www.archive-org-2014.com » ORG » W » WIKIPEDIA

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 2198 . Archive date: 2014-09.

  • Title: Zadziornica włochata – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Zadziornica włochata.. Trichobatrachus robustus.. [1].. Boulenger.. 1900.. Samiec – widoczne charakterystyczne włosowate brodawki.. Systematyka.. Domena.. eukarionty.. Królestwo.. zwierzęta.. Typ.. strunowce.. Podtyp.. kręgowce.. Gromada.. płazy.. Rząd.. płazy bezogonowe.. Podrząd.. Neobatrachia.. Rodzina.. artroleptowate.. Podrodzina.. Astylosterninae.. Rodzaj.. Trichobatrachus.. Boulenger, 1900.. Gatunek.. zadziornica włochata.. Synonimy.. Astylosternus.. robustus.. Noble, 1924.. [2].. [3].. Kategoria zagrożenia (.. CKGZ.. [4].. najmniejszej troski.. Systematyka w Wikispecies.. Multimedia w Wikimedia Commons.. ) – gatunek.. afrykańskiego.. płaza.. , zaliczanego do.. monotypowego rodzaju.. Wyróżnia się nietypowymi wysuwanymi pazurami i włosopodobnymi wyrostkami skórnymi.. samca.. , wiążącymi się z pełnioną przez niego opieką nad potomstwem.. Gatunek nie jest zagrożony wyginięciem, choć stanowi przedmiot polowań miejscowej ludności.. Spis treści.. 1.. Nazwa.. 2.. Morfologia.. 3.. Występowanie.. 4.. Pożywienie.. 5.. Rozmnażanie.. 6.. 7.. Klasyfikacja.. 8.. Status.. 9.. W kulturze.. 10.. Przypisy.. [.. edytuj.. |.. edytuj kod.. ].. Epitet gatunkowy.. nazwy naukowej tego kręgowca to.. łaciński.. przymiotnik.. robustus, -a, -um.. oznaczający m.. "silny, mocny".. [5].. Nazwa polska, jak i.. angielska.. ("hairy frog") odwołuje się zaś do włosopodobnych struktur na grzbiecie i udach samca gotowego do rozrodu.. Płaz ten, koloru ziemistoczekoladowego.. [6].. , zielonkawobrązowego lub czarnego.. [7].. , mierzy około 11 cm długości (13 cm u samców, 9 cm u samic.. [8].. Waży około 80 g.. Posiada głowę większą na szerokość, niż na długość, a także zaokrąglony pysk.. Nozdrza znajdują się bliżej oczu o pionowych.. źrenicach.. , niż czubka pyszczka.. [9].. Pomiędzy stosunkowo dużymi nozdrzami tylnymi znajdują się 2 rzędy lemieszowatych zębów, przed nimi zaś ząbkowany.. język.. Gardło.. jest żółte.. Zanotowano dużą zmienność wielkości.. języka.. Jego długość waha się od 19 do 26 mm, szerokość zaś od 19 do 27 mm.. [10].. Bębenek często nie uwidacznia się zbytnio.. Jego średnica stanowi połowę średnicy oka, choć niektóre prace błędnie oceniały jego wielkość na dwie trzecie rozmiaru oka.. Samce przerastają znacznie rozmiarami samice.. Te pierwsze posiadają parzyste worki rezonansowe i trzy krótkie rzędy małych czarnych kolców na wewnętrznej powierzchni pierwszego palca u ręki.. Gotowe do rozrodu wytwarzają także brodawki skórne rozciągające się z boków i ud.. Wyrostki te zawierają.. tętnice.. i wydaje się, że zwiększają powierzchnię wymiany gazowej.. (podobnie, jak skrzela zewnętrzne w rozwoju larwalnym).. Jest to użyteczne, gdy samiec czuwa przez dłuższy czas nad jajami złożonymi przez samicę w środowisku wodnym.. Wąski uchyłek płuc uwidacznia się wyraźnie także u osobników płci męskiej.. W 1925 Noble zasugerował, że ma to związek z niewielkimi.. płucami.. i solidną budową ciała samca.. [11].. Zwierzę wyróżnia się też wyciąganymi ".. pazurami.. " na tylnych łapach (w przeciwieństwie do prawdziwych pazurów buduje je jednak.. tkanka kostna.. , a nie białko.. keratyna.. Mogą one wystawać przez skórę, najwyraźniej dzięki celowemu przerwaniu ciągłości kości.. [12].. [13].. Dodatkowo znaleziono niewielki guzek wciśnięty w tkankę nieco za opuszką palca.. Normalnie każdy "pazur" jest przytwierdzony do guzka za pomocą mocnych włókien.. kolagenowych.. , przebywając w obrębie tkanki łącznej, do drugiego końca "pazura" zaś przyczepia się mięsień.. Gerald Durrell.. odkrył, że gdy w przypadku chwytania lub atakowania płaza mięsień się kurczy.. , guzek się odłamuje i zaostrzona kość wysuwa się na wierzch, kalecząc ciało zarówno swoje, jak i napastnika.. [14].. Wydaje się to zachowaniem obronnym.. Ponieważ mechanizm cofania "pazurów" nie został jeszcze poznany, sądzi się, że nastepuje regeneracja uszkodzonej tkanki.. Podobną regenerację obserwowano już u salamander.. [15].. Według Davida Wake'a z.. University of California.. Berkeley.. broń ta jest unikalna w świecie zwierząt.. Co prawda niektóre salamandry używają jako kolców swych żeber, ale w obu przypadkach mamy do czynienia z różnymi mechanizmami.. Jednak David Cannatella, herpetolog z.. University of Texas.. Austin.. , kwestionuje tezę, że kości zadziornicy służą do obrony.. Jego zdaniem "pazury" umożliwiają płazowi lepszą przyczepność na skalistym podłożu.. [16].. Przekonany o tym, że bezogonowe te używają "pazurów" do obrony, jest m.. David Blackburn.. Uważa przy tym, że zwierzęta wykorzystują to zachowanie obronne rzadko, tylko w przypadku wyraźnego zagrożenia, z powodu uszkodzeń ciała, jakich doznaje sama zadziornica.. [17].. Kości.. śródstopia.. znajdują się blisko siebie, nie występują wtrącone paliczki, podobnie jak dyskowate opuszki palców.. [18].. Palce tylnych łap spaja błona pławna.. Zadziornica włochata w Grant Museum of Zoology w.. Londynie.. Występuje w Afryce zachodniej: od południowowschodniej.. Nigerii.. Osamba Hills.. ) przez zachodni.. Kamerun.. , zachodnią.. Gwineę Równikową.. i zachodni.. Gabon.. do zachodniego.. Konga.. i zachodniej.. Demokratycznej  ...   1900 i 1925, ale wzięto wówczas te twory za skutek złej konserwacji okazów.. Obecnie zadziornicę włochatą umieszcza się w monotypowym rodzaju w rodzinie artroleptowatych.. Dawniej klasyfikowana była do.. żabowatych.. [23].. , spośród których artroleptowate zostały wydzielone.. [24].. Gatunek jest pospolity na zachodzie Kamerunu.. W tym kraju płazy te piecze się nawet i spożywa.. Do zabicia używa się harpunów i maczet, by uniknąć zranienia pazurami tego zwierzęcia.. W Rumpi Hills w Kamerunie spożywa się też kijanki.. Liczebność tego płaza obniża się.. Z powodu polowań stał się on rzadki w okolicach osiedli ludzkich.. Jednakże nie dostrzega się konieczności jego ochrony z uwagi na szeroki zasięg występowania.. Gatunkowi przypisuje się status LC (.. Poza polowaniami niebezpieczeństwo dla zadziornicy stwarza głównie pogorszenie się jakości wód.. Negatywny wpływ wywierają na nią również: rozwój.. rolnictwa.. i wylesianie.. Korzystnie dla perspektyw gatunku w zasięgu występowania zwierzęcia znajduje się kilka obszarów chronionych.. Zadziornica włochata zajęła pierwsze miejsce na liście najdziwniejszych zwierząt świata stworzonej przez serwis internetowy New Scientist.. [25].. Dzięki swym dziwacznym pazurom porównuje się ją do bohaterów komiksów i filmów, jak.. Wolverine.. [26].. (bohater komiksów wydawnictwa.. Marvel Comics.. i filmów.. X-Men.. X-Men Geneza: Wolverine.. ↑.. w: Integrated Taxonomic Information System.. ang.. ↑.. 2,0.. 2,1.. 2,2.. Hairy frog (.. Astylosternus robustus.. ) Hairy frog – Hairy frog information – Hairy frog facts.. [dostęp 2009-07-10].. Darrel Frost and The American Museum of Natural History:.. Amphibian Species of the World 6.. 0, an Online Reference.. [dostęp 6 sierpnia 2014].. 4,00.. 4,01.. 4,02.. 4,03.. 4,04.. 4,05.. 4,06.. 4,07.. 4,08.. 4,09.. 4,10.. 4,11.. 4,12.. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (.. IUCN Red List of Threatened Species.. ).. Kazimierz Kumaniecki:.. Słownik łacińsko-polski.. Warszawa.. : Państwowe Wydawnictwa Naukowe, s.. 439.. Niezwykłe gatunki żab.. 7,0.. 7,1.. 7,2.. 7,3.. Squeakers and Cricket Frogs: Arthroleptidae – Hairy Frog (trichobatrachus Robustus): Species Accounts.. 8,0.. 8,1.. 8,2.. 8,3.. 8,4.. 8,5.. Animal Encyclopedia: Hairy frog.. [dostęp 6 lipca 2009].. 9,0.. 9,1.. 9,2.. 9,3.. D.. C.. Blackburn:.. Amphibia Web –.. 2002-11-14.. [dostęp 18 czerwca 2009].. 10,0.. 10,1.. Arthur Loveridge:.. African reptiles and amphibians in Field Museum of Natural History.. T.. XXII.. Biodiversity Heritage Library, s.. 87, seria: Zoological Series.. [dostęp 2009-07-09].. 11,0.. 11,1.. 11,2.. 11,3.. Trichobatrachus robustus Boulenger, 1900 – Encyclopedia of Life.. 12,0.. 12,1.. The Bafut Beagles.. 13,0.. 13,1.. 13,2.. 13,3.. 13,4.. 13,5.. 13,6.. 13,7.. Catherine Brahic:.. Horror Frog.. New Scientist, 2008-05-12.. David C.. Blackburn, James Hanken.. Concealed weapons: erectile claws in African frogs.. „BIology letters”, 2008-04-17.. 15,0.. 15,1.. Wolverine- A Frog Prince?.. Redshiftblue.. wordpress.. com.. 16,0.. 16,1.. Lauren Cahoon:.. Make Way for Superfrog.. ScienceNOW Daily News, 2008-05-28.. [dostęp 2009-07-12].. 17,0.. 17,1.. 17,2.. 17,3.. 17,4.. 17,5.. 17,6.. ScienceDaily, When Threatened, A Few African Frogs Can Morph Toes Into Claws.. 18,0.. 18,1.. Hans Gadow: Amphibia and Reptiles.. W: S.. F.. Harmer, A.. E.. Shipley:.. The Cambridge natural history.. VIII.. 240.. 19,0.. 19,1.. zasięg według Czerwonej Księgi IUCN.. [dostęp 2009-06-18].. Global Biodiversity InformationFacility.. Patricia Pope Bartlett, Richard D.. Bartlett:.. Frogs, toads, and treefrogs.. A Complete Pet Owner's Manual.. Hauppage.. , NY: Barron's, 1996, s.. 8-9.. [dostęp 2009-07-06].. Anna Błońska:.. Łamie kości, by mieć pazury.. kopalniawiedzy.. pl, 2008-05-28.. 18, seria: Zoological Series.. David Cannatella:.. Arthroleptidae.. Arthroleptid Frogs.. The Tree of Life Web Project, 1995-01-01.. Najdziwniejsze zwierzęta 2008 roku.. Polski Portal Ekologiczny: ochrona przyrody, ochrona środowiska.. [dostęp 2010-10-24].. Helen Meredith:.. X-Frogs.. EDGE Evolutionary Distinct Globally Endangered, 2008-06-19.. p.. •.. d.. e.. Rodziny.. płazów bezogonowych.. Allophrynidae.. Alsodidae.. Alytidae – ropuszkowate.. Aromobatidae.. Arthroleptidae – artroleptowate.. Ascaphidae – ogończakowate.. Batrachylidae.. Bombinatoridae – kumakowate.. Brachycephalidae.. Brevicipitidae.. Bufonidae – ropuchowate.. Calyptocephalellidae.. Centrolenidae – szklenicowate.. Ceratobatrachidae.. Ceratophryidae.. Ceuthomantidae.. Conrauidae.. Craugastoridae.. Cycloramphidae.. Dendrobatidae – drzewołazowate.. Dicroglossidae.. Eleutherodactylidae.. Heleophrynidae – straszakowate.. Hemiphractidae.. Hemisotidae – prosiakowate.. Hylidae – rzekotkowate.. Hylodidae.. Hyperoliidae – sitówkowate.. Leiopelmatidae – liopelmowate.. Leptodactylidae – świstkowate.. Limnodynastidae.. Mantellidae – mantellowate.. Megophryidae.. Micrixalidae.. Microhylidae – wąskopyskowate.. Myobatrachidae – żółwinkowate.. Nasikabatrachidae.. Nyctibatrachidae.. Odontobatrachidae.. Odontophrynidae.. Pelobatidae – grzebiuszkowate.. Pelodytidae – nurzańcowate.. Petropedetidae.. Phrynobatrachidae.. Pipidae – grzbietorodowate.. Ptychadenidae.. Pyxicephalidae.. Ranidae – żabowate.. Ranixalidae.. Rhacophoridae – nogolotkowate.. Rhinodermatidae.. Rhinophrynidae – nosatkowate.. Scaphiopodidae.. Sooglossidae – seszelkowate.. Telmatobiidae.. php?title=Zadziornica_włochata oldid=40019860.. Kategorie.. Dobre artykuły.. Artroleptowate.. Płazy Afryki.. Ukryta kategoria:.. Wyróżnione artykuły.. Artykuł.. Edytuj.. Edytuj kod źródłowy.. Cytowanie tego artykułu.. Cebuano.. Winaray.. Edytuj linki.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 20:05, 6 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Zadziornica_w%C5%82ochata
    Open archive

