001.. Jonathan R.. Wagner, Thomas M.. Lehman.. A new species of.. Kritosaurus.. from the Cretaceous of Big Bend National Park, Brewster County, Texas.. 21 (3, Suppl.. ), s.. 110A–111A, 2001.. Weishampel.. : Dinosaur distribution (Late Triassic, South America).. 527–528.. Thomas D.. Carr, Thomas E.. Bistahieversor sealeyi.. , gen.. et sp.. nov.. , a new tyrannosauroid from New Mexico and the origin of deep snouts in Tyrannosauroidea.. 30 (1), s.. 1–16, 2010.. 1080/02724630903413032.. Russell.. Minocqua, Wisconsin: NorthWord Press, Inc.. , 1989, s.. 160–164.. 35,0.. 35,1.. Hopson.. The evolution of cranial display structures in hadrosaurian dinosaurs.. „Paleobiology”.. 1 (1), s.. 21–43, 1975.. HowStuffWorks.. Hadrosaurids II.. 122–127.. Ornitopody.. driozaury.. kamptozaury.. rabdodony.. hipsylofodonty.. iguanodony.. php?title=Kritozaur oldid=40318548.. Hadrozauroidy.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:20, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Kritozaur
    Open archive





  • Archived pages: 2198