  • Title: Silezaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Silezaur.. Silesaurus.. Dzik.. , 2003.. Okres istnienia: 231–230 mln lat temu.. PreЄ.. Є.. O.. S.. C.. P.. J.. K.. Pg.. N.. ↓.. zauropsydy.. Podgromada.. diapsydy.. Infragromada.. archozauromorfy.. (bez rangi).. Dinosauriformes.. Silesauridae.. silezaur.. Gatunki.. opolensis.. Dzik, 2003.. ) –.. rodzaj.. archozaura.. żyjącego w.. późnym triasie.. na terenie współczesnej.. Europy.. Odkrycie skamieniałości co najmniej kilkunastu osobników pozwoliło na stosunkowo dokładną rekonstrukcję morfologii zwierzęcia, a także zbadanie mikrostruktury kości i.. fizjologii.. Analizy te sugerują, że należał do grupy zwierząt zwinnych i aktywnych.. Silezaur był prawdopodobnie średniej wielkości czworonożnym roślinożercą prowadzącym stadny tryb życia.. Filogenetyczna pozycja rodzaju.. była przedmiotem intensywnych debat od chwili jego opisania.. Niektórzy naukowcy klasyfikowali go jako prawdziwego dinozaura, jednak większość paleontologów uznaje go za bliską.. grupę zewnętrzną.. dinozaurów.. Wszystkie znane skamieniałości należące bezsprzecznie do przedstawicieli tego rodzaju pochodzą z.. Krasiejowa.. w województwie opolskim.. Budowa.. Historia odkryć.. Paleobiologia.. Paleoekologia.. był średniej wielkości czworonożnym zwierzęciem – mierzył nieco ponad dwa metry długości.. Wykazywał nietypową kombinację cech zarówno.. zaawansowanych.. , jak i.. prymitywnych.. Długość czaszki silezaura szacuje się na około 17 cm.. Budowa kości szczęki jest prawdopodobnie jedną z cech charakterystycznych zwierzęcia.. W dwóch odnalezionych.. kościach przedszczękowych.. znajdowały się cztery.. zębodoły.. , zaś w dobrze zachowanej.. kości szczękowej.. ZPAL.. Ab III/361 – jedenaście.. Również u ZPAL Ab III/361 odnaleziono połączone ze sobą.. kości nosowe.. , jednak tylko lewa jest względnie kompletna.. U kilku osobników zachowały się pozostałości puszek mózgowych pozwalające na jej dość dokładną rekonstrukcję.. Nietypową cechą jest obecność stosunkowo dużego otworu w.. kości nadpotylicznej.. , prawdopodobnie dla.. żyły.. grzbietowej głowy.. W.. kości zębowej.. ZPAL Ab III/361/27 znajduje się 12 zębodołów – w jedenastu z nich zęby zachowały się.. in situ.. Wierzchołek kości zębowych prawdopodobnie pokrywała.. rogowa.. substancja tworząca ostry.. dziób.. Do okazów ZPAL Ab III/361 i 362 przypisano m.. łopatkę.. z wyrostkiem kruczym połączoną z kośćmi.. promieniową.. łokciową.. Prawa.. kość udowa.. jest niemal tej samej długości, co lewa, mierzą odpowiednio 136 i 138 mm długości.. Lewa.. kość łonowa.. ma 160 mm długości, a połączona z nią.. kość kulszowa.. – 120 mm.. Dwie kości udowe o długości 116 mm należały prawdopodobnie do ZPAL Ab III/362 – osobnika mniejszego niż ZPAL Ab III/361, lecz także dorosłego.. Liczba.. kręgów.. przedkrzyżowych wynosi 25, w tym 9–11 szyjnych.. Prawdopodobnie wszystkie z nich zachowały się u ZPAL Ab III/361, podobnie jak żebra szyjne.. Najdłuższe spośród żeber szyjnych, należące do któregoś z kręgów 10–12, mierzyło około 150 mm długości, zaś najkrótsze, należące do jednego z kręgów 20–23, mierzyło 67 mm.. Były one równoległe do szyi.. Liczbę kręgów krzyżowych początkowo oszacowano na cztery.. , jednak późniejsze odkrycia dowiodły, że w rzeczywistości.. kość krzyżowa.. składała się jedynie z trzech kręgów.. Lewisuchus.. Pseudolagosuchus.. unnamed.. Asilisaurus.. Eucoelophysis.. Sacisaurus.. Kladogram Silesauridae według Nesbitta i współpracowników (2010).. Filogenetyczna.. pozycja rodzaju.. Jerzy Dzik.. (2003) zaklasyfikował takson do grupy.. i przedstawił trzy hipotezy dotyczące filogenezy silezaura.. Według pierwszej z nich jest on wczesnym przedstawicielem.. dinozaurów ptasiomiednicznych.. , według drugiej reprezentuje linię ewolucyjną prowadzącą zarówno do dinozaurów ptasiomiednicznych, jak i.. prozauropodów.. po przejściu na.. roślinożerność.. , lecz przed jej rozejściem się i wedle trzeciej jest przedstawicielem grupy.. archozaurów.. , u których roślinożerność wykształciła się.. niezależnie.. od Ornithischia.. Druga spośród tych teorii jest odrzucana, a.. zauropodomorfy.. – zgodnie z wcześniejszymi hipotezami – łączone z.. teropodami.. klad.. Saurischia.. , do którego nie należą dinozaury ptasiomiedniczne.. Dzik przedstawił listę diagnostycznych apomorfii dowodzących, że.. jest bardziej zaawansowanym archozaurem niż.. Marasuchus.. i co najmniej równie zaawansowanym jak.. , współczesny silezaurowi.. dinozauromorf.. z obecnych terenów.. Argentyny.. W 2006 roku.. Max Langer.. Michael J.. Benton.. przeprowadzili pierwszą analizę.. kladystyczną.. uwzględniającą.. Silesaurus opolensis.. Wsparła ona trzecią spośród przedstawionych przez Dzika hipotez, umiejscawiając silezaura jako.. takson siostrzany.. Odkryte po 2003.. skamieniałości.. pozwoliły Jerzemu Dzikowi i.. Tomaszowi Sulejowi.. na dokładniejsze zbadanie okolicy krzyżowej i czaszki zwierzęcia.. Na ich podstawie, jak również budowy kręgów, uznali silezaura za wczesnego roślinożernego dinozaura mającego wiele cech wspólnych z ptasiomiednicznymi.. Analiza kladystyczna przeprowadzona przez Ezcurrę (2006) potwierdziła jednak wyniki wcześniejszego badania Langera i Bentona – silezaur znajdował się na.. kladogramie.. pomiędzy.. a.. Badania wykonane przez.. Sterlinga Nesbitta.. i współpracowników (2007 i 2009) przyniosły podobne rezultaty –.. był według nich taksonem siostrzanym eucelofyza, wraz z którym tworzył klad siostrzany wobec dinozaurów.. Również analiza.. Richarda Butlera.. i współpracowników (2008) klasyfikowała silezaura poza grupą Dinosauria.. Zęby silezaura i.. technozaura.. , niewielkiego roślinożernego archozaura, klasyfikowanego niegdyś jako dinozaur ptasiomiedniczny, wykazują wiele cech wspólnych i mogą sugerować podobieństwa pomiędzy przedstawicielami tych rodzajów.. Jorge Ferigolo i Max Langer wskazali na budowę szczęk jako cechę mogącą świadczyć o bliskim pokrewieństwie silezaura i.. – ich zdaniem oba te rodzaje mogą być najbardziej.. bazalnymi.. spośród  ...   dowody na.. stałocieplność.. silezaura zdaniem autorów wciąż są niewystarczające.. Modele silezaura i.. Polonosuchus.. Wszystkie znane skamieniałości silezaurów pochodzą z datowanych na późny.. karnik.. osadów w okolicach Krasiejowa w województwie opolskim.. Ponieważ formacja.. Ischigualasto.. w Ameryce Południowej jest datowana na około 227,8 mln lat, a.. biostratygraficznie.. odpowiadające krasiejowskim górnokarnickie warstwy we.. Włoszech.. na około 230,9 mln lat, może okazać się, iż.. jest najstarszym znanym dinozaurem na świecie.. Skamieniałości wydobyto z dwóch pokładów – w dolnym do szczególnie pospolitych należały pozostałości.. temnospondyli.. z rodzaju.. Metoposaurus.. fitozaura.. Paleorhinus.. Występowały także szczątki silezaurów, lecz stosunkowo rzadko.. Odnaleziono tam również niekompletny szkielet.. nazwanego później.. W górnym pokładzie dominowały skamieniałości gadów lądowych oraz płazów z grupy.. kapitozaurów.. , gorzej przystosowanych do wodnego trybu życia niż metopozaury.. Odnaleziono kilka szkieletów roślinożernego opancerzonego archozaura z rodzaju.. , szczątki temnospondyla.. Cyclotosaurus.. oraz skamieniałości silezaurów.. Pozostałości fitozaurów.. występują rzadziej.. , podobnie jak metopozaurów, których obecność początkowo nie została stwierdzona.. W Krasiejowie odkryto także skamieniałości.. roślin.. chrząszczy.. sfenodontów.. ryb dwudysznych.. należących do rodzaju.. Ceratodus.. , a także pojedynczy kręg przypominający kręg ogonowy.. pterozaura.. lub szyjny wodnego.. archozauromorfa.. Tanystropheus.. 1,0.. 1,1.. 1,2.. 1,3.. 1,4.. 1,5.. 1,6.. 1,7.. 1,8.. A beaked herbivorous archosaur with dinosaur affinities from the early Late Triassic of Poland.. „Journal of Vertebrate Paleontology”.. 23 (3), s.. 556–574, 2003.. doi:10.. 1671/A1097.. Rafał Piechowski, Jerzy Dzik.. The axial skeleton of.. 30 (4), s.. 1127–1141, 2010.. 1080/02724634.. 2010.. 483547.. 3,0.. 3,1.. 3,2.. 3,3.. 3,4.. 3,5.. Jerzy Dzik, Tomasz Sulej.. A review of the early Late Triassic Krasiejów biota from Silesia, Poland.. „Palaeontologia Polonica”.. 64, s.. 3–27, 2007.. 4,0.. 4,1.. Sterling J.. Nesbitt, Christian A.. Sidor, Randall B.. Irmis, Kenneth D.. Angielczyk, Roger M.. H.. Smith, Linda A.. Tsuji.. Ecologically distinct dinosaurian sister group shows early diversification of Ornithodira.. „Nature”.. 464, s.. 95–98, 2010.. 1038/nature08718.. 5,0.. 5,1.. 5,2.. 5,3.. 5,4.. Max C.. Langer, Michael J.. Early dinosaurs: a phylogenetic study.. „Journal of Systematic Palaeontology”.. 4 (4), s.. 309–358, 2006.. 1017/S1477201906001970.. Martín D.. Ezcurra.. A review of the systematic position of the dinosauriform archosaur.. Eucoelophysis baldwini.. Sullivan Lucas, 1999 from the Upper Triassic of New Mexico, USA.. „Geodiversitas”.. 28 (4), s.. 649–684, 2006.. Randall B.. Irmis, Sterling J.. Nesbitt, Kevin Padian, Nathan D.. Smith, Alan H.. Turner, Daniel Woody, Alex Downs.. A Late Triassic dinosauromorph assemblage from New Mexico and the rise of dinosaurs.. „Science”.. 317 (5846), s.. 358–361, 2007.. 1126/science.. 1143325.. Nesbitt, Randall B.. Irmis, William G.. Parker, Nathan D.. Turner, Timothy Rowe.. Hindlimb osteology and distribution of basal dinosauromorphs from the Late Triassic of North America.. 29 (2), s.. 498–516, 2009.. 1671/039.. 029.. 0218.. Richard J.. Butler, Paul Upchurch, David B.. Norman.. The phylogeny of the ornithischian dinosaurs.. 6 (1), s.. 1–40, 2008.. 1017/S1477201907002271.. Parker.. A critical re-evaluation of the Late Triassic dinosaur taxa of North America.. 5 (2), s.. 209–243, 2007.. 1017/S1477201907002040.. Jorge Ferigolo, Max C.. Langer.. A Late Triassic dinosauriform from south Brazil and the origin of the ornithischian predentary bone.. „Historical Biology”.. 19 (1), s.. 23–33, 2007.. 1080/08912960600845767.. Grzegorz Niedźwiedzki, Rafał Piechowski, Tomasz Sulej.. New data on the anatomy and phylogenetic position of.. Silesaurus opolensis.. from the late Carnian of Poland.. 29 (3), s.. 155A, 2009.. 2009.. 10411818.. Langer, Martín D.. Ezcurra, Jonathas S.. Bittencourt, Fernando E.. Novas.. The origin and early evolution of dinosaurs.. „Biological Reviews”.. 85 (1), s.. 55–110, 2010.. 1111/j.. 1469-185X.. 00094.. x.. 14,0.. 14,1.. Jerzy Dzik, Tomasz Sulej, Andrzej Kaim, Robert Niedźwiedzki.. Późnotriasowe cmentarzysko kręgowców lądowych w Krasiejowie na Śląsku Opolskim.. „Przegląd Geologiczny”.. 48 (3), s.. 226–235, 2000.. A new.. Paleorhinus.. fauna in the early Late Triassic of Poland.. 21 (3), s.. 625–627, 2001.. 1671/0272-4634(2001)021[0625:ANPFIT]2.. 0.. CO;2.. Tomasz Sulej, Robert Bronowicz, Mateusz Tałanda, Grzegorz Niedźwiedzki.. A new dicynodont–archosaur assemblage from the Late Triassic (Carnian) of Poland.. „Earth and Environmental Science Transactions of the Royal Society of Edinburgh”.. 101 (3-4), s.. 261–269, 2010.. 1017/S1755691011020123.. Tai Kubo, Mugino O.. Kubo.. Dental microwear of a Late Triassic dinosauriform,.. „Acta Palaeontologica Polonica”.. 59 (2), s.. 305–312, 2014.. 4202/app.. 2013.. 0027.. Łucja Fostowicz-Frelik, Tomasz Sulej.. Bone histology of.. Dzik, 2003 from the Late Triassic of Poland.. „Lethaia”.. 43 (2), s.. 137–148, 2010.. 1502-3931.. 00179.. Stephen L.. Brusatte, Richard J.. Butler, Tomasz Sulej, Grzegorz Niedźwiedzki.. The taxonomy and anatomy of rauisuchian archosaurs from the Late Triassic of Germany and Poland.. 54 (2), s.. 221–230, 2009.. 2008.. 0065.. Tomasz Sulej.. Osteology, variability, and evolution of.. , a temnospondyl from the Late Triassic of Poland.. 29–139, 2007.. php?title=Silezaur oldid=39713580.. Gady triasu.. Wymarłe gady Europy.. ଓଡ ଆ.. Volapük.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:28, 19 cze 2014..

    Original link path: /wiki/Silezaur
    Open archive

  • Title: Zauropelta – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Zauropelta.. Sauropelta.. Ostrom.. 1970.. Okres istnienia:.. wczesna kreda.. 115–110 mln lat temu.. Nadrząd.. dinozaury.. dinozaury ptasiomiedniczne.. tyreofory.. Infrarząd.. ankylozaury.. nodozaury.. zauropelta.. edwardsorum.. Ostrom, 1970.. ) (.. łac.. jaszczurza tarcza) –.. dinozaura pancernego żyjącego we.. wczesnym okresie kredowym.. Ameryce Północnej.. Wyróżnia się tylko jeden gatunek.. , aczkolwiek nie wyklucza istnienia innych.. Pod względem anatomii zauropelta należy do najlepiej poznanych nodozaurów.. Jej szczątki odnaleziono w stanach.. Wyoming.. Montana.. , a prawdopodobnie także w.. Utah.. Jest ona także najwcześniejszym rodzajem swej rodziny, albowiem jej pozostałości pochodzące w większości z.. formacji Cloverly.. datowane są na około 115 do 110 milionów lat.. Był to średniej wielkości przedstawiciel nodozaurów, osiągał 5 metrów długości.. Zauropeltę wyróżniał długi ogon stanowiący połowę długości jej ciała.. Choć ustępowała ona rozmiarami dzisiejszemu.. nosorożcowi czarnemu.. , osiągała podobną masę, wynoszącą około 1500 kilogramów.. Ta "nadwyżka" masy powodowana była istnieniem kostnego pancerza wyposażonego m.. w długie kolce sterczące z.. szyi.. zwierzęcia.. Odkrycie i nazwa.. Zauropelta była ciężko zbudowanym czworonożnym.. roślinożercą.. osiągającym 5 metrów długości.. Masę ciała oszacowano na ponad 900 kg.. Jej czaszka oglądana z góry przypominała.. trójkąt.. , którego tylny koniec był szerszy niż ostro zakończony pysk.. W najszerszym punkcie, za oczami, mierzyła około 35 centymetrów.. W przeciwieństwie do innych nodozaurów górna powierzchnia grubej w tym miejscu czaszki układała się płasko, a nie kopułowato.. Pokrywały ją również płaskie płyty kostne połączone z sobą tak mocno, że nie zauważa się między nimi szwów, obserwowanych u.. panoplozaura.. pawpawzaura.. sylwizaura.. , a także wielu innych dinozaurów pancernych.. Nie można jednak wykluczyć, że to.. artefakt.. powstały dopiero podczas konserwacji lub preparacji.. Z pokrewnymi rodzajami łączyły natomiast zauropeltę trójkątne tarczki odchodzące od.. kości zaoczodołowej.. , jak również.. jarzmowej.. , poniżej i za.. oczami.. Typowe dla nodozaurów liściaste w kształcie zęby używane do odcinania pokarmu roślinnego wyścielały górną, jak i dolną szczękę.. Budowy przedniego krańca czaszki nie poznano, ale na końcu szczęk mogła się znajdować ostra krawędź obecna u innych przedstawicieli Ankylosauria, a dzisiaj u ptaków i żółwi (ang.. tomium.. Wspierała ona prawdopodobnie.. keratynowy.. Porównanie wielkości zauropelty i człowieka.. Charakterystyczny długi ogon tego zauropsyda stanowił aż połowę długości zwierzęcia.. W pewnym szkielecie doliczono się 40.. ogonowych.. Niektórych jednak brakowało, co oznacza, że rzeczywista ich liczba była jeszcze większa.. Skostniałe.. ścięgna.. usztywniały ogon.. Jak inne dinozaury pancerne, zauropelta miała szerokie ciało z obszerną.. miednicą.. klatką piersiową.. Przednie łapy nie dorównywały długością tylnym.. W związku z tym grzbiet zwierzęcia przyjmował kształt łukowaty, najwyższą wysokość osiągając w biodrach.. Stopy, kończyny, barki i miednicę cechowała solidna budowa, musiały bowiem dawać sobie radę z utrzymaniem nad ziemią dużej masy tyreofora.. Amerykański paleontolog.. Kenneth Carpenter.. oszacował ją na około 1500 kilogramów.. Sauropelta edwardsi.. – pancerz,.. Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej.. Jak i inne.. , zauropeltę pokrywała kostna zbroja łącząca się ze.. skórą.. Odkrycie.. szkieletu.. z zachowanym na miejscu pancerzem pozwoliło Carpenterowi i innym naukowcom dokładniej opisać jego obronną funkcję.. Dwa równoległe rzędy kopulastych tarczek biegły od szczytu szyi w płaszczyźnie strzałkowej na grzbiet zwierzęcia.. Na górnej powierzchni grzbietu i ogona skórę pokrywały małe,.. kostne.. guzki oddzielające większe stożkowate tarczki ułożone w równoległe rzędy, tym razem przebiegające w płaszczyźnie czołowej od jednego boku do drugiego.. Powyżej bioder mniejsze guzki, jak i większe tarczki wiązały się z sobą bardzo mocno, tworząc swoistą przypominającą tarczę strukturę.. spotykaną także u.. polakanta.. antarktopelty.. Olbrzymie, ostro zakończone kolce, których wielkość zwiększała się idąc od głowy w kierunku barków, a następnie zmniejszała, zdobiły boki szyi i tułowia, dopóki nie zakończyły się nad biodrami.. Za nimi z kolei trójkątne płyty malejących w kierunku tylnym rozmiarów sterczały po obu stronach ogona, kierując się swymi spiczastymi końcami bocznie.. Carpenter pierwotnie opisał kolce szyjne i ogonowe płyty jako tworzące jeden rząd na każdym boku, jednak bardziej współczesne poglądy jego i.. Jamesa Kirklanda.. stanowią o dwóch równoległych rzędach po każdej stronie, jeden nad drugim.. Kolce należące do tego wyższego kierowały swe końce do tyłu i w górę, niższe natomiast w tył i bocznie.. Podstawy każdej pary zarówno kolców, jak i ogonowych płyt łączył się z sobą, co znacznie ograniczało ruchomość szyi i górnej części ogona.. Od kiedy John Ostrom opisał rodzaj w roku 1970, rozpoznano w nim członka rodziny.. nodozaurów.. Zwierzęta te razem z rodziną.. ankylozaurów (Ankylosauridae).. należą do.. infrarzędu.. ankylozaurów (Ankylosauria).. Nodozaury charakteryzowały się pewnymi cechami czaszki, w tym.. żuchwą.. zawijającą się przy końcu w dół.. Ogólnie posiadały węższe pyski niż ich krewniacy, brakowało im też ciężkiej ankylozaurzej maczugi na ogonie.. Szczątki członków obu rodzin odnaleziono w..  ...   bliżej przedstawiciel.. ornitomimozaurów.. także żyli obok zauropelty.. Zaliczany do.. dromeozaurów.. teropod.. deinonych.. żywił się niektórymi z nich, a pozostałe po nim.. zęby.. stanowią dowód jego dużej liczebności.. Mikrowenator.. , mały bazalny.. owiraptorozaur.. , polował na niewielką zdobycz, podczas gdy na szczycie piramidy pokarmowej stały wielkie teropody z grupy.. allozauroidów.. Stworzenia te znane są jedynie z fragmentarycznych szczątków, mogą być blisko spokrewnione z współczesnym im.. akrokantozaurem.. z dzisiejszych.. Teksasu.. Oklahomy.. Ryby.. dwudyszne.. ssaki.. z grupy.. trykonodontów.. i kilka gatunków.. żółwi.. także zamieszkiwało ten teren.. rzekach.. jeziorach.. i na.. bagnach.. czaiły się.. krokodylomorfy.. , dostarczając dowodów na ciepły.. klimat.. przez cały rok.. Późnojurajska fauna zdominowana przez allozauroidy,.. stegozaury.. i różnorodne olbrzymie.. zauropody.. ustapiła wczesnokredowej, w której dominowały.. dromeozaury.. ornitopody.. i nodozaury, takie jak zauropelta.. Gdy czas Cloverly minął, duża fala zwierząt.. azjatyckich.. , jak.. tyranozaury.. ceratopsy.. , rozprzestrzeniła się w zachodniej Ameryce Północnej, tworząc mieszaną faunę późnej kredy.. Skeletal reconstruction and life restoration of.. (Ankylosauria: Nodosauridae) from the Cretaceous of North America.. „Canadian Journal of Earth Sciences”, s.. 1491–1498, 1984.. Frank Seebacher.. A new method to calculate allometric length-mass relationships of dinosaursA new method to calculate allometric length-mass relationships of dinosaurs.. 21 (1), s.. 51-60, 2001.. The Society of Vertebrate Paleontology.. [0051:ANMTCA.. CO;2 doi:10.. 1671/0272-4634(2001)021[0051:ANMTCA]2.. CO;2].. Review of Lower and Middle Cretaceous Ankylosaurs from North America.. W:.. James Kirkland.. Lower and Middle Cretaceous Ecosystems.. 1998, s.. 249–270, seria: New Mexico Museum of Natural History and Science Bulletin.. 14.. 4,2.. Matthew K.. Vickaryous, Teresa Maryańska, David B.. Weishampel: Ankylosauria.. W: David B.. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska (red.. ):.. The Dinosauria.. Wyd.. drugie.. Berkeley: University of California Press, 2004, s.. 363–392.. ISBN 0-520-24209-2.. Leonardo Salgado, Zulma Gasparini.. Reappraisal of an ankylosaurian dinosaur from the Upper Cretaceous of James Ross Island (Antarctica).. 1 (28), s.. 119–135, 2006.. 6,0.. 6,1.. 6,2.. 6,3.. John H.. Stratigraphy and paleontology of the Cloverly Formation (Lower Cretaceous) of the Bighorn Basin area, Wyoming and Montana.. „Bulletin of the Peabody Museum of Natural History”, s.. 1–234, 1970.. Ankylosauria.. The Encyclopedia of Dinosaurs.. Berkeley: University of California Press, 1997, s.. 16–17.. Robert V.. Hill.. A new specimen of.. Pinacosaurus grangeri.. (Dinosauria: Ornithischia) from the Late Cretaceous of Mongolia: Ontogeny and Phylogeny of Ankylosaurs.. „American Museum Novitates”, s.. 1–29, 2003.. 0001:ANSOPG 2.. 1206/0003-0082(2003)395 0001:ANSOPG 2.. Phylogenetic analysis of the Ankylosauria.. Kenneth.. Carpenter.. The Armored Dinosaurs.. Bloomington: Indiana University Press, 2001, s.. 455–483.. Olshevsky, George:.. A Revision of the Parainfraclass Archosauria Cope, 1869, Excluding the Advanced Crocodylia.. San Diego: Publications Requiring Research, 1991, s.. 196, seria: Mesozoic Meanderings No.. Donald F.. Glut.. The Dinosaur Dictionary.. Secaucus: Citadel Press, 1972, s.. 217pp.. Daniel J.. Chure, John S.. McIntosh:.. A Bibliography of the Dinosauria (Exclusive of the Aves), 1677–1986.. Grand Junction: Museum of Western Colorado, 1989, s.. 226pp, seria: Paleontology Series.. Ankylosaurs (Dinosauria: Ornithischia) of the Cedar Mountain Formation, Utah, and their stratigraphic distribution.. Vertebrate Paleontology of Utah.. Kirkland, James; Burge, Donald; Bird, John.. 1999, s.. 244–251, seria: Utah Geological Survey Miscellaneous Publication.. 99-1.. Assessing dinosaur faunal turnover in the Cedar Mountain Formation (Lower Cretaceous) of Eastern Utah, USA.. Ninth International Symposium on Mesozoic Terrestrial Ecosystems and Biota.. London: Natural History Museum, 2006, s.. 21–25.. William L.. Parsons, Kristen M.. Parsons.. Description of a new skull of.. cf.. Ostrom, 1970 (Ornithischia: Ankylosauria).. Supplement to 3 – Abstracts of Papers, 61st Annual Meeting of the Society of Vertebrate Paleontology (21), s.. 87A, 2001.. David Warren, Carpenter, Kenneth.. A large nodosaurid ankylosaur from the Cedar Mountain Formation of Utah.. Supplement to 3 – Abstracts of Papers, 64th Annual Meeting of the Society of Vertebrate Paleontology (24), s.. 126A, 2004.. James I.. Kirkland.. Lower to Middle Cretaceous Dinosaur faunas of the central Colorado Plateau: a key to understanding 35 million years of tectonics, sedimentology, evolution, and biogeography.. „Brigham Young University Geology Studies”.. II (42), s.. 69–103, 1997.. Cloverly Formation.. W: W.. Desmond Maxwell:.. San Diego: Academic Press, 1997, s.. 128–129.. Vandana Prasad.. Dinosaur coprolites and the early evolution of grasses and grazers.. „Science”, s.. 1177–1180, 2005.. 1118806.. PMID 16293759.. Ankylozaury.. scelidozaury.. Dinozaury.. kategoria.. klasyfikacja.. lista.. portal.. wikiprojekt.. Infrarzędy dinozaurów.. ceratozaury.. pachycefalozaury.. prozauropody.. tetanury.. Era dinozaurów.. era mezozoiczna.. trias.. jura.. kreda.. wymieranie kredowe.. Dyscypliny powiązane.. biologia.. paleontologia.. paleobotanika.. geologia.. ewolucja.. dinozaury pierzaste.. ewolucja dinozaurów.. odrodzenie dinozaurów.. paleoceńskie dinozaury.. rozmiary dinozaurów.. php?title=Zauropelta oldid=40309580.. Nodozaury.. Dinozaury kredy.. Dinozaury Ameryki Północnej.. Srpskohrvatski / српскохрватски.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 23:20, 1 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Zauropelta
    Open archive
  •  

  • Title: Ropucha czerwona – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Ropucha czerwona.. Schismaderma carens.. Smith.. 1848.. Okres istnienia: Rodzaj:.. eocen.. –dziś.. ropuchowate.. Schismaderma.. Smith,.. 1849.. ropucha czerwona.. Bufo.. carens.. Smith, 1848.. Schismaderma lateralis.. Smith, 1849.. gatunek.. o charakterystycznej barwie.. Jego niewyjaśnione jeszcze relacje.. filogenetyczne.. z innymi przedstawicielami.. rodziny.. ropuchowatych.. stanowią przedmiot badań.. Płaz ma szeroki.. zasięg występowania.. we wschodniej Afryce i łatwo przystosowuje się do warunków środowiska, dlatego też obecnie nie grozi mu wyginięcie.. Ewolucja i taksonomia.. Pożywienie i behawior.. Drapieżnicy i pasożyty.. Status i ochrona.. Zarówno.. polska.. nazwa tego płaza pochodzi od czerwonawej barwy jego grzbietu.. W 1981 Grandison podzielił afrykańskie ropuchowate (oprócz rodzaju.. ) na dwie grupy.. Linia.. Nectophryne.. objęła następujące rodzaje:.. Capensibufo.. Didynamipus.. Laurentophryne.. Nectophrynoides.. Werneria.. Wolterstorffina.. , podczas gdy.. razem z rodzajami.. Mertensophryne.. Stephopaedes.. uznano za bliżej spokrewnione z grupą.. Bufo vertebralis.. Opublikowane również w.. 1981.. badania nad pokrewieństwem w obrębie rodziny ropuchowatych obejmowały porównanie budowy.. albumin.. osoczowych.. 18 gatunków, w efekcie czego wydzielono spośród nich 5 grup.. Bazując na różnicach składu białek, oszacowano czas rozejścia się poszczególnych linii.. Zgodnie z wynikami linia rodzaju.. odłączyła się w.. eocenie.. Dzięki tym badaniom stworzono m.. poniższy kladogram (Linda R.. Maxson, 1981), ukazujący stopień pokrewieństwa ropuchy czerwonej z przedstawicielkami blisko spokrewnionego rodzaju.. , w którym jest nieraz umieszczana.. Obecnie część z nich przeniesiono do innych rodzajów.. Bufo boreas.. Bufo cognatus.. Bufo coccifer.. Bufo luetkeni.. Bufo spinulosus.. Bufo marinus.. Bufo blombergi.. Bufo stomaticus.. Bufo melanosticus.. Bufo regularis.. Kolejny, bardziej współczesny kladogram (Ines Van Bocxlaer, SD Biju, Simon P Loader Franky Bossuyt, 2009.. , tutaj znacznie uproszczony) widniejący poniżej ukazuje pozycję ropuchy czerwonej w całej rodzinie.. Opiera się on na badanach obejmujących dane molekularne (z użyciem.. DNA.. zarówno jądrowego, jak i.. mitochondrialnego.. ) i analizy biogeograficzne 86 taksonów płazów bezogonowych zarówno zaliczanych do rodziny ropuchowatych, jak i.. zewnętrznych.. wobec niej.. Dendrophryniscus minutus.. Nannophryne.. Rhaebo.. Anaxyrus.. Incilius.. Rhinella.. Amietophrynus.. "Pseudepidalea" brongersmai.. Churamiti maridadi.. Pseudepidalea.. Phrynoidis.. Epidalea calamita.. Ingerophrynus.. Leptophryne.. Pelophryne.. Ansonia.. Adenominae.. Grzbiet zwierzęcia ubarwiony jest na czerwonawo, boki mogą być bledsze lub ciemniejsze.. Spód ciała jest nakrapiany szarością.. Ropucha czerwona osiąga jak na płaza średnie bądź duże rozmiary,.. samice.. przerastają.. samce.. Te pierwsze osiągają 92 mm długości, podczas gdy te ostatnie – 88.. W przeciwieństwie do wielu europejskich ropuchowatych o wydatnych.. gruczołach przyusznych.. , u tej przedstawicielki rodziny nie dostrzega się ich.. , choć niektóre źródła odnotowują istnieje płaskich nieuwidaczniających się parotydów.. Ani szczęki, ani podniebienie nie posiadają zębów.. Bębenek zaokrąglonego kształtu osiąga rozmiary.. oka.. Rozpoczyna się za nim pasmo.. gruczołów.. zmierzające w stronę tylnych konczyn.. Zaznaczyć należy, że na grzbiecie ropuchy czerwonej występują one mniej licznie, niż w przypadku większości jej krewniaczek.. Zauważa się na nim za to parę brązowych plamek.. Kolejna ich para występuje w okolicy barków.. Błona pławna.. sięga prawie czubków palców.. Rodzaj, a zarazem gatunek cechuje się szerokim zasięgiem występowania.. Na północy zahacza on o południową.. Kenię.. Zajmuje większą część.. Tanzanii.. (oprócz przygranicznych regionów na północnym wschodzie, północy i zachodzie, a także południowym wschodzie).. Podobnie obejmuje prawie całą.. Zambię.. (oprócz terenów wysuniętych najbardziej na północ i zachód).. Nie pomija południowej części.. Zahacza następnie o wschodnią.. Angolę.. , po czym jego granica dalej przebiega w Zambii, by dojść do.. Zimbabwe..  ...   27 osobników 37% było nosicielami, przy czym liczba pasożytów osiągała średnio 37, maksymalnie 130 u jednego gospodarza.. Nie można wykluczyć, że w cyklu rozwojowym robaka występuje wewnętrzne samozarażenie dorosłego płaza.. Co prawda nie poznano obecnego trendu populacji, ale gatunek jest pospolity, chociaż trudno go spotkać poza czasem, gdy się rozmnaża.. Z 12 spisów gatunków płazów zamieszkujących rezerwat.. East Usambara Forest.. obejmuje go tylko jeden.. [27].. Z powodu dużych możliwości adaptacyjnych gatunkowi obecnie nic poważnie nie zagraża.. Akcje w celu ratowania go nie są potrzebne.. Zwierzę to nie boi się człowieka.. Zanotowano nawet przypadek, gdy ukrywszy się w bucie turysty dotarło razem z nim do Europy.. [28].. Ropucha czerwona stała się też bohaterką książki "Kribit The Red Toad From Maryland" autorstwa Lisy Ann Merriam.. [29].. , jej nazwy używa też wiele firm.. ITIS Standard Report Page:.. 2,3.. 2,4.. 2,5.. 2,6.. Amy Ru Chen:.. AMPHIBIAWEB.. 2008-05-13.. James R.. McCranie, Larry David Wilson, Kenneth L.. Williams.. A new genus and species of toad (Anura: Bufonidae) with an extraordinary stream-adapted tadpole from northern Honduras.. „Occasional Papers of the Museum of the Natural History, The University of Kansas”.. 129, s.. 12, 1989-04-19.. Museum of the Natural History, The University of Kansas.. [dostęp 2009-07-13].. Linda R.. Maxson.. Albumin Evolution and Its Phylogenetic Implications in African Toads of the Genus Bufo.. „Herpetologica”.. 37 (2), s.. 96-104, 1981.. The Herpetologists' League.. [dostęp 2009-07-14].. Molecular Probes of Phylogeny and Biogeography in Toads of the Widespread Genus.. „Molecular Biology and Evolution”.. 11 (4), s.. 348, 1984.. Oxfordjournals.. David Kentwood Wells:.. The ecology behavior of amphibians.. s.. 587.. [dostęp 2009-07-16].. Ines Van Bocxlaer, SD Biju.. Toad radiation reveals into-India dispersal as a source of endemism in the Western Ghats-Sri Lanka biodiversity hotspot.. „BMC Evolutionary Biology”.. 131.. 1186/1471-2148-9-131.. 9,4.. 9,5.. 9,6.. Elizabeth Harper, James R.. Vonesh:.. Field Guide to the Amphibians of the East Usambara Mountains.. 16.. [dostęp 2009-07-15].. 10,2.. 10,3.. Kevin Johnson:.. Species prioritization - southern Africa:.. Amphibian Ark Team Portal, 2008-06-06.. Albert Gunther:.. Batrachia Salientia.. BiblioLife, LCC, s.. 138.. [dostęp 2009-09-02].. [dostęp 7 lipca 2009].. DBIF, Occurrence search.. DBID, Occurrence search.. (Smith 1848).. biodiversity.. org.. David Kennedy:.. Sighthings of Phinda.. wildwatch.. com, 2007-11-29.. [dostęp 2009-09-01].. Mating red toads.. gizlipaket.. Richard Cifelli, Charles Schaff, Malcolm McKenna:.. Bulletin of the Museum of Comparative Zoology.. IV.. Cambridge: Mass.. , 1878, s.. 460, seria: Geological series.. 13, 1989-04-19.. Vincenzo Mercurio, Wolfgang Bohme, Bruno Streit.. Reproductive diversity of Malawian anurans.. „Herpetology Notes”.. 2, s.. 175-183, 2009-10-17.. Van Wyk, Jaco, Niewwoudt.. Red toad.. Predation on adults, and breeding behaviour.. „African Herp News”.. 37, s.. 16-17, 2004.. Herplit Database.. Deon.. Scopus umbretta.. www.. iucnredlist.. SCOTT KEOGH, WILLIAM R.. BRANCH, RICHARD SHINE.. Feeding ecology, reproduction and sexual dimorphism in the colubrid snake.. Crotaphopeltis hotamboeia.. in southern Africa.. „African Journal of Herpetology”.. 49 (2), s.. 132, 2000.. 664.. Polystomatidae (Monogenea) of Southern African Anura: Eupolystoma vanasi n.. sp.. parasitic in Schismaderma carens (Smith).. „Systematic Parasitology”.. 53 (1), s.. 71-9, 01 2003.. Afrykańska ropucha przybyła w bucie do Anglii.. terrarium.. pl, 2006-08-26.. Kribit The Red Toad From Maryland.. Red Toad Press.. php?title=Ropucha_czerwona oldid=36135200.. Ropuchowate.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 00:40, 14 kwi 2013..

    Original link path: /wiki/Ropucha_czerwona
    Open archive

  • Title: Australorzekotka szmaragdowa – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Australorzekotka szmaragdowa.. Litoria caerulea.. White.. , 1790).. Nadgromada.. czworonogi.. Lissamphibia.. rzekotkowate.. Pelodryadinae.. Litoria.. australorzekotka szmaragdowa.. Rana caerulea.. (White 1790).. — Tyler, 1971.. Rana austrasiae.. (Schneider 1799).. Hyla cyanea.. (Daudin 1803).. Rana coerulea.. (Peron 1807).. Hyla irrorata.. (De Vis 1884).. Zasięg występowania.. Występowanie australorzekotki szmaragdowej.. rzekotka australijska.. rzekotka szmaragdowa.. litoria wielkopalca.. pochodzący z.. Australii.. Nowej Gwinei.. introdukowany.. Nowej Zelandii.. USA.. Morfologicznie przypomina inne gatunki z.. rodzaju.. , zwłaszcza zaś.. L.. splendida.. infrafrenata.. Jest to jeden z największych przedstawicieli australijskich.. bezogonowych.. – osiąga 10 cm długości.. W niewoli dożywa około 16 lat, więcej niż w przypadku większości przedstawicieli rzędu.. Łatwo przystosowuje się do nowych warunków i dobrze radzi sobie w pobliżu siedzib ludzkich.. Często okazy tego gatunku znajduje się na oknach lub wewnątrz domostw, żywiącego się w takich miejscach.. wabionymi przez światła.. Z powodu charakterystycznych cech fizycznych i.. behawioralnych.. australorzekotka szmaragdowa jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli bezogonowych w obszarze swego występowania, a na całym świecie także popularnym egzotycznym zwierzęciem domowym.. Wydzieliny jej.. skóry.. posiadają właściwości.. antyseptyczne.. i antywirusowe, które mogą zostać użyte w farmacji.. Taksonomia.. Tryb życia i rozmnażanie.. Zwierzę domowe.. Bibliografia.. Australorzekotka szmaragdowa, ilustracja autorstwa S.. Stone opublikowana w.. Journal of a Voyage to New South Wales.. Johna White'a.. Rodzaj.. obejmuje liczne gatunki, w tym wiele.. endemicznych.. dla.. Australazji.. Australorzekotkę szmaragdową opisał w 1790 chirurg.. John White.. Honoruje go jedna z jej anglojęzycznych nazw "White's Tree Frog".. Zaznaczyć należy, że gatunek sklasyfikowano naukowo jako pierwszy z australijskich bezogonowych.. Pierwotnie pomimo zielonej barwy nadano mu nazwę "niebieskiej żaby" (.. White wysłał bowiem do.. Anglii.. oryginalne znalezisko, którego barwa uległa zmianie po spreparowaniu.. Kolor skóry zwierzęcia zależy od obecności niebieskich i zielonych pigmentów ukrytych w żółtej warstwie, którą zniszczono podczas preparatyki, co uczyniło żabią skórę niebieską.. przymiotnik.. caerulea.. (rodzaj żeński od.. caeruleus.. oznaczającego taką właśnie barwę – "ciemnoniebieski, błękitny, modry".. ) zachowano.. Jednak jedna z używanych nazw angielskich określa ją już jako zieloną ("Green Tree Frog" – nazwy tej używa się także w stosunku do innych gatunków, jak.. Hyla cinerea.. ), podobnie jak rzadko używane określenie polskie "australijska rzekotka zielona".. Postulowano także umieszczenie gatunku w rodzaju.. Pelodryas.. Australorzekotka szmaragdowa osiąga zwykle 10 cm długości.. , choć istnieją też doniesienia o osobnikach mierzących 11,5 cm.. Samice.. Te ostatnie wyróżniają się też szarymi pomarszczonymi workami rezonansowymi.. Gatunek cechuje duża zmienność ubarwienia.. Kolor skóry grzbietu zależy od.. temperatury.. wilgotności.. i barw środowiska, a według niektórych źródeł też od stanu psychicznego zwierzęcia.. ; i zmienia się od odcieni brązu do zieleni.. Brzuszna powierzchnia ciała pozostaje biała.. Okazjonalnie pojawiają się małe, nieregularne białe lub złote plamki na grzbiecie.. , osiągające 5 mm średnicy.. Ich liczba wzrasta wraz z wiekiem.. Podobną wielkość osiągają duże opuszki palców u osobników dorosłych.. Pomagają one zwierzęciu przylgnąć do podłoża podczas wspinaczki i umożliwiają chociażby wędrówkę po szklanej pionowej powierzchni.. Złote oczy zaopatrzone są w poziome.. tęczówki.. , typowe dla tego rodzaju.. Bębenek (.. tympanum.. ) jest widoczny, zwisa nad nim mięsisty fałd skórny.. Pomiędzy nozdrzami wewnętrznymi rozpościerają się zęby lemieszowe.. Palce kończyn przednich.. błona pławna.. łączy w jednej trzeciej, tylnych zaś w trzech czwartych.. Gatunek bywa czasami mylony z.. Litoria splendida.. , zamieszkującą jedynie północno-zachodnią Australię, którą odróżnia obecność.. parotydów.. (gruczołów przyusznych), a także innych gruczołów na głowie.. Podobna jest także.. rzekotka nowogwinejska.. Litoria infrafrenata.. Główna różnica pomiędzy nimi to biała pręga na brzegu żuchwy u tej ostatniej.. Kijanka.. Wygląd.. zmienia się w trakcie rozwoju.. Jej długość mieści się w zakresie od 8,1 do 44.. milimetrów.. Początkowo larwy są cętkowane z brązem, pigmentacja (brązowa lub zielona) zwiększa się w miarę rozwoju.. Spód ciała staje się ciemny, a później jaśnieje, u dorosłych będąc już biały.. Po przeobrażeniu osobnik osiąga 1,5-1,8 cm.. Brązowe.. jaja.. w przezroczystym żelu osiągają średnicę 1,1–1,4 mm.. Choć posiadają.. płuca.. , osobniki dorosłe pobierają.. tlen.. także przez.. skórę.. By dostarczyć odpowiednią jego ilość, musi ona zachować wilgotność.. Wadą takiego rozwiązania jest łatwość wnikania.. patogenów.. , zdolnych do wywołania.. infekcji.. By temu przeciwdziałać, zwierzę wydziela.. peptydy.. niszczące patogeny, zwiększające jego odporność.. Wydzieliny skóry zawierają więc.. ceryny.. , grupę peptydów o właściwościach bakterio- i wirusobójczych, a także.. ceruliny.. o efekcie fizjologicznym zbliżonym do.. cholecystokininy.. (CCK-8), hormonu trawiennego.. działającego u ludzi m.. pęcherzyk żółciowy.. Kilka obecnych w niej peptydów potrafi także niszczyć.. HIV.. , nie szkodząc zdrowym.. limfocytom T.. W związku z wydzieliną, śmiertelną dla niektórych drobnych organizmów, w tym.. muchówek.. , w przypadku kontaktu z australorzekotką zaleca się umycie rąk.. Po lewej.. z białą pręgą wzdłuż szczęk.. Pośrodku australorzekotka szmaragdowa.. Po prawej.. z dużymi parotydami za bębenkiem.. Australorzekotka szmaragdowa jest gatunkiem rodzimym dla północnej i wschodniej.. oraz południowej.. Występuje na terenach o ciepłym, wilgotnym.. klimacie zwrotnikowym.. W Nowej Gwinei ogranicza się do bardziej suchych regionów na południu.. Występuje ona od.. Irianu Zachodniego.. do.. Port Moresby.. , najobficiej zaś na wyspie.. Daru.. Pojedyncze doniesienia z północnej Nowej Gwinei uznawane są za skutek introdukcji przez człowieka.. IUCN.. sugeruje rozproszone lokacje w Nowej Gwinei i.. Indonezji.. Gatunek introdukowano do.. (w przypadku tej ostatniej w latach 1897 i 1899.. W Stanach Zjednoczonych zamieszkuje on jedynie dwa obszary na.. Florydzie.. , gdzie znalazł się prawdopodobnie w wyniku handlu i ucieczek z hodowli.. W stanie tym znajdywano tylko niewielkie populacje i nie wiadomo, czy może on stać się inwazyjny i spowodować ekologiczne zagrożenie.. W Nowej Zelandii nie widziano osobnika od lat pięćdziesiątych XX wieku.. Powierzchnię zasięgu występowania płaza szacuje się na 4.. 078.. 600 km.. Australorzekotka szmaragdowa, która zaplątała się w sieć po zjedzeniu.. pająka.. Płaz przeżył.. Australorzekotki szmaragdowe łatwo dostosowują się  ...   występowania.. Jednakże większość siedlisk australorzekotki szmaragdowej zostało zniszczonych.. Co więcej, panuje powodowana przez grzyba.. infekcja.. chytridiomycosis.. , na którą chorują również przedstawiciele gatunku.. Grzyb atakuje skórę.. Dokładny mechanizm chorobotwórczego działania drobnoustroju nie został poznany.. Sądzi się, że hamuje on przewodnictwo sodowe i chlorkowe za pomocą wydzielanych toksyn, umiemożliwiając naskórkową resorbcję sodu.. W rezultacie spada.. osoczowe.. stężenie zarówno kationów sodu, jak i potasu.. Na kilka godzin przed śmiercią następuje zatrzymanie akcji serca w mechanizmie.. asystolii.. , prawdopodobnie na skutek wyżej opisanych zaburzeń elektrolitowych, przy czym potasowi przypisuje się większą rolę.. Udało się wydłużyć życie chorych zwierząt o ponad 20 godzin, uzupełniając elektrolity.. Prowadzi się również doświadczenia z leczeniem zainfekowanych specjalnie w tym celu młodocianych australorzekotek szmaragdowych za pomocą.. chlorku benzalkonium.. flukonazolu.. Uzyskano w ten sposób wydłużenie życia zarażonych osobników, nie udało się jednak obniżyć stuprocentowej śmiertelności.. W odchodach tych płazów znaleziono wiele innych gatunków mikroskopijnych nitkowatych grzybów.. :.. Absidia.. Acremonium.. Aspergillus.. − 3 gatunki.. Cladosporium.. Fusarium.. Geotrichum.. Memnoniella.. Penicillium.. − 2 gatunki.. ''Rhodotorula.. Stilbella.. Syncephalastrum.. Trichosporon.. Wydaje się jednak, że w przeciwieństwie do.. organizmy są komensalami australorzekotki szmaragowej.. Przedstawiciele rodzajów.. Candida.. Rhodotorula.. są jednakże oportunistycznymi patogenami ludzkimi.. obwiniana jest o obecność wymienionych wyżej grzybów w zbiornikach wodnych wykorzystywanych przez człowieka.. Dodatkowy argument za uniemożliwieniem jej dostępu do tych zbiorników stanowi duża zawartość.. pałeczki okrężnicy.. w jelitach rzekotek.. Wymienione powyżej dwa czynniki związane z ogólnym spadkiem liczebności bezogonowych w Australii (chytridiomycosis i utrata siedlisk) przyczynić się mogą do zubożenia populacji także w przypadku australorzekotki szmaragdowej.. Jednak nie powodują spadku liczebności o tempie wystarczająco szybkim dla przyznania innego statusu.. Należy też mieć na uwadze, że z powodu długiego życia osobnika skutki związane ze zmniejszoną zdolnością do rozmnażania potrzebują na ujawnienie się więcej czasu, niż u zwierząt o krótszym życiu.. Na razie IUCN określa populację jako stabilną.. Green Tree Frog.. Frogs of Australia.. [dostęp 2009-09-04].. Darrel Frost:.. Amphibian Species of the World 5.. 3, an Online Reference.. [dostęp 2009-08-25].. 4,3.. 4,4.. 4,5.. 4,6.. 4,7.. Joanna Mazgajska:.. Płazy Świata.. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2009, s.. 179,291, 299.. ISBN 978-83-01-15846-0.. White’s Tree Frog (.. The Children's Museum,.. Hartford.. , CT.. [dostęp 2007-12-11].. 7,4.. Michael J Tyler, Davies, Margaret:.. Family Hylidae.. Fauna of Australia.. [on-line].. Department of the Environment, Water, Heritage and the Arts.. , Australia, 1994.. [zarchiwizowane z.. adresu.. 2008-04-11].. Kazimierz Feliks Kumaniecki.. Słownik łacińsko-polski: Według słownika Hermana Mengego i Henryka Kopii.. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s.. 71.. ISBN 8301035315.. Rzekotka australijska (Litoria caerulea White, 1790).. pl.. 10,00.. 10,01.. 10,02.. 10,03.. 10,04.. 10,05.. 10,06.. 10,07.. 10,08.. 10,09.. 10,10.. 10,11.. 10,12.. 10,13.. Tami Bruin, James Harding Harding:.. dumpy treefrog.. University of Michigan Museum of Zoology: Animal Biodiversity Web.. Rzekotka australijska (.. reptilia.. [dostęp 2009-09-03].. 12,2.. 12,3.. Rzekotka australijska.. Encyklopedia Wiem.. 13,00.. 13,01.. 13,02.. 13,03.. 13,04.. 13,05.. 13,06.. 13,07.. 13,08.. 13,09.. 13,10.. 13,11.. Lauren Vincent:.. James Cook University.. , 2001.. [dostęp 2005-06-12].. John Chambers:.. Green Tree-frog.. rainforest-australia.. AL Salmon.. Isolation, Structural Characterization, and Bio activity of a Novel Neuromedin U Analog from the Defensive Skin Secretion of the Australasian Tree Frog,.. „Journal of Biological Chemistry”, s.. 4549–54, 2000.. 1074/jbc.. 275.. 7.. 4549.. PMID 10671478.. Leigh MacMillan:.. Frog secretions block HIV.. Vanderbilt University.. [dostęp 2005-12-12].. Rzekotka australijska (Litoria caerulea).. terrarystyka.. pl, 2002-07-03.. Introduced frogs.. New Zealand Frog Research Group, 2006.. Litoria caerulea (White, 1790).. Nonindigenous Aquatic Species.. U.. S.. Geological Survey.. , czerwiec 2002.. 20,0.. 20,1.. 20,2.. 20,3.. 20,4.. 20,5.. J-M Hero et al.. AMPHIBIAWEB, 2008-09-16.. 21,0.. 21,1.. 21,2.. 21,3.. 21,4.. 21,5.. Fact Sheet: White's Tree Frog.. National Zoological Park.. Smithsonian.. 22,0.. 22,1.. 22,2.. 22,3.. Noel B.. Sammon, Keith M.. Harrower, Larelle D.. Fabbro Rob H.. Reed.. Microfungi in Drinking Water: The Role of the Frog.. „Int J Environ Res Public Health”.. 7 (8), 2010-08.. 23,0.. 23,1.. W.. Stehbens.. Observations on.. Lankesterella hylae.. „Journal of Eukaryotic Microbiology”.. 13, s.. 59-62, 2007--4-30.. 1550-7408.. 1966.. tb01870.. I.. Paperna, C.. Martin.. The development and fine structure of Lankesterella cf.. dicroglossi (Apicomplexa: Lankesterellidae) infecting frogs in Niger, West Africa.. „Folia Parasitol.. ”.. 178-86, 2001.. Angela J.. Davies, Nico J.. The life cycle of.. Haemogregarina bigemina.. (Adeleina: Haemogregarinidae) in South African hosts.. „Folia parasitologica”.. 48, s.. 169-177, 2001.. The Attorney-General's Department,.. Australian Government.. 27,0.. 27,1.. Lee Bergera, Rick Spearea, Peter Daszakd, D.. Earl Greene, Andrew A.. Cunninghamf, C.. Louise Gogging, Ron Slocombeh, Mark A.. Ragani, Alex D.. Hyattb, Keith R.. McDonaldj, Harry B.. Hinesk, Karen R.. Lipsl, Gerry Marantellim, Helen Parkes.. Chytridiomycosis causes amphibian mortality associated with population declines in the rain forests of Australia and Central America.. „Preceedings of National Academy of Sciences of the United States of America”, s.. 9031-9036, 1998-07-21.. 28,0.. 28,1.. Lee Bergera, Rick Spearea, Gerry Marantellib Lee F.. Skerratt.. A zoospore inhibition technique to evaluate the activity of antifungal compounds against Batrachochytrium dendrobatidis and unsuccessful treatment of experimentally infected green tree frogs (.. ) by fluconazole and benzalkonium chloride.. „Research in Veterinary Science”.. 87 (1), s.. 106, 2009-08.. Jamie Voyles, Sam Young, Lee Berger, Craig Campbell, Wyatt F.. Voyles3, Anuwat Dinudom, David Cook, Rebecca Webb, Ross A.. Alford, Lee F.. Skerratt Rick Speare.. Pathogenesis of Chytridiomycosis, a Cause of Catastrophic Amphibian Declines.. 326, s.. 582-585, 2009-10-23.. 1176765.. Harold G.. Cogger:.. Reptiles and amphibians of Australia.. Sydney: Reed, 1979.. ISBN 0-589-50108-9.. I.. Menzies:.. Handbook of Common New Guinea Frogs.. Wau Ecology Institute, 1976.. Tyler:.. Australian frogs: a natural history.. Chatswood, N.. W.. Reed, 1994.. ISBN 0-7301-0468-0.. php?title=Australorzekotka_szmaragdowa oldid=40327808.. Artykuły na medal.. Płazy Australii.. Terrarystyka.. ස හල.. 粵語.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 01:11, 3 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Australorzekotka_szmaragdowa
    Open archive

  • Title: Paussinae – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Paussinae.. Latreille.. , 1807.. Przedstawiciel Paussinae.. Paussus favieri.. i królowa.. Pheidole pallidula.. stawonogi.. owady uskrzydlone.. chrząszcze.. chrząszcze drapieżne.. biegaczowate.. podrodzina.. biegaczowatych.. (Carabidae).. Do Paussinae należą cztery.. plemiona.. : Metriini, Ozaenini, Protopaussini i Paussini.. Wszystkie prowadzą drapieżny tryb życia; gatunki należące do Protopaussini i Paussini są.. myrmekofilami.. i wykazują szereg niezwykłych przystosowań do życia w koloniach mrówek, w tym zdolność tzw.. chemicznej mimikry.. Podrodzina ta jest kosmopolityczna – jej przedstawiciele występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem.. Antarktydy.. Filogeneza.. 1.. Gruczoły pygidialne.. 2.. Larwy.. 3.. Adaptacje do myrmekofilii.. Biogeografia.. Ekologia.. Pobieranie pokarmu.. Inkluzje.. chrząszczy sklasyfikowanych jako Protopaussini i Paussini znaleziono w.. bałtyckim bursztynie.. datowanym na.. (50–40 Ma – milionów lat), eoceńskich (45–44 Ma) osadach jeziornych w Niemczech,.. bursztynie dominikańskim.. Eohomopterus poinari.. ; eocen-.. miocen.. ; 45–15 Ma).. meksykańskim bursztynie.. Eohomopterus simojovelensis.. ; granica.. oligoceńsko.. -mioceńska, 26–22 Ma).. Na tej podstawie przypuszcza się, że Paussinae istniały już we wczesnym trzeciorzędzie.. W jednym kawałku bursztynu obok okazu.. Eupaussus balticus.. zachowała się robotnica.. Formica flori.. , a w innych kawałkach bursztynu zidentyfikowano mrówcze larwy i fragmenty rozłożonego drewna takie jak znajdywane w mrowiskach, co dodatkowo przemawia za myrmekofilnym trybem życia starych filogenetycznie przedstawicieli podrodziny.. W analizie.. kladystycznej.. opartej o podobieństwa w morfologii larw Paussinae Giulio i wsp.. (2003) wysunęli dwie robocze hipotezy odnośnie filogenezy tej grupy chrząszczy.. Według pierwszej Metriini są.. grupą siostrzaną.. dla Ozaenini + Paussini, z Ozaenini jako.. grupą parafiletyczną.. i Physea jako grupą siostrzaną dla Paussini; według drugiej hipotezy Metriini stanowią grupę siostrzaną dla.. monofiletycznej.. grupy Ozaenini, a Paussini grupą siostrzaną dla kladu Metriini + Ozaenini.. Głowa.. Paussus scyphus decorsei.. Wszystkie gatunki to owady małe lub średnie: ich długość zawiera się w zakresie 2,8–22 mm.. Zazwyczaj mają brązową barwę.. Ogólny schemat budowy chrząszczy plemion Metriini i Ozaenini zbliżony jest do spotykanego u typowych biegaczowatych.. Kształt ciała Protopaussini i Paussini odzwierciedla dwie strategie przystosowania do myrmekofilnego trybu życia: są albo wąskie i delikatne, albo spłaszczone i szerokie (.. Trutztypus.. według.. Wassmana.. Żadne z nich nie upodabniają się kształtem do mrówek (nie są myrmekoformiczne).. Puszka głowowa.. zorientowana brzusznie.. Nasady.. czułków.. zawsze między przednim brzegiem oka a.. żuwaczką.. Czułki nitkowate lub spłaszczone i łopatkowato wgłębione; liczba członów od 11 do 12, mniejsza jest wynikiem zlania się sąsiednich członów.. Występują jedynie dwa.. zbiorniki nasienne.. U Ozaenini, Protopaussini i Paussini występuje.. gruczoł pygidialny.. , wytwarzający pochodne.. benzochinonowe.. i inne związki, wyrzucane pod ciśnieniem w obronie przed napastnikiem, czemu towarzyszy efekt dźwiękowy.. Benzochinony u Paussinae (tak jak u strzeli) powstają w reakcji zachodzącej w świetle gruczołu, do którego wystrzykiwane są substraty reakcji,.. hydrochinony.. nadtlenek wodoru.. W ścianie gruczołu znajdują się enzymy,.. katalaza.. peroksydazy.. hydrochinonów, powodujące gwałtowne utlenienie hydrochinonów i wybuchowy rozkład nadtlenku wodoru.. Powstająca duża objętość tlenu wyrzuca gorące i drażniące produkty reakcji na zewnątrz ciała chrząszcza.. U wszystkich Paussinae występują specjalne wypustki pokryw, tzw.. kołnierze Coandy, które, w zależności od ustawienia odwłoka chrząszcza, kierują strumień wyrzutowy w odpowiednim kierunku.. Nazwa tych parzystych struktur pochodzi od obserwowanego wówczas.. efektu Coandy.. Przy pomocy gruczołów pygidialnych Paussinae mogą odstraszyć inne mrówki, a nawet.. gekony.. Nie stosują tego środka obronnego, gdy są atakowane przez mrówki gospodarzy, które niekiedy rozpoznają intruzów i ich zabijają.. , ale mogą odstraszać w ten sposób inne mrówki, co dowodzi, że pewnie rozpoznają swoich gospodarzy.. Dokładne analizy chemiczne produktów reakcji zachodzących w gruczole pygidialnym przeprowadzono u kilku gatunków Paussinae:.. Metrius contractus.. Goniotropis nicaraguensis.. Pachyteles sp.. Physea hirta,.. Platycerozaena magna.. Platycerozaena panamensis.. Homopterus arrowi.. Arthropterus sp.. Pentaplatarthrus gestroi.. Stałym składnikiem mieszaniny były benzochinony (1,4–benzochinon, 2–metylo–1,4–benzochinon, 2–etylo–1,4–benzochnon, 2,3–dimetylo–1,4–benzochinon, 2–metoksy-3–metylo–1,4–benzochinon).. U niektórych gatunków z mieszaniny wyizolowano.. n.. –alkany:.. –tridekan,.. –tetradekan,.. –pentadekan.. W starym piśmiennictwie.. można znaleźć informacje o rzekomej obecności wolnych.. jodków.. w produktach reakcji, jednak nowsze badania tego nie potwierdziły; zapewne reakcje chemiczne, którymi wykryto benzochinony, zostały błędnie zinterpretowane przez wczesnych badaczy.. Larwy Paussini są ślepe i.. fizogastryczne.. (posiadają rozdęty odwłok), ich odnóża uległy reducji.. Fizogastria jako wyraz konwergencji cechuje również larwy myrmekofilnych.. kusakowatych.. U larw Paussini trzeci segment czułków jest szczeciniasty, a trzy ostatnie segmenty odwłoka – przekształcone w płytkę końcową.. Posiadają.. urogomphi.. , czyli parzyste wyrostki grzbietowe odchodzące od tylnej krawędzi dziewiątego.. tergitu.. Odtwórz plik multimedialny.. Film pokazujący interakcję.. z robotnicą.. Mrówka zlizuje wydzielinę z zakończeń i tylnej powierzchni czułków chrząszcza.. Paussini mają wyspecjalizowane komórki gruczołowe, wydzielające substancję zlizywaną przez mrówki i działającą na nie uspokajająco.. Grupy jednokomórkowych gruczołów występują na powierzchni czułków, głowy, przedplecza, i na czubku odwłoka.. U wielu wyspecjalizowanych Paussini obecny jest, obok narządów czułkowych, parzysty gruczoł na szczycie głowy (.. vertex.. Podobny narząd opisano u chrząszczy.. Cremastocheilus.. , u których również podejrzewa się, że gra istotną rolę w relacji owada z gospodarzami.. Ciało chrząszczy należących do symfili pokrywają włoski (trichomy), ułożone w kępki.. Ich funkcję stanowi prawdopodobnie utrzymywanie kropli wydzieliny gruczołów na powierzchni ciała owada, oraz ochrona przed mrówkami, które opiekując się chrząszczem gryzą i pociągają odstające części intruza.. Dojrzałe osobniki Paussini przypuszczalnie wykorzystują sygnały zapachowe mrówek, by trafić do kolonii.. Paussinae występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem.. ; największa różnorodność  ...   Podplemię: Eustrina Jeannel, 1946.. Dhanya.. Andrewes.. , 1919.. Eustra.. Schmidt-Goebel, 1846 (.. Ozaenaphaenops.. Deuve 1986).. Podplemię: Pseudozaenina Sloane, 1905.. Pseudozaena.. Laporte de Castelnau.. , 1834.. Podplemię: Pachytelina Jeannel, 1946.. Pachyteles.. Perty.. , 1830.. Tachypeles.. Deuve, 2001.. Goniotropis.. Gray, 1832.. Tropopsis.. Solier, 1849.. Crepidozaena.. Filicerozaena.. Gibbozaena.. Inflatozaena.. Mimozaena.. Proozaena.. Deuve 2001.. Serratozaena.. Podplemię: Ozaenina Hope, 1838.. Ozaena.. Olivier.. , 1812.. Platycerozaena.. Banninger.. Podplemię: Physeina Jeannel, 1946.. Physea.. Brulle, 1834.. Physeomorpha.. Ogueta, 1963.. Plemię: Protopaussini Gestro, 1892.. Gestro.. , 1892.. Nagel P.. Fossil ant nest beetles (Coleoptera, Carabidae, Paussinae).. „Entomologische Arbeiten aus dem Museum G.. Frey”.. 35/36, s.. 137–170, 1987.. New fossil paussids from Dominican amber with notes on the phylogenetic systematics of the paussine complex (Coleoptera: Carabidae).. „Systematic Entomology”.. 22 (4), s.. 345-362, 2003.. 1046/j.. 1365-3113.. 1997.. d01-51.. Solorzano Kraemer M.. The first fossil paussine (Coleoptera: Carabidae) from Mexican amber.. „Paläontologische Zeitschrift”.. 80 (2), s.. 107–111, 2006.. 1007/BF02988970.. 5,5.. 5,6.. 5,7.. 5,8.. 5,9.. Stefanie F.. Geiselhardt, Klaus Peschke, Peter Nagel.. A review of myrmecophily in ant nest beetles (Coleoptera: Carabidae: Paussinae): linking early observations with recent findings.. „Naturwissenschaften”.. 94 (11), s.. 871-894, 2007.. 1007/s00114-007-0271-x.. PMID 17563864.. Di Giulio A, Fattorini S, Kaupp A, Vigna Taglianti A, Nagel P.. Review of competing hypotheses of phylogenetic relationships of Paussinae (Coleoptera: Carabidae) based on larval characters.. 509-537, 2003.. 2003.. 00227.. Ross H.. Arnett, Michael Charles Thomas:.. American Beetles: Staphyliniformi.. CRC Press, 2002, s.. 62.. ISBN 0849319250.. Paweł Jałoszyński:.. Systemy obrony chemicznej chrząszczy.. Thomas Eisner, George E.. Ball, Braden Roach, Daniel J.. Aneschansley, Maria Eisner, Curtis L.. Blankespoor, Jerrold Meinwald.. Chemical defense of an ozaenine bombardier beetle from New Guinea.. „Psyche”.. 96, s.. 153-160, 1989.. Eisner T, Aneshansley DJ.. Spray Aiming in Bombardier Beetles: Jet Deflection by the Coanda Effect.. 215 (4528), s.. 83–85, 1982.. 215.. 4528.. 83.. PMID 17790472.. Karny HH.. Ueber Cerapterus horsfieldi (Col.. Pauss.. ).. „Treubia”.. 3, s.. 188, 1923.. Nagel P:.. Arealsystemanalyse afrikanischer Fühlerkäfer (Coleoptera, Carabidae, Paussinae).. Stuttgart: Franz Steiner Verlag Wiesbaden GmbH, 1987.. Cytat za: Geiselhardt et al.. , 2007.. Escherich K.. Zur Anatomie und Biologie von.. Paussus turcicus.. Friv.. „Zoologische Jahrbücher”.. 12, s.. 27–70, 1898.. Péringuey L.. Notes on three Paussi.. „Transactions of the Royal Entomological Society of London”.. 31, s.. 133–138, 1883.. 1365-2311.. 1883.. tb02942.. 15,2.. 15,3.. Eisner T, Jones TH, Aneshansley DJ, Tschinkel W, Silberglied RE, Meinwald J.. Chemistry of defensive secretions of bombardier beetles (Brachinini, Metriini, Ozaenini, Paussini).. „Journal of Insect Physiology”.. 23 (11–12), s.. 1383–1386, 1977.. 1016/0022-1910(77)90162-7.. 16,2.. 16,3.. Roach B, Dodge KR, Aneshansley DJ, Wiemer D, Meinwald J, Eisner T.. Chemistry of defensive secretions of Ozaenine and Paussine Bombardier beetles (Coleoptera: Carabidae).. „Coleopt Bull”.. 33 (1), s.. 17–20, 1979.. Moore BP, Wallbank BE.. Chemical composition of the defensive secretion in carabid beetles and its importance as a taxonomic character.. „Proceedings of the Royal Entomological Society of London.. Series B, Taxonomy”.. 37 (5–6), s.. 62–72, 1968.. 1968.. tb00199.. Schildknecht H, Koob K.. Zur Explosionschemie der Bombardierkäfer.. VI.. Zur Chemie des Meinsten Bombardierkäfers.. XLIII.. Mitteilung über Arthropoden-Abwehrstoff.. „Die Naturwissenschaften”.. 56 (6), s.. 328, 1969.. 1007/BF00602176.. PMID 5364297.. Dohrn CA.. Etwas über die Lebensweise einiger Paussiden.. „Entomologische Zeitung”.. 227–229, 1851.. Loman JCC.. Freies Jod als Drüsensecret.. Tijdschrift der Nederlandsche Dierkundige Vereeniging 1, 106–108 (1887).. Yung C Mou: Morphologische und histologische Studien über Paussidendrüsen.. Zool Jahrbücher Abt.. f.. Anatomie Bild 64:287–346 (1938).. Reichensperger A.. Die Paussiden Afrikas.. „Abhandlungen der Senckenbergischen Naturforschenden Gesellschaft”.. 479.. 5–31.. Le Masne G.. Observations sur le comportement de.. Fairm.. , hôte de la fourmi.. Nyl.. „Ann Fac Sci Marseille”, s.. 111–130, 1961.. Luna de Carvalho E.. Are there termitophilous paussid beetles? (Coleoptera Carabidae Paussinae).. 37th Contribution to a monographic study of the Paussidae.. Sociobiology 3:67–70 (1977) Cytat za: Geiselhardt et al.. Les coléoptères Carabidae: Paussinae de la forêt de la Lama.. Opusc Biogeogr Basileensia 3/2003:26–27 (2004).. Wagner T (2000) Diversity and distribution patterns of beetles in different forest types in the Budongo Forest reserve, Uganda.. Biotropica 32:502–514.. Larochelle A, Larivière M-C.. A natural history of the ground-beetles (Coleoptera: Carabidae) of America North of Mexico.. Pensoft Publishers, Sofia, Moscow (2003) Cytat za: Geiselhardt et al.. Kaupp A, Rödel M-O.. Die Fühlerkäfer der Elfenbeinküste, Faunistik und Phänologie.. Koleopterol Rundsch 66:7–17 (1996) Cytat za: Geiselhardt et al.. Leston D.. Seasonality and the flight of Paussids (Coleoptera) in West Africa.. Psyche 84:210–217 (1978).. Batelka J.. A contribution to the knowledge of the bionomics and distribution of two species of the subfamily Paussinae (Coleoptera: Carabidae) in Morocco and Tunisia.. Klapalekiana 36:217–223 (2000).. Wasmann E: Ameisengäste und Termitengäste.. Tijdschrift voor entomologie 33:27–97 (1890) Cytat za: Geiselhardt et al.. Wasmann E: Die Myrmekophilen und Termitophilen.. [W:] Hoek PPC (red.. ) Société Néeriandaise de Zoologie, Leyden.. Compte-rendu des séances du troisième congrès international de Zoologie:410–440 (1896).. Wasmann E.. Zur näheren Kenntnis des echten Gastverhältnisses (Symphilie) bei den Ameisen- und Termitengästen.. „Biologisches Zentralblatt”.. 23, s.. 63–72, 232–248, 298–310, 1903.. php?title=Paussinae oldid=37218323.. Biegaczowate.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 18:51, 6 sie 2013..

    Original link path: /wiki/Paussinae
    Open archive

  • Title: Salamandra plamista – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Salamandra plamista.. Salamandra salamandra.. Linnaeus.. , 1758).. płazy ogoniaste.. Salamandroidea.. salamandrowate.. Salamandra.. salamandra plamista.. maculosa.. Lacerta salamandra.. Podgatunki.. Salamandra salamandra salamandra.. ?.. Salamandra salamandra alfredschmidti.. Salamandra salamandra almanzoris.. Salamandra salamandra bejarae.. Salamandra salamandra bernardezi.. Salamandra salamandra beschkovi.. Salamandra salamandra crespoi.. Salamandra salamandra fastuosa.. Salamandra salamandra hispanica.. Salamandra salamandra galliaica.. Salamandra salamandra gigliolii.. Salamandra salamandra longirostris.. Salamandra salamandra morenica.. Salamandra salamandra terrestris.. Salamandra salamandra werneri.. , jaszczur plamisty.. , jaszczur ognisty.. płaza ogoniastego.. salamandrowatych.. o charakterystycznym wyglądzie i szerokim zasięgu występowania.. Prowadzi samotniczy, drapieżny tryb życia.. Wyróżnia się liczne.. podgatunki.. Polsce.. podlega.. ścisłej ochronie.. gatunkowej, jako gatunek wymagający ochrony czynnej.. Siedlisko salamandry plamistej.. Zachowanie.. Zobacz też.. 11.. Zarówno polska, jak i łacińska nazwa tego stworzenia prawdopodobnie sięgają rodowodem.. języka perskiego.. , w którym znaczy „żyjąca w ogniu”.. Być może jednak pochodzi od.. arabskiego.. słowa.. samandar.. , pod taką nazwą funkcjonuje wciąż w arabskim i perskim.. Zwierzę to nazywano rozmaicie.. Zaproponowano między innymi nazwę.. Kolejna nazwa.. pojawiła się m.. w 10.. wydaniu linneuszowskiego.. Systema Naturae.. Rodzaj, w którym znajduje się dziś, przywrócił jej.. Joseph Nicolai Laurenti.. Nowych nazw nie zaakceptowano, gdyż zgodnie z zasadami nazewnictwa zoologicznego właściwą jest używana do dziś.. Zaznaczony.. gruczoł przyuszny.. Oko.. i gruczoł przyuszny z bliska.. Salamandra plamista to największy europejski przedstawiciel płazów ogoniastych.. ; osiąga długość 10-24 cm (maksymalnie 32 cm.. Zwierzę posiada walcowate, krępe ciało.. Jego.. głowa.. jest duża.. , płaska i szeroka.. , pysk – zaokrąglony.. oczy.. – wyłupiaste, o okrągłych, ciemnych.. Z boku głowy występują pokaźne pigmentowane.. gruczoły.. przyuszne (.. parotydy.. Szczęki.. dysponują dwoma rzędami drobnych.. , inny rodzaj zębów rośnie na środku.. podniebienia.. Boki zdobi 12 bruzd międzyżebrowych.. Pomiędzy bruzdami, na środku grzbietu, salamandra plamista ma dwa rzędy ujść.. gruczołów jadowych.. Jad tych gruczołów, jak i parotydów, oraz ubarwienie skóry są środkami obrony przed drapieżnikami.. Masywne, stosunkowo krótkie i krótkopalczaste nogi tego płaza przystosowały się do życia naziemnego, nie wytwarzają błon pławnych ani.. modzeli.. Zarówno śródręcze, jak i śródstopie w większości kostnieje.. Podczas gdy przednie łapy kończą się czterema palcami, tylne posiadają ich aż pięć.. Otwór kloakalny.. jest wąski i długi na 8-13mm.. Ogon.. typu lądowego.. , w przekroju okrągły i krótszy od reszty ciała.. , kończy się tępo.. Wilgotna i błyszcząca.. skóra.. salamandry plamistej ubarwiona jest jaskrawo.. Czarny i błyszczący wierzch ciała kontrastuje z żółtymi lub pomarańczowymi plamami bądź pasami.. Występuje ogromna zmienność.. ubarwienia.. Spód ciała, pokryty cieńszą skórą, ma kolor szaroczarny.. lub brązowoszary.. Bardzo ciemne, szare okazy.. melanistyczne.. tego gatunku były brane za przedstawicieli.. salamandry czarnej.. , typowego.. gatunku.. wysokogórskiego, nie występującego w Polsce.. Jednak zarówno osobniki całkowicie czarne, jak i.. albinotyczne.. notuje się rzadko.. U płaów albinizm to cecha dziedziczna recesywna wynikająca z braku czarnego barwnika.. Nie spotyka się też dwóch osobników o takim samym układzie i kształcie plam.. Ubarwienie takie odgrywa dwie role: pomaga zwierzętom ukryć się w runie leśnym, a dla potencjalnego drapieżnika, który już je wypatrzył, stanowi ostrzeżenie o obecności substancji trujących w skórze potencjalnej zdobyczy.. Zaznacza się.. dymorfizm płciowy.. : samice przerastają samce.. , mają także bardziej masywną budowę.. Osobniki żeńskie posiadają też relatywnie krótsze kończyny.. , podczas gdy wysmuklejsze.. mają dłuższe, delikatniejsze nogi, a także zgrubiały u nasady ogon.. i bardziej obrzękniętą kloakę.. Ubarwienie obu.. płci.. nie różni się.. Salamandryna.. – związek obecny w jadzie salamandry.. Gruczoły tego gatunku wydzielają gęsty, biało-żółty, gorzki w smaku.. jad.. , którego zapach niektórzy określają jako waniliowy.. Silnie drażni on.. śluzówkę.. Powoduje także pieczenie.. Dla człowieka jest niegroźny, ale w razie przypadkowego kontaktu wydzielina gruczołów może podrażnić oczy, dlatego też zwierzęcia nie należy dotykać.. Ustalono, że jad zawiera m.. salamandrynę.. (samandarynę) zaliczaną do.. alkaloidów chinolizydynowych.. (jest to jeden z nielicznych wyjątków, gdyż.. alkaloidy.. zazwyczaj występują u roślin.. Salamandra w Europie.. Salamandra plamista w Oberrot w.. Badenii-Wirtembergii.. Niemczech.. Jaszczur ognisty.. Salamandra plamista w Pieninach.. Zwierzę to występuje od.. Półwyspu Iberyjskiego.. na zachodzie (całe terytorium.. Portugalii.. , północna, południowa i zachodnia.. Hiszpania.. ) aż do północno-zachodniej.. Turcji.. na wschodzie (według IUCN obecności salamandry w tym kraju nie potwierdzono.. Notuje się je całej.. Francji.. z wyjątkiem niewielkich nadmorskich terenów na południu, zamieszkuje ono całą.. Szwajcarię.. Liechtenstein.. Spotyka się je w.. Andorze.. San Marino.. i centralnych.. , gdzie sięga aż do najbardziej wysuniętego na południe kontynentalnego obszaru kraju (nie obserwowano go na.. Sycylii.. Granica zasięgu występowania przebiega następnie wybrzeżem.. Adriatyku.. , co wiąże się z obecnością płaza w.. Słowenii.. na całym jej obszarze, w.. Chorwacji.. , nie licząc północnego wschodu tego państwa, a także bez wyjątku na terytoriach.. Bośni i Hercegowiny.. Czarnogóry.. Albanii.. Macedonii.. Wschodnia granica zasięgu przebiega we wschodniej.. Grecji.. , a następnie w.. Bułgarii.. Serbii.. Salamandra plamista żyje też w północnej i środkowej.. Rumunii.. oraz na niewielkim obszarze w południowo-zachodniej.. Ukrainie.. Na.. Węgrzech.. spotyka się ją tylko na północy i zachodzie kraju.. Północna granica zasięgu występowania biegnie w południowej.. , środkowych, a bardziej na zachód w północnych.. , a następnie w południowo-wschodniej.. Holandii.. Belgii.. Gatunek spotyka się także w.. Luksemburgu.. , w całych.. Czechach.. , a na.. Słowacji.. brakuje go jedynie na południu.. Napotyka się także informacje sugerujące występowanie gatunku w górach północnej i zachodniej Afryki.. (np.. Maroko.. Nieraz wśród miejsc, gdzie żyje, umieszcza się także.. Izrael.. Iran.. Syrię.. Przykładowe.. siedlisko.. salamandry plamistej.. Zwierzę to prowadzi lądowy tryb życia.. Siedliska.. dorosłych płazów nie ograniczają się do miejsc, w których występuje.. woda.. ; można je spotkać w wilgotnych.. lasach.. liściastych, mieszanych, a rzadziej iglastych, na polanach, w obrębie skalistych zboczy, w buszu, a nawet na obszarach rolniczych.. dolinach.. ze strumieniami, w południowej.. w pobliżu osiedli ludzkich, na pastwiskach i.. łąkach.. Dobrze sobie radzi w środowisku zmienionym, widuje się ją nawet w ogrodach.. Szczególnie lubi lasy bukowe.. , iglastych zaś unika, podobnie jak gleb wapiennych.. , w przeciwieństwie do piaskowców, margli.. , a według niektórych też granitów.. Bytuje także w otoczeniu roślinności śródziemnomorskiej.. Zamieszkuje głównie okolice podgórskie (lasy pogórza, regiel dolny.. ), w.. Alpach.. dochodzi zwykle do wys.. 800 m n.. p.. m.. , a w polskich.. Karpatach.. Sudetach.. od 250 do 1087 m n.. , nie licząc.. Tatr.. – tam do 1000, rzadko 1300 m n.. Zaproponowano, iż obecność tego ogoniastego na górskich pastwiskach może oznaczać, że  ...   żywieniowych, co najwyżej przerzucają się na większą zdobycz.. Zazwyczaj spotyka się je w miejscach, gdzie nie ma pożerających je drapieżnych ryb.. Ich rozwój nie przebiega też w twardej wodzie.. Podczas wzrostu proporcje ich ciała nie zmieniają się wiele.. Przeobrażenie.. następuje po trzech miesiącach, w lipcu-sierpniu (rzadziej w następnym roku), w zbiorniku wodnym.. Osiągnąwszy postać dorosłą różnią się od osobników w wieku reprodukcyjnym mniejszymi rozmiarami (mierzą około 6 cm długości) i nieco innym plamkowaniem, które zmienia się w wieku około 2 lat.. Do rozmnażania gotowe są jeszcze później – od trzech do czterech lat po przybraniu kształtu dojrzałego płaza.. żyje około 10 lat w warunkach naturalnych.. Zwierzęta hodowane przez człowieka osiągają nieraz wiek dwa razy starszy.. Istnieją jednak doniesienia o osobnikach dożywających na wolności jeszcze bardziej sędziwego wieku.. Mówi się o 24 latach.. Większość populacji salamandry plamistej zachowuje się stabilnie, aczkolwiek w niektórych obszarach bardziej dotkniętych działalnością ludzką (jak.. Ukraina.. ) obserwuje się spadek.. W efekcie tego całkowita liczebność gatunku obniża się.. Do zagrożeń dla tego zwierzęcia zalicza się utratę środowiska naturalnego (wylesianie.. ), zatrucie wód, odławianie m.. w celach handlowych,.. drapieżnictwo.. ze strony introdukowanych do niego.. ryb.. , niekorzystne warunki klimatyczne, jak zbyt duża suchość.. Wspomnieć należy też o wypadkach drogowych, gdy dorosłe płazy giną pod kołami samochodow, a także o fragmentacji populacji.. Dodatkowo w Hiszpanii stworzenia te padają ofiarami grzybicy (.. Pasożytują.. na nich także.. protisty.. : w jelitach.. Coccidium salamandrae.. , a w układzie rozrodczym.. Micrococcydium.. Inne niebezpieczeństwa niesie regulacja potoków górskich.. , gdyż betonowe ściany nie pozwalają dorosłym.. osobnikom.. na dojście do wody.. Wiele z nich topi się.. Poza tym szybki spad wody powoduje, że larwy nie mają wystarczającej liczby kryjówek i ilości.. pokarmu.. Nadmienić należy, że masowe utonięcia dorosłych salamander mają miejsca także podczas ulewnych deszczów, gdy porywa je prąd.. Obecnie nie są one na tyle groźne, by przypisać gatunkowi status inny niż LC (.. least concern.. Obszar występowania zwierzęcia obejmuje obszary chronione, a niektóre populacje podlegają monitorowaniu (jak chociażby w.. Górach Złotych.. we wschodnich.. gatunek podlega ochronie prawnej.. znajduje się w Czerwonej Księdze.. Nie figuruje on na liście.. CITES.. , obejmuje go natomiast III aneks.. Konwencji Berneńskiej.. Salamandry stanowią dziś także zwierzęta domowe, trzymane w terrariach.. Salamandra w ognisku, 1902.. Mityczna ognista salamandra.. Zwierzę to znane jest człowiekowi od dawna.. Wzmiankują o nim stare kroniki.. W przeszłości wierzono, że salamandry rodzą się i żyją w ogniu.. Przesąd ten spowodowały liczne obserwacje ucieczki zwierząt kryjących się pośród drew rozpalanego ogniska.. Istnieją doniesienia o używaniu toksyn z gruczołów tych stworzeń jako pomoc w medytacji, podczas wchodzenia w trans i dla uzyskania halucynacji.. [34].. Podobnie jak niski lot.. jaskółki.. , spotkanie tego płaza w dzień wiązano z nadejściem deszczu.. Logo.. Gorczańskiego Parku Narodowego.. Salamandra plamista stanowi symbol.. Pogórza Kaczawskiego.. Znajduje się też w logo.. Salamandra (złota w czarne plamy) w złotych płomieniach znajduje się na chorągwi miasta.. Toruń.. [35].. W okolicach.. płazy te nazywa się jaszczurami.. Dzięki temu ciepłe źródła, gdzie w przeszłości często je widywano, otrzymały nazwę Jaszczurówki.. Podobnie wygląda etymologia nazwy miejscowości.. Jaszczurzyce.. leżącej blisko.. Orawic.. Nazwa zwierzęcia pojawia się również w tytułach czasopism i nazwach organizacji (jak np.. Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”.. [36].. fauna Polski.. Eric T.. B.. Francis, F.. J.. Cole:.. The anatomy of the salamander.. Oxford: Clareddon Press, 1934, s.. [dostęp 2009-07-26].. 4,13.. 4,14.. 4,15.. 4,16.. 4,17.. William Jones:.. Salamandra Species Subspecies Guide.. Caudata Culture, 2005-06.. [dostęp 2009-07-27].. 5,00.. 5,01.. 5,02.. 5,03.. 5,04.. 5,05.. 5,06.. 5,07.. 5,08.. 5,09.. 5,10.. 5,11.. 5,12.. 5,13.. 5,14.. 5,15.. 5,16.. 5,17.. 5,18.. 5,19.. 5,20.. 5,21.. 6,00.. 6,01.. 6,02.. 6,03.. 6,04.. 6,05.. 6,06.. 6,07.. 6,08.. 6,09.. 6,10.. 6,11.. 6,12.. WIEM, darmowa encyklopedia.. [dostęp 2009-07-24].. Renata Kosińska, Marek Kosiński:.. Galeria autorska Renaty i Marka Kosińskich.. zdjęcia.. polska.. 8,00.. 8,01.. 8,02.. 8,03.. 8,04.. 8,05.. 8,06.. 8,07.. 8,08.. 8,09.. 8,10.. 8,11.. 8,12.. 8,13.. 8,14.. 8,15.. 8,16.. 8,17.. 8,18.. 8,19.. 8,20.. 8,21.. 8,22.. 8,23.. 8,24.. 8,25.. 8,26.. 8,27.. 8,28.. 8,29.. 8,30.. 8,31.. 8,32.. 8,33.. 8,34.. 8,35.. 8,36.. 8,37.. Agnieszka Bochenek, Wojciech Rozański:.. (Linnaeus, 1758) – Salamandra plamista.. amphibia, 2007-05-19.. [dostęp 2009-07-25].. 9,7.. 9,8.. 9,9.. Marian Młynarski:.. Płazy i gady Polski.. Warszawa: Państwowe zakłady wydawnictw szkolnych, 1966, s.. 28-29.. 10,14.. 10,15.. 10,16.. 10,17.. 10,18.. Sergius L.. Kuzmin:.. AMPHIBIAWEB, 1999-10-06.. Ogród Fauny Polskiej ZOO Bydgoszcz.. [dostęp 2014-05-19].. 2009-02-01].. 12,4.. 12,5.. John Clare:.. Salamandra Fire and Alpine Salamanders.. Caudata Culture, 2002-05.. Ciekawostki Salamandra plamista.. gorykaczawskie.. Vasco M.. Tanner, Stephen L.. Wood, Wilmer W.. Tanner:.. The Great Basin Naturalist.. XVIII.. Phovo (Utah): Bringham Young University, 1958, s.. 97.. SKN HERPETOLOGÓW przy Uniwersytecie Wrocławskim.. Uniwersytet Wrocławski.. Andrea Modesti, Stefano Aguzzi Raoul Manenti.. A case of complete albinism in.. Lissotriton vulgaris meridionalis.. 4, s.. 395-396, 2011.. Wilfried Stichmann, Erich Kretzchmar:.. Zwierzęta.. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza1, 1998, s.. 186, seria: Spotkania z przyrodą.. ISBN 83-7073-185-6.. Warmia i Mazury – Informator Turystyczno Przyrodniczy – Zwierzęta: Salamandra plamista.. Karczewski:.. żyjąca w ogniu.. plfoto.. Psychoaktywne.. webpark.. Metabolity wtórne.. farmacjacmuj.. 22,4.. 22,5.. 22,6.. 22,7.. Mapa zasięgu według IUCN.. AmphibiaWeb Species Map: Salamandra salamandra.. Berkeley Mapping Point Mapping Service.. 25,0.. 25,1.. Richard Hesse:.. Ecological Animal Geography.. Londyn: Chapman Hall, 1937, s.. 417.. 26,0.. 26,1.. Poznaj Tatry.. M.. Garcia-Paris, M.. Alcobendas.. DISPERSAL OF VIVIPARITY ACROSS CONTACT ZONES IN IBERIAN POPULATIONS.. „Evolution”.. 57 (1), s.. 136, 2003.. berekeley.. edu.. Ermi Zhao:.. Asiatic Herpetological Research.. Asiatic Herpetological Research Society, 1993, s.. 153.. Olin E.. Nelsen:.. Comparative Embriology of the Vertebrates.. Nowy Jork Toronto Londyn: MacGraw-Hill Book Company, s.. 191.. 158.. Alex Cpmfort:.. The Biology of Senescence.. Nowy Jork: Rinehart Company, 1956, s.. 52.. R.. Farmer: E.. Ray Lankester:.. A Treatise on Zoology.. 1: Introduction and Protozoa.. Londyn: Adam Charles Black, 1903, s.. 345.. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r.. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (.. Dz.. z 2004 r.. Nr 220, poz.. 2237.. Ropucha i salamandra w medycynie i znachorstwie.. Medycyna dawna i współczesna, 2008-05-09.. http://przyjaciel-torunia.. pl/symbole-miasta,18,l1.. html.. Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody Salamandra.. Płazy ogoniaste.. Cryptobranchoidea.. skrytoskrzelne.. kątozębne.. Sirenoidea.. syrenowate.. odmieńcowate.. amfiumy.. ambystomowate.. bezpłucnikowate.. php?title=Salamandra_plamista oldid=40290451.. Salamandrowate.. Płazy Europy.. Aragonés.. Boarisch.. Kurdî.. Монгол.. Plattdüütsch.. Scots.. Vèneto.. Walon.. West-Vlams.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 18:53, 31 sie 2014..

    Original link path: /wiki/Salamandra_plamista
    Open archive

  • Title: Alioram – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Alioram.. Alioramus.. Kurzanov.. mastrycht.. Rekonstrukcja głowy aliorama.. dinozaury gadziomiedniczne.. teropody.. celurozaury.. Nadrodzina.. tyranozauroidy.. alioram.. A.. remotus.. Kurzanov, 1976 (.. typowy.. altai.. Brusatte.. , 2009.. teropoda.. tyranozaurów.. (Tyrannosauridae) żyjącego w późnej.. kredzie.. na terenach.. Gatunek typowy.. , jest znany z niekompletnej czaszki i trzech kości śródstopia wydobytych z datowanych na.. osadów.. równiny zalewowej.. na terenie.. Mongolii.. Skamieniałości.. te opisał i nazwał rosyjski paleontolog.. Siergiej Kurzanow.. w 1976 roku.. Pokrewieństwo aliorama z innymi tyranozaurami pozostaje niepewne – niektórzy paleontolodzy twierdzili, że może być on blisko spokrewniony ze współczesnym mu.. tarbozaurem.. lub reprezentować młode tego rodzaju.. Podobnie jak większość teropodów,.. poruszał się na dwóch kończynach, a jego ostre zęby dowodzą, że żywił się mięsem.. Był mniejszy niż.. Tarbosaurus.. Tyrannosaurus.. , lecz dokładne oszacowanie jego rozmiarów jest utrudnione, gdyż znane skamieniałości należą prawdopodobnie do osobników młodocianych.. Cecha charakterystyczna aliorama to długa i niska.. czaszka.. z kilkoma kostnymi grzebieniami na czubku pyska.. Alioram miał też więcej zębów niż pozostałe tyranozaury.. Porównanie rozmiarów.. i człowieka.. Początkowo Kurzanow oszacował długość aliorama na 5 – 6 metrów.. Paleontolog nie uwzględnił jednak, że czaszka uległa deformacji podczas.. , co może dowodzić mniejszej długości ciała osobnika.. Okaz ten był młodociany – dojrzałe alioramy osiągały większe rozmiary.. Jak dotąd nie odnaleziono jednak szczątków należących do dorosłego osobnika.. Czaszka mierzyła około 45 cm długości.. Długa i niska, bardziej przypominała czaszki.. bazalnych.. tyranozauroidów.. i młodych tyranozaurydów.. Podobnie niską i wydłużoną czaszkę miał.. Xiongguanlong.. , był on jednak mniejszy od aliorama i żył około 35 mln lat wcześniej.. Czaszka aliorama jest proporcjonalnie dłuższa w porównaniu do.. kości udowej.. niż u jakiegokolwiek innego tyranozauryda i jest cechą.. autapomorficzną.. tego rodzaju.. Wydłużenie czaszki aliorama jest wynikiem zwiększenia długości kości pyska (szczękowej, nosowej, zębowej, łzowej i jarzmowej), a nie kości obszaru oczodołowo-skroniowego.. Kości przedszczękowych.. aliorama nie odkryto.. Kości te są wyższe niż szersze u wszystkich tyranozauroidów, u których je odnaleziono.. Kości nosowe.. były połączone i zdobione pięcioma kostnymi grzebieniami o nieregularnym kształcie.. Każdy z nich mierzył ponad 1 cm wysokości.. miał osiem niewielkich różków na czaszce, czym różnił się od innych tyranozaurów, dla których cechą wyjściową jest obecność sześciu różków.. Masę.. holotypu.. Alioramus altai.. , młodocianego osobnika, oszacowano na około 369 kg.. w podobnym wieku ważył około 750 kg.. Z tyłu czaszki znajdował się poprzecznie zorientowany grzebień karkowy, wyrastający z.. kości ciemieniowych.. – cecha występująca u wszystkich tyranozaurów.. U aliorama jest on bardzo zgrubiały, podobnie jak u tarbozaura i tyranozaura.. Żuchwa.. , tak jak reszta czaszki, była długa i smukła, co jest kolejną potencjalną cechą osobnika młodocianego.. Podobnie jak u tarbozaura, grzebień na zewnętrznej powierzchni.. kości kątowej.. stykał się z tylną częścią.. zębowej.. , łącząc te dwie kości i jednocześnie znacząco zmniejszając elastyczność żuchwy, spotykaną u innych tyranozaurów.. Inni przedstawiciele rodziny Tyrannosauridae mieli po cztery D-kształtne zęby przedszczękowe w obu połówkach szczęki.. W każdej z kości szczękowych aliorama znajdowało się 16 lub 17 zębów, zaś w zębowych po 18.. Z łącznie 76 lub 78 zębami,.. miał ich więcej niż jakikolwiek inny tyranozauryd.. Oprócz trzech kości.. , jedyne skamieniałości szkieletu pozaczaszkowego alioramów należą do gatunku.. Zachowała się seria 11 spneumatyzowanych.. szyjnych.. Pneumatyzacja jest znacznie silniejsza niż u innych tyranozaurów i obejmuje kręgi, a także żebra, co jest cechą wyjątkową wśród wszystkich znanych tyranozaurów.. Tyrannosaurinae.. Alioramus remotus.. „takson z Utah” (.. Teratophoneus.. Daspletosaurus.. Kladogram według Brusattego i współpracowników (2009).. Według Brusattego i współpracowników (2012) do.. należą taksony bliżej spokrewnione z.. niż z innymi znanymi tyranozaurami.. Rodzaj ten jest klasyfikowany w nadrodzinie tyranozauroidów (Tyrannosauroidea) – ze względu na długotrwałe ubóstwo materiału kopalnego często nie przedstawiano bardziej szczegółowej pozycji systematycznej tego taksonu.. Analiza.. kladystyczna.. przeprowadzona w 2003 roku przez.. Philipa Curriego.. Jørna Huruma.. Karola Sabatha.. sugeruje, iż.. należy do zaawansowanych tyranozaurów z grupy Tyrannosaurinae, której pozostałymi przedstawicielami są.. Thomasa Holtza.. z 2004 roku wsparła tę hipotezę, jednak zasugerowała, iż równie prawdopodobnie.. mógł znajdować się poza rodziną Tyrannosauridae, a jego potencjalne cechy juwenilne wskazują na bardziej bazalną pozycję wewnątrz Tyrannosauroidea.. W badaniu Thomasa Carra, Thomasa Williamsona i Davida R.. Schwimmera.. nie został uwzględniony z powodu niekompletności materiału kopalnego.. Kolejna analiza kladystyczna – opublikowana przez.. Stephena Brusattego.. i współpracowników w pracy opisującej nowy gatunek aliorama,.. , znany ze znacznie bardziej kompletnego szkieletu niż.. – również umiejscowiła aliorama wśród zaawansowanych tyranozaurów – grupy Tyrannosaurinae.. Alioram jest najbardziej bazalnym przedstawicielem Tyrannosaurinae i stanowi.. dla pozostałych jej przedstawicieli.. Alioram i tarbozaur mają kilka wspólnych cech czaszki, takich jak mechanizm blokujący w żuchwie, pomiędzy kośćmi zębową a kątową, oraz brak ząbka na kości nosowej, łączącego się z.. kością łzową.. u wszystkich innych  ...   Nemegt.. , jednak niektórzy wskazują na różnice w faunie kopalnej jako argument przeciwko temu.. Wiek tej.. formacji geologicznej.. nigdy nie został określony.. radiometrycznie.. , ale występujące tam skamieniałości wskazują, iż najprawdopodobniej pochodzą one z końca kredy, z.. mastrychtu.. , trwającego od około 70,6 do 65,5 mln lat temu.. Mastrychckie osady zachowały się w Mongolii w formacji Nemegt oraz Nogoon caw.. Klimat był wilgotniejszy niż we wcześniejszych okresach, na co wskazują znajdujące się niżej półpustynne warstwy formacji.. Dżadochta.. Barun Goyot.. Osady formacji Nemegt obejmują obszary zalewowe i kanały dużych rzek, jednak złoża.. caliche.. wskazują również na występowanie okresowych susz.. Kurzanow wspominał o szczątkach tarbozaurów,.. terizinozauroidów.. odkrytych w jednej lokalizacji.. , jednak skamieniałości te nie zostały szczegółowo opisane.. W zbliżonej do Nogoon caw formacji Nemegt występowały liczne niewielkie teropody, a także.. hadrozaury.. tytanozaurów.. Alioram występował.. sympatrycznie.. z dużo większym od siebie tarbozaurem.. Ponieważ w przeciwieństwie do niego, prawdopodobnie nie był w stanie kruszyć kości, przypuszczalnie polował na mniejsze ofiary i opierał się bardziej na szybkości niż sile ugryzienia.. Prawdopodobnie te dwa teropody mogły koegzystować ze sobą ze względu na zajmowanie odmiennych.. nisz ekologicznych.. Sergei M.. [A new carnosaur from the Late Cretaceous of Nogon-Tsav, Mongolia].. „The Joint Soviet-Mongolian Paleontological Expedition Transactions”.. 93–104, 1976.. ros.. Thomas R.. Holtz Jr: Tyrannosauroidea.. 111–136.. Philip J.. Currie: Theropods from the Cretaceous of Mongolia.. W: Michael J.. Benton, Jewgienij Kuroczkin, Michaił Szyszkin, David M.. Unwin (red.. The Age of Dinosaurs in Russia and Mongolia.. Cambridge: Cambridge University Press, 2000, s.. 434–455.. DOI:.. 2277/052154582X.. ISBN 978-0521545822.. Li Daqing, Mark A.. Norell, Gao Keqin, Nathan D.. Smith, Peter J.. Makovicky.. A longirostrine tyrannosauroid from the Early Cretaceous of China.. „Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences”.. 277 (1679), s.. 183–190, 2010.. 1098/rspb.. 0249.. Brusatte, Thomas D.. Carr, Mark A.. Norell.. The osteology of.. , a gracile and long-snouted tyrannosaurid (Dinosauria, Theropoda) from the late Cretaceous of Mongolia.. „Bulletin of the American Museum of Natural History”.. 366, s.. 1–197, 2012.. 1206/770.. 6,4.. 6,5.. 6,6.. 6,7.. Carr, Gregory M.. Erickson, Gabe S.. Bever, Mark A.. A long-snouted, multihorned tyrannosaurid from the Late Cretaceous of Mongolia.. „Proceedings of the National Academy of Sciences”.. 106 (41), s.. 17261–17266, 2009.. 1073/pnas.. 0906911106.. Gregory M.. Erickson, Peter J.. Makovicky, Philip J.. Currie, Mark A.. Norell, Scott A.. Yerby, Christopher A.. Brochu.. Gigantism and comparative life-history parameters of tyrannosaurid dinosaurs.. 430, s.. 772–775, 2004.. 1038/nature02699.. Jørn H.. Hurum, Karol Sabath.. Giant theropod dinosaurs from Asia and North America: Skulls of.. Tarbosaurus bataar.. and.. Tyrannosaurus rex.. compared.. 48 (2), s.. 161–190, 2003.. Currie.. Cranial anatomy of tyrannosaurids from the Late Cretaceous of Alberta.. 191–226, 2003.. Currie, Jørn H.. Skull structure and evolution in tyrannosaurid phylogeny.. 227–234, 2003.. Thomas D.. Carr, Thomas E.. Williamson, David R.. Schwimmer.. A new genus and species of tyrannosauroid from the Late Cretaceous (middle Campanian) Demopolis Formation of Alabama.. 25 (1), s.. 119–143, 2005.. 1671/0272-4634(2005)025[0119:ANGASO]2.. Evgeny A.. Maleev.. [New carnivorous dinosaurs from the Upper Cretaceous of Mongolia].. „Doklady, Academy of Sciences USSR”.. 104 (5), s.. 779–783, 1955.. Allometric growth in tyrannosaurids (Dinosauria: Theropoda) from the Upper Cretaceous of North America and Asia.. „Canadian Journal of Earth Sciences”.. 40 (4), s.. 651–665, 2003.. 1139/e02-083.. Takanobu Tsuihiji, Mahito Watabe, Khishigjav Tsogtbaatar, Takehisa Tsubamoto, Rinchen Barsbold, Shigeru Suzuki, Andrew H.. Lee, Ryan C.. Ridgely, Yasuhiro Kawahara, Lawrence M.. Witmer.. Cranial osteology of a juvenile specimen of.. (Theropoda, Tyrannosauridae) from the Nemegt Formation (Upper Cretaceous) of Bugin Tsav, Mongolia.. 11 (3), s.. 497–517, 2011.. 2011.. 557116.. Gabe Bever, Stephen Brusatte, Thomas Carr, Mark Norell.. The braincase of a new tyrannosaurid from the Late Cretaceous of Mongolia.. 29 (S3), s.. 63A, 2009.. Gabe S.. Bever, Stephen L.. Brusatte, Amy M.. Balanoff, Mark A.. Variation, variability, and the origin of the avian endocranium: insights from the anatomy of.. Alioramus altai.. (Theropoda: Tyrannosauroidea).. „PLoS ONE”.. 6 (8): e23393.. 1371/journal.. pone.. 0023393.. Tomasz Jerzykiewicz, Dale A.. Russell.. Late Mesozoic stratigraphy and vertebrates of the Gobi Basin.. „Cretaceous Research”.. 12 (4), s.. 345–377, 1991.. 1016/0195-6671(91)90015-5.. Felix M.. Gradstein, James G.. Ogg, Alan G.. Smith:.. A Geologic Time Scale 2004.. Cambridge: Cambridge University Press, 2005, s.. 500.. ISBN 978-0521781428.. Halszka Osmólska: Nemegt Formation.. W: Philip J.. Currie, Kevin Padian (red.. San Diego: Academic Press, 1997.. ISBN 0-12-226810-5.. Teropody.. Celofyzoidy.. celofyzy.. dilofozaury.. Ceratozaury.. abelizauroidy.. Tetanury.. Megalozauroidy.. megalozaury.. spinozaury.. Karnozaury.. allozaury.. karcharodontozaury.. Neovenatoridae.. sinraptory.. Celurozaury.. kompsognaty.. ornitomimozaury.. maniraptory.. owiraptorozaury.. terizinozauroidy.. Paraves.. deinonychozaury.. Avialae.. php?title=Alioram oldid=40318565.. Tyranozaury.. Dinozaury Azji.. മലയ ള.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:21, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Alioram
    Open archive

  • Title: Scelidozaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Scelidozaur.. Scelidosaurus.. Owen.. , 1859.. Okres istnienia: 208–194 mln lat temu.. scelidozaur.. harrisonii.. Owen, 1859.. , z.. "nożny jaszczur" od.. skelos/σκελος.. – 'noga' i.. saurus//σαυρος.. – 'jaszczur'.. czworonożnego roślinożernego dinozaura z niewielkimi płytami, mierzącego około 4 m długości.. Żył on we wczesnej jurze od.. hettangu.. synemuru.. – od 200 do 190 milionów lat temu.. Jego skamieniałości odnaleziono na terenie dzisiejszego.. Tybetu.. Ameryki Północnej.. Stany Zjednoczone.. – stan.. Arizona.. ) oraz.. hrabstwo Dorset.. , tropy wiązane ze scelidozaurem znaleziono także w utworach hettangu Gór Świętokrzyskich.. Nazywa się go najwcześniejszym kompletnym dinozaurem.. Zwierzę opisał w 1859.. anatom porównawczy.. Richard Owen.. Dzisiaj za pewny uznaje się tylko jeden gatunek tego rodzaju,.. , chociaż w przeszłości zaproponowano kilka innych.. Jest przedstawicielem najprymitywniejszych.. tyreoforów.. , jednak dokładne stanowisko systematyczne w obrębie tego podrzędu nie jest do dziś jasno określone, co wynika m.. z niewielkiej ilości informacji o jego najbliższych krewnych.. Czaszka.. Pancerz.. Historia badań.. Dorosły.. osiągał raczej niewielkie rozmiary w porównaniu z większością innych dinozaurów.. Jego długość szacuje się na 4 metry.. Zwierzę poruszało się na czterech kończynach, tylne długością znacznie przewyższały przednie.. Mogło co prawda stawać na tylnych kończynach, np.. by dosięgnąć liści drzew, ale jego ręce przypominały wielkością stopy, co oznacza, że zwykle chodził na wszystkich czterech kończynach.. Kończyły się one czterema palcami, z których najbardziej wewnętrzny był najmniejszy.. Niekompletna czaszka scelidozaura według.. Owena.. Inaczej, niż w przypadku późniejszych.. ankylozaurów.. , czaszka scelidozaura była niska, dłuższa niż szersza i miała trójkątny kształt.. Podobny kształt czaszki posiadały inne prymitywne.. ptasiomiedniczne.. Mała głowa scelidozaura łączyła się z szyją dłuższą, niż u większości dinozaurów pancernych.. Miał bardzo małe, liściokształtne zęby policzkowe odpowiednie do ścinania roślinności.. Sądzi się, że jadł dzięki prostym ruchom szczęk w górę i w dół, gdy zęby zachodziły na siebie, wkłuwając się i miażdżąc jedzenie.. Scelidozaur, podobnie jak pozostałe prymitywne ptasiomiedniczne, miał jeszcze pięć par okien w czaszce, w przeciwieństwie do późniejszych ankylozaurów, a jego zęby zachowały liściowaty kształt w większym stopniu, niż u przyszłych dinozaurów pancernych.. Najbardziej rzucająca się w oczy cecha scelidozaura to jego opancerzenie składające się z kostnych tarczek osadzonych w.. skórze.. Te.. osteodermy.. tworzyły równoległe poziome rzędy wzdłuż ciała zwierzęcia, biegnące od głowy po ogon.. Były także pionowe rzędy na kończynach.. Osteodermy u scelidozaura różniły się kształtem i rozmiarami.. Większość stanowiły niewielkie, płaskie płytki, chociaż pojawiały się też grubsze.. Płytki na kończynach i ogonie były mniejsze niż na tułowiu.. Boczne osteodermy przybierały raczej kształt stożka w odróżnieniu od łopatkowatych tworów.. skutellozaura.. i użyto ich do wyróżnienia rodzaju.. Za głową widniała dodatkowa para wyróżniających się tarczek o trzech wierzchołkach.. Jednakże w porównaniu z późniejszymi ankylozaurami opancerzenie scelidozaura sprawiało wrażenie skromnego.. Odnaleziono także skamieniałe odciski skóry, toteż wiadomo, że pomiędzy osteodermami występowały zaokrąglone łuski podobne do tych jakie ma współczesna.. heloderma arizońska.. Pomiędzy łuskami widniały niewielkie, mierzące od 5 do 10 mm płaskie "granulki" kostne rozmieszczone wewnątrz skóry.. W toku późniejszej ewolucji tyreoforów przekształcą się one w większe osteodermy, łączące się w pancerz obserwowany u rodzajów takich, jak.. ankylozaur.. Jak i pozostałe tyreofory,.. żywił się roślinami.. Podczas, gdy większość innych ptasiomiednicznych miała.. zdolne do ścierania pokarmu roślinnego, scelidozaur dysponował mniejszymi, mniej złożonymi zębami i szczękami pozwalającymi jedynie na proste ruchy góra-dół.. Przypominał w tym względzie.. , także mające prymitywne zęby i nieskomplikowane szczęki.. Niezdolny do żucia, mógł tak jak one połykać.. gastrolity.. , by wspomóc trawienie żywności.. Podobnie postępują krokodyle i niektóre współczesne.. Jego dieta opierała się na liściach i nasionach.. Ankylosauromorpha.. Przykładowy kladogram za.. , Tree of Life Web Project.. był dinozaurem ptasiomiednicznym klasyfikowanym raz jako.. , kiedy indziej znów jako.. stegozaur.. Debata nad tym nie zakończyła się jeszcze, ale obecnie uważa się go za bliżej spokrewnionego z dinozaurami pancernymi niż ze stegozaurami, a więc za przedstawiciela właściwych ankylozaurów.. , lub też bazalnego w stosunku do rozejścia się linii filogenetycznej na Ankylosauria i Stegosauria.. Dzisiaj już nie umieszcza się go pośród stegozaurów, co można znaleźć w starszych książkach.. Pomimo tego wykazuje on podobieństwa do członków tej grupy: najwyższy punkt jego ciężkiego ciała przypadał na biodra, a grzbiet pokrywały płyty.. użyczył swej nazwy rodzinie.. scelidozaurów.. (Scelidosauridae), grupie prymitywnych ptasiomiednicznych bliskich przodkom ankylozaurów i stegozaurów.. Zaliczają się do niej także.. bienozaur.. i prawdopodobnie.. skutellozaur.. Wydzielenie rodziny  ...   współpracownicy nieformalnie uznali te kości za.. kość udową.. i fragment.. piszczeli.. merozaura.. ”.. Pozycja systematyczna scelidozaura również nie jest jasna.. Von Zittel (1902), Swinton (1934) i Appleby.. (1967) widzieli w nim stegozaura.. W pracy z 1968.. Romer.. dowodził, że chodzi o dinozaura pancernego.. W 1977.. Richard Thulborn.. University of Queensland.. zaproponował uznanie dinozaura za.. ornitopoda.. podobnego do.. tenontozaura.. iguanodona.. , ze względu na jego lekką budowę i dwunożność, które to cechy zdaniem badacza świadczyły o dobrym przystosowaniu do biegania.. Teorię tę odrzucono.. W 1989 tarczki zidentyfikowane jako należące do scelidozaura, znalezione w formacji.. Kayenta.. (Glen Canyon Group) w północnej Arizonie, pomogły ustalić wiek warstwy na około 200 milionów lat.. Sugerują one także istnienie powiązań geograficznych pomiędzy Ameryką Północną a.. Europą.. , gdzie wcześniej znaleziono szczątki tego samego rodzaju.. W 2000.. Martill.. i współpracownicy ogłosili odkrycie resztek tkanki miękkiej w znalezisku scelidozaura składającym się z ośmiu.. ogonowych w płycie.. mułowca.. węglanowego datowanej na późny.. hettang.. synemur.. Niektóre elementy tych skamieniałości zachowały się w ten sposób, że stworzyły jakby kopertę z tkanką miękką zachowaną wokół kręgów.. Zaobserwowano także obecność warstwy naskórka na osteodermach.. Naukowcy sformułowali dzięki temu wniosek, że twory te u bazalnych dinozaurów pancernych pokrywała mocna, prawdopodobnie skeratynizowana warstwa skóry.. , model w.. Charmouth Heritage Coast Centre.. Chociaż rodzaj ten nie jest tak popularny w kulturze, jak spokrewione z nim.. , to pojawiał się, choć nieczęsto, w mediach.. Wymienić tu można grę wideo Nintendo.. Jurassic Park III: Park Builder.. , gdzie gracz kontroluje menażerię dinozaurów, w tym scelidozaura.. Dziecięcy serial telewizyjny.. Harry and His Bucket Full of Dinosaurs.. przedstawia scelidozaura o imieniu Sid jako jednego z przyjaciół tytułowego bohatera.. Tyreofor ten obecny jest na ekspozycji.. Centrum to prezentuje zarówno model, jak i odcisk osobnika, którego skamieniałości odnaleziono w okolicy.. Liddell Scott (1980).. Greek-English Lexicon, Abridged Edition.. Oxford University Press, Oxford, UK.. ISBN 0-19-910207-4.. Gierlinski, G.. , 1999, Tracks of a large thyreophoran dinosaur from the Early Jurassic of Poland: Acta Palaeontologica Polonica, 44, str 231-234.. Norman, David (2001).. ".. , the earliest complete dinosaur" w:.. , pp 3-24.. Bloomington: Indiana University Press.. ISBN 0-253-33964-2.. Lambert D:.. The Ultimate Dinosaur Book.. Nowy Jork: Dorling Kindersley, 1993, s.. 110-113.. ISBN 1-56458-304-X.. Basal Thyreophora.. University of Californian Press, 2004, s.. 335–342.. Tooth wear and possible jaw action of.. Scelidosaurus harrisoni.. Owen and a review of feeding mechanisms in other thyreophoran dinosaurs.. Indiana University Press, 2001, s.. 25–52.. Kazlev, M.. Alan:.. Ornithischia: Ankylosauromorpha.. Palaeos, 2007.. [dostęp 2007-02-11].. Martill, D.. M.. , Batten, D.. , and Loydell, D.. K.. (2000).. A New Specimen of the Thyreophoran Dinosaur CF.. with Soft Tissue Preservation.. Palaeontology.. , Vol.. 43, Part 3, 2000, pp.. 549-559.. DOI.. 0031-0239.. 2000.. 00139.. Stegosauria.. University of California Press, 2004, s.. 361.. Jacobson, RJ:.. Stegosaurs.. Dinosaur and Vertebrate Paleontology Information.. Kenneth Carpenter:.. Tree of Live web project.. [dostęp 2009-12-27].. Phylogenetic Analysis of Ankylosauria.. 455–480.. Edwin H.. Colbert.. The Age of Reptiles.. Nowy Jork: W.. Norton Company, Inc.. , 1965, s.. 128.. ISBN 0486293777.. Benton, M.. Vertebrate Palaeontology''.. Blackwell Publishing, 2004.. ISBN 9780632056378.. Le Loeuff, J.. , Lockley, M.. , Meyer, C.. , Petit, J.. -P.. Discovery of a thyreophoran trackway in the Hettangian of central France.. „C.. R.. Acad.. Sci.. Paris”.. 328 (2), s.. 215-219, 1999.. Lucas SG.. (1996).. The Thyreophoran Dinosaur.. from the Lower Jurassic Lufeng Formation, Yunnan, China.. pp.. 81-85, in Morales, M.. (red.. ),.. The Continental Jurassic.. Museum of Northern Arizona Bulletin 60.. David B.. Norman, Butler, Richard J.. ; Maidment, Susannah C.. Reconsidering the status and affinities of the ornithischian dinosaur.. Simmons, 1965.. „Zoological Journal of the Linnean Society”.. 150, s.. 865–874, 2007.. 1096-3642.. 2007.. 00301.. Newman, B.. (1968) The Jurassic dinosaur.. , Owen.. 11 (1), 40-3.. Mortimer, M (2004).. "The Theropod Database".. University of Washington.. [Data dostępu 2013-02-12].. Thulborn, R.. A.. (1977) Relationships of the Lower Jurassic dinosaur.. Journal of Paleontology.. July 1977; v.. 51; no.. 4; p.. 725-739.. Padian, K.. (1989).. "Presence of the dinosaur.. indicates Jurassic age for the Kayenta Formation (Glen Canyon Group, northern Arizona)".. Geology.. May 1989, v.. 17; no.. 5; p.. 438-441.. php?title=Scelidozaur oldid=40318322.. Scelidozaury.. Dinozaury Europy.. Dinozaury jury.. Occitan.. Татарча/tatarça.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:07, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Scelidozaur
    Open archive

  • Title: Ankylozaur – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Ankylozaur.. Ankylosaurus.. Brown.. , 1908.. Ankylosaurinae.. magniventris.. Brown, 1908.. dinozaura.. pancernego.. Obejmuje jeden.. Skamieniałe szczątki odnajdywano w.. formacjach geologicznych.. datowanych na koniec.. okresu.. kredowego.. , położonych na zachodzie.. Mimo iż nigdy nie odkryto kompletnego szkieletu ankylozaura, a kilka innych rodzajów reprezentuje o wiele szerszy materiał, ankylozaura często uznaje się za.. archetyp.. dinozaura pancernego.. U innych przedstawicieli jego.. również występowały cechy tak charakterystyczne, jak ciężko uzbrojone ciało o grubym pancerzu i masywnej.. kostnej buławie.. wieńczącej.. ogon.. , jednakże żaden z nich nie dorównywał mu wielkością.. Uzbrojenie.. Buława na ogonie.. Środowisko.. Odkrycie.. W kulturze popularnej.. W porównaniu ze współczesnymi zwierzętami lądowymi ankylozaur osiągał bardzo duże rozmiary.. Niektórzy naukowcy oceniają jego długość na 9 metrów.. Inna rekonstrukcja sugeruje znacznie mniejsze wartości: 6,25 m długości, 1,5 m szerokości i około 1,7 m wysokości w biodrach.. Masa ciała wynosiła ponad 6.. ton.. Ciało było nisko zawieszone i dość szerokie.. Zwierzę poruszało się na wszystkich czterech kończynach.. Przednie nie dorównywały długością tylnym.. Kości stóp dotychczas nie odkryto.. Porównania z innymi.. ankylozaurami.. sugerują, iż każda z nich kończyła się pięcioma palcami.. Szerokość niskiej i trójkątnej w kształcie.. czaszki.. przekraczała jej długość.. W przypadku największej odnalezionej czaszki wymiary te wynosiły odpowiednio 74,5 cm oraz 64,5 cm.. Podobnie jak inni przedstawiciele swej rodziny,.. żywił się pokarmem roślinnym, który skubał przystosowanymi do tego niewielkimi liściokształtnymi.. zębami.. W stosunku do wielkości całego ciała były one mniejsze niż u innych gatunków taksonu Ankylosauridae.. Opisywany rodzaj nie posiadał występujących u współczesnych mu.. ceratopsów.. hadrozaurów.. baterii policzkowych o licznych zębach.. Zdolność żucia wykształciła się więc u niego bardzo miernie.. Kości.. i innych części ciała były ze sobą ściśle połączone, co zwiększało wytrzymałość szkieletu.. Najbardziej znaną cechę ankylozaura stanowi jego uzbrojenie, składające się z masywnych guzów i płyt kostnych, nazywanych łuskami lub.. osteodermami.. , osadzonych w.. Podobne struktury spotyka się u współczesnych.. krokodyli.. pancerników.. i niektórych.. Kości otaczała prawdopodobnie gruba,.. zrogowaciała.. warstwa.. keratyny.. Osteodermy różniły się pomiędzy sobą wielkością i kształtem, od szerokich, płaskich płyt do małych, zaokrąglonych guzków.. Płyty układały się w regularne poziome rzędy ciągnące się od.. zwierzęcia poprzez jego grzbiet aż na biodra.. Przestrzenie pomiędzy nimi wypełniały liczne drobniejsze guzki.. W porównaniu z nieco dawniejszym.. euoplocefalem.. płyty ankylozaura były bardziej gładkie.. Nie występowały też u niego struktury charakterystyczne dla zaliczanej do.. edmontonii.. Rząd płaskich, trójkątnych kolców mógł sterczeć na boki po obu stronach ogona.. Twarde, zaokrąglone łuski ochraniały szczyt czaszki, podczas gdy z jej tylnych kątów wyrastały cztery wielkie piramidalne w kształcie rogi skierowane na zewnątrz.. Ogon ankylozaura zrekonstruowany na podstawie ROM 784, ukazujący położenie poszczególnych elementów szkieletu:.. ilium –.. kość biodrowa.. sacral –.. sacrocaudals –.. zrośnięte.. kręgi krzyżowe i ogonowe.. free caudals – wolne.. kręgi.. ogonowe.. tail club – maczuga ogonowa.. osteoderm – osteodermy: major - większe, minor - mniejsze.. Rekonstrukcja skostniałych.. ścięgien.. u ROM 784.. Kostna buława na ogonie ankylozaura także składała się z kilku dużych osteoderm, zespolonych z kilkoma ostatnimi kręgami ogonowymi.. Była bardzo ciężka i wspierała się na siedmiu ostatnich kręgach ogona, które uległy przemieszczeniu, formując sztywny pręt u podstawy maczugi.. Zachowały się przyczepiające się do nich grube.. , częściowo.. skostniałe.. i niezbyt elastyczne.. Gdy zwierzę machało ogonem, dzięki nim wielka siła przenoszona była na sam jego koniec.. Wydaje się, że dinozaur używał swej buławy podczas aktywnej obrony.. Kostna maczuga gromadziła wystarczającą energię, by przy bezpośrednim uderzeniu złamać napastnikowi kości.. Badania z 2009 wykazały jednak, że tylko duże buławy posiadały zdolność kruszenia kości, czego nie były w stanie dokonać te średniej i małej wielkości, nie  ...   dietę.. Wydaje się też, że zamieszkiwała ona niżej położone, bliższe morzu tereny.. stanowi rodzaj.. rodziny Ankylosauridae.. , stanowiącej część szerszego taksonu Ankylosauria, obejmującego też rodzinę.. Filogeneza rodzaju budzi kontrowersje.. W ostatnich latach zaprezentowano kilka wzajemnie wykluczających się analiz, w związku z czym pozycja ankylozaura w obrębie rodziny nie jest pewna.. Uważa się go za.. euoplocefala.. Niektóre inne badania umieszczają oba rodzaje na zupełnie innych pozycjach.. drzewa rodowego.. Sytuację mogą wyjaśnić jedynie kolejne badania.. Przestarzała rekonstrukcja ankylozaura.. AMNH.. 5895 bez maczugi na ogonie, autorstwa.. Barnuma Browna.. Rekonstrukcja płyt ankylozaura również wykonana przez Browna.. został nazwany przez.. amerykańskiego.. paleontologa.. w 1908.. Nazwa rodzajowa pochodzi ze starożytnej greki, od słów αγκυλος/.. ankulos.. ("wygięty") i σαυρος/.. ("jaszczur").. Brown rozumiał tę nazwę w ten sam sposób, jak termin medyczny.. ankyloza.. , odnoszący się do zesztywnienia na skutek fuzji kości ciała bądź czaszki, dlatego też.. tłumaczy się też często jako "usztywniony jaszczur".. Nazwa gatunkowa.. , pochodzi od.. magnus.. ("wielki") i.. venter.. ("brzuch"), odnosząc się do wielkiej długości ciała zwierzęcia.. Zespół kierowany przez Browna odkrył.. 589) w formacji Hell Creek w.. w 1906.. Składały się nań dach.. żebra.. , część obręczy barkowej i pancerz.. 6 lat później Brown znalazł szkielet dużego.. (AMNH 5866) w formacji Lance w.. W 1905 nadano mu nazwę.. Dynamosaurus imperiosus.. , ale obecnie szczątki przypisuje się gatunkowi.. Tyrannosaurus rex.. Z AMNH 5866 związanych było ponad 75 osteoderm różnej wielkości, przypisanych rodzajowi.. Dynamosaurus.. Jednakże były one prawie identyczne, jak te znalezione u.. Prawdopodobnie należały więc do tego samego gatunku.. W 1910, podczas ekspedycji w.. , Barnum Brown odnalazł trzeci okaz.. (AMNH 5214), pochodzący z formacji Scollard.. Zawierał on kompletną czaszkę i pierwszą znaną maczugę ogonową, a także żebra, kości kończyn i pancerz.. Wszystkie 3 znaleziska znajdują się obecnie w.. Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej.. Największą znaną czaszkę tego gatunku (NMC 8880) odkrył w 1947 w Albercie.. Charles Mortram Sternberg.. Przechowuje ją.. Canadian Museum of Nature.. Ottawie.. Oprócz tego znaleziono jeszcze wiele pojedynczych kości, płyt pancerza i zębów ankylozaura.. Ankylozaur (JuraPark w Bałtowie).. Od czasu opisania rodzaju w 1908.. stał się archetypowym dinozaurem pancernym.. Dzięki swemu charakterystycznemu wyglądowi i zainteresowaniu opinii publicznej gadami mezozoicznymi przez lata pojawiał się w kulturze popularnej.. Jego rekonstrukcja naturalnej wielkości pojawiła się na.. wystawie światowej.. w 1964, co znacznie zwiększyło popularność ankylozaura.. Zwierzę pojawiło się też w kilku telewizyjnych serialach dokumentalnych, włączając w to.. Wędrówki z dinozaurami.. (1999) i.. The Truth About Killer Dinosaurs.. (2005).. Walter P.. Coombs.. Theoretical Aspects of Cursorial Adaptations in Dinosaurs.. „The Quarterly Review of Biology”.. 53, s.. 393–418, 1978.. 1086/410790.. Indiana University Press.. , 2001, s.. 255.. ISBN 0253339642.. Redescription of.. Ankylosaurus magniventris.. Brown 1908.. (Ankylosauridae) from the Upper Cretaceous of the Western Interior of North America.. „Canadian Journal of Earth Sciences'”.. 41, s.. 961–986.. , 2004.. Victoria Megan Arbour.. Estimating Impact Forces of Tail Club Strikes by Ankylosaurid Dinosaurs.. 4 (8), s.. e6738, 2009.. 0006738.. Thulborn.. Mimicry in ankylosaurid dinosaurs.. „Record of the South Australian Museum”.. 27, s.. 151–158, 1993.. F.. Lofgren: Hell Creek Formation.. W: P.. Currie, K.. Padian:.. 302-303.. B.. Breithaupt: Lance Formation.. 394-395.. Eberth: Edmonton Group.. 199-204.. Johnson: Hell Creek Flora.. 300-302.. The Ankylosauridae, a new family of armored dinosaurs from the Upper Cretaceous.. 24, s.. 187–201, 1908.. W: Kenneth Carpenter:.. 454–483.. Hill, Lawrence W.. Witmer, Mark A.. A New Specimen of.. Pinacosaurus grangeri.. „American Museum Novitates”.. 3395, s.. 1206/0003-0082(2003)395%3C000:AANSOPG%3E2.. php?title=Ankylozaur oldid=40317204.. Ankylozaury (rodzina).. Gaeilge.. Hawai`i.. Basa Jawa.. Oʻzbekcha.. Tagalog.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 09:55, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Ankylozaur
    Open archive

  • Title: Prozaurolof – Wikipedia, wolna encyklopedia
    Descriptive info: Prozaurolof.. Prosaurolophus.. , 1916.. Okres istnienia: 75 mln lat temu.. Prosaurolophus maximus.. cerapody.. hadrozauroidy.. hadrozaury płaskogłowe.. prozaurolof.. maximus.. Brown, 1916.. blackfeetensis.. Horner.. , 1992.. , czaszka zrekonstruowana przez.. , Royal Ontario Museum, Toronto.. dinozaura kaczodziobego.. późnej kredzie.. Odkrycia pozostałości co najmniej dwudziestu pięciu osobników należących do dwóch gatunków, w tym zarówno.. czaszek.. Pomimo tego nie należy do najlepiej znanych opinii publicznej dinozaurów.. Skamieniałości tego liczącego 9 metrów długości stworzenia znaleziono w.. późnokampańskiej.. formacji Dinosaur Park.. i prawie współczesnej jej.. montańskiej.. formacji Two Medicine.. , liczą one sobie około 75 milionów lat.. Najbardziej charakterystyczna cecha zwierzęcia to niewielki, lecz masywny grzebieniem tworzony przez.. , sterczący przed.. , opisał w 1916 amerykański paleontolog.. Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej.. Kolejny gatunek,.. , został nazwany przez.. Jacka Hornera.. Museum of the Rockies.. w 1992.. Różnią się one głównie wielkością grzebienia i proporcjami w obrębie czaszki.. Zachowania społeczne.. był dużym kaczodziobym.. Jego najbardziej kompletne znalezisko cechuje się mierzącą 0,9 metra długości czaszką, przy czym cały szkielet liczy sobie 8,5 metra.. Zwierzę miało niewielki, gruby, trójkątny grzebień przed oczami, którego wklęsłe boki tworzyły wgłębienia.. Kość ramienna.. była względnie krótka.. Budowa prozaurolofa nie wyróżniała go spośród kaczodziobych.. Jak prawie wszystkie.. , cały przód jego czaszki, spłaszczony i poszerzony, tworzył dziób idealny do skubania.. i gałązek północnoamerykańskich lasów.. Podobnie jak u innych hadrozaurów w tylnej części pyska znajdowało się kilkaset zębów służących do miażdżenia pokarmu przed połknięciem.. Wyróżniane gatunki różniły się, jak już wspomniano, detalami budowy grzebienia.. Poza tym z profilu twarz.. rekonstruuje się jako bardziej stromą i wyższą niż u.. U tego pierwszego grzebień podczas wzrostu ulegał przemieszczeniu do tyłu, w kierunku oczu.. Hadrosaurinae.. Lophorhothon.. Gryposaurus.. Edmontosaurus.. Brachylophosaurus.. "Kritosaurus" australis.. Naashoibitosaurus.. Saurolophus.. Z powodu nazwy prozaurolofa łączy się zwykle z.. zaurolofem.. Ich pokrewieństwo stanowi jednak kwestię dyskusyjną.. Niektórzy autorzy uznają bliskie pokrewieństwo zwierząt.. , podczas gdy inni nie, umieszczając prozaurolofa bliżej.. brachylofozaura.. edmontozaura.. grypozaura.. majazaury.. W każdym razie lokuje się go w podrodzinie.. hadrozaurów płaskogłowych.. , co wiąże się z brakiem długiego wydrążonego grzebienia zdobiącego głowę.. Kladogram widoczny po lewej opiera się na pracy.. Davida B.. Weishampela.. Catherine Forster.. z 2004 w drugiej edycji.. Wg tej pracy.. sytuuje się blisko rodzajów takich, jak grypozaur.. Należy pamiętać, że to tylko jeden z wielu zaproponowanych dla dinozaurów kaczodziobych.. Znany.. paleontolog.. znalazł kaczodziobą czaszkę w 1915 dla.. (AMNH 5836) w rzece.. Red Deer.. , w okolicy.. Steveville.. W następnym roku opisał swe znalezisko jako nowy rodzaj.. Naukowiec uzasadnił wybór takiej nazwy porównaniem z opisanym przez siebie w 1912 zaurolofem posiadającym podobny, choć nieco dłuższy i bardziej spiczasty grzebień.. Należący do czaszki pysk zniszczył się i został niewłaściwie zrekonstruowany jako zbyt długi.. Jednak późniejsze badania pokazały jego prawdziwy kształt, widoczny choćby w prawie komletnych szkielecie i czaszce opisanych przez.. Williama Parksa.. w 1924.. W sumie odnaleziono od 20 do 25 osobników tego gatunku, w tym 7 czaszek i kilka szkieletów pozaczaszkowych.. Wyodrębnienie drugiego gatunku,.. , bazuje na znalezisku należącym do Museum of the Rockies (MOR 454), opisanym przez innego znanego paleontologa, Jacka Hornera.. Obejmuje ono pozostałości trzech lub  ...   brachyceratopsa.. einiozaura.. styrakozaura.. (dokładniej gatunek.. ovatus.. Formacja Two Medicine leżała dalej od morza i wyżej, niż Dinosaur Park, była też bardziej sucha.. , czaszka.. Jako.. hadrozaur.. , prozaurolof był dużym.. o.. czaszce.. skomplikowanej budowy, umożliwiającej miażdżące ruchy przypominające żucie.. Jego baterie policzkowe zawierały setki zębów, zastępowanych w sposób ciągły.. Tylko nielicznych z nich dinozaur kiedykolwiek użył.. Zwierzę zrywało pokarm roślinny swym szerokim dziobem, po czym umieszczało w strukturach przypominających policzki.. Żywiło się roślinami na wysokości od poziomu gruntu do około czterech metrów.. Jak inne kaczodziobe,.. mógł poruszać się na dwóch lub czterech łapach.. Pozostałości w skałach wskazują na stadny tryb życia osobników tego rodzaju przynajmniej przez część roku.. Dodatkowo wymienia się kilka potencjalnych sposobów, za pomocą których prozaurolof komunikował się z innymi przedstawicielami swej grupy.. Ważną rolę gra tu kostny grzebień na twarzy, być może występowały też uchyłki nosowe.. Miałyby one formę nadmuchiwanych powietrzem worków z tkanek miękkich, ukrytych w głębokich zagłębieniach oskrzydlających grzebień i wydłużonych otworach na nozdrza.. Zwierzę mogło ich używać do przekazywania sygnałów zarówno wzrokowych, jak i słuchowych.. Richard Swann Lull.. , Wright, Nelda E.. Hadrosaurian Dinosaurs of North America.. Geological Society of America, 1942, s.. 226, seria: Geological Society of America Special Paper 40.. Richard Swann Lull, Nelda E.. Wright:.. 172–175, seria: Geological Society of America Special Paper 40.. John R.. Horner, David B.. Weishampel, Catherine A.. Forster: Hadrosauridae.. 438–463.. Cranial morphology of.. Prosaurolophus.. (Ornithischia: Hadrosauridae) with descriptions of two new hadrosaurid species and an evaluation of hadrosaurid phylogenetic relationships.. „Museum of the Rockies Occasional Paper”.. 1–119, 1992.. Weishampel, Jack R.. Horner: Hadrosauridae.. Weishampel, Peter Dodson, Halszka Osmólska:.. Berkeley: University of California Press, 1990, s.. 534–561.. ISBN 0-520-06727-4.. Terry A.. Gates, Sampson, Scott D.. A new species of.. Gryposaurus.. (Dinosauria: Hadrosauridae) from the late Campanian Kaiparowits Formation, southern Utah, USA.. 151 (2), s.. 351–376, 2007.. 00349.. A new crested trachodont dinosaur,.. 37 (35), s.. 701–708, 1916.. 22, seria: Geological Society of America Special Paper 40.. William A.. Parks.. Dyoplosaurus acutosquameus.. , a new genus and species of armoured dinosaur; and notes on a skeleton of.. „University of Toronto Studies, Geological Series”.. 18, s.. 1–35, 1924.. Raymond R.. Rogers.. Taphonomy of three dinosaur bone beds in the Upper Cretaceous Two Medicine Formation of northwestern Montana: Evidence for drought-related mortality.. „Palaios”.. 5 (5), s.. 394–413, 1990.. 2307/3514834.. Dawid A.. Eberth: The Geology.. Currie, Eva B.. Koppelhus:.. Dinosaur Provincial Park: a spectacular ancient ecosystem revealed.. Bloomington: Indiana University Press, 2005, s.. 54-82.. ISBN 0-253-34595-2.. Dennis R.. Braman, Eva B.. Koppelhaus: Campanian palynomorphs.. 101-130.. Ryan, David C.. Evans: Ornithischian dinosaurs.. 312–348.. Weishampel, David B.. ; Barrett, Paul M.. ; Coria, Rodolfo A.. ; Le Loeuff, Jean; Xu Xing; Zhao Xijin; Sahni, Ashok; Gomani, Elizabeth, M.. P.. ; Noto, Christopher R.. : Dinosaur Distribution.. Dodson, Halszka Osmólska:.. 2004, s.. 517–606.. James A.. Hopson.. The evolution of cranial display structures in hadrosaurian dinosaurs.. „Paleobiology”.. 1 (1), s.. 21–43, 1975.. Ornitopody.. Rodziny.. driozaury.. kamptozaury.. rabdodony.. hipsylofodonty.. iguanodony.. php?title=Prozaurolof oldid=40318317.. Hadrozauroidy.. Tę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:06, 2 wrz 2014..

    Original link path: /wiki/Prozaurolof
    Open archive



  •  


    Archived pages: 2198